장음표시 사용
501쪽
transgressia, ipsis danina dedisse, & iterum acoepisse. Viae P. L Lib. IV. CXI. Amal. Suevia. Refert autem Bucelinus in Chron. Constantiensi ad A. CCC XIV. seqq. bellorum Alemannicorum miasi principem causam fessis ingens illud parricidium, quod Imperator Caracalla in fratre Geta perpetrarat; AI mannos enim nihil insidiarum aut damni meditatos, hinc ita permotos esse, ait, ut mox tanto odio parricidam hunc in arentur, ut omne imperium ipsus detrectarent, provinciasque bellis infestarent, quas minis a Romanis a se eere non poterant. Exinde decrevit Imperator ipsos praelio aggredi , injur,asque Rhaetiar illatas ulcisci, quod & ita feliciter cessit, ut hostium multa millia deleret, ipsorumque insolentias haud leviter inserigeret. Quamobrem ipsi publiei honores Romae sunt decreti, & ut alibi refert Bucelinus, ipse statua quadam Augustae Vindelicorum est honoratus. Hoc insuper & Stumptas &Rhenanus referunt. quod post hanc victoriam primus Auniamniei nomine sit
X. Subinde postea rediere Alemanni, nihil tamen magni momenti ausi fuere, donec tandem auctis identidem viribus, anno CCXXXIV. Marco Aurelio Alexandro Imperatore bellum Persicum suscipiente, occasionem Rhaetiam invadendi sunt nacti, qua etiam, prout e re tore credebant, sunt usi, piscisque diebus pluribus Romanorum ad Rhenum Danubiumque oppidis expugnatis, presidiis ipsorum trucidatis, eripuere omnia, quae Romani a quinquaginta& ducentis annis inde obtinuerant. At vero Caesar reversus, sequente anno, ut manuscripta docent, in ipso lacu BOdamico cum Alemannis pugnans, via r extitit, eosque pulsavit, plerisque Rheni urbibus receptis, & firmioret praesidio munitis. Haec altera memoram digna Alemannorum clades erat.
. XI. Tertiam memorabilem stragem hae gentes, post multas ab tysis lacus Bodamici accolis praedas factas, in Italia, quam temere aggredi sunt ausi, a Flavio Claudio Imperatore anno CCLXIX. accepere. Uno enim pretio ita percussi sunt Alemanni, ut eorum triginta millia caederentur, amississimul omnibus iis, quae paulo ante incolis Romanis eripuere. Videantiu Crusius P. L e. m. Stu fius Id. I. . XIL I ine inserendum duximus praelium illud Aureliani Imper toris anno CCLXXIII. cum Marcomannis, qui innumerabili exercitu Bod mico laces affusi, subitum transitum inutaliam vel importune petierunt, vel violenter extorserunt, in Papiensi agro commissum, quo Marcomanni a C. sise, licet non sine magno vitae periculo , prodigati sunt. Conser laudatos
. XIIL M. Aurelio Caro Imperatore tristis Bodamici lacus status
erati Equidem Alemanni, per sex continentes annos longe lateque grassantes, nullis interea subsidiis a Caesare missis, non solum munitissima ad lacum castella expugnarunt, sed postea anno CCXCV. cum de advenm Romanorum constaret, penitus diruerunt. Quae rabies Barbarorum prius non desiit, quam Constantius Chlorus postea Imperator factus, in ipsos cum lectissimo exercitia missus, infelici tamen praelio cum eis pugnans , victus discedere ex arena est coactus. Posteriori autem anno CCXOα collectis viribus, prope Constantiae dirutae rudera , proximis Rheno atque Acronio campis memorabili pugna congressus, & telicissimis auspiciis victoria potitus, hostium sexaginta millia prosti. DiuiliZ d by Coral
502쪽
profligavit. Qua pugna edita mox constantiae urbis ruinas ocrepavit, &quanta fieri potuit celeritate, de novo muniit, & praesidiis instrinit. Atqucinare: ipsa victoria prima fundamenta tantae post ab ipso hoc Constantio reparatae de insigniter ornatae urbis Constantiae in memoriam Romanae virtutis jecit. Conseo Bucelinum in Chronio od M. dictum, Stu f. L. IH e. XXIII. D' LM. VH. e. XI. Rhenanum L. LXIV. Quintam memorabilem stragem ab Alemannis primo accep. tam, mox ad Romanos delatam de iterum in inissentes Alamannos detorsam ad ipsas lacus Bodamici margines, qua Italiam itur, circa annum CCCURConstantio Imperatore editam I sistorici recensent. Ubi observandum, quod Constantius Imperator ambobus fratribus, Constante & Constantino sublatis, omne Imperii onus selus suscipiens inimicissimos sibi habuerit Alemannos, qui late per ea tempora florentes, a Moeno utpote fluvio ad Guntiensem trajectum de hoc vide Vel serum L VIL Rheni Danubiique ripas praetexentes, R manis provinciis immnebant, de quamvis Gondomagus&Vadomarius, Reges Alemannorum, qui proximas tum temporis vastaverant Gallias, obviam pros cto de feliciter