장음표시 사용
561쪽
Rheinseldensis Comes tenuit, annulumque habuit Berchioldiam Deringensem Comitem , quem Hemici IV. parens annulo dato Ducatui destinarat, sed sese strae occi Pavit enim eum Rudolphus, nemine prorsus renuente, quam priamum Otho Dux decessit, filiamque Regis Mechiildam matrimonio ubi junxit. Gravissimi hoc ipso concitati sunt motus, nec prius placari potuit Berchioldus, quam Carinthiae Ducatum impetraret. IX. Nondum sedati erant animi Principum civilium, cum etiam inter ipsos Clericos circa lacum Bodamicum, speciatim inter Rumoldum Epia scopum Constantiensem & Abbatem divitis Augiae obtentu privilegiorum, quae Hemicus Imperator annis sit perioribus Augiensi Ecclesiae, cum Augiam ipse invisisset , concesserat, magna suborta est discordia , quae frustra ui quoties composita, tandem vero cum morte Episcopi extinω est, ex quo Abbas suis laetari habuit privilegiis. Conser Granius Hermanni & Constantiense ex ediatione Pistorii, Stumpsit etiam Gronison. X. Jam Alemannia pere di perdendique libidine tota quasi exa
stuabat. Primum erat Saxonicum bellum, cujus eventus dubius primo praelio constitit, quo tu Rhaeti Suevique in paucis virtute eminuere, quorum aciem Rudolphus Dux instruxerat. Jam verosimile est, huic adfuisse multos Helv ticae Alemanniae littorumque lacus Bodamici incolas, quorum magna pars ab omni aetate Rhartis, maxima vero Suevis populis est accensa. Nimiam autem
Henrici Regis in auctores belli Saxonici conceptam iram, qua vel excidium illorum vel translationem in alias terras Caroli M. exmmio molitus est, non probarunt Imperii Principes, unde etiam perosi illum de ere, remque omnem Hildebrando Papae commisere. Sed hoc ipso ansa data est Pontifici R mano, qui collum regio jugo subtraheret. Seditiosos enim ubi vidit Imperii Status, eos ulterius adversus Henricum irritare est conatus. Nec sese, iit eum opinio, namque simul ac Imperatorem diris insecutus ex Ecclesia proscripsit, Principum animos ab eo abalienavit, & instinctu Saxoniae Procerum Rudolphum Sueviae Ducem ut deligerent, petiit, coronam auream ad eundem
perferri curans, cui erat insciiptum : P tra dedis Pereo, Petrus diadema Ruindolpho. Fertur equidem, Rudolphum iniquos Imperii fasces primo abhorruisse, variis tamen compulsum Episcoporum rationibus, tandem titulum Regis Fo chemii anno MLXVIII. suscepisse. Sed si ulla unquam bellorum inlinanitis fuit, certe hoc ipsum temporis momentum exemplar stupendum stitit. Rudolphus , absente e Germania Henrico, & in Italiam veniae impetrandae ergo profecto, Imperium, quanta potuit vi, invasiti Jungebant Rudolpho vires suas plures Imperii Principes. Soli, qui ad Rhenum habitabant, & Franci gemmani scelestum lacinus sunt detestati, ipse etiam Otho Constantiensis Episcopus Henrici partes pro viribus tuitus est, sed & primus Levitiam Rudolphi sensit. Simul ac enim hic mguntia emulsas, ad Augiam Bodamici lacus est delapsis, istaque subam Constantiam ipsam oppugnavit, & Othonem Henrici studiosem
exinde exulare fecit. Ηemicus Imperator interea cum Hildebrando Papa iagratiam redierat, ac Roma prosecuis Germaniam repetiit, cumque omnem prope Alemanniam cum reliquis regionibus adversmtem sibi reperiret, Rudoliaphum, quanta potuit celeri inte insecutus, eum in castello Sueviae Sigmaringa obsessam tenuit, ac fuga elapsun in Saxoniam compulit. Alsatiam deinde de Brisgoviam petiit, easque ad obsequium redegit. Varia postea circa lacum Bodamicum ordinavit, Abbatemque coenobio Sangallensi dedit taricum, C rinthiae Ducem, Linoldo, quem adversarius Rudolphus constituerat, deposito.
Exinde igitur turbae gravissimae sunt excitatae , ac uterque, cum Augiae Abbari
562쪽
qui Rudolphi rebus strudebat, tim Salu allensis norim constitim, magnam in populi & bonoriun jacturam secerunt.
