장음표시 사용
121쪽
Sed haec lassiciant de Foris, ad quae crimina capitalia spectabant iam si perest ut hujusmodi Fora referam, quibus cura rerum civilium commissa erat.
De quibusdam aliis foris, illorumque Iudita formulis, c.
I Iαράβυςον prout ex nomine colligere est obscurae nota existima.
tionis Forum erat, ad quod rerum infimi momenti, quarum pretium unam drachmam non excedebat, cognitio pertinebat, vel quia stum erat ν ἀφανει τοπω πολεως , in obscura parte urbis. Duo hujusce nominis ora exstitisse tradit Pollux, quorum alterum Παραδευτο ριε, ζον, alterum Παρα- βω ον μεσον dicebatur. Viri, qui adflabant ut judices in Parabysto medio, erant undecim Senatores , οι νδεκα Undecim dicti ; ideoque expungendum est hoc Forum e numero decem Tribunalium , ad quae sorte capiebantur judices e populo Ejus itaque loco reponam, To Κρανον , Novum Forum, cujus meminit Aristophanes Vespis pag. 43o.
- ille autem cunu Umpano Assurgens Iudicabat in Novum Forum P progressus. Ubi Interpres: μος ω τω δικα τηρίω es, γοριενος ει ν δ Παράβυσος Κοανος, Τρίγωνος, Μεσος oscit. μεσο Παράβυςος Locus in foro judicialis di fusci sunt autem Parabastus , Novus , Triangularis , Medius . Vid. Pausanias Atticis , arpocratio rauidas, c. Tρίγωνον, sic vocatum, quia triangulare erat, ut ex iisdem Auctoribus
Το εχτι Λυκου, ab Hero Lyco, cujus templum ibi reetum, nomen habuit. Ejusdem viri statuae in omnibus Foris visebantur , quae faciem lupinam reserebant; idcirco Λυκου δεκα sycophantas denotat in δουροδε. κύνας, qui justitiam muneribus venderent, qui deni, id est , turmatim illa loca adibant, vel quod improbi isti nebulones frequentarent, δέκα δι- κατηρια decem tribunalia Leg. Aristoph. Scholiastes in Vespas, Zenobius, Harpocratio Pollux, Suidas, c. T Μητίχου, a quodam Meticho architecto , cujus cura aedificatum est,
Horum omnium Fororum judices sacratissimo jurejurando per patria numina, Apollinem puta, Cererem, ac Iovem Regem, obstringebantur, se judicia aequa legibusque consona laturos , quando cognitio esset de rebus quae lege statuebantur in vero te nihil praeciperet justissime ex conscien tiis. Hujusmodi autem iuramentum , utin aliud judicibus Heliaeae impositum, peragebatur in loco flumini Ilissu contermino dicto Aristio ab Heroe ejus
122쪽
eiusdem nominis, qui Obortae seditionis partes decertantes conciliavit , illasque eo adduxit, ut sua pacta mutuo sacramento hoc in loco firmarent; quapropter impii profligatique pejeratores ρδηττοι Vocabantur. Leg. Etymologus, Pollux, Suidas, Hesychius, Harpocration. Ex omnibus tribunalibus , quae civilia tractabant , λια α longe maximum ac celeberrimum erat ; sic autem Vocatum απο τοῦ ἀλίζεσθα , a populo se invicem premente , juxta Ulpianum in Demosthenem vel potius άπο γηλίου, quia erat locus apertus solique expositus, secundum Aristoph. Scholiastem in Nubes , Equites , Vospas, ac Suidam Hoc Forum judicibus ad minimum quinquaginta , sed vulgo ducentis aut quingentis constabat, qui e plebe sortibus creabantur; quando graviores lites incidebant , judices ex aliis oris accersebantur interdum mille cum duo interdum milles quingenti, cum tria interdum duo millia, cum quatuor ora coibant in unum . Atque hinc apparet , non Heliaeam modo , verum etiam caetera tribunalia aliquando quingentos judices habuisse. Vid Pollux lib. VIII cap. X. Steph. Byzantinus Voc. Ηλιαία, Harpocratio.. Res politicae maximi momenti ac ponderis sub illorum judicum cognitionem cadebant, quibus non licebat sententiam ferre, nisi prius sacro-san.ctum jusjurandum deposuissent , cujus sormula haec erat , ut nobis a De.
