장음표시 사용
521쪽
tos fluebatur, de non nisi in re maximi momenti causam ad regium Palatium deferebat & quidem Turegiensis. Tractum enim illius regionis simul cum insula , ubi a sui exordio conditum coenobium propugnarunt hactenus, tempore Carolingorum Regum paruisse isti Comiti, ducibus chartis ex nono adhuc seculo ad nos translatis edoiri sumus. Sed de his inferius pluribus. Interea si hoc quod tamen nec ipsi dicent Pontificii, aliud scilicet ex clivus pluriamis, quas tomo II. Scriptorum Alemaramico m produxit Goldastus , edocti , quae nimirum Ludovico Pio Imperatori Geroltum quempiam Comitem lacus B damici tractum administrasse docent, sive deinde solius Durgaugensis sive Durga sensis & Turctgaugensis pagi simul gesserit curam certum est, non tantam ii buisse ditionem propriam, & jure donationis aut haereditatis ad se delatam, quantam suis Coenobialibus concessisse fertur Adalbertus, imo ne praedium, quod coenobio condendo potuisset sine consensu Regis relinquere, possedisse credibile est , praesertim quando constat, nulli monasteriorum a Didovico Pio seu secularis seu monastici ordinis illud fuerit, civilem jurisdictionem valla aream concessam esse , ut jam taceamus, quae ex jure dati diplomatis sibi licet injuste vendicant coenobitae. Quis quaeso eruditorum tam peregrinus in Historia Francorum, ut non norit, Fiscales Francorum Comites fuisse & otacii titulo tractum terrae administrandum accepisse P Exstant exempla, quod amoti sint interdum ab ossicio suo Comites & detrusi, vid. Gregorius Turon. lib. IX. c. XII. At exciperent fortassis tempore Ludovici Pii & filiorum ingravescente No annorum potentia, Comitum non solum dignitatem 1ha& bona haereditaria tacta: sed respondemus, verum quidem hoc esse, at undet,
quis probaverit, & ipsi Turegiensis Pagi regionem Comiti ab Imperatore don tam , & haereditario jure in posteros propagandam aut monasteriis clargiendam, concestin esse. Reclamat Historia & illius & insequentis seculi. Namque ex ea colligimus, seculo demum decimo Comitibus Brigantinis istum Iandavensem tractum cum insula haereditarie relictum esse, quod fieri non potuisset, si jam a Ludovico Pio Turegiensis Pagus Provinciali concessa filisset. Si ergo ex his es rum, quod, ut Comes Fiscalis talia non potuerit Coenobii patronus, alterum eligendum erit, quod scilicet coenobium minii fecerit, cum jam si mo in aula Regis pcritinctus sit munere, Comesque Palatii sit dieius. Et ecce hoc ipsum est, quod ad palatum suum putant Coenobiales. Ita enim Desenser diplom
tis nuperus L c. Nee dubita ira, quis ut amo 39. super fuit, ita sepem Dei Matris ope in Deu Acranio diserimine, tibi in infulam appulit Lindaviam, monasterium illic, ut in loco apti mo ου tune prope deserto exaedificarit. Sed
quam & haec aliena a verosimilibus sint, mox patebit. Exprimit his verbis tempus & occasionem, quae si non prorsus aram που damnare licebit, dubia saltem movebimus haud alpemanda. Ante omnia autem merito perpendimusca, quae de Adalberti Palatii Comitis periclitatione in undis Acroniis circumferuntur. Constans & perpetua opinio de sententia tum oppidanorum, tu coenobitarum fuit, coenobium anno seculi noni decimo & sic tempore adhuc Caroli M. exordia sita habuisse. Sed en errorem in calculo i Ad mentem Dofensoris, Adalbatus non decimo, sed demum trigesimo nono seculi tum labentis anno Principem sirum Ludovicum Pium Bo um secutus, in lacu poriculum fecit, & dum denique extruxit, & de privilegiis coenobio prospexit. An usque eo Ludovicus Bodami sit cunctatus, donec ordinatum fiaerit monasteriunt, dubitamus. Credimus autem scriptorem invenisse, aut saltem non
satis clare expressisse relationem, quam & alii hujus de superioris seculi serruptores suis interuere historicis scriptis, quando de Lindavia ipsis agendum erat. Quicquid tamen de his sit, aniles fabulas retulisse, quis non videt Θ certe situm pericliratus est, cum Ludovicum Bod una est secutus, dispendia viae
522쪽
