Primordia Coryrae : post editionem lyciensem anni MDCCXXV. : ab auctore nuperrime recognita et multis partibus adaucta

301쪽

Δηαόδοκον Κ ρκυραον παλαον μουσιαον , D πεποιηκένα Iλίκτε πορθηκτιν, ἡ Αφροῖίτης s H φρύς ου γάαον, Fuisse etiam Demodocum Corcyraeum veterem musicum , qui carmine expresserit Ilii excidium , o Veneris cum Vulcano nuptias. Imo Veneris , &Martis concubitum , ut prodit Homerus . Corcyram D modoci patriam fuisse , quemadmodum Plutarchus , amrmat quoque TZetetes prole m. ad Lycophronem ex Demetrio

ἀγνοῶ, Quales erant poetet , veluti Demetrius Phalereus soribit, Automedes, o Demodocus, ct Chaeris Corcyraei, Phemius Itha censes , ac reliqui a Demetrio Phalereo memorati. Neque enim ipse ignoro . At Lacedaemonium fuisse Demodocum , asserit Eustathius ad Od s. m. ad eumdem Demetrium Phalereum provocans . De Demodoco Joannes Alb. Fabricius lib. 1. cap. v. Biblioth. Gr. eumdemque memoraverat paulo ante, nempe ejusdem libri cap. m. ad finem ; ubi dum scribit, TZetetem negare, se legisse Automedein, non magis quam Demodocum , & Chaerin Corcyraeum, vel Phemium Ithacensem , legit ipse in Taetae, quod TetetZes minime scripsit, accepi que, ut conjicio, ἀγνοῶ, quod significat ignoro, pro αναγέν- , quod significat lego.

Pag. IO2. Pariter de Demodoco Ioannes Meursius in Biblioth. Gr. ubi ejus poemata ita recensens, Ιλιου πόρθησις,

302쪽

cit , seu cum Heraclide , sed ab Homero imprudens dis sentit , quod spectat ad secundi poematis argumentum . Quod vero spectat ad primum , ita Ptolemaeus Hephaestio in Phot. Biblioth cod. Q X C. OEσσευς ἐν Tυρρηνία ηγωνίσα αυληταm , κ, ἐν ηψεν Hυλ σε u Δημιοῖό ου ποιημ.αι , ιλλαλωσιν. III ses in Tyrrhenia tibia certarit , ne vicit. Cecisis autem Demodoci Poema de Trojae excidio . Pausanias in Attis. inter poetas , qui cum regibus vixisse noscebantur, Demodo cum commemorat, quem Homerus Αλκινο o παρεινα, fa

miliarem fuisse Alcinoo , prodit . Et in Laconio. Amyclaei seulam describens: s Φαάκων inquit) χορ - ἐπι τψx o, 6 i Δημοδ ς, Adestque Pharacum chorus in throno, atque Demodocus cane . Itidem Demodoci cantoris meminerunt Athenaeus, ct Suidas, in proxime subsequenti capite alia legandi . In gravissima, atque antiquissima controversia, an fuerint ante Homerum poetae, Demodoci, Sc Phemii carmina Ciceronem ad assirmantem partem traxeiunt: Nec dubitari debet ait ipse in Bruto quin fuerint ante Humerum poetae, quod ex eis carminibus intelligi potes , quae apud illum tu Pharaeum, o in Procorum epulis canuntur . Videndum tamen, ne forte Homerus, Demodoci Corcyraei, & Phemii Ithacensis carmina commemorans, nobis sucum iaciat, & poetica

licentia, sicuti viros bello strenuos, & eloquentia praestantes, ita quoque poetas, eorumque carmina, ut sibi placuit, finxerit ; quod non absque verisimilitudinis specie suspicatur

Leo Allatius de Patr. Homeri cap. IV. Sextus Empiricus adversus Mathemat. lib. i. cap. X. π UAν, fatetur quidem, πρεσ-

μυτερον μεν εἰς si χῆς τῆς Olχηρου ποιπεως , nullum antiquius poema Homeri poes ad nos pervenit , sed extitisse tamen ante ipsum Homerum , & ejus aetate plures poetas , probabile censet, arguitque ex ipsius Homeri dicto Od s. r.