nunciabo secundum leges o decreta populi Atheniensis S senatus quingentorum . dirannidem vero , aut paucorum dominatum , mea sententia non
comprobabo neque si quis populi Atheniensis libertatem oppre1serit, aut quidquam contra haec dixerit , aut decreverit , concedam neque novas tabulas privatim, neque agrorum Atheniensium divisionem, neque aedium, neque exsules revocabo , neque capitis damnatos , nequr eo , qui manent, expellam contra leges receptas, decreta populi Albonienses, senatusci neque ipso ego, neque alium sinam , neque a iuratum creabo , ut is imperet , ante
quam de alio gesto magisratu ratione rotulerit, sive si novemvir , foe
123쪽
ARCA EOLOGIA GRAECA. Lib.I. Cap.XXI. 11s
pontifex, sive quisumque cum novemum eodem die creantur , Oe praeco sese legatui, sue a1s soro neque bis eumim magistratum eumdem virum neque bino magistratus eumdem gerere suam eoim anno nec accipiam mmnera propter Heliaeam, vel ipse ego , o quisquam alius ibi , et isti m
conscio, non fraude, non machiNatione ulla, oe natus sum annos non minusquam triginta, ct audiam tum accusatorem tum reum aequo animo ambos
o sententiam de eo feram quod es in controversia positum. Hur Josem Neptunum, Cererem, oe ipse mihi exitium imprecor e familiae meae tiid horum neglexero, violaro An bona fide praesiter , praeclara ibi o bona
multa eveniant. Praeter illa decem publica ora mox memorata, Athenis alia suerunt inferioris notae, in quibus peculiares magistratus aut Διαμ τααves Τε παρακονα
in causas ad illorum singulorum ossicia spectantes inquirebant cujus generis erant Forum Cynosargis, deum, Thesei Templum , Bucoleum , quaedam alia. Modus, quo jura dabant , is sui . Primum actor adversarii sui nomen deserebat ad magistratum , cujus erat dicam illam in judicium introduc rei εἰσαγο Tum magistratus cognitionem de allata causa instituit
quam ἐνακρισιν vocant Grammatici, eamque definiunt εξεπισιν φ κα κο
δε λει λως ς σάγειν χρή . Hic ergo quaerebat, an ea causa ad se pertine. ret an esset digna quae coram judicibus expenderetur Tum permissumagistratus actor adversarium citabat , ut coram magistratu compareret idque dictum κληπυων Ulpiano in Demosthenis Orat de Corona , fiebat aliquando per apparitores, quos Vocabant κληπρας, vel κληπρας, juxta Aristophanis Scholiastem ad AOesci interdum ipse actor adversarium in juscitabat, non tamen sine advocatis testibus , quos etiam κληπιρα appellabant δε κλητορας . Vid. Ulpianus sic cit Harpocration , Suidas . Cuius moris exemplum habemus apud Aristophanis Vespas pag. 3cor Edit. Melod. ... προσκαλοῦ καί c , ο ις , Προς τὰ Ἀγορανομους βλαβη των φορτιων,
- incius te voco, quicumque es, Coram Edilibus ob damnum mercium, Antesatum habens haerephontem hunc Formula incius vocandi ab apparitoribus usitata huiusmodi erat . Κα- γορο τον δῶνα τουδε, προσκαλῶμια τοῦτον διατοῦ δεινος ι - Αρχήν, δε Formula autem ab ipso actore pronunciata , quando ipse convocatis testibus adversarium citabat, his verbis concipiebatur Προσκαλοῦμο τον δεινα του- δε αδεκήριατος πρὸς την ρχὴν πυδε , ληπῖρα ἔχουν τὰ δεινα . Ulpianus in Midianam. Nam lege cautum est , ut του κλήαρος nomen , sive is testis sive apparitor esset, adscriberetur citationis sormulae, ut is testimonium praeberet Denique cum foemina vocabatur in jus, una virum ejus citabant,
124쪽
hac forma: δε δεῖνα ἡ τον κυριον . Foeminae enim maritorima juri subje. Quod si reus nollet se suere , a ducebatur , ut e Terentii bomione
DE. Inous eamus. H. In ius huc , si quid lubet. DE Assequere , ac retine , dum ego huc fervos evoco CH. Enim fota nequeo accurre huc. H. Una injuria es Tecum. CH. Lege agito ergo. H. Altera est tecum, Chreme DE. Rape hunc. Paulo post idem Demipho ait:
-- ni equitur , pugnos in ventrem ingere, Vel octitam exclude Interdum qui in jus vocabatur , non statim sequi debebat , sed aliquot post diebus coram magistratu comparere . Qui dies erant in formula vocationis praestituti Aristophanes Avibus pag. 72. Edit. A Hod hunc morem expressit: EII. Καλύριοι Πεισθέταυρον βρεως
EX. In ius provoco Pisistinum ob iniuriam illatamu Mundichionem Manuarium mensem.
