장음표시 사용
491쪽
si. XII. Arelam denique fluvium ex ipsis summis Alphvi ortum v
dit Glareanus, qui in Septentrioωm versus, pauis ρω tamen quam Urse, ad occasum primum inelinans, per laeum raunensem Bernum lapsus, γ ipsam amplissimam Helvetiorum urbem amrit ; deinde paulo is a Bernam aliud encipitis. men , Sanam nomine, quod Friburgum, nobilem vi Hem, miseriis hodie eonina deratam ambit, ut Arola Bernam. Ibi in ortum mino conversa flumina μώ-ola nomine ad Salotaram, urbem non miseriis fotam, sed B Celtarum amtiquu am perveniunt. Dein per raream nobili mam ab isto Arola denomismsam, receptu Ursa ac Limago sumias, Menum infra Gognou ingrediuntur.
Hic amnis secnndum Uiuiudum Urbigenum, seu Verbigenum pagum , ab amtiquissimo Bemensis ditionis oppido orba dictum, permeat, hodiernis incolis Aergovia dicitur. Et haec de tra us Helvetiorum sive Pagis ΙV. eorumque originibus, prout nobis istos Glaremus & Stumptas descriptos reliquere Vmmtamen hic observandum est, quod multum isti divisioni ipsa Caeseris νerba obstent, quippe quae Helvetiorum limites ad Genevam usque extendunt, qua ratione his pagis adhuc accensendus seret pagus Aventicensis, quo divisio
haec omnem Helvetiorum terram exhauriret. Quoniam autem ex his quinarius cmersurus esset pagorum numerus, eo annitendum, ut, si Caesaris quatemario ιocum hic relinquere volupe esta, prius aliunde ostenderemus ejus probis, litatem, quam prorsus mitteremus hanc materiam ηύ. XIII. Optime vero hie nobis dubia soluturus videtur Midius Τὰhudus, qui Catillans divisionem secutus, L pagum Τauricum sive Turg viensem, II. Τigurinum, HI. Verbigenum, & IV. Antuatium seu Avent, censem, pro veris & genuinis Helvetiae pagis habet: Ursam vero fluvium , distinctum ab his pagum constituisse non concedit, sed saltim terminum inter Verbigenum & Tigurinum pagum fuisse asserit, cui & nos innixi, his a
XIV. Hodie Helvetica Respublica non in pagos, sed XIII. civitates dividitur, quas Angulos, Galli Cantons vocant, quarum ordo in publicis in conciliis sedent, & nomina his sunt: Tigurum, Bema, Luceria,
Uria, Suitia, hujus incolae sunt Cimbri sitis olim sedibus eri ulsi Sylvania, Tugium, Clarona, Basilea, Riburgum, Solodurum, Schamusia & Abbati
Celta: quarum tamen M. saltem intra veros Helvetiae terminos concludi obsese vandum est Basileam enim Helvetii foedere sibi junxerunt, re vera Sequanorum , seu Rauracorum urbs est. Schaseusiam quis ignorat, Imperio Roman Germanico olim fuisse addictam, nunc vero pacto & juramento Helvetiis o strictam, in Germanorum terris sitam esse Θ De undecim reliquis notandum, quod existis, Uria, Suitia, Sylvania, Clarona & Abbatiscella, non sint oppida, sed vicorum conventus aretrata omnium libertate. Tribus tamen pri ribus nostra aetate maxime Helvetiorum libertas est orta, quippe qui multis oppidis arcibusque contrario atque in aliis regionibus more imperant. g. m. Religionem hae tredecim civitates non unam fovent. Notum e. sim est ex Glareano, Stumsio aliisque, quanta cum contentione quinque ias arum, Luceria scilicet, Uria, Scitia, Sylvania & Τugium, ut & incolae plerique Soloduri & aliarum civitatum , majorum suorum traditiones &religionem propugnarim, reliquae Resormatam religionem publice prose
492쪽
ρ. XVI. Hactenus sectionibus tribus lacus Bodamici accolas lustris, mus, eorimique commoda, ortus denomina, aliaque insuper observam digniora, quanta potuit fieri brevitate, retulimus. Nunc paucis conspectiun totiusticus, quod ad antiquas arces & oppida attinet, dabimus. XVII. Nempe si Strabonem , Melam, Marcellinum , aliosque scriptores evolvimus, non nisi vastissima & sylvosa loca adfiiisse, perpauca Oppida, arces nonnullas & vicos ornasse lacum repetimus. Brigintivm Marcellinus novit. Strabo insulam, cui a radia nomen eique insita Romanorum ca- extructa, Lindaviam designans notavit, Stumpfius Hornam, Meem & vi- cum Romanorum, a Tiberio & Druse extructam. Nonnulli his temporibus etiam Arbonam conditam volunt, ut & Constantiam, alio nomine tum temp ris dictam. Et ex his hactenus dictis facile cuivis erit antiquum lacus Bodam, ci statum colligere.