cum hostibus congreta Imperatore, pacem componere non detrectassenti attamen paulo post Lentienses Alemanni foederis cum Romanis o liti, denuo perruptis limitibus Rhaetiam populati sunt. Qua injuria excitus Constantius, cum exercitu progressus est ad campos Caninos, ibique castris collocatis, Arbetionem magistrum equitum ad lacus Briganrini oras cum validissima copiarum parte praemisit, protinus cum hoste congressurum. Hic non expectans eos, qui nunciarent adventum, mox in occilitas insidias prope Rei neccium oppidum si conjecturae locus erit incidit, ubi ita perculsus est ab hostibus, e lates,ris suis terga Maumorum telis petentibus, ut magno militum numero &-Τribunis desideratis, vix ipse opacae noctis beneficio evaderet. Verum cum hostes insolenter valde agerent, de indies Romana castra liacentius insultarent, strictis gladiis minas tumidas intentantes, scutarii aliique Romanorum commoti infamia, egressi subito, auxilio aliquot supervenientiunt cohortium insigniter Alemannos contuderunt, & in ellasissimam fugam conj cerunt. Post haec iterum bina vice a Constantio Imperatore & Barbatio duee, Romanorum agros infestantes prostrati, pacem petere sunt coaeti.
g. XV. Iulianum, qui anno CCCLX. Imperii curam suscepit, multae & insignes de Alemannis reportatae victoriae clarum reddiderunt. Primarisum ejus, quod edidit praelium, erat illud ad Argentoratum commissum, ubi tota die ancipiti Marte pugnatum, donec tandem Iulianus hostem multis millibus caesis in fugam conjecidi De quo legendi Marcellinus L. XVL Crusus Lib. I. P. H. e. n. Stum ius L. IV. e. XXV. B. Rhenanus lib. I. Contra etiam Alemanni ad San nem oppidum quod Rhenanus Sechingen esse putat Romanos praelio siqaerarunt, ipsb duce Libinone, qui ad congrediendum cum Alemannis a Iuliano missius erat, occiis. Praeter illud praelium Iuli nus hostes suos etiam ad Lugdunum vicit, iterum ad Moenum amnem, & ad Rhenum saepius, prout pluribus de his scripsere laudati auctores. XVI. Sub Valentiniano L qui anno CCCLXIV. clavum regi mistiis suscepit, acerrimas in Galliam secere incursiones variae Barbarorum gentes, veluti classico excitae, eamque simul cum Rhaetia sunt d pulati. Horum aintem irae insequente anno acrius exarsere, quod missis suis ad Caesarem legatis consueta praestatuta munera parcius de illiberalius solito fuerint praebita quae cum Iordes aversui seriecissent, insatius ossiciorum magister convitia addita
503쪽
rat, neque gens bello innutrita injuriam moderate serendam, sed armis. quam primum domum sunt reversi legati, vindicandam statuit, Gallico Rhaeticoque bello decreto. De Minica quidem ipsorum expeditione nihil nobis reliquere Historici ejusdem aevi. Gallicae is fuit exitus, ut Barbaros praeda & secundis aliquot praeliis exultantes, demum Iovinus equirum magister primo & -ndo imparatos, tertio paratos ad oppidum Gallicae Campaniae Catalaunum at tellus, plurimis occisis, in fugam verteret, Regemque raptum milites, ducis injussu, patibulo sufligerent. Confer Marcellinum lib. XVII. Rhenanum tis. I. in sium P. I. M. O. e. I. Velserum lis. m. γ ,
XVIL Posthaec anno CCCLXVIIL solitis gravior parabatur in Alemannos expeditio, a Valentiniano & Gratiano ejus filio , qui etiam anno CCCLXXIL Rhenum trajecere, & regione late vastata, ad Solicinium c quod Solms inter Moguntiam & Treverim situm oppidum esse putaturi pugna difficili& diu ancipiti victoriam ab Alemannis stat consecuti, qua, si Marcellino fides habenda est, universam scatem Alemannorum delere potuissent, nisi paucos' aliquot noctis tenebrae per fligam abstulissent. Vide Mucellinum lib. XXVII. Crustum lib. VII. P. I. c. H. Vel serum lib. VILXVIII. Anno CCCLXXVIL & seo. Valentin ano Juniore de
Gratiano Imperatoribus clavum una tenentibus, Alemanni fiducia inflati, quod Gratianus Valenti patruo auxilio in orientem prosectus esset, tractus Rhaetiarum confines, per fallaces discursiis, violato foedere dudum concepto, collimitia populatione turbarunti Videatur Marcellinus lib. XXXL Hine occasioni imstandum rati, sequente an. CCCLXXVIIL Rheno per Februarium mentem 1 glacie strato, in Galliam cum quadraginta millibus militum transiere: eos ZἈ-tem Gratianus reversus ab Oriente, coactis, quas Orientem versus praemiis rat, copiis, ad Argentariam ingenti praello devicit, adeo ut Rege Priaris in- . terfecto, ex reliqua tanta multitudine , vix quinque millia evaderent. Vide