Cum ergo actorin reus coram magistratu comparuissent, hic interrogabat actorem, an testesin testimonia haberet in promptu , an aliquo eum cato ipsi opus esset, ne scit imparatus ad accusandum in judicium veniret: atque haec erat secunda , cui actor adesse sub infamiae poena tenebatur , Quod si Omnia parata non haberet , juratus postulavit dari sibi tempus, quod i μνυσθοα dicebant, &eam Xcusationem Γ τωμοσιαν Vid. Demosthenes in Obmpio in in Midiam, Ulpianus in Midianam Isaeus de Philoaetemonis haerediate . Eadem excusatio reo concessa fuisse dicitur , ut actio disserretur , ejus jurejurando interposito . Idem reus alia exceptione utebatur , quae παραγραφη , vel παραμαρτυμ et , dicta est qua nempe testibus adductis probavit non esse eam διάουν ἰσαγωγιμον , sive adtionem quae legitime in serum introduci posset Quod scit prius poenas dedisset, vel accusatus legitime absolutus fuisset Quod injuria ante quin quennium illata suisset, nam post quinquennium actio non dabatur Quod iis coram testibus conciliata fuisset , quaelibet enim adversariorum pactiones, coram testibus voluntarie initae, ratae habebantur, modo non essent contra leges: Denique legitima exceptio erat, quod is magistratus non haberet ejus rei cognitionem . Huic παραγραφῆ sua responsa testibus firmata opponere solebat actor utramque , tum actoris , tum rei , contesta-
125쪽
ARCHAEOLOGI GRAECA . Lib.L Cap. XXI. iis
tionem hanc vocabant δεαμιαρτυριαν Vid. Pollu M. LII. cap. I. adipocration Voc. Διαμαρτυρία. Quod si reus nulla Sceptione interpossit judicio experiri vellet, ευθυδικων dicebatur , atque judicium illud ευθυδεκλ. Tum utraque pars uramentum praestitit actore jurante αληθη καχ1γορῶν, se iuste retim consare , addebat praeterea in actionibus publicis , se nullis muneribus, aut promissis induci velle, ut ab actione de iisteret reus jura bat αλὴθ άπολον ποτιτθα , se osam defensionem facturum , vel χἡ δὲ κῶν, non feciis injuriam Et quidem actoris jusjurandum προωρ οσL , rei autem αναμοσια quam Ἀντιγραφήν esse quidam putant x utraque iit oesia dictae sunt . Haec autem juramenta scripta in tabellis , unaque cum testimoniis, caeterisque , quae ad actionem spectabant , libellis , asi fictili, aut aeneo , quod ρ cipioi Vocabant, inclusa, judicibus tradebant Leg. Pollux Harpocration, Suidas, Aristophanis Scholiastes ad Vespas. Circa id tempus magistratus judices eligebant sortibus actis , qui μέρε κυρίω, sive die statuto , in sorum conveniebant m loca sua subibant . postquam publicus praeco omnes negotii vacuos oras exire de nunciasset his verbis, Με-ητ εξι , id est, Exhe foras. Deinde ad arcendam multitudi nem , ne illos premeret obrueretque , jussu Senatorum sero funis circumducebatur, atque lictores fores custodiebant dicta κιγκλίδας , quae coincidunt cum Romanorum soribus cancellatis, secundum Pollucem lib. 111. cap. X. Sed ne quis judicum abesset , publice his verbis promulgabatur , Di τις Θυρασιν Ηλιας, di, εἰσίτω, Si quis Iudisum foris es , ingrediatur: si enim quis advenisset postquam causa examinari coepisset, nunquam admittebatur , existimantes illum minime idoneum sententiae de lite serendae qui, quod ambae partes afferre pro sua causa potuissent, non audisset , ex
Aristophane eiusque Scholiaste in Vespas. De in magistratus causam judicibus exponebant , iisque potestatem dirimendi conserebant; qui mos dicebatur Ἀσήγειν τὴν δίσκη ς ς π δικας ηριον,
addescere causam in judicium, causa ipsa ικη εισαγωγιμ ος , causa adducenda , qui vero illam proponebat, ἰσαγωγευς dicebatur. Legibus enim Atheniensibus statutum erat, ut peculiares quaedam causa ad certos magistratus deserrentur, quibus quidem illas examinare , non vero dirimere , licituna erat; si autem tanti momenti forent, quas in foro audire congruum videretur, ad judices hunc in nem constitutos die definito illas referre tenebantur, hoc autem vocabatur iγεμονία δ' cατηρ ων.