H τις

303쪽

Eam enim cantilanam magis celebrant hominet , Quaecumqne auditoribus recentissma exsat.

Hoc argumentum plures fuse pertractarunt, & prae ceteris Leo Allatius in citato libro, ubi Velleji Paterculi judicium amplexatur , & deosculatur: Clarissimum ait Vellejus lib. 1.)deinde Homeri illuxit ingenium , sne exemplo maximum qui magnitudine operum, ct fulgore carminum solas appellari Poeta meruit. In quo hoc maximum es, quod neque ante illum , quem illa imita rettur, neque post illam, qui eum imitari posset , inventus es : ne que quemquam alium , cujus operis primus author fuerit , in eo persecti mum, praeter Homerum, ct inrchilochum, reperiemus.

Pag. II r. Quadi omnia palam faciunr, Phaeacas, dum v Iuptuariis populis accensentur , multum tamen ab immoderatae intemperantiae infamia abfuisse . Eosdem vino perdite deditos ex istimare quis posset, cui Iacobus Dalecam us -- poneret , illud Alcinoi, Pontonoum alloquentis Od s. vino

Παπιν ἀνα μέγαρον, apud Athenaeum Iib. r. cap. XI. ita vertenSi Fac , ut sent temulanti ire nostris aedibus omnes. Perperam utique, cum reddendum sinet: Vinum distribue omnibus per Aomum Accepi r Dalecam pius μιεθυ, quod sinum , pro quod temulentiam sagirificat 3 & praeterea Homerico dicto syntaxi in omnino absonam accommodavie, quae ipsi ad verbum foret: Temulentiam di Eribue omnibus per domum. Multa sunt in ea Dalecampii versione, quae censoriam Virgulam merentur eaque parcius , quam Opus erat , usum

304쪽

fuisse dolemus Isaacum Casaubonum , cui tamen Athenaei emendatio , dic redintegratio non immerito debetur. Vinosorum populorum album contexuit ipse Athenaeus lib. X. &Alianus lib. III. cap. xv. neuter tamen Phaeacibus locum in illo assignavit.

JAC. PEIOZONIUS, E T A L I I.

Pag. II 7. Lucianus in lib. I. Merar. Hisoriar. in principio, cum de Ctesiae, & Jambuli falsis narrationibus ageret: Aρ inquit ἀυMς 6 Aδάσκαλος της φάυτης δωμολοχιας ο του Ομήρου υσσευς , Πῶς περ, τον Αλκινοον ι γουμενος

τους Φαουιας ἐτερατευσα . Hujus scurrilitatis artifex, ct inventor extitit Homericus ille G ses, Alcinoo enarrans is ventorum s rvitutem, unoculos, ct cruda vorantes, ac Divesres quos dam homines , praeterea multorum capitum animalia, sociosque meretricum veneficiis permutatos, cujusmodi monstra ille rudi PDracum populo ementitus es. Cum ex hoc Luciani , aliisque Vete

rum testimoniis certum sit, Alcinoi apologos de Ulyssis sermonibus apud Alcinoum intelligendos esse, id tamen plures docti Viri minime videntes , inter quos Jacobus Perizonius in perpetuo ad AEliani Var. Histor. Commentario, adagium illud perverse de ipsius Alcinoi sermonibus interpretati sunt. Jure quidem rejicit Perigonius ad cap. XIV. lib. XIII. Schesseri opinationem , ea appellatione designari putantis Odysseae librum vii. in quo profecto nihil est, quod huc pertineat, cum in eo memoretur tantum Ulysiis adventus ad Alcinoum. At immerito subdit: sequens Od1 seae VIII. continet multos fer

