장음표시 사용
511쪽
g. XX. Mormum intus II M. Damberium excepcterovinnorum familiis posteri, quorem gesta priusquaen tradamus, monendum censemus, cum his paulatim jamjam sab Dagobino inclinatain senescere
pisse Francorum Regum majestatem , contra omnem regiminis curam creditam
esse Majori Domus, qui tunc Pipinus erat, cujus nepos Martello genitus postea tempore Chi Herici IIL omne sibi regnum simul cum titulo , qum hactenus Regibus reliquerant, vendicaviti XXI. Elisebantur autem Majores Domus ex nobilioribus reglu μωeeribus, Palatii Praesectis aut Cubiculariis, omnemque regni administi-onem in manibus habebrat, Regibus ipsis modica imperandi potestate relicta. E inde igitur a Dagoberto Magno , Austrastis Rege, usque ad tempora Pipies maximam Majoratus dignitatem suisse colligimus, quae etiam non nisi usu re. rum peritis & fide exploratis commiactatur. Sed haec ipsa potestas Majorum exitium tandem farrisiae & regno Μe vingiorum attulit, ut ex sequentibus patebis. s. XXII. Dagobertus Magnus moribundus Simber n & Clodo rem filios Pipino Majori domus commendavit. Sigebertus, quem parciis sup eioribus annis Austrata praefecerat, haud alia petiit parente mortuo, cetera Clodoveo fratri relinquens, pacificus Princeps, sed Grimoaldo, Pipini filio, Majori Domus, secero obnoxius, suo malo. Hic enim Simberti mortui filio Dagoberto tonso, & in Scotiam ablegato, suum Childebertum, quem Rex ante susceptam prolem adoptaverat, haeredemque regni constituerat, inmisita Non tulere Franei flagitium, damnatis illis, Rex Clodoveus Austrasae Al manniaeque seium Chil dericum Regem dedit; Clotharium vero Neustriae Regem constituit, potestate summa penes Ebroinum , hominem crudesem, relicta. Hujus Ebroini artibus Theodericus, fratre Ch thario defuncto , vocatus ad regnum , praeterito Childerim Austrinae Rege, non obstante , quodnam major esset Theodorico, modo ne taphoaldo, Childerici Magistro, minus cedere cogeretur. Sed Franci, Theodorici cito pertrii, Chil deri.
cum advocant. Τheodericus cum suo Ebriano tonsis in monasterium clere ditur. At vide humanarum rerum vicissimdinem: Childerico nobilis cujusdam Franci manu inter venandum caeso, Theodericus sceptra recipit, potestite& regni cura ad tandensium quendam delata, quem tamen Ebroinus , simulae renatis capillis cucullum exuit, hostibusque profligatis pristinae dignitati a Rege suo Theoderico est restitutus, elandestino consilio interemit. Interim secordia Regum quotidie ingravescente , & odiis undique in Neustria inter nobiles & He os flagrantibus, ab Austrastis de Suevis Pipinus, Brevis diei Major Domus est appellatus, qui patruelem habebat Mattinum , Alemanniae tunc Ducem. Hi autem cum supremum dignitatis dum vi sibi comparare tentarent, victi sunt ab Ebmino ad Laudanum Pipinus quidem fuga lalutem obtinuit: inrtinus autem, qui aegre se in proximum oppidum recepit, fideque ab hoste accepta, in colloquium venit, fraude ab Ebroino interfectus est. At is haud multo post caedis hujus poenam luit, nam ab Hermans ido, Nobili Franco, per insidias est intersectus. Amita sic Martino, omne rerum arbia trium ab Austrasis ad Pipinum est delatum, qui brevi post Beriarium Regemque Theodericum, auxilio Francorum adjutus, praelio vicit, quo non solum exulibus favor Regis reconciliatus est, sed & ipse inpinus, Beriario clandestine sublat', curam praedam, de qua pusnabatur accepit. Ille autem
1 ἰ5M ito filio Campaniam tradiderat. Ipse trans Rhenanis bellis susceptis c quod pre civilia Francorim bella mimos istae sentes extulissent Saxones
512쪽
Suevosque , licet vltibiu impar, ipsi vero invidii viderentur, eum in fidem revocati redire nollent, variis praeliis fulgavit, longaque tandem die peta miri Sic & Rathodum Frisiorum Ducem, qui defecerat a Franciae Regibus ad obsequia redegit. Adeoque hujus Pipini perpetuo labore & pacis diuturna bonis perimens, Franciae regnum domi redomit, & soris pristinam dignitatem
. XXIII. Hactenus Theodericum Regem habuit invita licet Francia, cui, postquam anno DCXCILL diem obiit supremum, Clodovem III. si
Cessit. Hujus tamen regimen, uti &fratris Childeberti, qui eum in imperiosCcutus, non alia re notum, quam socordia Regum & Pipini, Pinorio Prae fecti potentissimi, rebus feliciter gestis. Hic , mortuo interea Notaberio Duce Campaniae, Drogo filio suo natu maximo Ducatum dedit; Grimos mvero filium Chil deberti Regis Palatio prefecit. Cum autem denuo Frisios vi ceret, eam sibi peperit majestatem, favoremque plebis & Nobilium ita examin bivit, ut tandem potens suae dignitatis non esset, sed ipsa abuteretur, dimi tendo uxorem, & alii, quae Alpala voeabatur, nubendo, ex qua Carolum Fortem , alias Martellum cognominatum, genuit. Post Childericum, per missis Pipini, Dambertus Regis nomen sumsit, cui Pipinus aetate gravis &morti proximus Theudoaldum ex Grimoaldo nepotem, Magistrum concessit, simulque Majorem Neustrasicae & Burgundicae Domus eum esse voluiti Quianam vero Pipino anno DCCXIV. mortuo curam Reges Austrata tenuerit, nondum stiis compertum putamus : si tamen fides habrata Eginhardo, qui in visa Carali M. tradit, Pipinum divisisse regnum Franciae inter filios , auru-
mare licebit, Carolo Manulo Austrasiam cessisse, & haud secus ae mustriadi Burgundia Theudoaldo nepoti; imo a patre ipsi tutelam Theudoaldi comaussam esse.