XL Has Clericorum turbas excepere bellorum per omnem At manniam rumores. Henricus enim, cum Rudolphi copias ad Nicrum profligasset & in Saxoniam conjecissct, Mevis ipsi ulterius reluctantibus, ingenticum exercitu regionem illorum irruit, cunctaque igne ferroque misere devast vii & diripuit, ita quidem ut denique nec una uti vel vere scribunt vel nismium rem exaggerant bovis ungula, quae terram sulcaret, sirperstes maneret, ipsi autem homines manus aratro admoverent. Conserantur Chronica He
manni, Carionis, Mutii, Uspergensis, Stumpsit, Bucelini aliorumque ad annum ML VUL
XIL Nunquam tristiori sorti implicita est omnis circa Acronium
lacum regio, quam sequenti anno, quo hostes ancipiti loco castella ejus oppugnaverc. Ab ortu Bavariae Dux Relpho, a meridie autem & septentrione Sangallensis Abbas Utricus littora vastismi. Ut Rudolpho Rem fidelis Rhintiam aggressus, ad Sangallum usque misere omnem terram est depopulatus. Hic contra Rudolphi partes avertatus, cum subditis suis contra Rudolphinos prosectus, primo Marciso um castellam goream versus prope ad Acronium lacum adsitum, dein Brigantium oppidum expugnavit & destruxit. Paulo post Harimannum ΚJurgensem Comitem , expugnatis ejusdem in Turgovia castris debellavit, sed uti fortuna nunquam simpliciter indulget, ita etiam inricus varietate ejus jamtus, damna quae aliis intulit, in propriis facultatibus luit. EAetardus enim Abbatia Augiensi exutus, alienigenis stipatus militibus Ulti- cum non solum Augia sua , quam non ita pridem beneficio Hesmici occuparat, expulit, sed & Abbatiam Sangallensem quaternis vicibus oppugnatam igne ferroque infestavit, ipsum inde ejicere conatus. Dedit haec Clericorum discordia Bernectio arci ad margines lacus Brigantini olim munitissimae sitos natales. Etaehardus enim, quam primum Sangallensein Abbatem taricum s mei armare vidit, castello hoc se munivit, ratus exinde illum ab Abbatia sitam ceri posse. Sed parvi pendens hos conatus Abbas fretus auxilio Henrici
Imperatoris qui interea Rudolphinas copias variis presiis istigavit, vicit &profligavit, ipso Rudolpho aemulo & hoste sublato Beme tum castellum o sedit & expugnavit, eoque destructo Sangallensem Abbatiam recepit. XIII. Vices Rudolphi intersecti Henricus Caesar Friderico Staiulansidetulit, ita quidem ut Ducatum ipsi ejusque posteris haereditarium relinqueret, idem etiam de aliis Comitatibus factum, cumprimis quorum rectores sbi fid les cognoverat Caesar. Friderici Ducis regimen primo non adeo faustum fuit, nam vix anno MLXXXII. cum Hermannus Lotharingo-Lut elburgicus a sed tiosis Saxonibus in Regem creatus erat adversius Henricum IV. gravissimo ad Danubium pristo ab eo victus est, postea ad lacum Bodamicum delapsus denuo hostes in Sangallensem Abbatem concitavit. Hic tamen variis praeliis superior hostes subinde repulit, usque dum anno MLXXXIV. Berchioldus L ringensis Marchio iunctis cum Augiensi Abbate viribus, ita omnem laeus oram
a Brigantia ad Constantiam usque obsedit, ut nemo securus regionem peragrare
posset, imo utriusque Episcopi Constantiensis de Abbatis Sangallensis ditionem misere diripuit. Paulo post illata sibi damna resarciturus Sangallensis Abbas omnem lacus oram ad Bodamum arcem usque delevit. Conser Cisonisa li Vesumo L. D d d a ctenus
563쪽
ctenus laudata. His igi in istis defuncta omnis circa Acronium laci ni regio mestorem sortem sperare prius non debuit, quam Henricis Imperatoribus vita defunctis, regia ac Imperatoria majestas ad ipsos Sueviar Duces maxime nam potentes est delata.