secula satis patet. Sive enim Aquisnam sive Francolario venerit Rex, nemtra via eo duxit, ut necesse habuisset B amicum lacum navigate di undis aqvatum jactari s si prius his oedibile est, tantum Comitem temere se fluctibus commisisse, sed potius per a Fes vel equitem, vel lectica portatum lacum praefixum petiistis. Et si maxime tamaris , haec contigisse Adalberto Comiti Palatii de Psicali enim ulterius nihil dicemus unde demonstrabit Ponti us Scriptor, illum Adalberium, cui ut Comiti Palatii sedes ubique, nullibi fixa erat, haec ipsa Pagi Turesiensis bona possedisse propria, quibus deinceps sanctimoniales suos bearit Θ Vel exemplum ex antiquitate proterane coenobilici, quo nos doceant, sub initia seculi noni ulli Comitum tantam ex fisco sectam donationem, ut & oppida habuerint, quae ut allodia cum omni civili iurisdictione potvisset monialibus concedere, quae tamen omnia absque consensit is oris sui Adalbertus, si sitit fundator, fecisse dicitur. Sed
uti in praesenti certi sumus, nec haec nec alia ex antiquis Francoram Regum monumentis scriptoribusque ejus ariti eruturos esse, ita & metito concludimus, colligi quidem posse conjecturando, non absolute in ari, fuisse quempiam Adtibertum Comitem Palatii ; fundatorem autem coenobii Lindisi is smisi ruisse, eum omni historiarum & antiquitatum fide pugnare. Confer Aim nium Q re. Ioach. Vadianum I. L. ω LI. de Collegiis D' Monasteriu Germ. Conritigium eap. XL. M XIII. Censerasa Laia immi dis ratu : cumprimis Maxime Reven Dominum D. Praesidem in tali vita eiM Ducaras Harivia. s. XIII. Denique & hoc capite limstes Suevis sive Alemanniae, duas habuit tempore Caroli M. constituere visum est. Scilicet ex superius dictis repetimus, Alemanniam merem randem esse cum Suevia hodierna, & notum quod Gallis commune sit Germaniam, inprimis vero Meviam, nomine Al manniae compellare. Haec igitur, ut supra jam docuimus, ab antiquo limites suos ad Rhenum, Moenum & Danubium habuit. An vero ex suis terminis tempore Francorum Regum sit protensii, an magis coarctata quaeritur Sunt. qui utrumque contendunt, & ab una sui parte pmlatam, ab inera arctatam
tradunt. Sunt & alii, qui illud asserunt, hoc negant. Nobis quid videatur brevibus dicemus. Caresus di quin Auslaasiam acceperit, uti pineris residuis nihil dubiimus. Itaque nulli bi coarctatam asserimus, hac ratione moti, ouoalab Austrata Regibus, Alemanniae & Binariae virtute fila destructa regna mees, & post Duces prude a Caroli M. Comites Fiscales habuere, uin odi, arbitrio rem omnem administrarimi, proinde nec credibile est, talum ex istis D cibus seu Comitibus sicile quicquam de filo detrahi passum esse, potius in dilataretur ditio sua, curasse. Protensos autem Alemanniae fines sub Restibus Francis nequaquam inficias iverimus, cum & mbarissimi Historicorum, Stum ptas, Muinenis, Tschudus & alii nos doceant, Durgoviensis & Turegienis Pagi tractum haud exiguum Alemanniae accessiise, adeo ut ipsius Ducatus Alemamici Dotari trans Rhenanas etiam ampli asditionis suae destae t ripas.
523쪽
IN Ludovio Pio, Caroli Magni filio succetare summa pietas eminebat,ae ardor incredibilis extemis augendi Ecclesiam benaciis, unde non ea modo quae pater Romanae aliisque Ecclesiis destinaverat, distribui fecit bona, sitit & in monassicum ordinem nova subinde ac luculenta ornamem congessit, eoque ipso insigne illud Hi cognomentum sibi peperit. Primordia rerum g surim Ludovici ex omni parte felicissima fitere, omnesque provinciae, quas parens reliquerat, sub ipsius mansietudine, longa pace cuncta refovente, a quieverunt. Cum primis ista tranquillitate Suevia nostra & in illa amoentisimus Bodamici lacus tractus gaudebat. Parebat tum illa ditio Comitibus potissimum& Vicariis regiis, qui uti Christianam professi fidem & religionem omni studios' enitebantur, qui eam cum primis in Alemannia trans Rhenana, quam Ηλvetii hodienum tenent, non quidem per vim anninum propagarent, sed in colas jamjam mitioribus ingeniis imbutos tandem longiore die de mesticte com sietudine permulcerent, suisque paulatim moribus ac sacris assuescerent, assu tos deinde confirmarent. Neque vero fici mei fuere hi conatus, Christiani mo se mox undique insinuante terris, caputque ubivis erigente. Quod quidem beneficium Francorum majus fuisset atque luculentius, nisi simul etiam superstitiosus cultus regnum obtinuisset, magis magisque cum tempore & prope iainfinitum auctus. Ceterum omnis nosci Alemannia sub sceptris piissitat Lud Vici multum exculta, urbibus ornata, castellis munita, arcibus distincta, ante omnia autem variis monasteriis instructa flat. .