XXIV. Et haec erant, quae post mortem Pirini inter novercam M Carolum Manellum tanta odia excitarunt, adeo ut Carolus in carcerem ab ipsa detrusus, saepius mortis periculum adire cogeretur, donec tandem sequent anno ex carcere se sabducens, ad Austrinos, qui rebus Theudoaldi & Plectra dis sic audiebat noverca minus favebant, confugeret, favoremque ipserum sibi conciliaret, multa de libertate ipsis restituenda pollicitus. Dagobino i terim mortuo, Chilpericus quidam ex regia, stirpe natus, a Ragenitido in thronum evehitur, excluso ob infantiam Theoderico, Damberti seio. Chi L
pericus indultu Rage ridi Majoris Domus, Carolum Aus sis Principem besto
aggredi conatur, Ramodo Frisorum Rege in auxilium advocato. Carolus quidem primo certamine victus a Frisiis, animum tamen non abjecit, sed r collectis viribus, Neustrinos, magna praeda onustos, profligavit, recuperatis omnibus, quae amiserat. Hac victoria laetus Carolus, anno DCCXVIDNeustriam armis tentare est ausias, nec infeliciter, prope enim Cameracum
immani praelio Chilpericum vicit, & exercitum ejus ad internecionem pene d levit. Exinde reversus Austrilae regnum potestati suae subdit, & Coloniam Agrippinam , metropolim Plectrudis intin , ipsamque cum tribus nepotibus praedam recipit. Ne tam 1 ipse Austrastae r nnm η petere videretur, mori tum sibi vendicavit, & Clotharium quempiam ex genoe in vingiorem M. gem constitiait. Anno DCCXVIII. non Saxones istum subegit, sed di E done Aquitaniae Duce & Ramnfrido Majore Domus in Neustrata simul eum Chilperico Rege subjugatis, parentis Pipini dignitatem recepit, nihil ips pugnante Ragenfrido. Hinc iste Clotharium Austrata & paulo post Neustriis quoque & Burgundiae dedit: sed quum hoc anno adhuc obiret Clothai lumen. L. X x Chi, Diqiligod by Cooste
513쪽
Chilpericum milem revocavit. Ipse mox in Saxonibus, Bararis & Alemannie
virtutis experimenta statuit, Francorum Principis meritus elogium, proximo regnaturae similiae omine. Sed jam Regibus major erat, quia Reges Aciebat: mortuo enim anno DCCXXL cut vulgo sentiunt Scriptores Chilperico, Theodoricum Dagoberti filium, a regno olim ob infantiam exclusum , substituit & regnare voluit. Hujus auspiciis Eudonem Aquitaniae Ducem foediti msubegit; Abdaracham Saracenorum Imperatorem cum trecentis & septuaginta millibus suorum uno certamine stravit : inde denuo Frisios Begit, & paulo post Eudone mortuo Aquitaniam invasit, prostratisque iterum Saracenis , qui ad ulciscendam cladem suorum advenerant, non tantum AVenionem ab iis inpiam recepit, sed de Galliam Narbonensem, quae ciun Hispania Gothis olim tributum solverat, aggressus, caput eius Narbonam cum reliquis oppidis expugnavit, caesis, qui ad opem sesendam saepius accurrerant, Saracenis. Post haec interregnum sentem annorum, Theoderico Rege mortuo, ipseque Carmius in Regem postulatus, Rex tamen Francorum fieri noluit, gloriosius ducens, Regibus Francorum imperare , quam Rex esse, ut loquitur rivius ex Ioia Deileas, Rerum Franeis. De de L. M. VII. cum quo & reliqui scriptores rerum Francicarum conserri possent. XXV. Ultimum Caroli generosum fictum erat, quo Gregorium Papam, Romamque urbem ab hoste Liuiprando Longobardorum Rege Iib ravit. Decessit Golus anno D CC XLI. communi Francorum Regum tumulo
illatus, cum hac epigraphe: CAROLUS MARTELLUS, REX: ut, si vere fuerit, aut tantum o ad regnum postulatus , eclipsin passa sit Lex Salica; quanta Manellus stipite masciuino Merou gus non tari p. XX VI. Vita defuncti Manelli principatum filii ejus Carolomannus& Pipinus susceperunt, & ita quidam, ut illi Austrina, huic Neustria cel
reti Ab his Principibus Childericus Meroringiorum ultimus ad regnum evinctus est. Hi primo in eo se Francos comprobarunt, quod fratrem Griphonem, natu minimum a principatu excluderent: qui, cum vindictam, occupato Lamduno meditaretur, a Carolomanno superatus & custodiae traditus, posthaec selo Pipino rerum potiente, hinc inde agitatus, dum in Italiam elabi cogit ret, interemtus est. Anno DCCXLII. Carolomaeuius cum jaris & AI mannis , nova molientibus, bellum gessit, eosque feliciter superavit. Pari modo &Saxones repressit anno DCCXLV. qui, audita Caroli morte, ubbuta, quae hactenus pendere solabam, pernegarunt, in libertatem semet vim Muri.