. I. Pperium Germanicum artibus hactenus & ambitione Pontificum Roman rum convulsum de dilaceratum, postquam Lothari sic pro Ludero vel Lumero appellari maluit cujus corona fere ex summi Pontificis nuru pepe derat, decessisset, virtute & industria ossicialium Imperii & Electorum in Reges Suevorum Ducum non nihil refloruit. Hic autem statim observamus, una cum Suevicis illis Regibus immutatum esse statum regni Germanici, maj remque vim electionis, quam sanguinis obtinuisse. Quam autem insigni astutia Pontifices Romani hoc ciectionis ius Principibus Imperii assertum vindicatumque sint insectati, perplura sit binde inter Imperii Principes accensa ab iis dissidia ostendunt, quas tamen technas Deus ita confudit, ut isto suo jure inconcusse omnes primum Status, post gravissimus Hectorum Senatus usque ad tempora Invictissimi nostri Leopoldi ejusque filii, novi Romanorum Regis Iosephic quos Deus serveti fiterint usi. I. Primus inter Suevos ad regale solium qui sic evectus, Core,dus m. erat, Sueviae Dux, strenuus ac fortis bellator, exindeque onmibus praeter Henricum Bavariae Ducem cognomine Superbum probatus. Hic enim confisus viribus suis, studiis item de more Saxonum sublevatus , Imperium certo sibi desponderat. Ut autem se deceptum sensit, Sueviae metropolin Augustam, qua in conradus pro ten re resederat, ingenti exercitu obsedit, ac quando Disiligod by Corale
564쪽
quando convenire cum Conrado, ad pugnae dis men minus parato, detrect ret, proscriptus brevi post in Saxonia, sive veneno sive quo alio morbo repe tino exstinctus, ad latus Lotharii seceri in aede Regi Linterana sepultus est. III. Ad Bodamicum Lacum Zaningensis Comes Berchioldus Sue. Har Ducem oppugnabat. Fridericus autem Friderico Unoculo, qui frater erat Conradi Regis, natus a rubore barbae Italis Barbarossa dicebatur adversus eum prosectus, primo belli impetu eximium Alemanniae oppidum Gregum, cujus praeturam sibi Gringensita vendicarat, cepit, praesidiisque ibidem coli catis , stipatus magna militum manu ad ultimos Alemanniae limites processit, summe validum castrum Ducis Zaringen dustum expugnavit, eoque potentem alioquin Germaniae Comitem, Bochroldum illum, in tantas redegit angustias, ut supplex pacem petere compelleretur. Haec gesta juvene Riderico, ex quo, quid olim foret atauus, dabatur colligere. Videatur Otho Frisingensis LMI. de rebus gestis Frideriei L. ex recentioribus Stumptas Lib. IV.-Mn. Lis. n. e. m. IV. Tanta autem omnium de Aiderim filii opinio, ut ipse etiam Conradus moriturus suo suffragio successerem eum destinaret, quod προβου- λεν - reliqui Principes amplexi, uno omnes consensu imperium ad ipsum d tulerunt. Hi autem nihil habuit prius, quam ut domi pacem di quietem stitueret, qua omnino ad sananda & solidanda vulnera, quae priora bella Henricorum regno & Imperio inflixerant, opus esse existimabat. Unde nec legimus ullum majus, praeter id, quo Henricum Leonem, sortissimum alias Bajo
riae & Saxoniae Ducem ad ossicium redegit, intra Germaniam bellum siri ipsius auspiciis susceptum. Quies undiquaque erat, & si forte motus videbantur orituri, mox comitiis indictis Fridericus in ipsa herba suppressit, prout etiam anno MLXXXIIL Constantiae ad lacum Bodamicum istiusmodi ψώ0πεία iam
cita effecit, ut etiam exterorum Principum animi mutua benevolentia coalescerent, prout legere est apud Srumptam & Bucelinum in Granieis. g. V. Neque vero & ipsis Henrieo VI. & Philippo filiis Friderici Lpacis studium adeo exosum suisse credimus, modo Papales irae Imperii sceptra non agitassent , atque Othonem IV. Henrici Leonis filium Philippo opposuissent. Neque tamen adeo Alemanniae quies turbata est , ne eximiis suis incrementis ocioque a Suevis Imperatoribus dato uti licuisset, usque dum in dem Philippo sica Othonis Uittet achii peremto, Otho laudatus Princeps ex pacto, quod cum Philippo & Proceribus Imperii fecerat, in solium est ev ctus. Hic enim quamvis omni nisu eo laborarit, ut ubique pacem atque tran quillitatem servaret, nec quicquam temere aut inconsulto faciens, prohibe re tamen non potuit, quin sub auspiciis suis Principes quidam utriusque ordinis ad margines B amici lacus Patriae