V. II. Et haee Nemanniae augmenta fortassis initia dedere amphmnis
illis circa lacum Bodamicum Comitatibus, in quibus Turegiensis & Dum ingensis , Brigantinus & Mongoniensis nobile nomen indepti sunt. De Dur gaugensi certe id palam fieri potest ex Chartis, quas superiore capite CX V diano citavimns & Goldasto, ac integras inferius producemus, quando ad CProlum Crassum devenerimus, quo tempore Adalbertus Comes in Pago Dur gaugensi floruisse dicitur. Τuregiensem quisnam tum administrarit, chartae non aeque ut deberent, exprimunt, quamvis vel maxime id exoptassemus, quo facilius nonnullis, qui Turegiensem a Duraugensi nequaquam separatum fuisse pagum contendunt, scrupulum eximeremus. Sunt tamen praeter illam, aliae
adhuc obsignatae chartae in scriniis pronasterii ad D. Galli, ex quibus Munysi
524쪽
didieante, dilarimen illud intervamn Durgaugensem& regiensem manifeste Patere potest. Sic etiam Careta Imperator in illo instrumento, quod ad
confiitiandum coenobium Virginum Sanctimonialium, quod Tiguri est, annositatis DCCCXXCIII. edidit, disertam Turegiensis Pagi mentionem fecit, suando dictum est : Monosteriumsonstructum in Peto Zireuaugensi. Idem fit m permutationis literis eodem Crassis imperante conditis, & a Goldasto , ut ancimus, produciis ἱ imo, quod maximi oloris documentum esse putamus, anno iamjam praxedenti DCCCLXXV. Harmoto Sangallensi Abbate adhue eum sit perstite literas conscriptas, &a Stumpta lis. m. p. LIM Grem Hemri notaras reperimus, quibus clare edocti sumus, non selum diversios Pagos fit gesed etiam diversis Dominis paritisse, & Adalberto quidem Durgaugensem, Geroldo autem Turegiensem subditum filisse. Quin igitur distincti fuerint P gi, nemo ulterius sortassis dubitabit. Conferantur hunc io locum, quae habet Comingius in Censura diplomatis Ludoviciani erep. XIV. Extat etiam de Durgaugensi Comitatu documentum in Isonis Monachi Sangallensis formulis, his verbis : Ego I ol vi compunctis trado ae trofundo ad e-obium S. Galli, visi Grimaldus Abbas prinesse dignoscitur, qui uid in Peto Durgetvensi in Deo Ra perage ad ni viri chem locum vel propterea adscribere placuit, quia in extrema formula Odinita Comitis fit mentio, quem dicto Pago illis tempori-hus praessiisse opinamur. ι ε . III. Ceterum extra oleam non vagabimur, puto, si paulo Eliciti inquisiverimus, quisnam tempore Ludovici Pii dominium in dictos Pagos &cumprimis in Turmiensem exercuerit. Comitem quendam si λrte uno plures fiuisse, nemo sersan negaverit, at quodnam ei nomen, id est, quod in controversiam venit. Pro Adalberio quopiam pugnat Stumpfius, cujus haec sunt ad annum DCCCL Iib. V. Granici miseriei, Op. XXIV.