Crustum P. I. lib. VII. Q V. Vel serum lib. VILXIX. Honorius occidentis infelix erat Imperator i ita enim sabipis rei Romanae accidit, ut semel inclinata, in pejus quotidie prolaberetur, antequam ad extremum praecipitium deferretur. Piaudium autem quasi totius occidentalis Imperii ruinae, summa Stiliconis, qui tutor Honorii erat, in Romanos perfidia filii. Hostes hic ipse concitabat, omniaque Romanis erepta cupiebat. Posterioribus annis de Alemanni & Franci ancipiti loco omnes Romanorum provincias, inprimis Rhaetiam utramque presserunt, dum undique nemine resistente minas, insidias & vim intentarunt, plurima expugnarunt castella, olim jam expugnata vel prorsus diruerunt, vel firmiore prahidio Imbnivere, & reliquos exinde populos infestarunt. Ut verbo dicam, omnia e cidium Imperii occidentalis proxime subsecuturum praesagiebant, ipsa adhuc Roma orbis alias domitrice cadente, &Visigothorum Regi Alarico se tradente.
XX. Valentiniano ΠI. regnante, qui Honorium in Imperio secutus est , Francorum res quotidie summo cum Imperii Romani decremento , in immensum succrevere: quo etiam lacus B amici accolae, Romanis adhuc parentes, intenti in fortunam Imperii de hostiuin, attoniti haerebant, Francis vicina Rheno ; Visigothis, alias Romano Imperio foedere addictis, ea, quae circa Ligerint; Burgundis omnia prope Rhodanum amnem occupantibus.
tu autem virtute adhuc in fide fiant detenti, qui Francis pro viribus se op-
504쪽
ponebat; donec tandem & ipsum Romanorem presidium desperatis rebus ex Confantia urbe, excepta qm jam omnia tenebant Alemanni, ultro sese pro ripietat, vel c ut alii volunt a civibus ejiciebatur. XXI. Hactenus nec ipse accola Bodamici lacus aut Alcimmorum
aut Francorum detrectasset imperium, modo scivisset, cujus amicitiam satius fuisset exambire. Nunc vero attonitus, simul cum aliis derelictus, inopin, tum Attilae adventum stupet, qui quamprimum cum exercitu per Germaniam iter ingressus, sive ut Aventinus ait, per Noricum, Vindeliciam, Rhaeti mam fines, lacum Brigantinum si quid ibi resistebat, passim devastavit, vicis& oppidis concrematis, sacris & profanis aedibus dirutis , nec sexus nec aetatis ratione habita. Pari crudelitate in Helvetiam tendans, urbem Constantiam afflixiti Nec Rhenus quidem hosti huic mistere poterat, nec Hercynia sylva, quae subito secta bipennibus in lintres abierat, non resistentibus Alemaonis,
quorum tamen vim omnis Romanorum exercitus horrebat. Argentoratum
c hactenus Silberthalam dictam moenibus in quatuor decussitim vias dirutis,
πολυοδόπολιν jussit appellare , unde etiam nonnullis scriptoribus nomen & v cabulum StrasAret enatum videtur. Nec dubitandum , quin atrocissimus h stis non solum Alemannos, sed & alios, quorum fines transierat, populos, ad auxilia sibi contra Aetium Romanorum ducem ferenda coegerit. Exinde Germania, quam hactenus ingenti suo, qui ex septingentis millibus mili mconstiterat, exercim, pene oppressit & evertit, relicta , ad Gallos militem dinxit, quorum terras, haud secus ac Germanorum , devastavit, multis iisque munitissimis urbibus captis ac diruptis, tandem ad Catalaunicos campos, qtu
Tolosam ut fide digniores autumant prope sim, pervenit, Aetium ibi in
pectaturus; qui & quam primum cum exercitu suo longe inferiore atque Attilae erat, sirpervenerat, aciemque, prout e re fore putarat, disposuerat praelium felicissimum cum hoste commisit. Ita enim Attilae exercitus contusus, ut MCLX. seu, ut alii volunt, CLXXX. millia militum caederentur. Ubi non omittendam censemus Crusi observationem, qui c. X. L VIL p. Lsic dae hac pugna distini: Taneo ibi ardore pugnatum es ae pertinacia , ut m
jore Frugnari non potuerit: ta tus in medis pugnantium e ead eribus exporrectus es a mus, ut vix inter se utrime eo miseri possent, tantum sanguinis e se est, ut rivulus fluxeris, fltis vehementiam aliqui posea sedarunt. Laboram tuus utrinque succursum integrorum acie es , atque in tenebras usque noctis pugna producta, donec Attila receptui canens, more reliquis in eastra fisa -- us, se plaustrorum circumvadatione, Germanorum more, terit. Et sane
potuisset omnis ipsius exercitus deleri, modo Aetius aliorum auxiliarium miliis tum & Regum incrementa iniquo animo non rulisset, ipsorumque potentiam reformidasset, licet ingenti cum damno Reipublicae Romanae, quae paulo post plane concidit. Videantur Gregorius Turonensis in soria Frameorum lib. H.