STO IMPERANTE. . LEgeratos, bellisque assaetos lacus Bodamici aecolas superius diximus. Str bo praeterea lib. IV. latrociniis deditos & pauperes fuisse, obque id pedipetuo Italiae, aliisque terris imminuisse , & incumbus suis vas e , prodidit Quae res etiam, prout facile judicatu est , mutrum contulit ad bella, quibus eos plurimis deinceps annis implicitos fuisse, Historici passim referunt. s. II. Primus, qui has gentes debellavit, Cajus ille Iulius Caeliae,
totius serme orbis terrarum domitor fiest. Hic multis iisque acerrimis praestis. subactis Galliae populis, Acronii etiam lacus accolas vicit, atque prostravit. E. peditiones ejus in Germaniam nulla resistendi vis eo impedire poterat, ut non bonam Germaniae Magnae panem cum Vindesicia tota, Rhaetos itidem sui j ris iaceret cunctos. Hi autem Rhaeti audita postea morte Caesaris viribus resumptis, subinde Romanorum excutere jugum sunt conati, Italiamque ita ilia flixere, ut ipse Strabo rarius alias ad haec talia excivrens salptor, illorum
motuum ita meminerit: De bisum autem latronum saevitia in Ie r Me res tur; eos urbe mut pago petitor, non nisis piaeres omnes mares necare , sed ne i antibas quidem masulis parcere, imo ne his quidem fus ere , sed eraridus etiam mulieres occidere, quas eorum vates dicunt, virilem foetum is utero ferre.
Confer Dionem lib. LUL Horum tamen motus Octavius, Lepidio & Antonius Triumviri paulo represserunt, denuoque armis subegerunt.
493쪽
IIL Factiosa Mareo-Vennenorum & Camunorum natio nondum satis domita, detrectansque adhuc Imperium Romanorum, anno XIV. ant: nitum Christum sub Augusti auspiciis arma denuo corripuit, mox tamen it tum duce P. Sylvio, qui cum exercitu adversus hostes missus est profligati hi populi, victas concessere manus, & Romano Imperio se subjecere. Vide Bucelinum in cironicis Consantios Rhintico ad anni O. C. MMMMDC.
. IV. Augustus Caesar felici rerum in Rhaetia gestarum successu labuis, & in majorem totius provinciae subigendae spem accensus, indomitum eo usque Rheni caput bello aggredi decrevit, & primum contra Rhaeto - Lepontios & A ruatios Claudium Drusum mittit, cui ultro obviam progressi sunt Rhae ti, acrique at infelici praelio apud Tridentinas Alpes cum ipso eonflixere, qua strage Rhaeti fusi, paucique eorum iuga sunt elapsit. Editam hanc pugnam praeludium quasi insecuti belli extitisse, exinde liquet, quod versias Italiae con finia caesi Rhaeti, ad asyla montium suorum profugi de exacerbati, majore
deinceps constato exercitu, Gallorum partes tentare nihil sunt veriti; mox ta men repulfi, terra marique graves su cepere clades, Tiberio immisi cum ex
ercitu jussu Octavii Augita Imperatoris ipsis occurrente.