riei hen Uu. Extrema Stu se recte se haberent, si diminum esset Caroli M praeceptum, ingratiam Hattonis Divitis Angiae Abbatis anno DCCCXIIl. d
tum , quod Martinus Magerus de A oestria armata emp. V. AE ex eo Contingius Mudatae Censurae cap. X. exhibuit. Sed ut taceam νοάας haud obscura in
eo exstare vestigia, si vel maxime ab ipso prosectum esset Carolo, non tamen ex eo appareret, Adelberto illi torum circa lacum Bodamicum tractum paruisse. Quid quod Smmpfius aliique scriptores in Adellieno illa parum constent, dum nune Rhaetiae Curiensis Comitem, mox Rotentantum , alias Buchomie sem, item Rorbacensem Comitem ex eo confinxere. Sed quid de istiusmo liauctorum discrepantia fit sentiendum, nemo non in ligit.' Nos toties lassi. dato Conringio assentientes asserimus, Stumptam simque variantes suas se tentias famae vulgi malaeque fidei monachis debere, qui Adalbertum sui cc nobii fundatorem mox Rotentanti, mox alio nomine honorarunt, quibus t men inter se hactenus tam non convenit, ut nuperuς pro coenobio Lindarirest Scriptor e re sua duceret, filentio praeterire ea,' quae hactenus de prosapia Adalberii sui anteces res iactitarint. His ergo ita eonstitutis, ut pro tempore nihil certi,' incerta vero plurima cum ex vemmotis tum reee moris aevi Hi storicis colligere liceat, satius nobis erit de his ,-- . contenti isto, quod laeus Bodamici accolas mcalibus paritisse sciamus, quorem secretaribus elapso aevo Orolingi co omnis circa lacum Bodamicum ditio haereditario jure com
cessa fuerit. De quibus tamen inserius fortassis pluribus dicendi occasio
525쪽
IV. Extra memanniam, quae hactentis invaluerat quies, nunc eti- motibus turbabatur bellicis, quibus ansam dedit praematura ista Ludovici Pii inter filios terrarum Francisarum fiω divisio. Nimirum postquam Berntia dus, quem Carolus M. Avus Pipini patris siccetarem in regno I liae declar verat, percepisset, Lothario Italiam una cum Imperii titulo concessan, armi adversiis patruum Ludovicum Pium & filium ejus Lotharium paravit, copias eo it, in accessibus Alpium praesidia collocavit , urbes munivit,'& quicquid ad re endas vires Ludovici, eumque aditu Italiae arcendum excogitari pol rat , per i curavit. Sed cum lama de tanto bellico reparatu ad Ludovicum delata esset, coacto milite ex omnibus utriusque Franciae provinciis ad Alpium fauces contendit, cum Bemhardo decertaturus. Sed hic rebus suis dissidens, maxime, quod se a suis quotidie deseri videbat, positis armis, apud Cabiuionem Burgundiae urbem cum Ludovico & filio ejus in gratiam rediit, et cum omnibus suis fides Imperatoris committens. Vide Annales Francorum a
Reubero & Rehero editos ad annum DCCCXV. de Sigonium M. R de regno Italiae. s. V. Post e Pius, quantum quidem ex hoc ipso Sigonio aliisque
staptoribus colligimus, nunquam amplius Italiam intravit. An autem hanc ipsam expeditionem, qua Bemhardum fratris filium, petiit, per Alemanniam instituerit cid quod nonnemini filii visum merito dubitamus: quandoquidem nec seriptorum veteris aevi ullas id prodiderit, nec ex situ urbis, ini eonu nere partes, talia liceat colligere. Neque vero videtur simile in tanto discrimine viarum dispendia Ludovicum Imperatorem dedita opera quaesivisse. Quae postea cum Mormanno Britonum regulo, Itemque Ludovico Pannomae int rioris Duce aliisque rebellibus res novas molientibus sunt gesta, tanquam in propositum minus fiat entia sicco pede praeterimus.
s. VL Irmingarde uxore Ludovici Pii anno DCCCX L calliannum hujus seculi Mae ponunt defuncta, Imperator Iuditham Sumam, Guelphi Comitis filiam marrimonio sibi iunxit, ex qua Carolum , posthaec
Calvum dictum suscepit, cui matris rogatu, si Mutio fides est, anno circiter DCCCXXXL Sueviam, Rhaetiam & Burgundiam assignavit. Reliqui Lud vici ex Irmingarde prognati filii moleste illud scientes, instin Procerum quorundam sceptra patris aggredi simi conati. Non erat locus mictus prec, hus Episcoporum aliorumque Praessum , qui gratiam parentis filiis, filiorum parenti conciliare studebant. Nec contenti eram istata fratres, novercam ex thoro paterno in monasterium pepulisse, ipsem etiam patrem Dominumque regnis suis exuere cupiebant. Mox enim desertus ab omnibus, captus αin sequenti Principum convenm onmem Imperii dignitatem deponere filiisque suis resignare est coactus, sed vix elapses erat annus, eum Imperio & uxori sitae restitueretur. Carolus quoque filius Ludovici hactenus in custodia Princiapum relictis, i mne dimissilis est. Posthaec Ludovico singulariter cum L inario majori filio res sitit, qui tamen anno DC X XXXVIII. c annales Bam corum sequimur γ πormatiae patri sito est reconciliatus. Hic ioci Ludovicus alteram regnorum divisionem instituit, selaque Bajoaria Ludovico filio reta, reliqua inter Lothinum & Carolum ita distribuit, ut ille tanquam narum imus, praeter aeqnam quae ipsi obtigerat sortem, etiam Imptat titulum si,