c. VIL & qui gesta Attilae sinMaribus libellis exposuerunt, Nicolaus ol alius, ct Callimachus Experiens.s . XXIL Reversus ex Gallia Attila cum reliquiis exercitus, trajecto
Rheno, per Germaniam in Ungariam abiit, omnia quae obviam erant, depopulatus , vastitatem praeprimis Germaniae superiori, Helvetiae item & Rhaeti riim oppidis inferens. Quem si Aetius delevisset, non tanto cum exercitu in sequente anno in Italiam irrupisset, nec eo adegisset Romani Imperii vires, ut tandem Valentinianus Imperator ignominiosam sibi pacem ab ipso expetere necesse habuisset, quam Attila largitus, in Pannoniam se recepit. Francis
interim Alemannisque nihil obsutit , quo minus ubique felices rerim semia Halumen I. V u suc-Disitiroci by Corale
505쪽
lacessius cimmercimir, eaque, quae partim desina, parum diruta sunt ab Attila, castella in omni Gennania oppugnarent; imo Aetii indigna morte a dira , totas provincias, praesertim Belgicas & Germaniae secundae , occuparent, prout id ex sequente capite pluribus colligere erit , quod Francorum ortum &tire' sus prolixe sisteti
REGUM. I. LDE rraneorum dominio occidentali acturi . merito ante omnia natalas hinjus gentis, aliaque prima regni Francici evolvemus. IL Franci primum circa ann CCXUT sub Valeriano & GaIlieno Imperatoribus innotuere, hocque sub nomine tum demum cum Romanis bella gesserunt. Quapropter etiam nec apud Caetam, Tacitum, Vestrium, Plinium, Strabonem, Dionem, Ptolemaeum, caeterosque prisci s staptores, Hancorum mentio fit. Ex quibus eruditi passim colligunt, ante Gallieni tempora nullum militisse populum Francorum nomine insignitum, rationi praecipue huic innixi, quod, si quae gens Francorum nomen habuisset ante hanc tempestatem, vix ipium omisisset Tacitus, accuratissimus alias Germanicarum gentium staptor, imo nec reliqui. . III Ipsa gentis origo ambiguis auctorum sementiis hactenus implicita, multis fabulis aspersa & erroribus obnoxia fuit. Reperies enim primo mulatores, qui Francia nobis ex Troia deducunt, atque de saepius ipsbrum mutatis sedibus metas initias comminiscuntur. De quo B. Rhenanus M. L. Rerum Ger Daram ita lentur Nee mirum, si rudibus sis feculis ausi furi
talia eonfingere, haud dubie Monachi, nam printer hos tum temporis nemo norat Literas. Hi autem, qui Francos ex Troia arcessivere, Sicambrorum nomine
id fecerunt, addentes insuper, a Franco Rege placuisse huic genti aliud nomen. Alii sint, qui fabulam fabula a ni, referentes, Francos ex Trojanis reliquiis natos, poliquam diu in Pannonia resedissent, condita urbe Sicambria, Valentiniani Imperatoris rogam Alanos domuisse, O ue id tributo ab Imperatore liberatos, ac Francos, hoc est, feroces, Attica lingua primum appellatos esse ; cum rursus tribura exegissent Romani, rebellata & ad Rhenum ponetrasse. Sed haec ideo vana, quia multo ante Valentinianum, & non demum
sub ipsus imperio Franci sunt exorti, & Zosimo, Procopio, thiae, alii, Me umptori- limotuere. Alii de mulis dictis convicti, fateri sunt coacti,
506쪽
e Germania prodiisse Francos, de jam ab antiquissimis Romanorum temporibus in Germania extitisse, sed parvam invalidamque gensem latitisse, donec aucta sensim populis atque armis emerserit, & ad Rhenum proruperit, ideoque etiam Tacito incognitam fuisse. Quae tamen, quoniam absque omni Omnino indicio sunt prolata , tam facile res muntur, quam assciuntur. Alii denique ex Fra Conia ipsa oriundos dixere. Plausibilis haec multorum sententia fuit, sed jamdudum ex suis erroribus retecta; quando Franconia Alemanniae pars cognita, α aemum sub Clodoveo Francorum aut filio ejus Theodorico Austrata Rege,
devictis Alemannis, cum omni ea regione ad Francorum remum accesserit,nCC ante Francorum nomen ibi auditum sit. Exploratam autem illam putamus