V. XXVII. Post haec Carolomannis monachus factus, soli Pipino
Galliae solium reliquis. Hic Saracenis, tertio Galliam invadentibus, rejectis, nihil ulterius auspiciis Merovingiorum gessit, cum jam dudum inclinata ipsorim regia potestas, paulo post plane destim , desinere. Enim vero a multis amnis nihil illis praeter nomen Regis restabat, dum sibi ipsis omni interdixerant publicae rei administratione, semel Calendis Maii in publicum prodire soliti: cumbiterea majestatem subditorumque fruorem, qui absentia & desiderio imprudem ter se tutari credebant, pro suis possidebant Praefecti. Visum autem est ad
extremum Pipino, qui pari hactenus jure cum antecessoribus regnum , solo demto titillo exercuerat, indecens fore, si penes alios virtus esset, apud alios nominis honos. Hac in re ad mllum habuit Proceres regni, qui ascitu; Zachariae Pontificis suffugiis, tanquain in re, quae invidia non careret, Pipinum anno
D CC in nomine dici, quod erri, iuuari
514쪽
si. XXVIII. Insequente anno Stephamis Papa, ipsem, simul cum
filiis Carolo & Carolomanno, Franciae Reges immiti Pipinus etiam Occ sonem bene de se merito gratias reserendi oblatam, Aistulpho Longobardorum Rege Romanam rem urgente, non est aspernatus, scd id precibus Si pham dedit, ut Aistulphum vi adigeret jurare, redditurum se Romanae Eces sae, quae eripuisset. Sed cum Hstulphus fidem datam non solum non praest ret, sed & ipsis Romae moeniis immineret, Pipinus revolans castigavit ejus perfidiam, promissaque ut servaret coegit.
p. XXIT Reliquos Pipini Regis annos Naifatii Aquitani rebellio,
Thassionis Bavari desertio & Saxonum bella otiosos esse non sunt passa: nihil tamen obstitit, quominus post hax familia ejus regnaret ; sicuti etiam, patre anno DCCLXVIII vivis exempto, initio Carolus cum Carolomanno, hoc
defuncto, ille solus regnaviti, si XXX. Hic simul ae Austrasae, de cum ea maximae partis Germaniae, ut & Aquitaniae sceptra suscepit, bellum a parenae Papino coeptum ulte rius producere est coactus. Aquitani enim, . rebellis populus, Regem novum mercuere, in oldo & Lupo ducibus: compressi tamen sunt, etiamsi Carin romannus Galliae Rex fratrem juvare recusaverit. Longobardi postea hostem sensem Mox anno D CC L OGI Saxonicini bellum sua habuit initia, quo non aliud majoris laboris fuit, non victoriis tantum, sed & cladibus nonnumquam celebre. Diuturna erat validissimae nationis ad Rhenum a Bestico mare protensae per XXXII. annos durans obstinatio, Nitretando inter primos aut re, ad quem illustrissimae Europae familiae hodienum suam reserunt progeniem. Nec adeo facile illud erat, quod contra Hunnos Avares, praeda H tius viciniae ditissimos gestum, copiam pugnae facere detrectabant; octo annintum ergo decursu domandi fuere. Demum eosdem de Obotritos foederatos a Sclavorum injuriis tutatus est Carolus, imperio ad Vistulam promoto. Alibi Britanni ad obsequia redacti. Minoris negotii erat, Thassionem Bavarum ii stilium in judicio convincere, qni cucullum corona posita induit. Post Sar ceni , quoaum ingruenti potentiae non nisi Francorum regnum divinitus vid batur oppositum, in Hispania vinci vidicere, Caesaraugusta di aliis urbibus a Carolo captis. Reditum RoIandi sortissimi Ducis & aliorum aulicorum j ctura reddidit funestum. Haec Carolo Rege Francorum potentiam multum adauxem Augusti nomen, non vero potentiam anno D CCC. a Papa Leone
accepit, de cujus Imperio & gessis Augusto dignis in sequente capste agemus. Hisce hactenus longa serie relatis Francicae potentiae & majestatis, quae per Irisere secula habuit, incrementis, brevibus adhuc superaddemus incremem Christiani sint, quae a Clodoveo M. ad Carolum nostrum usque accepit. ε . XXXI. Exiguam iuisse Ecclesiae Christianae fortunam ante M. istum Clodoveum quis ignorat cum omnes Historici gravissimas ejus persecutiones sub occidentis Imperatoribus primisque Francorum Regibus obis arint. Inprimis tristibus istis Ecclesias ad lacum Bodamicum sivi Trajano, Decio, Severo, Valeriano, Diocletiano & Iuliano Imperatoribus fuisse periun , eorundem seculorum seriptores & alii recentioris anti docuere, ita quidem, ut quicquid
antecessores eorum restaurarint, ipsi denuo destruxerint, cun sque quos Ecclesiae Christianae avere sema tulerit, ejecerint. Tandem vero, postquam ad Francos Reges delatum est Imperium occidentale,. paulatim reflorescere
coepit res Christianorum. Omnium enim primi, fidei Christi sese addicentes, Collegiorum monasticorum Genuariae auctores fuere, extructis videlicet demta ua L. Xκ a amplia Disiligo L, Corali