quietem turbarent, ac senestis prae liis in propria saevirent viscera. Auctores motuum erant Nemerus Episcopus Constantiensis, & Abbas Sangallensis Ubicus, quorum odiis ansam dederat Rei neccium castellum, quo de diu inter illos varia fortuna disceptatum , u que dum Otho Imperator castellum una cum advocati a Sangallensi, ad quam paulo ante frustra aspirarat rari ensis Comes, in peculium regni vindicaret. VL Haee Othonis gesta plerisque Principibus exosa, accedentibus etiam causis aliis, Pontifex Rom. ipse damnans, anathematis fulmine ipsemperculit, & ut sacris abstento Imperium abrogarent Principes, perfecit. Stabant quidem nonnulli a partibus Imperatoris, sed vim adversantium non sustia Ddd 3 nuere, Diuiliaco by oste
565쪽
nuere, unde nec impedire poterant, quo minus Friderieus Rex Siciliae, Sum inaeque Dux , Henrici M. Gus, anno MCCXV. adversus Othonem evoc retur. Hic per Alpes egressita in Rhaetiam Curiensem venit, inde Sangallum& porro tarico Abbate Sangallensi comite Conflantiam pervenit. Brevi inde ualem inertingae ciun 1 te suo Otho Imperator consederat, magnumque pavorem incussciat accolis Bodamici lacus, sic ut inprimis Constantienses dericum aegre reciperent, vetiti ne imparatum de levi milite stipatum Otho in ipsa Constantia opprimeret. Sed Fridericus collectis Suevis, tantum virium reparavit, ut Othonem finite eluderet, qui cum se imparem videret , Brisa- cum abiis, ratus inde vim Riderici facile arceri posse, at spe sua frustratus de ab incolis expulsus ad Rheni primum ostia , mox ut manus Friderici effugeret, tu Angliam concessit. Η- foedere cum cognato Rege pacto rediens, infesta
arma bhilippo Franciae Regi socio Biderici Imperatoris intulit, sed gravi vis ctus praelio se tris se abdicavit, regnumque & Imperium Friderim II. reliquid,
donec amiorum curarumque satur, in Hamburgens montano castro anno
MCCXVm. obdormiret, inque Sin Blasiano cathedrali templo Brunsvvici sepeliretur. Conserantur, quae ab auno MCCXII. ad annum ΜCCXIV. Ob-1ervavere Carion, mineres, Stumptius, Crustus, Buceliora de alii.
VII. Biderici autem sub auspiciis Sueviam felicissimam suisse, dLeere quid vetat Non quidem nos fugiunt dirae atque execrationes Tiberinae, quibus una cum Domino suo varie amicta sitit, potentissimi tamen Imperatoris
favore auxilioque freta facile Pontificibus Romanis illusit, sua interim sone eontenta. Fides, quam Principi suo tum temporis servavit illibatam, est, quaei munem ab hostili impetu reddidit Alemanniam. Neque enim facile legeris, quod externa vis incolas oppresserit, aut interna multum turbarit, modo
exceperis Histraneos illos Eiscopi Constantiensis Comitumque Κyburgensis &Τockenburgensis adversus Abbatem Sangallensem conatus, dum in vivis esset Ridericus, quos paucis notavit Stumptas Lib. IV. e. L. Fides est, quae ab omni tributo, quod Ducibus Comiti sque hactenus plerique solverant, liaberavit, & ut non nisi soli Imperatori parerent, effecit. Insigne Imperialis favoris & benevolentiae documentum Tiguram, Hesueticae Alemanniae oppidum olim ostentavit . cuius Imperialem prauecturam, quam antea decessores Friderici IL Zmingensi Comiti commisere, exstincta hac familia in Imperii clientelam suscepit, variaque privilegia una cum jure Senatum urbi cum eligendi haec alias penes collegia duo fhere, quae ex Francorum aevo ad Suevos usque duraverant ad cives retulit; queis non multo post cum ipsi Tigurini una cum aliis Imperii urbibus anathemate a Pontifice percuterentur , plura addidit. Suitii etiam Sylvani & Urenses populi fide sua in Imperatorem singularem ejus favorem demeruere, quem etiam Fridericus insigniter anno MCCXL. est contestatus, ubi ipsis vetera libertatis suae privilegia non solum renovavit, sed & quod rarissimum affectus indicium, Sestios & Urienses liberos & immu.nes ab omni superiore dominio pronuntiavit. Sunt, qui omnem reliquam Sueviam ab ipso adscriptam & auertam Imperio produnt, quod tamen nobis
non videtur verosimile, quia Fridericus univerisin hanc regionem , quam eum reliquo patrimonio acceperat, ac filiis erat relinquenda, haud facile ducali jugo exemtam unius Imperatoris nurui committere voluisse censendus est.