. VII. Jamjam in Alemannia bellorum rumores audiebamur, cum Ludovicus novus Bojariae Rea inique serens pater in divuladem, omnem
526쪽
quae Om Rhenum erat, ditionem sibi vendicandam stitueret. Moverat amtem mente Novcinbri labentis anni DCCCXXXVIIL cum ingentibus copiis in Nemanniam, tenditque quanta potuit celeritate ad littora Rheni, di qui quid hostilium occurrebat, vi armorum occupavit & munivit. Haec cum audivisset parens Ludovicus, amitis potissimum Alemanniae rebus aincilio assuit, de ne depraedationi hostili omnis pateret regio, cum sesecta militum manu Aquis, ubi aliquandiu se continuerat, profectus, ad Rhenum advolavit, & exactis Christi Natalitiis , ut probatissimi serunt Historici, Moguntiar transiit. Inde Tributias perrexit, reliquosque ibidem auxiliares expectavit. Ita autem isti parentis motus molimina filii turbarunt, ut Franc uno, ubi aliquantisper substiterat, animi male sibi conscii stimulo compunctus abiret, & exercitum Π vissimae parentis vludi subducens, secum in Bajoariam pertraheret. Quies ergo per adventum Laidovici Pii omni Germaniae reddita est. Nec defuitshbditis singularis Principis sui benevolentia, quae se potissimum in ornandiis de Iocuplerandis monasteriis exseruit. Neque immunem hujus beneficii fuisse nostram Alemanniam, vel ex eo colligimus , quod Imperatorem nostrum hoc itinere ad lacus B amici littora usque processisse sciamus. Enimvero Auctor annalium rerum gestarum Ludovici Pii apud Reuberum, Annales item Franc rum a Pithoeo α lactem editi, ad littora lacus B amici Ludovicum substitisse tradunt. Consentit Vir Hermannus Contingius in cis fuadiplomatis Ludoviciani in eap. ac ipse quoque.nuperus Coenobat Undavi ensis adversus laudatum Contingium defensor capitibus VL VII. de VIII. etiam nemine advertante, id summis viribus probare est ausus, ratus fortassis, mulini tum commodi exinde suae cauis accessariun esse . quamvis ipsum ceu equidem
existimamus opinio sua sesesierit, uti inferius patebit. Quid e quod Scriaptores locum, ubi commoratus Imperator, designarint, dum alii Bedonniam,ridam Hodoniam seu Hodonnam, aliqui etiam Bodoniam substituerimus B amum, qua voce Palatium illud regium ad extrema lacus situm , Germanisi modnam dictum, indigitatur. Imo verosimile est, Imperatorem non aliami sibi delegisse sedem, cum illa excursionibus maxime omnium videatur accomini modata, & haud procul inde castris metandis copiisque explicandis opportunal re o. In re ipsa autem cum conveniant Scriptores, in circumstantiis temporisi videntur discrepare. Vitae quidem Scriptor , & a Reubero & Frehero, uti & a Pithoeo editus, annos aerae Christianae, non ipse addidit ; quodi exinde haud obsaire colligimus, quia apud Pithaeum non comparent, cum ei contra Reuberiana & Freheriam editiones adstriptum ostentent annum i DCCCXLL inque DCCCXLII. reserant obitum Ludovici, quem tamen rei liqui Annalium Scriptores unanimi sciuentia ad annum seculli XL. rejiciunt i Itaque ut hos conciliemus, necesse est, quae habent vitae Saliores ad annum. XLIL referamus ad acta anni XL. & quae protulere seb anno XLI. subscrib mus anno XXXIX. Hoc igitur modo immutatae annorum seriei respondebunt Annales Fuldenses itemque Pithoemi: quanquam nec hi ita accurate omnia e pressimant, ut primo Gim conspectu congruere ipsos cum aliis percipere Pol ius. Namque ad annum DCCCXXXVIR Ludovicum Pium ad latim B damicum consedisse cum copiis suis tradunt. At enim vero, quando ea quae Petrus Lambecius M. II. Bibliotheea Vindobonensis de istis Pithau Annalibus habet, consideravimus, lacile sortassis patebit, unde consula in illis nivn randi ratis sit exorta. Ia annalitiis Hebrei, ait ille , perperam eonfundunturam Mai DCCCXXXV. Er DCCCXXXm propteν om onem mserioris vinmeri, qui eodorari debet ante hae verbar Imperisor in Rulatio nodenhovis D e. ωrpora, ubi acta anni DCCCXXXVI. inei Mnt. Qua neue autem in editione