515쪽
amplis proventibus donatis, basilicis eoenobiisque Presbyterorum monachorirumque, quibus Episcopi & Abbates praesciebantur & hodienum praesum, prout accurate haec docuit Vadimus is pras ad lib. I. de Codetris θ' -
- s . XXXII. Et profecto extra commversam constitutum putaenus, Vix alios in illa duritie harbarieque seculorum, Ecclesiis coenobiisque fove dis ornandisque amplius impendine, quam hos ipsos Francorum Reges , quos inter merito primus habetur Clodoveus cognomento Magnus, qui Christianam fidem professus, sibi alias proprium Paganismum abominatus est. Id autem in more ista erat, ut veteres circa Rhenum & Danubium Ecclesias restaurarent, amplis cetabus additis 3 alias a Barbaris Blo aequatas, novas e fundamentis scaedificarem, nihil minus dotatas cte ornatas postea, quam priores. . XXXIII. Ex restauratis praecipuae censentur Augustana Vindesic rimi, Mogumiacensis, Trevirensis, Coloniensis, quas istis constat, antequam Franci e Germania migrarint, minime incelebres aut infrequentes fisisse. Nec absimile vero est, Nemetum etiam Ecclesiam, quae hodie Spirensis & Vin-gionum, quae Normatiensis c proh dolor i barbarie hostium denuo dirutae &excisae dicuntur , Martiae itidem, quae Dud Curiam est pervetiam, floruisse, me in totum ignora colonis initia habuisse, siquidem Dagoberto I. regnante Nemetensis clara suisse sertur. Imo supersunt monumenta antiqua in Ecclesis
Constantiensi, Augiensibus, s. Galli & quibusdam aliis ad Bodamicum lacum
adsitis, quae omnia Francoram Regum memoriam recolunt, illorumque bene
ficentiam depradicant. Vid. Stumptas lib. V. variis in locis. Munsterus, C tusius & alii. XXXIV. Porro, quia omnibus commune visum est pietatis st dium, donare de largiri Ecclesiis , nec quisquam Germanorum , cujus etiam fuerit conditionis, post doctrinam istam de operum bonorum meritis c proh dolor imbibitam , suae suorumve silutis curam hac via negligendam esse putavit , usque adeo condendis ornandisque sacris aedibus prope omnes ad I bili quodam consetilii de voto incubuerunt. Quare de Duces de Comites hae in parte religioni propagandae innumeris hinc inde coenobiis extructis, donatis, restauratis, affuisse constat. Quid, quod de extiterint foeminae, quarum sedulitas in coenobiis maxime puellarim matronarumque fundandis spectata est quas inter non nobiles solum, sed de regiae numerantur. Praecipuum merito
hic locum assignamus Beruadae, Pipini Regis conjugi, de Bathildi cujusdam Clodoves Regis moti De Pipino ipso constat, quia cum adhuc Majorariam
cicae Domus teneret, beneficum valde sese in monasteria exhibuerit, per inde ac multi alii Principes de Reges Francorum, quorum seriem brevitatis ogo non nectimus, sed ustrem notamus, quod quotquot etiam fuerint comγhiorum conditores aut restauratores, omnes anime salutem peccatorumque remissionem intenderint. Unicus nobis sit exemplo Dagobertus, qui, quod delevitate vitae de rapinis Ecclesiarum secundum quietem, aut in restas mentis a
Diva Virgine de Apostolis Petro de Paulo sic ferunt scriptores castigatussierat, mei sienburgense in Nemetensi diue monasterium in honorem Saain sanctae Trinitatis de jam dictorum Sanctorum in spem remissionis peccatorum contatuendae constrimit, multis donis ac privilegiis regiis beavit. Ingens au tem Raneorum Remin beneficentia in monachos, si non alibi, certe in illo inpini Reges dono, quo Ecclesiae Romanae Exarcharum Ravennatensem simulsum aliis haud exuui momenti privilegiis concessit, singulariter eluxit, quo det superius Disiligod by Cooste
516쪽
sq, trius pluribus egimus, simulque monuimus, non ita Pontifici ista relicta esse. De non summam sibi Imperator servasset jurisdictionem : quin & de ceteris E classiis constat, quod illarum Episcopi, nec dominia ulla, nec imperia vel mera vel mixta affectarint, ipsa etiam ceremoniarum dispositione penes Reges relicta. Horum erat monachos recipere, aliosque colonos dare coenobiis, horum erat Episcos,os Abbatesque eligere, & prout arridebat, singilla constituere; imo eo denique sese extendebat regia Francorum potestas, ut & ipsum Pontificem Romanum creare, ejus tradita improbare & ad palatum suum corrigere possent. Prout de hae ecclesiastica Regum potestate & constitutionibus plura legi possunt apud authores hactenus laudatos, cumprimis cum deventum fuerit ad tempora Caroli M. Regis. Sed ne justo prolixiores simus, veterum Francorum Regum restoriae finem ponimuS.