Quid Θ quod vivo adhuc patre Conradus filius & denique hoc ipso natus Co radus junior Conradinum vocant Itali Sueviae Ducatum sibi vendi carint
566쪽
6 VJ At in Helvetios non modo tam benignus filii pridericus, sed
ut Crusius testatur, siae quoque civitates in clientelam Imperii ab eo sunt receptae, & has inter Reut lingensis, cujus incolae in paucis vinute & fide in Fris dericum, cum Papae instinia Imperium ipsi abrogasisit Principes excelluere. Ulma quoque civitas cum Imperatore fecisse fertur , unde etiam ut graviter ab Henrico insae Landgravio , qui anno MCCXLV. in Regem
Romanorum Francosurti electus erat, obsideretur ἔ quam tamen cives tanta
animi sortitudine propugnarunt, ut Henricus insectis i us discederet, & pa lo post domum rediens, sive ex vulnere in obsidione accepto, sive potius profluvio ventris exstinctus Isenaci sepeliretur. Quo de argumento sollicite nuperegit Excell. Praeses D. Sagittarius, in Disquisitione Historica de electione aereliquis Henrici hujus gestis. Columbaria itidem, Miseraberga, Neoburgum aliaeque plures ex pagis & vicis passiatim in urbes excrevisie, posteaque Imporio scie tradidisse, leguntur. I. IX. Sed nec est, quod omnem Meviae felicitatem in unius Bid
rici II. tempora congeramus. Virtute quidem parta his libertas est, qui Fri derici aetatem attigere, decessorum tamen non minor erat felicitas. Recordantur Ulmenses Conradi III. ejusque studia in urbem suam, queis quasi ex Gneribus, in quos Lotharius Saxo redegerat, revocavit, eamque regali magnia ficentia exornavit. Novit Augusta Frideri cum I. grataque mente merito ejus colit memoriam, utpote qui civibus praeter Episcopi ac Monachorum expeti
conem majorem in curandis civilibus negotiis, & Republica exornanda libertatem concesserat, eoque ipso Clericorum machinis frenum injecerat. Et quis quaeso dubitabit, alias libertate donatas ab imperatoribus urbes. Ipse lacus B damicus plures ostendit, quas omnino majoribus Biderici V. regnantibus ad istam libertatem aspirasse, necesse est, cum ipse saepiris a nobis laudatus Stum pfius cives plurium urbium Imperio immediate subjectos a Friderici , utut e communicati partibus stetisse, imo cum eodem anathematis fulmine percus sese, memoret. Fuere autem sub Suevis Imperatoribus circa dictum lacu maxune Constantia, Sangallum , Undavia , queis in sequentibus annis tempore illius interregni & deinceps accessere Scaphmilium , quod proxime lais cum qua Rhenum amnem in alveum situm emittit , attingit, Ubertinga item& Buchoma urbes hodienum Imperii florentissimae. Unde autem his estisque Imperii urbibus libertas quaesita, varii varie marrant. Quid nobis videatur. unci alterove inciso imonebimus.
X. Ad secesum XII. usque a regimine Francorum inde, nihil ferme
filii, quod inamenta paucis admodum, quae tum extiterunt, urbibus dedisisset. Non immunitas incolarum, uti enim saepiris monuimus , magna Germaniae Alemaeusaeque pars, donec ad Saxoniae Principes delatum est Imperium. Fiscalibus, postea plurimae liberiori potestate usis, Ducibus, Comitibus, Episcopis, Monasteriisque, vel prodiga Caelirum largitione, vel venditione, vel etiam negligentia suberant, ulisque nomine jurisdictionis & onerum fiscalium
serviebant, non commerciorum πequentia; vix dum enim exculta natio istiu modique rebus adlata ingenia, cum Henrisi ac inhones regnarent. Imo, ne
tum quidem sic satis compositi incolae, sed longa die instruendi erant. Non denique Illustrium virorum inhabitario , quorum vita proflisior opificum ali rumque ministrantium manus attraxisset, sed posterioribus demum temporibus , cum paulatim numerus urbium inaesceret, & commercia magis magisque florere incipereis, singula haec selicius multo cessisse, ex Historicis collogimus,
567쪽
gimus. Unde etiam fortuna urbium in aperto est, utpote quae mercaturae opificiisque magnam opum & divitiarum panem debeant.