V. Ita autem expeditiones suas fecit Tiberius, ut adverso Rheno ab
occidente novo cum exercitu Druso Fratri subsidio veniret, iis interea com
meatui p movendo ab Rhenum adstiis locis delςM, quae maxime accommodi
. VI. Praecipuus, quo annonam devehi atque servari iussi, locus erat, quo hodienum Cerciscum est situm. Forum riberii ab ipio dicebatur. Celebre autem oppidum suit, ad sinistram Rheni extructum, & quingentis ipassibus dissitum a Tribunali Caesaris. Pervetusta aedificia, quae hodienum ibi conspiciuntur, produnt antiquissimos ejus natales , quos plurimi scriptores in
Tiberii aetatem incidisse haud immerito existimant, moti scilicet Romana quadam inscriptione, marmori incisa, vetustate tamen non nihil Azorrupta, quam ut Stumptius resere, templi Parochialis murus hodienum ostentat. Usus au tem est ut diximus hoc Cerciaco Tiberius, quasi armamentario suo, quod Bucelinus testatur. Facile autem judicam erit, non perviis in locis vehicula, quae commeatus portabant, exonerata esse, & si nondum extiterint loca munita, ipsos milites aggeribus vicos assiVatos Vestire oportuisse. Quae eximia fata procul dubio hujus etiam Cerciaci, pagi tum temporis forsan exigui, Rere, ut ita, si non in amplissimam urbem, certe tamen in castellum militum Romanorum haud spemendum excreverit, quod & deinceps ob comeatuum multitudinem, quam eo Romani ad militem suum sustentandum deportaveranti Forum Tiberii, ex nomine Ducis vocatum, censent Historici. Nihil memo ratu dignum λὲν obium hoc ad nostra tempora transtulit, preterquam quod superiori adhuc seculo subinde nummi aurei, argentei, item & aerei Imperat rum Romanorum sint reperti. Bellis Alemannorum, Diocletiano imperante, multum obnoxium fuit hoc castellum, adeo ut tandem ab ipsis destrueretur,& quamvis denuo posthaec, Alemannis debellatis, sic restauratum & prasidiariis munitum, Romano quodam ex Voltinia stirpe oriundo, cui Cero nomen,& forsin hujus regionis cura demandata erat, authore, Alemanni tamen illud herum vastatat, ex quo etiam reparatum non est, sed pagus, haud tamen ignobilis & pervulgatus undique ob nundinas , quas annuatim duas forentissimas habet, ut di propter mariam , quae ibidem olim a Carolingis Franco
494쪽
min Re bin condita est, permansit. Dominum hodie agnoscit Episcopum
g. VIL Ex hoc foro movens cum exercitu Tib ius, pedestri itine re paucis diebus ad Harudopolim sive Constantiam inopinatus pervenit. Cives Constantienses Romanis signis primum conspectis mu'tum territi amicos Tiberii, etsi non ex vero se esse dixerunt, quo tactum, ut Tiberius suos impune navibus impositos, per Rhenum & Acronium lacum versus Brigantium duceret, & Insulam, cui a Tilia nomen erat, occuparet, qua Tiberius, simul ac adventavit, optime usus est, navali praelio cum Rhaetis & auxiliaribus Vindelicis congressus, quo & viator extitit. VIII. Rlueti accepta clade postea variis exeursionibus infestiam sibi habuere Tiberium, donec tandem Druso fratre quoque superveniente, ancipiti premerentur loco. Haud enim aliter ae venatione instituta Rhaetos in vallem ac prata , quae Drusi postea sunt appellata, coegerunt, de tam ni caede trucidarunt. Adi Bucelirum in Chronteo Matiis ad annum MMMMICCIV. IX. Vindelici, prospero Romanorum succussu admodum perterriseri , quantum in his angustiis poterant, propugnacula adversus hostes muni hanti Romani interim ne Rhaeti, quorum vires tot praeliis fractae erant, bel, ta redintegrarent, maximam eamque Validissimain eorum partem, relictis iis
saltem, qui agris colendis sufficerent, nec ad rebellandum satis virium his rent, vel Arbonam vel aliorum captivam abduxerunt. X. His ita in Rhaetia compositis, Vindeliciam tentare ausiis est Τυberius, quam etiam iterato certamine, Vindelicis & Rhariis auxiliaribus protritis subegit, ita interea agente Druse, ut quum Tiberio cum Vindelicis res esset, ipse munitiora Rhaetiae loca occuparet, & praesidio muniret, sic ut uno eodemque tempore c ut tradit Velleius lib. II. has locis alias tutissimas , numero frequentes & seritate trucissimas gentes majore' cum periculo quam damno exercitus Romani plurimo cum hostium sanguine perdomarent.. g. XL Et haec selicissima fitere filia, quibus Augustus vel sex annoiarum spatio, ducibus Druso & Tiberio fiatribus germanis, in debellandis Rhaetis Vindelicisque suit usus. Haec tempora fuere, quibus tot tamque praeclara oppida, castra & arces ad Rhenum, Danubium, Bodamicumque lacum sunt extrum, eorumque littora exornata, quorum quando seriem nectendam eo riimque origines situs & commoda delaibenda nostra hic rueremus, vere dum esset. ne ultra terminos Academicae dissertationis progrederemur. Pa
cis itaque de istis sutem castellis, quorum adjutu Romani hostes suos a Gallia & Italiae terminis, ex pane etiam a subactis mare & Vindeliciae campis, a
tequam in totum victas dabant manus incolae arcebant, agemus.