CI Gmnania de ulla inme, sane de Carolo Magno gratulari libi habet Is enim regnum a patre Pipino acceptum, non modo per Omma virtutum experimenta auxit, sed & post fractas orientis & oecidentis opes Imperium Romanum toties a translatione sedis Imperatoriae in Orientem prostiturum de concussum pene, ad priscum honoris culmen redussit, uti sub finem capitis prioris docuimus. τ . II. Prius autem quam scopum nostrum tangamus, brevibus per pendere licebit , qua rasione ad Catolum M. devenerit Imperii occidentalis majestas, an Icilicet per Leonis Issi Episcopi Romani potestatem ac decretum Ean veto per victorias Caroli aut per Proceres & Populum Romanum Θ an d nique per subsequentem consensum de approbationem Imperatoris Orientalis Eaut per haec tria simul λ Scriptores Pontificii ripae hac in te omnem Lisse potestatem volunt & authoritatem, proptereaque illam unice admirantur & de predicant, aliisque persuadere conantur, ac si ille Carolo M. Imperium o cidentale sub Augustulo destructum tradiderit, quam tamen assertionem post alios innumeros optimae fidei & eruditionis viros & nos damnamus ac improin hamus, e contrario asserentes, Carolum & jure belli & jure electionis & jure consensus Imperium obtinuisse. Quod enim ad jus belli attinet, superius jam ex ordine diximus, quantum de Imperii Romani reliquiis sibi subiecerit; imo, quod volentibus ac non refragantibus Italiae, maximae tum Impia occidem
517쪽
talis partis possessoribus Imperatoribus orientalibus, devicto Longobardorum Rege Desiderio, eam suae fecerit ditionis. III. De electionis jure quod diximus , sciendum in eo potissimum Lisse situm, quod urbes principatus de Italiae populi sigillatim dominium Carolo sponte detulerint, aut iure belli occupatum post dejectionem Resis Longobardici libenter agnoverint & receperint, cujus rei testis est, cum corona Mediolani ab Episcopo ipsi imposita, tum Patriciatus Romani honor decretus, tum etiam plenaria in Romam ipsam ad eum delata potestas, quam Ponti sex, cui Leoni III. nomen crat, ipsi fecerat, mittendo claves P trinas, 'ec non vexillum Romanum, quae omnia subjectionem Italiae & Romae totius, imo ipsius Papae denotant, quicquid etiam reclament Bellarminus, Groserus& alii. Accedit tandem communis illa S. P. R. consensu publice in Occidentalis Imperii Dominum & Imperatorem facta declaratio & coronati O, qua acclamatum : CAROLO AUGUSTO, A DLO CORONATO, MAGNO ET PACIFICO ROMANORUM IMPERAT IGITA, VICTORIA. Comser Eginhardi uitam Caroli M-Annales ad annum DCCC v. aliosque.