esse seruentiam, quae Francos non solum nativos Germaniae incolas, sed etiam non tam unius, quam multarum gentium esse dicit, qui auctoritate Imperii Occidentalis in his terris diminuta, pro communi libertate, cujus tessera n men est Francum enim liberum gentis lingua hominem senata percusserint Redus, multisque seculis acerrima bella adversus Romanos gesserint, exciticumprimis exemplo Alemannorum, qui jam lapius in Gallias excusso Roman
rum jugo irruperunt. Confer Aimoinum Frane. M. L. e. LII. Rhonanum l. e. Michaelem Ritium de Ariuus Franeorum lib. I. e. L. Joh. Risuium Grum Frane. Deead L. lib. I. ante omnes autem illustrem auctorem
IV. Nomen unde suum habeant Franci, satis ex dictis constare puto, de sedibus ergo despiciendum erit. B. Rhenanus tib. I. Remm Germ. Panegyrista Constantini M. sedes avitas Francorum & proprias deducere
conatur, cujus verba sunt: Quid loqv νδ mmus istisin Francia nationes, nora jam ab his locis, qua olim Mntimi moaserant, sed a propriis ex originis βουν δε-dibus, atque as kltimis Bariaria Iutoribus -Mas, ut in desertis Gisia regi nibus colloeatis, pacem Romani Imperii minu γυ-rent arma daeis . Hac
autem ratione ductus est Rhenanus, quod scilicet non fiustra addidisset Pan gyristes, ex originis fui se mur, nempe tractus littoralis oceani Germanici. Neet levis momenti conjectura is haec erat, equidem hac in designatione stria Ptorum omnium una consensio. At ii, qui magis perspicue rem tradunt, veterem Franciam inter Rhenum, V mim arque Albim flumina requirendam esse censent; nec alibi magis, quam in ipsa Resiphalia, vicinis ad Isaiam &Frita oras , aut ad Rheni ossia regionibus Francox reperiri. Vide Crusium lib. n. p. L. e. H. Rivium L. c.
g. V. Progressus hujus populi e sitis sedibus primi fuere, quibus collocati sunt in eam terrae panem , quae intermedia erat inter Thuringos & Al mannos. Immigrationis autem occasionem ipsis prassivere Thuringi, qui sibi ab Alemannis metuebant, & propterea a Francis, qui multum tum temporis a Romanis affligebantur, per te os auxilia petebant. Franci autem, cum eo ipso magni in Britannia mortis essent, bellum inter se gerentibus Consta lino & Licinio Imperatoribus nec ita longe tunc sedeς ipsorum abessent, auxilia denegarunt, veriti, ne Romani in Ras irruerent regiones, hoe respons,lbgatis dator Sue,rreremus libenter vobis , si ase e periculo nostro eri peinea nune quomodo nosmet ipses dividorus, Rominis θ' Gaas quotidie uobis i---ea risus y nimis procul est nobis pugnare eomera Alemannos, eum Hi prope ad fomtes, gres ad ostia Rheni ineolamus. Q us , ut Cresius remet, ita reposuere legatit Nobis est terra ampla, ferinis εν amema, Rex noster popuIa Francoraena optimam est eoncessurus, qua pertingit ad Alemannos, ut renera r&s sit intem
507쪽
bis ad salutem. Franci id, quod offerebatur, acceptarunt, de in sequens anno CCCXXVL exiverunt de Francia cinnarina. Dux erat ipsorum Genobaldus quidam, Clodomeri, qui principatum inter populum tenebat, fiater, qui novas sibi a populo Thuringi aco donatas sedes non solum bene rexit, sed de brevi post ampliavit. Termini tunc Francorum erant, ab oriente Bohemia; ab occidente Moenus & Rhenus; ab aquilone Thurinua & Saxonia, a meridie vero Alemannia; quae sedes initium subsecuti Ducatus Franciae Orientalis fuere. Vide Crustum L IV. p. I. e. H. Rhenanum & Michaelem Ritium locis laudatis. . VI. Franci igitur, dum cum mestis pedestribus incuisionibus imirantes Galliam non tam praedae dulcedine, quam ubertate soli, si sedes in ea figere liceret, prorsus allubesceret, omnem trajiciendi Rhenum occasionem*ectantes, tandem Francofurtum ad Moenum extruxerunt, Gallorumque u ctus invaserunt. Romani interim novam hanc sedium mutationem aegre sere
res, hostile quicquam tentare, exoticis, quibus implicisi erant, bellis sunt pretabiti, donec tandem anno Christi CCCXLIIL Francis quotidie Gallorum fines populantibus, bella inserebant, varioque inter ipsos successu pugnabatur. omnino tamen ipsos debellare Constans non valuit, sed pacem, ut peterent.