XII. Jam ab iis temporibus jnchoamus, quibus Rhanorum ac Vindelicorum populi, liberi adhuc a Romanorum iugo erant. Fuere antiqui Gmae urbes arcesque, quas Augustus partim condidit, panim restauravit, primo ad Rhenum sitae quam plurimae, quarum caput hic non immerito erit pervetusta illa Rauracorum urbs , quae olim ab ipsis incolis, quibus Helvetii
495쪽
tempore Iulii Caesitis persuaserunt, ut domesticos lares devastarent. secumque
meliora, quae spectarent, sequerentur, simul cum aliis opulentissimis Helvetiae antiquae oppidis concremata & diruta est. Augustus autem posterioribus annis mustimum ibi adversus hostes Alemannos propugnaculum fore arbitratus, cam restauravit, & de nomine suo ipsam Rauracorinn Augustam vocari voluit. Det qua tamen olim potentissima urbe hodie non nisi aliqua pervetusta monumenta, & ad laevam Rheni haud procul a Basilea urbe cissitus exiguus pagus, cui nomen Augus ad haec usque tempora mansit, ex tot Alemannorum desolationibus superlinatis. XIII. Sequitur Gmmodurum, ad illud Rheni caput situm, ubi ex
Veneto lacu emergens, suo alveo per pontem, quo vetus hoc Gaunodurum
cum hodierno oppido, Stain dicto, iungitur, defluit ad ostia maris. Locus, in quo Gaunodurum erat, dicitur hodie λur Hurg ex quo arcis, quae ibidem erat, Imperatoriae, forsan jam temporibus Julii conditae, monumenta cognoscere licebit. s. si. XIV. Proxima hinc erit quae olim Valeria, Harudopolis, & Augusta Turgajorum dicebatur. Conditoris sui primi nomen ite
que annum nescit: verosimillimum tamen est ex eo, quod Augusti nomen i ierit , etiam ab Augusto non nihil incrementi accepisse. F. X V. Hinc Iacus B amicus nobis vetusta admodum monumenta ostendit, v. g. Arboris felicis, Com Romani, Insulae praeprimis, cui tiliae primo nomen dederunt, postea a Tiberio, tanquam restauratore suo, nomen fuit, hodie Lin diis dicitur , & urbem ejusdem nominis conti flet, quae urbSetiamnum antiquissimi cujusdam Romani aedificii rudera. speciem turris ex sialice quadrato extructae prae se ferentia , ad dextram pedestri itinere oppidum ingredienti ostendit. Hodie opus hoc, quod olim a Tiberio, cum ultimam in Vindeliciam capesseret expeditionem, simul cum validissimo castro, etiamnum in margine insulae meridiem versus conspiciendo, extructum, vulgo dicitur
Gentilium murus, ober die Deodem Rauer. Quo de opere lege sis Crustum,
Muinerum, Stumpfium, & inprimis Excellentirumum Dominum Heiderum in Actis Lindaviensibus.
. XVL Augustam Vindelicorum, de qua superius di etiam , ad LP
cum fluvium ; Augustam Tiberii, hodie Rathbonam, Comitiis Imperialibus nobilem, ad Danubium amnem; validissimas colonias, & tutissima propugnacula Augusti auspiciis par fatrum Drusus atque Tiberius extrui jussit. s. XVIL Queis ita constimus, tandem mitiora Rhaetorum Vindeliis
corumque fietii sunt ingenia, itemque magis ac magis assueti novo Roman rum imperio ; imo eo mox clementia atque humanitate Caesarum Principumque, quique eorum nomine cum imperio truerunt, redacti , ut non solum ad nutum imperata facerent, sed & tandem uno eodemque nomine Rhaetorum, ab Imperatoribus censeri minus aegre ferrent. Vide Bucelinum, qui hanc
indelicorim & Rhaetorum conjunctionem ad annum Christi XL produxit, alii ad IX. reserunt.