527쪽
liter etiam fluentiar m rennomum niseri eorrupta fune , ω ρν. Ianus
DCCCXXXVII. feribendum XXXux pro XXXm, XXXIX M. Sed &discrepantia illa ex diversa annorum inchoandi ratione oriri potuit, siquidem alii eundem a Natalitiis Christi inceperunt; quidam ab initio mensis Ianuarii,
nonnulli autem a tempore Paschatis, prout haec inter alios ostendit Aubertus Miraeus p satisne in cironicon Eusebianum, quo nunc lectorem remit vis. Jam, ut de parte anni, quo Ludovicus Imperator Bodami versatus, dispicia mus, notari meretur, vitae Ludovici Scriptorem apud Reuberum Imperatorem
Paschatis festum Aquis celeberrime egisse, hoc demum transacto , exercitum Rhenum transmisisse, & postquam Tribunis aliquandiu substitisset, Bedoniam usque porrexisse. Annales autem Fuldenses & Pithaeani Ludovicum adverius filium cum exercitu mense Decembri anni DCCCXXXVIIL prosectum, M gumiaci Natalem Domini de Festum celebrasse; tum VII. laus J,nuarii navigio Rhenum transiisse, inde Francolarium contendisse, ubi jejunium Quadragesimale inchoaris r Deinde in Alemannia juxta lacum Brigantinum pascha peregisse tradunt. Et sane haec sententia priori videtur probabilior. Creditu enim admodum dissicile est, Imperatorem tam parum curasse rebellis filii conatus, jam anno superiore ostensos, ut non prius de subsidiis in m manniam mittendis cogitasset, quam Aquilagrant Paschalia transegisset. Huc accedit inploma anno Imperii Ludovici XXVI. Indictione ΙL XIV. Calend. Maii in arce godama Campidonensi Ecclesiae concessum. Aut enim hoc, quod tamen nemo tauditorum hactenus secere ausus est sublestae fidei esse, aut A ctorem vitae Ludovicianae errorem in consignandis hujus expeditionis aeris commississe dixeris. Quando enim a Paschatis festo inde quod secundum accuratiorem Astrologorum computum in VIR Iduum Aprilis ejusdem annis incidit haud amplius quam decem dies usque ad natales diplomatis laudati elapsi sunt, qui potuit Imperator Ludovicus Aquis Pascha peragere, indeque Tributias pro isti, ibidem in Palatio regio ad auxiliares copias cogendas alia ruamdiu lubsistere, & tamen XIV. Kalend. Maji Bodami ad lacum Acronium iploma conficere Imo foret si vel maxime Ludovicus nullum diem quieti dedisset si itinere decem dierum tantum terrarum cum ingenti copiarum multitudine peragrasset. Fides ergo maneat Annalimus sepius laudatis Fuldensibus, qui macte huic diplomati respondent, nec ab aliis probae m netae scriptis abeunt, quando Ludovicum Pium anno DCCCXXXIX. Paschatis sinum ad lacum Brigantinum celebrasse produnt. Ne tamen videamur omnem fidem vitae Ludovici Scriptori, qui apud Reuberum est, detraxisse, forte ex ipsius auctoris incuria voculae atque Pascha ad annum XL. irrepserunt: unde consequens estet ad annum proximum pro Paschatis sesto Natalem Domini si, stituendum. Alioquin minime nos fugit, Scriptorem illum in rebus Ludovici sedulum, nonnullis etiam, atque huic ipsi sorte expeditioni interfuisset ut adeo scrupulo hoc sublato reliqua propemodum omnia diplomatibus, quae
Ludovicus & Audiniaci & Pictavii variis λία est
528쪽
Movitas Baioriae Rex ex superiore contentione in gratiam cum parente redierat, ita quidem, ut quam ipse supplex vera iam peteret, pater Pius non recusaret. Vix autem Aquas Imperator concesserat, ibique aliquandiu, ut sibi suisque ex multo itinere istigatis quietem daret, substiterat, sibitus de iterata Ludovici filii in Alemanniam irruptione .punctus ingenim ei terrorem, terror praematuram mortem intulit: corporis enim aegritudo, qua detinebatur. animum urgebat, strepitum hostilium armorum a re visum. Nec tamen poterat non pro salute sebditorum sese hostibus objicere ; unde mente expedit ionem adversus filium agitabat, faciis reliquos vacare juben , jejuniisque ito i Deum , utpote qui nihil nisi divina ope asgrediendum censebat. Pos, haec fretus, quod contraxerat, auxilio, copiis Cs Rhenum trajecit , indeque quanta potuit celeritate in Thuri am eontendit, in qua con*disse filium reiciverat. Sed hic prius iuga se iubduxit, quam de adventu Ludovici parentis omnibus constaret, & in Bojoariam se re pii. , .