VIL Iulianus Imperator postea denuo rebelles Francorim cohODtes reprimere conatus, cum itineribus rectis jamjam Taurinum sive Turinum cui nunc vocatur Sabaudiae metropolis pervenisset, nuntio perculsus est gravi, Coloniam scilicet Agrippinam pertinaci Francorum obsidione res aram, &magnis viribus a Barbaris deletam esse. Sequenti autem anno CCCLX sepe veniens per Alemannorum pagos multum hostes perterruit, pacemque rei P hlicae firmavit.
g. VIII. Subinde postea cum Iuliano congressi, victi & prostrati
sint. Anno CCCta M. Gallicanos tractus iterum tentarunt, & quo quisque erumpere potuit, terra vel mari, praedis acerbis, caede & incendiis violativit,& paulo post urbem Treverin captam combusserunt. IX. Hactenus a Ducibus res Francoram sent gestae, regiaque potestas licct alii multis ab annis ante natum Christum deducere eam conentur non innotuit. Videatur Gregorius Turonensis lib. II. e. IX. qui ex Sulpitio Alexandro multa profert, quae huc faciunt; cumprimis vero conferri possunt Monumenta Pademomenta l. c. & Joh. Rivius me. I. lib. I. qui expressis
vobis ait: Non exsins etiam faederatis his postulis contra Romanos unum alis.
vem fuisse Regem ais Pria-pem, qui omnibus inperaret, sed habuisse ab initio Duces εν Regulos, etsi uno inter se finderemo tuenda libertate conjuntitis. Nec aliter se rem habuisse apparebit, si conferemus ea, quae sipra de origine Fran. corum tradidimus , ubi is uiam esse demonstravimus, quae de Franco Rege creduli Francorum scriptores annotarunt, cum aetate Francicae gentis , &Franci sie dicti Regis, minus inter se conveniant. Hujus enim aetas , juxta
ipsos propugnatores & alios, qui eos sunt secuti, in annum ante natum Cairbstum XXXVIIL incidit; illorum contra omis, in tempora Gallieni Imperat ris, qui circa annum CCLIta vixit. Quae insit per de succetaribus Franci in Regnum Francorum jactitant, vana sunt, & nullis fide dignis Historicis probata. Ducis enim nomine, Reguli omnibus venere scriptoribus, quotquot etiam transmigrationem h in populi ad Rheniim innotavere. Genebaldum
508쪽
ultimum, qui Ducis nomine praeerat huic genti, anno CCCCXX. Phar mundus quidam excepit, qui primus Rex a suis est declaratus; utrum inter ceteros potentior, an omnibus imperans, incertum. Hoc liquet, in ejus deinceps familia &. succei ribus regium mansisse nomen & potestatem , qui Francorum regnum non cis Rhenum tantummodo & Mosam, sed longe lat quae per Galliam produxere, pruin ex inferius dictis patebit. De hoc Pli ramundo ninandum , quod potentissimi Galliarum Reges hactenus ab ipso sint
F. X. Prius autem hic naturae debitum dedit, quam in Gallia imperium
a Francis condi coeptum est. Rhenum etiam an unquam trajecerit Pharammindus, in incomperto est. Filius contra, cui Clodio nomen , sibi hunc vendis cavit honorem. Et sime inquieti sub ipsius sceptris Franci erant, ab anno CCCCXXXIII. usque ad CCCCXL. & amplius in Gallia ad Aurelianenses & Parisios 'aspirabant. Neque tamen Aetii virtus ullam hostibus nocendi occasionem praxermisit, sed saepius valde eorum conatus turbavidi Meroveus qui successit, seu filius fuit, seu assinis Clodionis, certe nomine de se semiliae tributo nobilis, atque haud poenitendus Francis sitis, Rhenum cum copiis fetiacissime, ipse ei oris suae anno trajecit, sedesque Francorum ad Axonam amnem, Valentiniano Ita non repugnante, collocavit. Hoc duce anno CCCCXLV. Clodius Rex, cum Disburgi sedem haberet, non animo cecidit, cum eum aliquando Aetius , tinum Romanorum rem prasidirum, rejecerat Blicitantem Gallias, sed retansit consiliae Res cessit, & ad Samonam usque sines protensi. Rerum nova tempestas insequentibus annis Galliam pressit. Venit terror iri orris, Auge mine Dei Attila, a pluribus quidem sollicitatus. Hic ab Aurelia, quam Franci tuebantur, depulsus, in Catalaunicis campis, Aetio, cui commune periculum inter alias nationes, etiam Francos, hactenus hostes, junxerat amicos, occurrit: sed & hic gravi praelio victus Attila, totus