s. XVII L Quo factum, ut & Rhaetia cum Vindelicia juncta in duas
partes divideretur, & genuina Superior, Vindelicia vero Inferior posthac a diret. Suis interim terminis quam prima tam secunda Rhaetia describebatiir: de Dis tiroo by Cooste
496쪽
antiquis enim nec quieoam mutatum reserunt scriptores. Conser Stum psium & Rhenanum s. cc. ' Et hic insit per addit, quod posterioribus annis hae regiones jamjam in provinciam redactae , iuum sabuerint Praefectum, &prima illa pertinuerit ad dioecesin illustris Praefecti Praetorio Italiae; secunda vero Rhaetia habuerit praepolitum Thesaurorum ejus provinciae, Augustae Vindelic nam habitantem, qui Comiti s rarum largitionum erat subjectas. Legi de his pluribus potest liber de Praefecturis Romnis. XIX. Quibus ita in Martiis ordinatis, vicini mina tentare non sint ausi ; interim tamen perpetuo Romanos eo invigilare oportuit, qui pervios Vindelicorum campos castris munirent, & Alpinas Rhanias clauderent. quo minus vicini populi Minis ope affuturi, Rhaetos irritarent ad arma ad- ersus Romanos resumenda. Metuisse autem sibi Romanos ab hisce populis, Persuadent nobis pagi hodienum extantes, excubiarum Romanorum indices, ad ea loca, quibus valles coeunt, adsiti, Tertiae, Quartae, Quintae nomina 'rcferentes. Haec Bucelinus ad unius Augusti tempora & vigilantiam res
XX. Posthaec mitiola sequuntur Iacus Acronii tempora. Nimirum ab anno ante natum Christiam quinto vel sexto regiones vicinae, multis hactenus bestis defunctae, longa pace cuncta re vente, sub tutela Romanae man-shetudinis ad tempora Alemannorum usque acquievere.
XXL Neque enim quidquam memoratu dignum hisce in terris ab obitu octavii Augusti, qui ut plerique scriptorum ferunt in annum Christi
XVII. incidit, ad tempora Domitiani, Hadriani & Antoninorm usque tigit. Nec istius aevi scriptores quicquam praedicarunt, quam omnium Omnino Caesarem benignitatem in has terras lingularem , quas hinc inde inde egregias arcin urbesque restaurando vel condendo, multum adornarunt, praeterquam quoed Bucclinus cruentam istam cladem, quam Helvetii prope Thermas B demas vocant m. Chr. LXXI. accepere, annotavit, qua Helvetiorum strage Rhaetis terras suas dilatandi occasio enata est, qua etiam commode usi, magnam
Τurgoviae partem ditioni suae adjecerunt. Nee in delendis Helvetiis desecisset rabies ipsorum, nisi Vespasianus, Vitellio tunc Imperatore sublato , ali mimos habens insensos, ubi ipsos conciliasset, & sic Turgoviae res composuisset, ut & Harudopolis, libertatis specie illecta, Rhaetiae accenseretur s. XXIL Simul nunc cum Domitiano Imperatore, qui Titum fratrem veneno sustulerat, & imperio nefando crimine est potitus, Domitiana sortuna minus prospera has etiam regiones Rhaetias penetravit. Namque hic a Germa nis Anno Christi XCIII. immani strage est perculsus, adeo, ut ipsi duces cum omnibus copiis suis caderent, & vix unus, qui annuntiaret, fuga se eriperet.
Tot, ait Cresius, erant exercitus ams, tot militares viri eum tot rebortibus
expurnati est' eapti, ut jam non de limite es ripa Imperii Romari, sed de hsemnis legionum es posse ne provincia um dubitaretur. Misera haec Rhaetiarum& Acronii lacus erat conditio , quam unde emendaret, ipse Domitianus -- perator nesciebat, donec Norbanus Appius, Rhaetiae Praeses, conscripto undiaque milite, Germanorum insolentiam robore Minorum, aliorumque popul rum fregit, atque Lucium Antonium, qui dux & fax erat belli, e medio sustulit. Quae etiam Appii sortitudo di felicitas Martiis de Acmnio lacui pa
497쪽
XXIIL Nerva Cocceio & Trajano Imperatore, nihil de
diaeticis ipse Vel serus annotatum nobis reliquit; Hadriani autem conmmtiones Imperii, sermamque regiminis renovatam stiis depraedicare nequit. Fertur autem hic Imperator ossicia publica & privata, nec non militaria in eam sormam: redegisse, quae , paucis per Constantinum immutatis, ad nostra usque tempora perseveraris. Vide Vellarum lib. n. Idem Vel serus multa in Ris ejus rei vestigia se invenisse scribit, & ex libro de Notitia utriusque Imperii Italiam ab eo divisam in XVII. provincias, quarum rectores Praefecto Praetorio ualiae, sive ejus vicariis omnes paruerint , itemque duas fuisse, Rhaetiam primam & secundam, sub suis Praesidibus singulis: rem militarem ejus sub Imperio procuratam ab uno Duce in antiqua Rhaetia, qui Rhaetici inde limitis Dux dbinis, sub dispositione Magistri peditum fuerit , fiscum autem a thesaurorum Raeposito , qui Augustae constitutus , Comiti sacrarum largitionum rationes reddiderit. Quae omnia ab Hadriano constituta ex hac ratione afirmat Via rus, quia scilicet, quod notum est, Imperii descriptio semel ac iterum post obitum Octavii Augusti mutata sit. Jem vero necesse est, ait, quae post Η,
drianum mutata reperimus, non vero antea, ante tamen Constantinum , Η driano adscribamus, quia praeter hos Imperium Romanum, ante tempora Fram rum, alium reformatorem constitutionum Imperialium non vidit. Ex quo
fundamento divisionem Rhaetiarum in primam & secundam ad Hadriani aetatem referre possemus: siquidem insuper supra Iaudatus Vel serus constanter assem, omnes Hadriano vetustiores Historicos & Geographos Rhaetiam unius nomine habere, post Hadriani aevum autem Rhaetiam & Miaetias promiscue inveniri.