g. II. Inde reverius Imperator, quum corporis vires paulatim deficere sentiret, conventum mormatiam indixit, Lothariumque filium eo vocavit, ut, si quid humanitus sibi contingeret, pinis ipsi curam Imperii commendaret. Verum vis morbi in tantum invaluit, ut ante fatis concederet Imperaror L dovicus, quam Lotharius itineri sese accingeret. De morte tamen patris edoctus, Aquas nihil commoratus abiit, ac proceribus aulae sacramento sibi obstrictis, clavum Imperii simul cum corona & gladio , quo parens in praelio utebatur, suscepit. Calamitosa totius Imperii λα obitum Ludovici insecuta est, hoc enim ipso varias in partes scissa sunt amplissima regna, destru v res, ac intcstinis armis exhausta Francica vinus. Lotharii enim, quam sic in terpretabantur , nimiam dominandi libidinem stadiiunque in regnis patriis o cupandis , non aequo animo ferebant fiatres Ludovicus ct Carolus, quela n, hii , nci Bonariae & Aquitaniae angustias , di quidem ut precaria regna resim quere, caetera sibimet mervare voluit: proinde armis justivi divisuri, una ita Lotharium conspirarum, coactriue ingenti exercitu ex omni Oriental Bancia. Volumen L. L a vi Diuitigod by Corale
529쪽
vi occupare contendebant, quod amice obtinere non poterant 'Iam Liam vires viaidis praesidiis oris' es ta i ripas muniverat, protinus castra moturus , cum Lotharius inter spem & metum han ens , cuinam fratrum prius re sistendum, quod praecipue extimesceret Germanorum robur de sortitudinem, in Carolum movet, at denuo a sura vocatus ad Rhenum advolat, & juxta vormatiam flumen trajicit. Ex hoc autem Lotharius Ludovico ita imminuit, ut pecesset Ise rex fpν salutem quaerere, plerisque suorum pugnae discrimennimum deumstantibus. Imperator ut ut Ludovicum fiagere animadvertit, signa in Carolum convertit, Adalberto quopiam cum parte copiarum ad Rheni lita tora relicto, qui, quo inimis cum Carolo vires suas conjungeret, Ludovicum arceret. Hic tum sorte a Carolo in auxilium vocatus, subito per Alemanniam exercitu Miat ' in fratrem p perarς cona atur, cui ctim obviam sed Ads-bertus vi agitii Galliae eum vellet intercludere, prope Rheni Oras gravi clade prostratus, ipse praelio cecidit. Conferantur males rerum gestarum Francia earum ad annum DCCCXLL & ex recentioribus Aventinus lib. IV. Clusius p. II. lib. II. cap. IX. de Bucellinus in C o Dic
. IIL Hine fato suo obnoxii fratres parricidiali praelio manus eo
seruerunt, seque copulo anguine Rede contaminarunt. Namque Ludovicus ex illo cum Adalberto praelio victor discedens, nemine omnino prohibente, Gallias petiit, unde conjunctis cum Carolo fiatre viribus, castra propius Fomtiniacum c Fons edum vicum Antisi odorensem, ubi consederat Lot rius, admoverunt, caduceatoribus missis, qui pacem fratri offerent, si aequam regnorum portionem ipsis redderet. At ille ampliandi magis , quam minuendi cupidus imperii, summam rerum obtinere connixus, aliam pacis conditionem ne audire quidem, nedum accipere voluit, armorum judicio rem omnem ςomissurus. Mox igitur acies intra teli jactum constitutae ita dimicarunt, ut victoria quidem Ludovico & Carolo fratribus, sed admodum cruenta cederet. Et vero si nonnullis Scriptoribus habenda fides, centem amplius millia homianum hae pugna VII. Kal. Julii anno DCCCXLL commissa interiere. Hoc ce tum, quod eo ipse presio vires Francicae haud parum conciderint, ita quia Hem, ut qui alias regna latius protendere non infeliciter studuerant, jam nune parta vix tueri possent. At nondum satiatus sanguine staterno Lotharius, paulo post rediit, & capto Moguntiaco Rhenum transistas, insesto exercitu adversus Ludovicum, qui omisso Carolo in Bojoriam suam abierar, processit, exitum ei comminatus. Sed minae ejus in ludibrium versae, Bojique Regem graviter sunt tutati, ita quidem ut Lotharius re insem Normatiam secederet, iniud que rarius contra Carolum Galliarum Regem pergeret. Ludovicus autem utitiatrem Lotharium ne victum quidem acquiescere posse vidit, primo vere armi proximi collecta magna manu Rhenum transiit, & urbes in littore Rheni sitas, quae paries tuebantur fiatris, recepit, claustrisque ita perstactis junctis cum Carolo viribus Lotharium denuo in iugam pepulit. occupatum deinde regnum ita inter se diviserunt fiatres, ut Cariam, quicquid Galliarum haberent, possideret, Ludovictu autem Germaniae regna sibi fovaret. Queis auditis parum abflat, quin denuo belli aleam tenta et Lotharius , sed tantas tamque