de eri potuisset pmut superiori capite docuimus modo Aetius Romanus non obstitisset, consilio non sibi minus, quam Reipublicae funesto. Nam mox Attilla furorem sensit non Italia modo, ita & ipsa Gallia, totaque ferme simul cum Germania a Francis occupata est, non amplius cessuris. Sub Chiudemico Rege , qui anno CCCC . sceptra excepit, incrementis Francorum mora injeω est, cum se sua libidine Rex reddidisset invisum. Demifus propterea de throno, fuga ad Thuringos exitium vitavit, restiturus tamen paulo post per Ninomadum quendam, amicum familiarissimum, Imperium a patre ramensibus de A Gasibus auctam recepit. . XI. Anno CCCCLIXXV. V ovem M. Childerico Francorum Regi mortuo iuccessit, sui Meroringos ad culmen fere extulit. Anno enim postea quarto omne Galliarum Imperium, quod aJulio Caesare quondam Romanis paenim fuerat, eis ademit, de orientalium ac occidentalium Francorum Rex est dictus. g. XII. Hactenus Francorum terra diverssi nominibus non vocata est, postquam autem tanta sim Clodoveo cepisset inamenta, GesIta quoque Rameiae nomine venit; & quo majestas Regis Clodorei apud plebem augeretur, omnis Francorum ditio in duo divisa est Regna, Franciam utacet Teutonicam& Romanam. Illa continebat Germaniam secundam & Belgicam utramque . haec Gallicas regiones , quas Merove ejusque nepos Cis; veus domuere. Condita autem sunt hisce regnis distincta nomina ex ore di lingua gentis diaveris Galliae enim incolae Romanim loquebantiae; qui ino Gennanimi,
509쪽
Belgicasque inhabitabant sedes, Teutonicis utebantur vocabulis.' Postea temporis Teutonica: Franciae novum Gallicani scribae in ere nomen, scilicet Α Masiam dicebant, nomine a plaga, quam vergebat, desiimio, cum a Francis ipsis procul dubio vocaretur, id est, Orientais Francia reonium, cui, ut contradistingueretur Francia Romana, πestricli, id est Occidentale regnum dicebatur, corrupte Nostris. Videatur B. Rhenanus lib. II. remum
G να-. Illa scilicet Austrasia sive Francia Orientalis multum postea dilatata est, totius Germaniae primae aliarumque regionum accessis, prout per seque tia docebimus. . XIII. Franci rebus in occidentali suo regno con sitis, nihil M. stile adversus Alemannos meditati, porro inter se pacem servassent, modo Alemanni intra suos limites mustitissent, nec sim fortuna minus contenti, GaIliae a Romanis derelictae simul & ipsi cum Francis inhiantes, gravissimas inter se& Francos excitassent simultates, alteris reliquorum potentiam nimis irem vescentem reformidantibus, victusque interea procul dubio utilitatis suae caula rigidam futandentibus. Exortum autem est ex hisce simultatibus tantum belutium, quantum nec Romana virtus in his terris gessit. Alemanni enim non modo priores lacessivere bellum, sed & in medium illud Francorum r num in secundam scilicet Germaniam Ibiscum usque coppidum tunc in regione Colonensium, hodie vero pagum nata sive Sulpith dictum cum exercitu progredi sunt ausi. occurrit his Clod eus , & memorabili pugi a jam vis ctus, vota tamen de suscipienda religione Christiana fialens, vi&ociam vicioribus Alemannis extorsit, acerrimosque Franciae hostes isto prauio debellavit. Hoc tempore Alemannia, quae strenue hactenus adversus Romanos libet talem tutata fuerat, milurimam a Francis impositam serviretem subiita Nequc enim destitit percursare victor, quam longe lateque patebat nomen Alemalinicum, Germaniam primam cum Elcebiensi tractu & panem invinae Sequanorum, imo etiam trajecit Rhenum: illic veterem Alemanniam, hic Rhaetiam primam& Acronii lacus, quas superioribus annis graviter tentabant Alamanni, urbes pervasit, igne.& ferro perdomuit, tributa undique imposuit, leges sat duras tulit, gravesque magistratus institiait. Videantur Munsterus M. LII. Cornis . o. XVIII. Stu fius lib. IV. e. XXVII. R Rhenanus lib. II. Crustus s. I. M. VIII. e. IX. Bucelinus in Chrenicis suis ad annum CCCCXCVIII. g. XIV. Q sae otia Francorum eo adegit gentem Suevicam sive Alemannicam, sub haec enim tempora in unam nationem conflatae vident
scriptoribus ut aliquam multi ex Nobilibus, qui iniquo animo legum datarum gravitatem ferentes, sabinde rebellarunt, ad Theodoricum Ostrogothorum Regem perfugerent; quibus in tutelam uisceptis , Τheodoricus ad God eum epistolam dedit, qua petiit, ut aequiores parentibus leges ferret, & redinuri in patriam, & secessionis veniam concederet. Epistolam ex Cassi oro Annal bus Dis Sueviris inseruit Crusius i. e. cui & Clodovaei, jamjam Christi mi αbaptizati Regis responsum junxit. Quae autem post tantam cladem omnem pene Alemanniam pressinit servitus, tam frequens & hodienum apud ipsos
populos occurrens, accuratius ex B. Rhenano tis. II. Remm Germ. item exobsi Deo euato, inminus vero em inis iandat ensibus Excellantissimi Di
. . XV. Alemannicum hactenus florentissimum regnum, & olim i ter complures divisum Reges, nunc a Clodoveo Franco in Ducatum vertitur ,
cura ipsius rectori cuipiam, qui Dux Meviae μα. Alamanniae appestabatur,
510쪽
commissa, mjm ditio Austrata regno accensebatur, & es flumen Helvetia Ursam ia quo septa cap. K Ita dictum est usque se extendebat. Quae autem horim Ducim potesta muneraque fuerint, inlatius paulo indicabimus.