De quo tamen B. L. integrum semper sit judicium. I. XXIV. Hadrianum in Imperio secutus est Antoninus, Pius dictus, qui magnam vitae partem in pace degisse aestimatur. Huic Marcus Aurelius Antoninus successit, cujus sub imperio turbulentus admodum Rhaetiae status filii. Habebat hie sibi adversos Cattos & Chaucos, qui saepius in Provincias has idiruperunt, ingentesque secere praedas. His oppositi sunt diversis vicibus Diadius Julianus, Aufidius Victorinus & Helvius Pertinax postea Caesar factus
qui rem non sine clade suorum gesIbant, antea tamen caesis multis, Carios in Elistiam Nordi ingensem & Ducatum K unenbergicum quem hoc etiam aevo aliqua suae regiovis parte attingunt Romani expulerunt, paucis in sua terra remanentibus. Augustam Rhaetiae, & ut facile colligere est, omnem reliquam Rhaetiae inserioris partem, qua lacum Bodamicum spectat, ab irruptione Cattorum defendisse seruntur Aufid. Victorinus de Pertinax. Videantur Crustus Lia. IV. P. L. C. HTH. Ae Vel serus de rebus Augustanti Lib. n. I. XXV Cattis subactis, Romanis Imperatoribus cum Germanis reserat, qui Rhaetiis Noricoque magis magisque inhiarunt ; quod cum Antoninus animadVerteret, novas instituit legiones , secundam & tertiam Italicam , non itiscere populationibus prohibendis auxilia per praesidia disposita, nec vicin rum provinciarum copias Rhaetis in tempore a turas, existimans, quarum priori, secundae videlicet, in Norico, tertiae vero in Rhaetia stativa assignaviti Vide Dionem lib. LV. Velsetum Iun. n. Hanc ultimam legionem in quimque praefecturas distributam, censet item Velserus, ductus hac ratione , quo niam scilicet Praefectus unus, seu Castris Regiis, id est, Ratisbonae seu Valuto egerit ; alter Sumontorii de qua urbe, ut & de Vallato non constat, quaenam hodie in ipsarum loca successerint cui ripae Danubii inibi primae , ut videtur, appellatae, cura credita est. Tertius Campoduni, qui Vmania chin die ut autumant mango Cassiuacum usque urbem Olim ad Lycum amnem sitam
498쪽
sitam curavit. Quartus Foetibus forsan regio prope Limumiam ad littora lacus sita, per hoc vocabulum denotatur specierum transvectioni praepositus Quintus Terioli hoc ipse titulo fuit, scilicet annonae, quam ex Italia Tran padana importatam accepere. Ex quibus vel maxime clarum esse poterit, quomodo M. Aurelius Antoninus prospexerit Rhaetiae utriusque regionibus, quas inter non minima utique semper fist, quae lacum Bodamicum adsta est. Adi Crusium P. I. lib. m. c. UILL Vel serum I. n. . XX V L Hinc ad Severi & Bassiani Caracallae usque tempora Martia utraque pacata, & indies magis ac magis ab ipsis laveratoribus aucta & e ornata fuit- Postea autem Suevorum Almannorumque incursionibus multum vexata, saepius etiam ex parte oppugnata est. Sed de his capiae sequenti se tibus dicem .
PMus autem, quam bella Alemannorum recenseamus, nonnihil de ipsorum nomine, ortu & primis sedibus dicere in animo est.