XL Auctis itaque viribus & divitiis oppidanorum in facili ipsis fuit
ad libertatem aspirare , cumprimis ubi ipses Reges ac Imperatores Suevicos in id incumbere sentiebant, tanquam regiae ae Imperatoriae dignitati admodum proficuum, ut opulentiores & potentiores urbes Episcoporum, Ducum ac Cin tum imperio subducerentur. Praeterea crescente indies opulentia civium, Ducum vero ac Comitum potentia quadantenus imminuta, cum ipso eorum imperio reiecta est, indeque a pecuniae indigis, varia liberiatis ac immunitatis privilegia modico lapius aere abditi redemerunt, imo ubi multum dissicultatis Comites dabant, vi sibi vcndicarunt, auctoritate Regum ac Imperatorum firmata. Etsi enim & aliae rationes supersivit singulares, quibus certae civitates ad illam libertatem pervenere, non permittit tamen institutum, ut de HS mus exquisitius. Et sorte Excellentissimus Praeses noster D. Sagittarius, qui de
plerisque Urbibus Imperii liberis historica & de nonnullis satis operole collegit & disposuit, brevi, sive conjunctim tomis aliquot de Omnibus ac sinisti, sive separatim de una atque altera dispiciet, eoque tum ipsas illascivitates & Respublicas tum orbem literarium sibi devinciet. g. XIL At enim lectori non ingratum erit, puto, si in suavissime Patriae meae libertatem curatius paulo inquisivero. Lindaviam privilegiis in
tanto urbium numero non levissimis hactenus usam esse, nemo fortassis ignor bit. A quo tamen Regum Imperatorumve in ordinem liberarum Imperii u
bium sit recepta, si vel maxime ignoraretur, cum aliis florentissimis Reb publicis Germaniae id haberet commune, quae diuturna possessione gaviis, plane non habent opus, primum impetratae libertatis titulum docere. Suffecerit RG dolpum Regem sancte confessum: se jura & libertates civibus Lindoiensibus is suis & Imperii fidelibus a divae recordationis Imperatoribus & Regibus suisis praedecessoribus ipsis traditas & concessas innovare, innovatas hujus majestati tis suae decreti munimine confirmare. Quae verba si nihil aliud hoc sane probant, Undaviam longe pluribus ante annis & Imperialem dictam , &concessis a decetaribus Rudiam privit iis usam, quam ipse in Regem Roman
tum fuerit electus. Exhibuit hujus rei documenta certissima B. Helderus imopere Apologetico foepius Amri p. oo. ubi donationis literas , quibus anno MCCLVIII. vineae duae sororibus Conventus, quae dicebantur ancoram Senatu Urbico in perpetuam possessionem concessae & confirmatae sunt
Quae donatio ratiliabita non sitisset, nisi urbs in subditos suos plenario imperio jam tum filisset uis. Sed quid multum in hoc evincendo laboramus 3 cum ipti
Coenobitae, quia alias omnium maxime urbis libertatem infestarunt, literas Senatus Lindavi ensis antiquo sigillo tiliae subjectae aquilae bicipitis anno MCCLXIII. obsignatas, olim in judicio Caesareo produxerunt, in quibus omnino clarum est, multis ante Rudolphum annis in urbibus Imperialibus num ratam esse. Nec enim aquilae bicipitis signum urbi convenire, quae in Imperium non sit cooptata, ostendit Conringius in Censura Diplomatis Ludovieiani cap. XIV. s. XIV. Ridericoss. quando una cum aliis, cives etiam Lindoienses militarunt, optime exin colligitur, nec sub illo in libertatem vindicatos esse, sed ab antecessoribus ejus eo evectus, nunc sua quoque fide & constantia escere voluisse, ut Imperatorem se esse, ipse etiam Fridericus crederet; qui
quid etiam ves Henrictu Constantienti Episcopus vel ipse Pontifex Romanus
568쪽
tentavefit, amilaematis telo persecuriis, quoscunque Priderici panA meri sentiebar. Quoniam autem praeter virtutem vix alia liberiatis occiso suboriri potuit, atque flamma quae penes omnes Bodamici lacus accolas erat, commemciorum opportunitas, atque exinde hacita divisimm copia, credibile est, eximia hac sua sorte usos Undarienses, & uti alii plures, Regum C arumque fortassi ope sublevatos, paulatim Comitis sui imperia detrectasse, donec mediocri aere libertatem suam redemerint, inque plenam Imperii clientelam recepti sint. . XV. Interea ex supradictis constat, quod pluribus annis ante, quam Fridericus iu ad Imperium evectus, ea gavisii sint Lindarienses. Ad tempus autem paulo exactius definiendum, nihil aeque nobis inservire poterit, quam si incrementa urbis post excidia sua repetierimus. Cap. XI. ex variis scriptoribus probavimus, Undaviam tempore Othonis L ab Hermanno Sueviae Duce una cum Brigantia vicina funditus prope deletam & excisim esse, ita quidem , ut vix dum vestigia urbis invenisses, nisi singulari Dei providentia S. Petri aedes una cum paucis aliis domiciliis in insula conservata ruisset. Ex hoc excidio quam aegre resurrexerit undavia, exinde colligimus, quod cives omnes paucis quibusdam exceptis, quos piscium captura & navicularia in aquis detinuit, agriculturae operam navarunt. Sed quam dissicile se, exinde vietummodo, cinnamque corporis, ne dum insignes opes quaerere, ipsa commonstrat experientia. At insequenti seculo, ubi commercia in integrum restituta, ex mediocri prunum in florentiorem statum succrevit, ac denique longe selicummum nacta est Undavia.