g. x V L Ex Alemannia ad Bojos se convertit Clodovem, quos novearat cum Alemannis contra Francos pugnavisse. Hi autem mox ita cum ipso tramegerunt, ut perpetuum pangerent foedus , talibus conditionibus latis rprimo in Boii, si opus esset, de corpore suo, Regibus Francorim au ribus, Principem leserent, quem tamen non Regem sed Ducem appellarent: deinde in bellis auxilio essent Francis, eosdem cum eis habendo pro hostibus & ambris, denique sius institutis de moribus libere viverenti societas quoque inconvulis per aliquot seculorum decursu permansit. Videatur Cruta
XVII Gothos inde petiit, & cum primis Gundebaldum Burgum
dionum Regem magna vi oppressit, regno expulit, sicque quietem Helvetiae multum rurbatae re dit. Posti e graviora pericula is glorioso impendebant, dum Theodoricus, laudatus Rex Italiae, immemor semel datae fidei, Hermeni dum Thurinoae & Alaricum Visigothorum Hispaniae Reges adversus illum concitabat. Clodoreus autem liberior aliquanto duobus praeliis eos ubin, ipse etiam Alarico Rege caeso, omniaque quae in Galliis habuere, excepta Prima Narbonensi, eis eripuit, placando autem Theodorici Ostr Gothorum Regis animo, Gundebaldo genero ejus omnem, quae trans Ararim est, Bu gundiam reddidit. Neque tamen sic omnino est placatus Theodoricus, sed amplius timens, ex quo Anastasius Imperator Clodoreum, honoris causa Com. silem & Patricium Romanum anno DX. creavit, Hippam consestim Amalarico in auxilium mittit, quo duce mox aliquantum stata simi Francorum vires, Pro uncia Theodorico, Vasconia Gothis accedentibus. Ita termini Francorum, qui ab Oceano ad mare Mediterraneum usque jamjam protensi erant, introiam mori sunt. Ultima Regis Clodorei, uti non inlue felicia, ita nec laudamisere, cum in propinquos variis de causis saeviret. XVIIL Secuta mors est Clodoves anno Ia XL revera Magni, α partitio regni inter filios quatuor, qui ipsi sepererant. Hos omnes Gallia Gmul Reges vidit, licet in diversis partibus. Childebertum scilicet apud Pariasios; Cloinarium in Suessioni si Clodotarum circa Aureliam ; Theodoricum in Austrina, cui cut superius jam monuimus & Alemannia & Rhaetia inforior, una cum lacu B amico, Alemannorum olim juga ferens, accensenda est. Multa omnino vel in hodiernum diem ostentat monumenta Bodami alacus, & inter alia quidem, rudera nonnulla ediditissimarum arcium & tati tum, quae olim Theodoricus, laudatus Austrasar Rex, ad littora lacus exu xit, postea vero Barbarorum vis diruit: de Mibus pluribus imi merent Mumptas, Crusius, & inprimis Gabriel Bucestia in saepius laudato cirem Constatiras ad M. DXVLXIX. Bella, quae fratres posterilae ipsorum adversus exteros, &inter se ad tempora Dagoberti usque gessere, quando ad praesens parum ficiunt, ne nimium prolixi simus, hoc loco praeterimus. De hoc sestem obstivatu dignum est, quod fimam, quam ex variis prudenter gestis collegerat, luxu suo iterum obscurarit: quamvis nec hic desint, qui laudibus eam extollant, vel
quod maculam Minnitate in Ecclesias c secilli superstitione eluerit.