money

305쪽

mones Alcinoi pro concione Phaeacum, ct in coena; nec dubito, quin

isto illa appellatione a 'stro designetur. Nego , Alcinoi apologos in Alcinoi sermonibus esse quaerendos i nego praeterea, multos Alcinoi sermones in eo libro contineri, quem nimirum ludorum descriptio , & Dernodoci cantiones totum si bi vindicant; adeo ut hoc nomine Demodoci potius, quam Alcinoi apologi multo potiori jure inscribendus fuisset. Fateor autem , inter plures illius libri inscriptiones , quas Editio Barnesiana exhibet , hanc reperiri : Aλκινου ἀπολογοι, Alcinoi apologi: eamdemque exhiberi ab Aristotele in Arte Poet. ubi de variis agnitionibus disserens, de Ulyssis apud Phaeacas agnitione haec habet : f η ἐν Αλκινοκ ά πολόγω

in Alcinoi apologo contigit i audiens enim citharoedum, ac recordatus, sevit. Sermo hic de Demodoci cantilenis, ac Ulyssis ad eas fletu , de quibus Od s. um. cumque illa Aristoteles ex Alcinoi apologo referat, oportet hujuscemodi appellationem libro illi convenisse. De inscriptione illa, & Aristotelis textu nihil habet Perigonius, quamvis cauta sua prima fronte non parum inservirent. Prima, inquam, fronte; cum enim certo Constet, per Alcinoi apologos a priscis Scriptoribus Ulyssis apud Alcinoum sermones quatuor Odysseae libris, scilicet IX. X. XI XII. designari, qui eos proxime praecedit, praedictam appellationem ea tantum de causa sibi adsciscere valuit , quod in ipso eorumdem sermonum quacidam veluti praecentio , seu pra ludium contineatur . Nam ibi , ut postrema libri carmina demonstrant, Alcinous Ulyssi acervum proposuit quaestionum , unde quatuor subsequentium libro-Tum narrationes causam, & argumentum acceperunt. Hinc

est, librum illum, Eustathio teste, nominatum suisse: τὰ παρὰ Αλκίνω πρδην πεις, η ν παρ' Aλψω προδιγηγησις , Narrationum apud Alcinoum praeparatio. Qui priorem inscriptio

nem s

306쪽

nem , ut modo dicebam, minime vidit Perigonius , in posterioribus hisce nihil vidit, quas ita interpretatur: Ea, quor

apud Alainoum accidere' ante longam iliam narrationem rerum suarum, quam sequentibus toti x quatuor libris facit Grifes k ve expositio eorum , quae apud Alcinoum accidere ante narrationem subsi quentem . ΠροAηγησις est pro aratio, at narrationem apud Hermogenem , & Aristotelem Rhetor. m. ut etiam Lexicographidocent - Itaque: Alcinoi apolagus appellari potuit liber, in quo ad Ulysiis narrationes,, jam jam inchoandas, praeparata fuit materies. Quae omnia palam Ostendunt, graviter ad eum Eliani locum impegisse Perizonium , licet Auctoris illius

discilla quaeque, obscura, ignota, corrupta, partim ex Mn. partim ex Graeca lingus, itanti quitate , Historis, Lectoribus explicare , ct liquida perfundere luce ut ipsemet loquitur in Nupera Dissert. eadem que fere habet in Praefatione ad novam Editionem) susceperit . Quae tamen dicta minime magniloquentiae criminr duco ; quod immerito fecit Jacobus Gronovius

in Nupera Notit. de var. AEliani sto. Nam Perletonii in ea Prae- far haec quoque sunt verba: Sed ct nullus dubito, quin , quum tam varia, ct multa hic tractaverim, ali quanto quoque humani quid fuerim passus . Prudentiae enim foret, ct vigilantiae proris 'musitatae, tu tanta rerum varietate, ct copia numquam dormiti'. Legendus ipse Perigonius in Respons. at eam Notitiam.

DESIDER ERAS MUS, ET ALD. MANVTIVS.