Extemplo libellus accusatorius publico in foro a praecone vel a scribalegebatur, in quod causae accusationis ut injuria accepta ejusque modus damnum accusatori illatum ordine describebantur quae singula capita a judicibus exscribebantur, ut videre est apud Demosthenem. Si reus non se stitisset, absque mora sententia in eum serebatur, an-
super mille drachmas mulctabatur, idque dicebatur ἐξ ἐρη μης, καδικασθην uu&4ρημην φλισκανο ν . Sin intra decem dierum spatium coram judice apparuisset, postquam liquido demonstrasset se morbo aut alio insolito urgenteque casu detentum suisse, prior sententia abrogabatur, qua de re δὲ κ μ λ οδο α nuncupabatur. Deinde examen ad bimestre de novo resimebatur, res
dicta Ariληξις,' actio Ari λαχὼν - ην sin vero causam tempore statuto
126쪽
dirimendam neglexisset , prius judicium ratum manebat,in executioni man.
dabatur in rei detrimentum praeterea notabatur infamia . Porro κdictis constat , cur tanta cura erat adhibendi testes , eorumque nominatabellae accusatoriae adscribendi, quando aliquem in ius vocabant . At si quis adversarium falso diceret in jus a se vocatum fuisse , neque habebat κλήτορας, qui citationi adfuerunt , et actio intendebatur, quam Grammatici vocant γροι ἡν ψευδοκλητειας Leg. Ulpianus in Demosthenem , Pollux lib. V 111.
Antequam examen aggrederentur , ambae partes certam pecuniae summam dictam Πρυανειαν in manus illius judicis , qui illarum causam sori matriculae inserebat , deponere tenebantur , quae nisi solveretur , causa ex matricula illico expungebatur , nec ulterius progredi per illum judicem licitum erat. Si causa controversa pretium centum , imo mille , drachmarum aequabat ore drachmas deponebant; sin vero mille excedebat , nec ultra decem mille procedebat originta deponebant, quae post litem diremptam inter judices dividebantur in qui a causa exciderat , extra alios sumptus solvendos adversae partis nummos restituere tenebatur , ex Polluce, Har
Παρακαταβολη dicebatur pecuniae summa deposita ab illis , qui apud Rempublicam pro bonis fisco addictis , aut quae scus sibi vendicabat , auet quae privati homines pro haeredibus puellis reposcebant , intercedebant
priores quintam, posteriores vero decimam partem bonorum, de quibus lis erat, tradebant . Uid. Petitus de Legibus Attisis. Παράς απις erat drachma in causis privatisin parvi momenti , quae a δι- αι καχῖς dirimi solebant , deposta, secundum mox allegatos. Eπωβελια mulcta dicebatur illis irrogat , qui accusationem in adversarios illatam demonstrare non valebant; sic autem nominata est , quia sextam partem pretii illius rei, de qua litigabant , persolvere solebant ab βολος, quia ex singuIis drachmis unum obolum , qui drachmae sexta pars erat , tradere cogebantur , ut videre est apud eosdem . In omnibus causis serens bus , paucis exceptis , ante Xamen susceptum quaedam ex superius
memoratis summis deponebantur.