. XVL Quando autem cuti facile est credim plerique cives post
desolationem urbis, partim ut agris suis vicini magis essent, partim vero, ut minori aere domicilia tibi repararent, in continenti & quidem in castello, quod Eskinliciis sive Eschachium dicebatur, sedes fixerint, fieri potuit, ut successitemporis & opibus & viribus aum, cum propter varios armorum strepitus , tum alia pericula, quibus obnoxii fuerant, quam diu in continente se tenebant, potissimum autem ob summam commerciorum commoditatem in insula aterum cohabitare exoptarim. Hujus voti compotes facti, pluribus scriptoribus seculo duodecimo sedes sitas transtulisse videntur.. Praeter enim Munsterum, Crustum, Laetium & alios, probat hanc sententiam Meusis ille pervetustus
depo ionis rasium, quem Coenobium citra omnem exceptionem, tanquain
verissimum obtulit Caesareo judicio, atque inde acceptum Inclytus Sensius urbis adjunxit magno suo Apolorico operi num. VII. pag. Ia . Est ille quidem& principio de fine mutilius; confectum tamen filis circa finem seculi XIII. recte colligit doctissmus operis illius Auctor B. Heidems. Hoc in Rotulo
plures comparent testes, qui de ista transmigratione in insulam verba fecerunt. Nos e multis uniciun Hoducemus, & quidem taricum quendam Brenderum, civem Lindisiensem, quo de Rotulus sic habet i Grietis dictus Brander eisis
iis randaeviensis testis iuratur, non odio Me. Rees'. de r. a. s. articulis diere, sibi milia eonstare, nisi quod es eo unis spinio hominum in oppido Undaugiein latitantiis, 'd mona riwm Lindoiense ad dueentos annos fundatum fuit, antequam oppidis tin Diense transfereetur de Deo dicto Sumaret ad infulisis Lindisiensem. Et Me audivit a dicto Bris , eui hasuae rentum agmos, qui dixit, Me idem se stud visse a patre βο , quissem iter fuit emeenarius. Quid haec Iraeter transitum Undarieti m in insulam probent, seriassis inserius urgereicebiti In praesenti sinciat, nos de reditu isto a continenti sub philyras Augienses vel ex hoe certos esse posse. I am Christi autem, quamvis expressam non legamus, facile tamen illam e illigemus, quando quae capite VIR de in
569쪽
.nobio .circa secuti decimi initia , in insula sandato diximus, cum hisce Rotuli verbis contulerimus, ducem que , de quibus Brenderus testatus eae, aerae linrorundae, quam dicto loco. assignavimus & probavimus, adscripserimus. Sed sonassis haec omnia clarius in celat, si quae eadem tempestate Lindaugien bus obtigisse ferunt Historici, perpendemus. XVII. Dicuntur autem Undarienses sub idem serme tempus, quo in insulam immigrarunt, libertatem suam ab Hugone Comite Brigantino, cujus decessoribus ex decimo inde seculo paruere, XLII. auri argentique ponderibus sive marcis redemisse. Fidem historiae faciunt, quae scriptor quidam Suevus, de cujus fide non disputamus, cum illam jam olim solidis ration bus probaeverit landatissimus D. Heiderm is opera Ageliso p. σιε. sub tit ris Ma. 9 nomine Thomas Lyrerus, Ranc vilensis, Chironico suo, quod uti ipse sub finem testanis est, primum anno MCXXXIII. die Osoaldi fuit descriptum , anno autem MCCCCLXXXVL Ulmae demum ex sum est, inseruit. Verba Lyreri integra, Ex uti tepetiit Knipschildius, bona fide r
rum secuti Muinetus in Cosmetro is IV. III. Op. CCXXXIX. de Crustas malium Suesse. p. u. M. Iae c. MV. Idem pluet Voli ango, Lario M. VIII. d. Migratisaeisus gentium, qui sua aliunde prorsus, certe non eae rero hausisse videtur. Omnes autem in eam sententiam abeunt, quod certa
pecuniae summa sibi libertatem redemerint, imo nec in definiendo mis pondere discrepant. In aera auim Christi consignanda in diversa abeunti Lyrerus c ut jam vidimus loquitur de hac reduintione tanquam de re praeterita, ita quidem, ut ex ipsius mente prius libertatem recepissent Lindavi enses, quam Chroni o ejus tuerit descriptiam . proindeque adhuc ante an m MCXXXIII. Lisius sub auspiciis Henrici III. id factum refert, ouandb. sub isto Imperatore
Hugo , patre Hugone natus, floruerit. Ex aliorum autem mente anno