I. IV. Multum negotio momenti conciliavit consensus orientalis. Τ, tuto eniis & juri, quod in occidentale Imperium habuem, ne fi remmeiasset prorsus Orientis Imperator, non satis legitima, 'ideoque nec valida satis illa Imperialis majestatis translatio fuisset. Penes Papam enim, vel etiam alios non erat, tradere illud, quod nequaquam possidebant, jam vero aliena illa erat Imperii occidentalis potestas, . nec quicqφm iuris in illud vel Papa, vel alius habebat, Umnia erant penes Orientis Imperatores; excepto Ravennatensi Exarcham cum altodiis ruis, quem Pipinus Caroli M. pater, ipseque Carinlus recens concesserat, quemque instar clientis sub patronis & tutoribus Fran cis Pontifex Romanus possidebat. At vero simul ac transactionibus quibusdam cum Orientis Caesaribus initis, approbatio Imperatoris, totiusque Con stantinopolitant Imperii quod intestinis bellis mire deistigatum, propter dissiata loca Italiae, cujus Provinciis occidentalibus jamjam exciderat, non poterat suemnere consensi is insecutus est, Carolas Romanae sedis, aliorumque per Italiam, etiam ecclesiasticorum res de causis iusto sinito securus rexit, & M-dinavit. Fertur etiam Carolus non ita multo post cum Nicephoro transegisse de finibus, variasque foederis conditiones Sigonius Regni Italia L. IV Paulus Amilius Lil. III. Uspergensis Abbas & alii memorant, quas tamen opini ni potius hominum receptas, quam rerum fidei consentaneas judicavit Meclinrus. Conkrri possunt conringius de Germanorum Imperio Romano cap. VILL& clarissimus Dru Gebsius, Rector olim Gymnasii Helbesunnensis, in ossem ratione, quam hoc de argumento consalpsiit. I. VI. Ex his seperiusque dictis sicile unicuique eriti colligere, quan ta iuerit Imperii Carolini mUnitudo de potentia, unde Constantinopolitani
Francos non diligebant, sed metuebant, dicentcs: Francum amicum haleas, vicinum non habeas. Interim certum est, quod fortissimus Heros Francorum Regum prius intra Saxoniam, Danubium, Rhenum, Salam, Sueviam de Ba- variam nniciun in Germania imperium, ultra Saxoniam, Pannoniam, utra
que Daciam, Istriam, Hybemiam & mediterraneam Dalmatiae partem longe lateque extenderit. Galliam quoque, ante Rheno de Ligeri, Oceano item& mare Balearico terminatam , omni adjecta Aquitania , totoque Pyraenei montis jugo ad Iberum usque flumen, ac omni inde Alpibus usque Calabriam,
Italia aurum in modum adauxit, prout iusta ostendunt domaros in vita
518쪽
orati, Annales Pithaei ab anno DCCLXIX. annum usque DCCCXIV. uti& alii Annales Alda reperti , ae a Fruere editi, item ex junioribus StumpG in Lib. LVIII. Choniel Helvetici, Munsterus Cosmetruria Lib. HL Avem tinus in AninaMus Bbis LM. IV. Crusi p. H. L b. I.
ρ. VII. Reversus autem ex Italia Carolus M. potestate, quam obibnuit in ecclesiasticis, optane usus est. Plurima enim in Ecclesiis hinc inde
orclinavit, multa restauravit, imo leges tulit, quarum ad praescriptum monachos vitae rationem inire oportuit, quas ad nostra tempora usque Mutina, lavliae urbs ostendit, teste Sigonio Lib. IV. de regno Dalia. Ceterum nec qui quam de jure suo Papae aut Episcopis concessit, imo tantum abfuit, ut semet Vasallum Papae fateretur,. aut quod commissum a Papa Imper um administraret, dici pateretur , ut potius ne vel minima quidem rerum e lesiasticarum se inconsulto vel ordinatarum, vel compositarum rata haberet, ut taceamus
figmenta Baroniana, quod Carolus semet potestate Papam eligendi & deponendi, sic & Episcopos investiendi, quam olim ab Hadriano Impa primus a ceperat, abdicarit. Vide Eginhartum & Sigonium laudatos, item Simbe tum ad annum DCCLXXIII. Rei vingium de imperio fretilari es Ecclesiastes Lib. I. e f. V. eap. LV. 8e Conringium de Imperio Germanorum Romano. VILL Non tamen ita Francorum tinperio hanc potestatem Cama his vendicavit, ut exinde sibi suisque saltem consuleret bonis , atque ex ipsis Ecclesiarum bonis aerarium publicum ditaret. Minime: sed potius eximie ab ipsis donatas legimus Ecclesias. Nec Alemanniam inque ea lacum nostrum B damicum prorsus omni Imperiali munificentia caruisse novimus, quin compe tum habemus, prae aliis ditionibus tractum istum auctum ditatumque esse Cumprimis singularis ipsius fuit affectus in Augiam Divitem, cui inter alia exiis misi momenti dona anno DCCCIX. Ulmam villam tunc vocatam , nunc
potentissimam S. R. I. urbem elargitus esse fertur, quam Abbates Augiae per aliquot secula subjectam sibi habuere. Sic & Cathedrale monasterium Constantiae, Campidonense etiam & Sangallense plurimum ex it de locupletavit. Vide Egilianum , Muinerum, Stu fium, Crusium , & Bucelinum' variis in locis.