Dein testes sistebantur si quis eorum in foro comparere recusaret ab apparitore diei κλητηρ citabatur , atque si testimonium dicere nollet, tria ipsi proponebantur, nimirum ut factum jurejurando firmaret aut illud ejuraret, hoc est , denegaret se illius conscium esses aut denique mulctam mille drachmarum persolveret cui mulcta imponebatur ob uramentum
denegatum, aut qui juramentum diceret e metu, κληπυε Θαι , qui verota otum accersitus juramentum sponte deposuisset , κλοευε Θαι dicebatur
Iuramentum ad altare summa cum solennitate peragebatur, quem in finem omnibus in soris altaria erigebantur. Testes erant viri bonae famae, quorumque nihil intererat, nemini enim in propria sua causa jurare licebat qui ob pravos mores a suis privilegiis exciderant , erantque ατιμοι aut jure civitatis privati , minime existimabantur fide digni servis non indulgebatur , ut in rebus publicis se immiscerent, idcirco nec testes agere, nisi prius equuleo probati , nec causas in
127쪽
ARCHAEOLOGIA GRAECA . Lib. I. Cap. XXI. 117
In foro dicere ips concedebatur . Vid. Petitus de Legibus Attis . Inqui linis tamenin libertis non esse interdictum testimonium probabile est , eo
excepto, quod in διαριαρτυρια dabatur, in iis actionibuS, quas vocant απρο-ςασιε δικας, ut tradunt Grammatici ex Hyperide.
Duo genera testimoniorum distinguuntur; quorum prius dicitur μαρτυρια, cum qui juramentum dicebat, testis oculatus erat posterius Vero Ἀριαργυρία, cum jurator testimonium a tertio acceperat, qui fuerat facti oculatus testis, sed tunc temporis aut defunctus , aut in peregrinatione, aut morbo de tenatus, aut alia urgente necessitate impeditus, quominus comparere potuisset;
nam exceptis illis casibus testimonia absentium non valebant apud judices. Porro testes tabulis inscriptum testimonium dabant: idque lege sanctum
ne quis testimonium corrumperet , aut mutaret , utque adversus testem a
cilius institui pos et actio falsi testimoniici tamen differebant illae tabulae quibus testes certo proposito ad tribunal accedentes testimonia sua domi
inscripserant, a tabulis eorum , qui sorte ortuna judiciis interfuerunt: nam illae exasciata atque expolitae , autem e cera compositae erant , ut o
stea mutari possent, si quid est in mentem venerat, quod adscribi aut de teri debebat Leg. Harpocratio & Pollux. Iuratis testibus , accusatore ad tribunalis sinistram , reo vero ad dextram collocatis ex Aristot in Problem. ambo orationem pro sua causa dicebant , utplurimum ab oratoribus concinnatam: cuius moris Antipho
Rhamnusius aueto censetur , juxta eumdem Rhetori . lib. I. cap. XXX DI. Aliquando si postularent, iis συνή γοροι seu patroni, qui pro illis perorarent, a judicibus concedebantur, quod dicebatur εχτι μισθω συνηγορειν, id est, promercede causas agere , secundum Clem AleXandr. Et ne prolixiore oratione judices taedio aflicerentur ab aliis negotiis ogendis impedirentur, certum temporis spatium ipsis demensum erat , dictum διαμ εμετρημεν γ ν μώρα Harpocrationi, quod mensurabatur κλε νύ- ε, nostra diversa in eo, quod pro arena aqua adhibebatur, is omni raudi doloque obviam iretur, constitutus fuit praesectus qui aquam utrinque aequati ter infundebat , idcirco nuncupatus φυδωρ sive φ υδωρ . Clepsydra elapsa, diutius dicere non permittebantur , quapropter maXinae cavebant , ne unius aquae guttae jacturam facerent, dum leges ab iis citatae legerentur,
aut si quod aliud negotium interveniret , jubebant ut clepsydra sisteretur juxta Demosthenem . Sed si quis perorasset , antequam tempus definitum effluxisset , ei licebat partem aquae residuam cuivi alteri , qui indigeret traderes; ad quem morem alludit rator his verbis , Τιγυδατι τω μῆ λα- λωτω, id est , Perore donec meae aquae reliquum effluxerit. Postquam ambae partes perorassent, Praeco publicus jussu magistratus, quitum temporis in soro praesidis ossicio fungebatur, judices ad sententiam dicendam hortabatur atque his casibus , quibus lege cautum erat & poenae statutae, qui dicebantur γωνες ατ μηπι simplex sententia, qua accusatus declarabatur reus aut insons, susticiebat; sed in hujusmodi casibus, de qui
bus leges silebant , quique nuncupabantur ἀγωνες τιμηπι , duplex senten tia serebatur , si accusatus peragebatur reus , qua definiebatur poenae genus crimini congruum , secundum Harpocrationem . Antequam Vero
128쪽
sententia erretur , damnatus rogabatur , quid damni adversae parti a se
illatum esse , quantamque compensationem X aequo jure eidem tribu, re existimaret accusatoris ratio una cum libello accusatorio , quae moe in manus judicum deposuerat, accurate perpendebantur denique ci cumstantiis utrinque rites aeque ponderatis, Xtrema sententia ferebatur Nec non in causis criminalibus, quibus leges mortem non irrogabant , judices damnatis poenas proponebant . Quem morem eleganter illustravit Cicero de oratore Lb. 1. de Socrate agens : Ergo illa quoque damnatus es
neque solum primis sententiis, quibus tantum statuebant judices, damnarent, an absolverent; sed etiam illis , quas iterum legibus ferre debebant . Erat enim Athenis, si fraus capitalis non esset , quasi poenae simatioci ex sententia , cum judicibus daretur , interrogabatur reus , quam quasi simiationem commeruisse se maxime confiteretur e quod cum interrogatus Socrates 1set esse pondit , sese meruit se ut amplissimis honoribus oe praemiis decoraretur , ut ei fictus quotidianus in Potaneo publice praeberetur qui honos apud Graecos maximus habetur. Cujus responso sic judices exarserunt , ut capitis hominem
innocentiissimum condemnarent.