Priusquam ad alia transeam, notandum censeo, Ulyssis sermonem cum Penelope , quod huic ille eadem, quae Alcinoo narraverat, sed multo strictius renarret, proinde Alcinoi apologum nuncupari ab Aristot. l. III. Rhetori .eap. XVI. Hunc locum Erasmas, Manutius, aliique Paroemio

307쪽

graphi explicantes, a scopo omnino aberrarunt eo usque , ut Alcinoum quemdam Scriptorem commenti sint , qui personam ipsius Ul3ssis induxerit plurima commemorantem, quasi vel in bello, vel in itinere passus ea esset. Seopum directo attigisse arbitror Petrum Victorium in Comment. Unde allatam explicationem desumpsi . Monet autem Vir Clarisi. locum Aristotelis , qui hujusmodi est: παρῶριγμια ὀAλκμου απόλογος, oτι προς την Πλελοπόω ἐν ε σι πεπον θ', duplici emendatione indigere; primo ut επεσι re ponatur FH o εTεFG, dein pro εξηκοντα numerus dimidio pene minor. Namque versus , quibus Penelopi Ulysses casus suos enarravit, sunt triginta duo, si formis excusos libros sequimur, aut trigesimus, & alter , si Eustathii supputationem . Locus ille, sta correctus, hune sensum reddit: Exemplum MLoimi apolymus , Ut fulicet Penelopi triginta circiter versus enarra- tuis fuit. Quare in Parisien. Edit. Operum Aristot. an. 16 3'. ita vertitur: Exemplum Alcinoi opolagus , qui apud Penelopeutriginis cessibus fodius es . Valeat itaque Alcinous , quem Parormiographi somniarunt. Nec enim alium hujus nomianis Scriptorem novimus praeter Philosophum Platonicum , de quo inferius. Miramur, eosdem Victorii Commentariis non profecisse, cum editi jam essent an. 1149. Ba sileae.

Pag. I 23. Nausicaae aurigantis pictura aream quamdam in templo Junonis, ut scribit Pausanias in Elia . priori exor

ἐπι Tους πλίμους. Virgines autem mulis infidentes , quarum altera habenaS tenet, altera vero velato capito sedet , Nausicaam Alcinoi

filiam

308쪽

filiam esse putant, cum ancilla ad lavacra contendentem. Pausaniae Interpres, Romulus Amasaeus, priora hujus textus verba ita vertit : jam vero infidentes ci io virgines duas, Homeri potius,

quam Auctoris sui verba secutus; licet uterque facile in concordiam trahi possint, si Pausaniae rei η χιονων pro toto curru, qui a mulis traheretur , accipiatures pars scilicet pro toto. Aliam pichuram Nausicaae, mulis vectae, expresserat Protogenes Athenis in propylaeo delubri Minervae, teste Plinio lib. XXX v. cap. X. his verbis: fecit nobilem Paratum , ct Hemioni da , quam quidam Nausicaam vocant . Qui lectioni Hemionida alias substituunt, scilicet vel Hermionida, vel Hammonida, vel Hammoniadem cujusmodi praefert Editio Batava cum Not. Var. Plinii textum corrumpunt, nec vident, currui mulari insidentem Nausicaam, jure Hemionida appellari potuisse. Aπηρος, seu mutaris vehiculi usum antiquum fuisse,& decorum, ut probaret Ezechiel Spanhemius de fu, o Proest. Vet. Num. Ddfert. ΠX. illius ex Homero exemplum adduxit , cui imposita fuerunt a Priamo, ferenda ad redimendum Hectoris corpus ad Achillem , dona Iliad. XXI v. At multo aptius proposito fuisset Nausicaae istud, quo videlicet regia puella vehebatur , ipsam et moderatrix, quodque Pausanias, & Plinius in allatis modo textibus ostentant, cum Priami illud donis tantummodo onustum traheretur . Irem Jul. Pollux in Onom. lib. X. cap. XII. Nausicaae lecticam ostentat ex Sopho clis Dramate ; ad quem locum legendi Interpretes, pro uno habentes Qrmiis Homeri,& λαμιπνηνίου Sophoclis in eo Dra-

mate.