MCLXVI. restitutam urbis libertatem recenset. Sed quid Latii Genealogiis sit credendum, dudum eruditi docummi. Scilicet ex variis consutae sunt scriptoribus, historica autem fide vel nulla prorsus vel admodum exigua saepius fundatae. Et sane. dum Hugoni Comiti patrem quoque dat Hugonem, amnstero, Brulchio aliisque abit, qui Hugonem Odolla o chic anno IIo a. Comitarum Brigantulum ab avo sim haereditate acceperat , depostea Vulphildae cui damnupserat λ proguarum dicunt. Non itaque eum Gaio, sed illis, qui vero magis consentanea dixere, faciem , inprimis quod de in reliquis, quae
cis tandavia urbe retulit , di naturae ua , veritin halariis adversia , cum
570쪽
ssis achienses continua lacus inundatione Minos nisse, proptereaque pretibus in continente relictis in insulam sese recepisse scripsit. Quod igitur Hugo Rin
dolpho Comite Brigantino, qui jam anno MCII. Comitatui praeesse coeperat, genitus sit, in natales ejus non immerito inquirimus. Munsterus quidem nup-cias cum Uulphilda anno ΜCXXVII. demum contractas prodit, quo in ipsi lubentes calculum adjiceremus, nisi verendum foret, ne eo praeter necessitatem Lyrero fidem detraheremtas, qui Hugonem Rudolphi filium circa annum Ar XX. aut etiam prius aliquanto certum enim annum reticuit Lindavit
resedis Iri castellumque civibus vendidisse, memoriae prodidit, quod tamen si fidem Μωstero habemus, absonum videtur. Vix enim tale quid de Principe puem suspicari licebit, imo quod potissimum, quomodo tu puerili ista aetate comprimere potuisset Nobilem Embsiam, de quo tamen nemo nisi me fablunt omnia dubitat, & primaria libertatis Lindoiensibus restitiatae occasio fuisse judicatur. verosimilius ergo est , Ructalphum Hugonis nostri parentem vulphildae, si non prius, certe paulo post lasceptas Comitis vices nupsisse, ita quidem ut Hugo filius, quem ex dii susceperat, saltim iam adoleverit, cum onere fiscali tantaviensim suos liberaret. Et hac ratione nec Bruschium sua fide prorsus defraudamur, dum ipsius computum, qui stuprum Embsiae illatum ad
annum circiter MCXXX. eoque simul natales Hugonis ad annum fere MCX. tempus autem liberatae Lindaviae itidem ad annum M XX. res ut, ratum habemus. Nec Munsteri assertionem omnimodo rejicimus, dum in Genealogi eas ducem illum sequimur. Quod si tamen Munsterum etiam in aera Christi consignanda admittere vellemus, nequaquam habita ratione eorum, quae in
contrarium adduci possunt, ad viginti annos, & sic ad aeram Christi circa MCL. quin tempore Conradus III. Suevus habenas Imperii felicissime tenuit, protenderentur, quae de Lindavi ensium libertate hactenus diximus.
g. XVIII. Cum igitur ex his satis constet de tempore, quo Patriae
meae liberias aere admodum exiguo sit reparata, facile colligere erit,.non diu post redemtionem suam in continenti commoratos esse cives. Namque persecutum erat, ne recens partae libertati a mox secutis Brigantini Comitatus pos sessoribus, utpote qui & Palatini Tubingenta simul estent, atque adeo Bri-. tantinis potentiores novum periculum immineret, cui evitando non sane aptius remedium excogitari poterat, quam in insulam transitus, ubi nempe & loci opportunitate & uinta vi facile possit, quamvis magna potentia secure eludi.
- β. XIX. Neque tamen est, quod hic admittamus Crusum, Drusi tum & alios inesseri vestigiis insistentes, per quos , uti finia vires acquirit eundo, tabula illa crevit, quasi scilicet Abbatim , qua Lindaviae erat , imp tium expetierint, seque isti rubiecerint cives,& quamvis nuperus pm Coenobio Scriptor fucum fabulae variis ratiociniis inducere sit aulas, hoc tamen nemini, qui a partibus liber est, ficile persuadebit, quod Lindisienses ita fuerint imis providi, ut ab imbellibus Comitibus liberati , sponte se multo imbellioribus
mulierculis subiecerint, cum tamen imperia herilis animi Sueviae Ducum respuerint, prout clare docuit Contingitis in C fera Dp . Grim. cap. XTH.
Reponit quidem Hypera istes, hoc ipso, quod dominium Meviae Dumn sint asperam, eximii roboris momentum illi sententiae accedere, quae Abbatissim pro Domina recepisse Lindisienses statuat. Ita enim loquitur De sonis siue
cap. XII. num XI. Migratioris prarier aliau es furis eos, qvod --nt A bini in esses besti , am Conritum Briganti rem imperia is lora hostium is, fionis u undisque expositi Derius ferre. Nee est, μod Censori ere mur, negotimen e placere Gebaebae bas Auranarum in renetrareu muliereularum putare, Volumen L. E e e a quam