s. IX. Neque vero hie substitit Caroli M. favor, ben olentiaquem coenobiales, sed ad extremum usque halitum indies ad ina' est Notum enim quod non istum in coenobia plurimum elargitus, sed & non nihil leges, quibus astricti erant monachi, levarit, imo tandem λ usque, licet summo cum Imperii & posteritatis damno conniverit, ut Episcopi jam ad temporalim j risdictionem aliasque immunitates aspirarent. In aprico enim sunt diplom ea, Campidonensi, Augiensi , Herbipotensi, aliisque monasteriis concesse.
quorum huic serme omnem civilem jurisdictionem, quae alias una cum criminali penes Advocatos monasteriorum ciat, concessit, vix dum criminali jure Advocatis relicta. Conser Bullam Caroli M. ad annum DCCCXIII. & V dianum tis. II. de Collegiis γ Monasteriis Germania. Campidonein, praeter magnam libertatem, quam monachis ejusdem coenobii concesserat Adri
nus Papa M. DCCLXXX. qua scilicre ante meridiem sacra faciebant V postmeridiem ureo gladio se cing ant, ad exercenda iura reina aliam a)dia
derat, qua sola mactatur, scilicet jus cudendae monetae, eodem etiam tempore ipsum Abbatem Campi donensem, cui Andegario nomen erat, ad Principalem dignitatem evexisse traditur. Videsis Bruschii Monasteriingiam fol. 28. Magerum de --estiis ev. H. O.. de sic de aliis alios, cumprimis vero πιώ
519쪽
dianum , qui in fibris de Coctem re inmist. Germaniin plurima singularis er
monachos Denevolentiae Caroli documenta notata reliquit, & alicubi annotavit,
ab excessu Caroli multo magis res ipsorum crevisse, filiumque Ludovicum longe faciliorem fuisse ipse Carolo, adeoque misse rebus sacris, ut ejus indultu plerique Episcoporum Principum in numerum fuerint cooptatLρ. X. Condita sunt haec diplomata Carolina plerumque in Commis, in quibus cum de ecclesiasticis, tum de civilibus rebus Reges soliciti erant.
Non autem omnem potestatem, ut reliqui decetares, Majori Domus conces, sit Carolus, memor illius, quod Chil derico ultimo Meroringioriun accidit, sed c ut volunt quidam γ vel prorsus abrogato isto munere, vel ad minimum multum imminuta ejus potestate, penes se summam rerum administrandarem esse voluit. Ccterum non defuere, qui ipsum adjuvarent in negotiis Imperii. Proceres nimirum & ut serunt, numero duodecim, quos hodienum Gallus, sed Carolis impares potestate tuetur, sibi elegit, quos pares dignitate & numero constituit, & ob id Pares vocari voluit. Videatur Crusius Annal. Sure coram lib. I. p. LI. Quanquam nos horum constitutionem cum Hornio maliamus ad recentiora secula resore, illis ducti rationibus, quarum catalogum t xuit in Orbe suo Imperante. Praeter hos aulici supererant tot, quot ad tuendam Imperatoriam regiamque majestatem sussicere poterant. Primarius minister erat Palatii Comes, cujus de osciis & authoritate brevibus hic agemus, ad eaque,
quae ex antiquis scriptorum monumentis proferre licuerit, fumosam illam de Adelberto quodam, hunc fictilium Coenobii Lindavi ensis Diploma Ludovicianum non solum Sacri Palatii tempore Ludovici Pii Comitem fuisse asserit, sed & ejusdem coenobii fundatorem venditat quaestionem, an scilicet is Palatii Comes unquam fuerit, simulque fundator dita monasterii esse potuer1t ,
g. XI. Fuisse Franciae Regibis Comites Palatii, pluribus hic probatum non ibimus, quod res sit certissima: sed cum de illorum auctoritate &munere agendum , necesse est, ut istius aevi scriptores, quoad fieri potest, evolvamus. Devenere autem ad nos ex periodo Carolina, inprimis Egin- tardus, Aimoin quanquam de nomine nondum certa sint omnia &An nymi nonnulli, quorum primus in vita Caroli M. alter lib. IV. Historiis Haminis es. XXXVII. XXXIX. reliqui passim in Annalibus suis, plurima de Comitibus Palatii, seu ut alii c licet minus accurate appellant, Palatinis
nobis reliquere. Ad nomen eorum quod attinet, dubim non est , quin con ditum sit de Palatio, cui praeficiebantur. Contradistinguebantur autem nec immerito Comitibus illis, qui magno numero aderant, & absolute Palatini, saepius quoque cum addito Comites Palatini audiebant. Ita enim tituli restringebantur, ut etiam dignosci ab ipsis possit Palatii Comes, quo titulo nemini antiquiorum scriptorum reliqui venere. Ceterum & Primores Palatii & Pr ceres, optumates itidem &Magistratus dicebantur, postea, ut verosimile est, Pares vocati. Videantur Aimoinus lib. LII. eap. IV. γ X . aliique. Ille autem Palatii Comes authoritate & potestate pne his omnibus eminebat, adeo, ut & his ipsis dominaretur, & velut judex lites eorum ordinaret. Neque vero in iis tantum potestatem sim exercuit, sed & reliqua civilia ita dijudicavit, ut nectae non haberet Regem appellare, nisi fuerit maximi momenti & Procorum causa: imo saepius, quod e republica & totius regni Regisque ipsius erat, procuravis. Videsis Gregorium Turonensem Itib. IX. e p. XXX de Caroli M. Cis tutio LII. ad anni D CCC M. eap. II. Aventinum Annia. Buor.