Pag. 126. Mulierem quamdam Corcyraeam , nomine A- gallis, pilaris lusionis inventionem Nausicaae tribuisse, testatur Athenaeus lib. 1. Oρχπρις θ inquit Athen.) μι παρ

309쪽

L miν ευρε Πν Αγαλις η Κερκυραα Γραμιμιατικη Nαυτ μααανατίθησι, ῶς πολιτίδι 'παν tu. . Saltationes quidem apud Homerum aliae sunt eorum, o prorcipites sese in caput provolvunt, aliae cuin , cujus inventionem Agallis Corcyraea Grammatica muscar ad scribit , concivi suae gratificans . Moxque subdit.:

solam quidem Nausicaam ex Heroidibus pila ludentem Homerus inducit . Heroidis cognomento Nausicaam decoratam reperimus pariter in numismate cuso a Mitylenaeis in ejus honorem, quod profert Jac. Sponius Irint . T. m. tamquam omnino singulare commendans. Ex Athenaeo Suidas in v. Aναγαλις

stathius Scholiasta , postquam notasset, sphaeristerii studiosos fuisse , e civitatibus quidem communiter Lacedaemonios, e regibus autem Magnum Alexandrum , subdit: Ai4H y b , Σοφοκλῆς Θ τραγικος, ος 6 οτε φασι τὰς πλιμTes ας si μ

νομιμος, 'ρῶς ἐυδοκιμιψεν, E privatis hominibus Sophocles tragicus , quem ingentes plausus excepisse ferunt , cum Lotricum fabulam edidit, Natiscar pila ludentis personam fmulans . Quae apertissima Homeri, ejusque Scholiastae , necnon Athenaei , aliorumque veterum Scriptorum testimonia haudquaquam comperta habens Isaacus Nevvlonus, hujus aetatis Mathematicorum facile princeps, foede hallucinatus est in adscribenda technicae pro repraesentandis coeli motibus Sphaerae inventione Nausicaae, eam verosimillimum putans ab Argonautis , dum in Corcyra morarentur , accepisse Nausicaam , quibus nimirum ante elaborata foret a Chirone, atque Or-

310쪽

pheo ad longae navigationis usum . Ita ipse pag. 89. libri, Parisis impress an. 1728. La Gronologie des anciens R aumes corrigee; testem adhibens quod spectat ad Sptam inventionem J Suidae textum, supra memoratum . In eo mirum est Clarissi. Virum caecutiisse, cum Suidas Athenarum illic, quod alibi etiam facit, exscribens , eumdem sibi dicti sui fidum interpretem paret, apud quem ex ipso Agallidis testimonio, ut vidimus , Nausicaa inventrix proditur sp in ludicrae , qua regiam illam puellam ex Homero admodum valuisse, mirum pariter est, Neuvionum ignorasse. Sed ad nostram hanc admirationem augendam vel maxime facit, quod ipsemet Suidas in voce Σφαρα, idem repetens de Nausicaa, mox subjicit vocem Σίνακω, pila ludo , unde Suidas ipse priorem vocem absque interpretis ope explicasse comperitur. Insignis hujusmodi hallucinatio tanto Viro fuit quodammodo basis ad figendam Argonauticae expeditionis Epocham ex coelestium fgnorum positione , quam , Argonautis ad Corcyram appellentibus, obtinuisse, confidenter assirmat. De hoc viderint Astronomicae disciplinae periti, inter quos forte non deerunt , qui Nevutonianam opinationem ad Alcinoi Apologos amandent. Unum addo, Nausicaae in pilaria lusione praestantiam, quam celebriorem adhuc reddit judicium ex Aulo Gellio, inferius proferendum, inter Homericos de ea versus, & Virgilianos de Didone, optime exploratam habuisse Coelium Rhodiginum, Vossum, Casaubonum, Meursum , Souterium, ac alios, quotquot de Veterum ludis tractatus ediderunt , demum Lexicorum Historicorum , quae Omnium manibus passim teruntur, nuperos Auctores ; adeo

ut soli Nevutono quod ego quidem sciam) eam ignorasse

contigerit, & pro pila ludicra Sptaram mechanicam comta minisci. Utinam Eruditi utrumque Homeri poema frequentius volverent, quo fieret, ut in mythici temporis Heroum