Antiquitus albis aut nigris conchis dictis χοιριναις aut calculis dictis η- ροις sententia serri solebat cujus moris meminit vidius Metam lib. v. fab. I.
His damnare reos, illis absolvere culpa Deinceps σπονδυλων sve lasulorum aeneorum usus obtinuit , quos abrogatos exceperunt κυαμοι , seu fabae duplices erant, albae nigras, illae integrae, quibus absolvebatur, hae vero perforatae, quibus damnabatur reus. Vid. Pollux, Hesychius, Harpocrati , Aristoph. Scholiastes in an αδεθ. Qua de causa apud Aristophanem in judices, qui munera accipi
bant pro caussis agendis indeque victum parabant, nominantur κυαμ οτρωγες ,
hoc est , fabarum edaces λευκη ψῆ φος proverbio dicitur eodem sensu quo αιξ υράνια, Amaltheae capra praedicabatur enim de iis , quae larga molumenta afferunt M unde vivunt eorum domini . Leg. Hesychius in Eustathius ad Iliad. Hasce fabas judices ex ara sumebant , easque ἱ duas urnas , Vocatas κα- ίους aut κα δισκους in medium positas , tribusque digitis, nimirum indice, medio, pollice, prehensas, ne plures una singulis vicibus in truderentur, injiciebant. Reliqui eorum ritus sere coincidunt cum illis, quae ut jam descripsi in soro Areopagitico obtinebant, exceptis causis privatis, in quibus quatuor urnae prout Sigonius ex Demosthene oriat in Macari. tradit in soro ponebantur . Cur autem hoc institutum uerit , referri potest ad numerum litigantium si enim plures duobus de haereditate contendissent, singuli singulis urnis gaudebant, in quas , qui judicium ferebant', fabas injiciebant, & qui maximum numerum sortiebatur , victor censebatur; quod Sigonius videtur non animadvertisse.
Postquam omnium suffragia lata forent , ne quis a suffragio dicendo ex studio
129쪽
studio abstineret, Praeco in foro haec verba edicebat, EI τις ψηφι ς , ἀνοςοι Θου, Si quis suffragium non tulerit, surgat , ac serat.
Tunc urnae aperiebantur, atque sussragia numerabantur coram Senatori bus, qui adstabant manu virgam tenentes, quam fabis imponebant , dum numerarentur, ne quis ex dolo aut errore aliquam omitteret , aut bis numeraret. Si numerus nigrarum labarum major soret, reus damnabatur,
in signum damnationis judices oblongam lineam ducebant, unde apud A ristophanem ejusque Scholiastem in Ran. dc Vesp. ἄμασι τιμῶν μακράν idem est ac omnes damnarea econtra , si albae fabae nigris plures , imo tantum pares essent, brevis linea in argumentum absolutionis ducebatur Clementia enim legum Atheniensium cautum erat , ut si causa videretur ambigua severitasin rigor egum misericordiae ac benignitati cederent olludque in omnibus oris Atheniensium observatum suisse videtur Euripides , ut plures alios taceam, hujus moris meminit variis in locis, ut in Eoi Ira vers. 126 s.