atroces Francorum clades Proceres regni detestati, rem omnem ita compose
runt, ut Regibus cum Imperatore reconciliatis , hic aequam Imperii partiti nem ulterius non recusaret. Veroduni haec anno DCCCXLIII. ita peracta, ut etiam Alemannia in caeteris Germaniae regionibus nobilissima & amplissima Ludovico tribueretur, cui etiam usque ad annum DCCCLXXVL summa cum laude praelait. Lothario una cum Imperatorio titulo & dignitate, Italia omnis
nec non Lotharissa ferme tota reveri est, . cetera Occidentalis plagae regna Carolua
530쪽
Carolus occupavit. Legi de his merentur , quae supra laudatos Annalium Scriptores, Nithardus lib. III. & IV. Hisoria de dissensonabus Aliorum Ludovisi
Pii. Item Appendix ad Almoini bisoriam apud Freberum. Mutius in ciron. Germania. Aventinus lib. m. Stumpfius is cironico Helvetiis lib. LV. Jo. Rivius in Deeade L. rerum Francicarum. Bucelinus in Granicis suis. Con-ringius de Finibas Imperii, & obrechius in Prodromo rerum A faticarunt
IV. Hisce feliciter peractis Rex Ludovicus saepius oras Alemannicas
invisisse fertur, cum primis vero eas, quae Rheno & lacui nostro Bodamico adjacebant, sonassis ut his in locis animum innumeris curis distractum inte dum reficeret, & vel in lacu navigando vel aliis vacando exercitiis levaret. Hinc etiam sub ipsius sceptris cum in civilibus tum ecclesiasticis insolito magis floruit haec provincia, caputque, uti lenta solet inter viburna cupressus, splendidius erexit. Inter cetera vero beneficia, Ecclesiis circa lacum Bodamicum liberaliter prospexit, multisque eas ac insignibus auxit privilegiis. Quod Tiagurino virginum coenobio concessit, illustris Contingius is Censura diplomatis Ludoureiani edidit, nec dubium est, quin plura ejus generis alibi supersint, Iicet non pauca etiam per temporis injuriam periisse credamus. Eidem quiadem Ludovico Regi Coenobitae Lindavienses suum, quo pridem gloriari ria re, privilegium vindicare voluerunt, singularibus etiam in hanc rem editis lia bellis , quod tamen, ex quo B. Heiderus noster, & post eum laudatissimus Contingius convulsere, nunc postliminio Ludovico Pio Imperatori illud ast rere studuerunt, sed quam frustraneo conatu per sequentia docebimus. g. V. Interea firmo satis talo res Alemanniae stabant, quam diu sine prole regnabat Ludovicus, sim ae autem filii adolevere, ita omnia turbarunt, ut denique Rhaetiam ipsis cum omni ferme Bodamici lacus tractu propriam com cedere cogeretur pater. Parum tamen his contenti filii, aviditate regnandi quasi excoecati, bella pararunt in genitorem, nec prius vexare illum destitere, quam summi Numinis vindictam sentirent. Primus omnium, qui senectam patris affixerat, erat Carolus, sed & primus fuit, qui justas Deo exsolvit potanas. Namqne cum anno DCCCLXMII. Ludovicus pater Francolarium co cederet, ut ibidem filios sibi reconciliaret, Carolus in conspectu omnium a maligno spiritu correptus, misere ab eo exagitatus est. Stuporem , qui omnes incesserat, sustulit mox restituta valetudo filii, quem defunctum hoc malo, omnium eorum, ροα adversus Parentem patrarat, poenitentia subiit, se, ut non dissiculter cum fiatribus paternam recuperaret gratiam. Non murutos post annos Ludovicus Germanicus decessit, Gnaque filiis dividenda reliquit eximia. Carolo, qui natu minimus erat, non equidem maxima pars, sed certe amoenissima, & si commoda spectes, nobilissima cessit, Suevia scilicet cum maxima parte Lotharingiae: reliqui Bojoviam, Franciam Orientalem, Saxoniam, ut & Pannoniam inter se diviserunt. Quae prolixius recensent A ales Fuldenses. Conferatur Aimoinus de gestis Franeorum lib. V. e. XXX. Regino lib. IV. Marianns Scotus lib. n. eap. n. Aventinus, Stumptas, Crisius, Bucelinus, Conringius, obretatus, aliique. VI. Patruus intera Carolus cognomento Calvus, qui Galliam hactenus cum Germanico, uti tum erat, Imperio tenuerat , variis fatigatus bellis naturae concessit,& Carolo Alemanniae Principi Imperatorium solium reliquit, qui denique secundis avibus idem, quod avus ac proavus honoris & fortunae
fastigium fratribus paulatim singulis decedentibus obtinuit. Nec minus serti motu en L. Za a quam DiuitiZoo by Corali