g. II. Innotuit Alamannorum nomen mino ante tempora Antonina Bassiariae Caracallae, prout optime Stum in I. m. c. XXII. observavit ex eo, quod relius Spartianus is vita Cara Ea reserat, ipsos Alemannos a Caracalla debellarus, ipsiunque Imperatorem A numniciem esse cognominatum. Imo
antiquitas hujus gentis ex Strabone colligi potest, qui Asinium Quadratum auctorem, qoi ipse jamjam Alamannos descripui, quod sint ρυνμιλς καὶ
. IV. Geom. suae citat: cui si fides habenda, merito natales Alemannicae gemtis in ea reiicimus tempora, in quae Asinii aetas incidit. , III. Fuere autem Alemanni gens variae nationis, & qummmconstat, Romanorum Imperium indignantes populi. Germani quod non fu rint, satis aperte indicant veteres auctores. Stephanus in Lexire suo ait: AD mmmi Germanis gens finitima. Sic Flavius Vopiscus in vita P H, item Emstathius in Dionasium Auxandrintim, prolixe satis docent, Alemarain s a Gemmanis distinctam fuisse sentem. Si aurem ait Philippus Cluverius in Germam me. Cermani non iuere Alemanni inter indium, Rhenum ac Danubium, certe non alii esse potuere quam O intitas illa Strabonis, inter Danubium di Rhenum, & quos Gallos vocat Tacitus, Decumates agros inter eosdem amnes) exercentes, quibus se deinceps alii inmere. Stumpfius i. c. scribit, eos luisse, qui Nigram sylvam, regionem ad Nicrum inhabitabant a siquidem Itimen L. T et a non Dii iligod by Coosla
499쪽
oon fuere gentes qui magis Romanorum detrectasinit, occasionique illud excutiendi inhiassent, quos Trajanus benevolentia potius, quam senatu. dine subegerati quapropter etiam Principes factionis Alemannicae nonnullis scriptoribus dicuntur. Hos secutos esse vicinos Germanos, Helvotiorum itidem & Vindelicorum nonnullos, aedibile est, quippe qui haud secus ae illi libertatis suae suadiosos se exhibuere, prout ex historia Alemannica mustinit. Ex quo iudicam facillimum exit, quod, cum numerus hujus gentis indies m jora caperet incrementa, tandem sibi elegerint ducem, qui quasi Rex ipsi imperitarit, & ipsi ad ejus nutum imperata fecerinti ortum gentis autem, . quem hactenus exauctoribus protulimus, si rejicere in animo esset, quod tamen nulla urgente neccssitate fieret ipsum nomen, cujus etymologiam mi mox indagabimus, verior testis nobis esse posset, quod omnis iste populus ex variis, iisque admodum diversis nationibus collecta fuerit manus IV. Proprium autem sibi tale fecerunt nomen, de quo Criticis disceptandi occasio enata est Nos pleraque silentio praeteribimus, Lectorem ad B. Rhenanum , qui l. I. Rerum Germanici pleraque longa serie recenset, remittentes. De paucis saltem ad Historiam nostium iacientibus dispi
s. V. Sunt qui nomen Alemannorum deducunt a Rege Tuscorum M.
Almanno, qui, ut Crustus P. I. I. I. refert circa an. mundi vixit, &circiter LXV. annos regno praefuit. De hujus nomine ut idem Crustus repetit P. I. I. IV. e. II. Alemannos conditos putant, inprimis Latini, qui eum saepius Herculem A moinnorum dixere. Alii potioris momenti sententiam lavent, quorum dux Asinius Quadratus , cujus mentem Agathias, probullatias sui aevi scriptor, his verbis sitis inseruit scriptis: AZamani autem si
nium Quadratum sequi fiere, hominem Italu - , Θ' qui res Germanicas alias accurate seripsit 9 eonvena fune γ missice net tomines, quod γ eognomeo ipsorum iudicat. Et haec assertio merito B. Rhenano & Cluverio in Gertiania antiqua lib. I. approbatur, exinde, quod non alius Asinio Quadrato originigentis, sive transmigrationi e Gallia in Germaniam fuerit propior, dein quod res ipse nomen prae se serat, at enim omnem significat, & manu hominem ;unde deinceps nomen est conflatum AEmanni sive Alemanni, quassi dicas multitudinem hominum undique collectam. Cui etymologiae videntur etiam respondere illa Taciti de moribus Germanorum: Levsismus quisque Gasiorum, inopia audax, dubium poste oris I in orevisere. Ex compluribus ergo
Galliae, imo cui Stu fius indicat non Galliae solum, sed & Germaniae,
aliarumque Romanarum provinciarum nationibus congressos in unum corpus