Paria vero te servabunt, ne Iudicio damnatus 1 ruris, S ragia a judicibus lata Phoebus enim culpam In seipsum transferet, qui matris caedem oraculo tibi suaserit: Et reliquis haec lex feretur
Ut reus in judicio paribus sufragiis semper vincat
Et rursus in Iphig. Taur vers. I 69.
Susagis usto, ob quod servavi te, Et prius in Areopago uoragia paria Judicans tibi dedi, ireses, e eadem lege volo Ut vincat, quisquis paria sufragia habuerit.
Accusator διωκων , causa διωξις, reusque φευγον vocabantur . Libellus accusatorius ante evictionem dicebatur αἰτια , post evictionem vero λεγχος , post damnationem Ita ημα. Dum causa non erat decisa, in publico loco exponebatur tabellae insculpta , necnon nomen rei , , appendebatur statuis heroum cognomine πονυμου , quo nullus locus in tota civitate requentior illud appellabatur εκκεια Θαι, secundum Demosth. ejusque Schol. in Midiam videturque hunc in finem inventum suisse, ut quotquot aliquid
130쪽
iudicibus notum facere Vellent, causa probe cognita se in soro sisterent. Si reus criminis capitalis teneretur, manibus των i/δεκα tradebatur , ut delicti cenam debitam lueret: si autem mulcta pecuniaria ipsi irrogabatur, μjαὶ κ Θρου illam solvendam curabant , sed si reus non solvendo erat illum proscribebant ac perpetuo carcere damnabant. Vid. Demosth in Androt Cornet Nepos in M ltiade. Econtra si accusator adversarium iniuria accusasset filiaque testimonia in ipsum produxisset , in quibusdam locis vi legis tenebatur eamdem poenam subire , quam illud crimen , cujus insontem falso insimulaverat , merebatur, Athenis vero solummodo mulcta ei imponebatur. Tum qui pejerarat, alter qui subornarat , in jus abripiebantur in priorem lis intentabatur nuncupat ψευδομαρτυρία , in posteriorem Vero dic κακοτεχμίας inscribebatur . Sed de his ac de poenis , quae hujusmodi reis infligebantur, alibi plura asseram.
Judicio finito judices templum Lyci petebant, ubi αβδευς, id est, virgas aut sceptra muneris insignia reponebant, accipiebantque pro mercede laborum a quibusdam praesectis dictis κωλακρεπιις nummum quemdam, qui ab initio fuit obolus tantum , deinde ad duo , praeterea ad tres , tandemque ad drachmam , quae se obolos conficiebat , Xcrevi , ut nos docent Aristoph. Scholiastes in an Vesp. Hesychius , Suidas , PolluX Etsi autem hujusmodi merces magnos sumptus inferre minime videretur , nihilominus Atheniensitum indoles turbulenta, quique de suo jure ne quid mini mum cedere nesciebant , in causa fuit tot litium , ut illorum Xiguorum nummorum exsolutione aerarium publicum sensim exhauriretur , idemque Reipublicae oneri fuerint , quod saepius ab Aristophane in an ibidemque ab ejus Scholiaste animadversum: ille enim Poeta Comicus ansam arripuit ubique carpendi ac exprobrandi illam rixosam litigiosamque indolem, quae apud eos adeo increverat, ut qui Vis urbis angulus in se staretur integris ex minibus illorum tumultuosorum tenebrionum, qui nihil aliud agebant, nisi quod fabellas consuerent , in viros bonae famae existimationisque liticulas moverent ii dicebantur συκοφάναι, qui utplurimum audiunt falsi testes, sed proprius sumuntur pro viti litigatoribus, cum ea vox deducatur οτὰ re συκα φαDων, hoc est , ab accusando illos qui ficus exportabant: nam apud priscos Athenienses cum illud fructus genus primo inventum sui aut tempore famisin inopia annonae, interdictum fuit, ne ficus extra Atticam efferrentur quia illa lex in posterum nunquam expresse abrogata suerit quod redeunte copia annonae, inutile censebatur , inde plures maligni ac perditi nebulones ansam arripuerunt illos accusandi , quos ipsam litteram legis transgredientes deprehendebant, & abhinc omnes delatores inusti sunt infami nomine Sycophantarum . Alii dicunt lege aliqua punitos fuisse qui ficus clepserint M inde delatores dictos συκοφάνm . Suidas: To γὰρ πα