M. IV. Unde etiam tanta ipsi reat aut ritas, ut proximus a Rege haber
520쪽
I tur, & ubicunque Rex erat, ipse semper cum sigillo regio remaneret, modo noni Mecessitate quadam impediretur. Qiiod clarum esse poterit, partim ex for- mula ista de contentione inoldi & Rhabani faetii anno DCCCXXXVIILi Indictione L XVIII. Kalend. Julii, quam ex Bimonio affert Contingius incensura, partim ex Capitulat i Caroli Casui apud Carisiacum anno DCCCLXXVII.
cap. XVII. Ceterum, ut prolixe B. Conringius docuit, non nisi unus uno, eodemque tempore hoc munere est perfunditis, & si accidit, ut ad binarium numerus excrevisset, vel diversos Reges, vel diversum fianctionis tempus, vel secula aetatis suae recentiora agnovere. Quod si autem & illos Palatii Comia res cum quibusdam dixeris, qui hinc inde per terras Francicas in Ilalatiis regiis, qualia in populosioribus urbibus fuisse constat, consedere , & justitiam in P, gum, cui praefecti erant, exercuere, largiri facile possiimus , certi interim ex variis Capitularibus Regum S Imperatorum , & his etiam superiorem fuisse, quem nos Comitem Palatii vocamus. Conferri de his potest insignis is cimis 'evitis Palatiaris tractatus Excellentis Dn. D. Georgii Schubani.
XIL Ad haec igitur dimetiamur obviam quaestionem de Adalbertor an scilicet fuerit Comes Padatii, & si id recte se habeat, an simul fundator coenobii esse potuerit Θ Tradit diploma & cum ipsb nuperus ejus Defensori LX. n. Xm Adalbertum Sacri Palatii Ludovico imperante Comitemi fuisse, eundemque Coenobium , quod est Undaviae virginale, fundasse. Comi ringius hoc quasi dedit, quempiam Adalbertum temporibus Ludovici Pii C
i mitem Palatii suisse, clam Censirin fum pag. δ a 3. ait et Quinimo Oreosimile es, . Adalberrum, qui primo loco cin Charta traditionum Fuldensium data ad an- mim DCCCXXX. inter Comites hic numeratur, fuisse Palatii Imperatori Comitem, es tatim titulum non legams hic additam. Conjectura autem erat Conringit, non invictum sed mutabile assertum. Hoc tamen stabilire videmtur Annales Pithoeani ad annum DCCCXXXVIII. & XXXIX. ubi uterque t . eus Adalberti Comitis cujusdam meminit, sic & qui vitam Ludovici Pii comi scripsit, Comitem aliquem Adalbertum recenset, nullus vero omnium Palatiis Comitem eum dixit, quod mirum, si istam dignitatem tutatus esset Adalia res, cum tamen alias Historici & Regum & Imperatoris ossiciales suo dignati: sint titulo. Sic enim ille vitae Ludovici Scriptor Adalhardum, qui ministererat Lotharii Imperatoris, vim adhuc dum Ludovico parente, Comitem Palatii vocavit ; se alios alibi suis compellavit titulis. Potest tamen huic relationi Gdem facere illud, quod Adalberius sin ius Drogoni Archicappellano regio ju ctus est. Videantur Pithoes Annales ad anmaeis DCCCXXXIX. imo quod reliquis omnibus est praelatus: Videatur laudata Garta traditionum Aldensium. Sed ut diximus, conjectura est, qua nixus Conringius & ipse haec talia votivens, cum interea non videamus, qui haec respondeant Capitulari Caroli Calvi, quod aperte nos docet, Regum tum consuetudinem fuisse, ut ubicum.
que ipsi morarentur, & ipsi ibidem subsisterent Comites Palatii. De hoc a tem Adalberto Pithoes Annales diserte dicunt, quod veluti dux quidam fuerit
praemissus cum exercitus parie, cum Ludovicus Pius Imperator filium Ludoviacum, Germaniae Regem infestis armis petierit. Rito militari munere, an ut lus unquam Palatii Comes sit perfunctus, dubitamus. Interim, quid si co rederemus, fuisse Comitem Palatii Adalbertum, sine eo nondum evietium ' haberent, ipsum illum supremum Palatii ministrum fuisse eundem, quem com ditorem sui coenobii hactenus jactitarunt. Aut enim ut Palatii Comes condiadit monasterium, aut ut Comes Pagi alicujus Francici, in Pagos enim suasi dividebant regiones Francorum Reges, & cuique eorum Comitem magistrum' dabant, qui haud secus ac hodie Dux in suo ducatu, jure omni in sim subd, tamen L. Yy tos