fuisse, laquet ex eo, quia nec ipse Τacitus certam aliquam Galliae nationem prodit, sed communi omnium Gallorum vocabulo utitur. . V . Nec a veri specie siena prorsus illa sententia esse videtur, quam B. Rhenanus colophonis loco aliis insuper addit, inquiens: Germani septentrionaias sese reteris, qui primi transeo mem sibi hoc nominis indiderunt,
jungentes, ferisque ad depradandas Romanorum provincias, suis opportuniores occinpantes, priores imitati videntar ; ipsi Muo vocatulo Alemannos se voeasse ;glorioso quidem ammine, sed formidabili confanguineis populis ac miseris provis Aalibus, nempe quod forti mi Iesiatores issent εν viri omnes. Nomen igitur hoc sibi adsciscentes, sortirudinem, qua pollerent, respexisse credebat Rhen nus. Nec abs re prorsus, in propatulo enim est exemplum huic simillimum,
quod di alias levissima gens &rmidabilem sese reddiderit nomine suo. Erat scilicet
500쪽
scilicet mill tum manus in Inseriore Germania, qui semet ipsos Dias Hos appeti
Iarum, ad incutiendum tenorem iis, adversus quos mittebantur ; vestes ipsorum uti scriptores reliquere erant atrae, hastae nigrae, vultus ipsi nihilo candidi ores , & certe multis juxta nomen perniciem attulerant, donec crebris
bellas consumerentur. Et fortassis de Alamannis haud dissimilia praedicare licebit, quando bella ab ipsis gesta protulerimus. Hoc interim exscopo, quem sibi in mutandis sedibus praefixerant, colligere est, quod immanis fortitudinis
milites & armatum tremendae fuerint viri. Alias enim certa ratione assequi vix quisquam poterit, qui Romanos, totius ferine orbis domitores, toties lacessere, illorii que agros tam longe lateque vastare ausit filissent. Sed de his quicquid sit, certum est, ambitiosum hoc Alemannorum vocabulum collectae Germanorum Gallorumque genti, fortunamque novam tentaturae placui sic, nec spernenda sine est ratio, qua Stu fius L c. populos hosce motos existimat, ut hoc nomine sese appellari petierint , non vero alio Gallorum scilicet vel Germanorum, quibus antehac omnibus scriptoribus venissent. Nimirum refert, Gallos perpetuo hactenus Germanis infestos fuisse, & non nisi hoe pacto conciliatos esse; nec tamen eo ullam nationem potuisse redigi, ut alterius nomini sese addiceret, & unanimiter vel Germanos vel Gallos se profiterentur , quo & faet. m, ut tandem omnes ac singuli patrium nomen nega rint, de hoc uno Alemannorum sint vocati.
. VIL De sedibus Alemannorum nunc brevibus disquiremus. Hos populos in avitis suis sedibus , quis Marcomannorum erant, Trajanus sibi subjecit. Deficientibus autem Imperatoribus, qui pari benevolentia eos amplecterentur, & ipsi defecerunt a Romanis, proprium sibi inter Rhenum, Moenum & Danubium, sontemque Danubii sive limitem, qui Martiam a Germ nia dividebat, constituere regnum, novasque fixere sedes, ubi etiam pe commodus locus, illinc ad Rh am primini, hinc ad Maximam Sequanorum M primam Germaniam incursurdam, quod unum spectabant Alemanna. Pr tenta autem est postea temporis ditio ipsbrum ad Rhenigoviam usque, omnem quippe Turgoviam transgressi, Rhenum sibi subjiciebant, imo etiam qua Danubius amnis Rhaetiam inseriorem secernebat ab Alemmanis, regionem suam dilatabant, sociis sibi Lentiensibus junctis , quo pacto multum coarctati sunt Rhaetiae inferioris limites, cujus magna pars deinceps Alemannia, corrupte Augo via sive- ut hodie dicebatur. Qin tamen occasoue eo pervenerint Alemanni, ut Romanos plerisque expellerent castris, urbibusque suis, forsan ex inferius dicendis, ubi ipsorum bella ordine recensebimus, patefiet. Plura qui de Alemanniae terminis desiderat, adeat Stuminum L. IV. e. XXVI. Rhenanimi lib. I. Cluvinum, Immium & alios.
VIIL Fata denique populi quod attinet, varia certe ista fitere.
Namque mox victi, mox victores si morum extiter ita Praelia singula quando enarrare longum foret, saltem ea hic tangemus, quae prae ceteris simi memorabilia, & historiam notam antiquam exornant.
s. IX. Saepius jam ducimus, Traianum Imperatorem hos ipsos popaeos
Germanos & Gallos olim ad obsequia Romanorum redegisse. At vero coemeeri ha non potuerunt, praesertim cum ad tempora Antoninorum res pervenit, quin non deficiendi capiassent occasonem. Factum autem hoc referunt H, storici post mortem Severi, ubi praesertim Crusius animadvertit, minus gratos fuisse Romanis vicinos Alemannos, sed saepius Rhenum Danubiumque Tx 3 transe