장음표시 사용
661쪽
fee, ineptirem -- de moliebri oris perie, pn no testato Tacito, signum imfum in modum Liburnis figuratum docet adiectam religionem , verba sunt i
ties celebrati Veseri l. ci Unde initari subit Dn. Omessium in dissertatione Iaudata, cum Isidis sacra apud Suevos doceret, & volveret Vel seri opera nitidissima, tamen cum Schedio fecisse, qui in pervetusto hoc, quod Augustae
in Praetorio conspicitur, monumento:
QUEM MALE POLLUERAT CULTURA NEPHARIA. DUDUM. GALLUS. MONTICULUM. HUNC. TIBI. CISA. TULIT
. nescio quem narinam deprehendisse videri vult: quine, scribens, Uri restis Meer erat, non Cis. Nee enim Cis mons, sed L dis, Efenberg. Namque j& huic argumento Vesserum satisfecisse puto a Inde, pergit, ineptiarum etiam, quod collem d Cisa templo nomen venisse memorat fragmentum . Appellationem, quin ad Cisiam forte fortuna, ut sit, alluderet, fabula occasionem δε- disse, D' auctori asserendi aviariam addidisse fatis video; nisi mi tamen clivus a fabula demum, quod fieri nihilominos potuit, videatur indigitatus, nam in cen-stiatibus Reipublicis libris elistis Sivnbem inter D. Udabiei γ D. Dominici, qui ridiosi vulgo nomine Agerimatb iarum Disa est, deferibitur. Aliis
Esenbem proa uni e cur i, cujus originatio a publico carcere aperte Germo
ea b9 substituere visum, quod cisam eandem L dem eomminiscantur. XXVIII. Forte autem feliciori fato Isis in his oris usa est, postquam prima periodus defluxit. Patrios Deos cum patrio cultu coloniae novae intulis. se Romanos supra innuimus e . Nec dubium de his esse potest, cum in op re Velseriano prostent complura monumenta , uti Augustae servantur, aeri dileganter incisa, quibus Mercurium, quem omnium maxime Deum in hac vicinia cultum colligit illustris auctor, duabus praecipue de causis; scilicet quod
mercaturin, quodque viarum prinfra. Cum ei Θ' negotiatores, quorum magnus
in provincia numerus, ae qui remque alia oeensione iter lue baberent, Dera tererine d 9M retem e , Apollinem Crannium, quo titulo praecipue apud Rhritos cultus D Sylvanum , quem totius territorii tuendi causa lacte in templo demulsere ga Plutonem & Proserpinam b), Deos Deasque communes hon rarunt. Iam vero Isidis etiam cultum Romae filisse , per Graecos advectam m. Omessius a , & Deam civitate donatam praeter Valerium Maximum t. c. Lucanus fi , non obscure docenti Lampridius etiam memorat de Commodo Imperatore, quod sacra Isidis coluerit , & Alius Spartianus de Caracalla, quod Deae Isidi templa ubique magnifica fecerit. Quod vero in Augustanis monumentis non ullum reperit Vel serus, quod Isidis habuisset sacra, forte in causa fuit, quod scripsit, ineptus cassusque labor es , Barbam numina Romanis ου Gracis conferre velle. Quamvis haec in eos dixisse videri possit, qui Cistin ex Tacito Isin sunt interpretati. Utin autem haec habeant, nollem ego i audacter obstrepere documentis Aventini, ex agro Bojco collectis; licet non
ignorem, & hujus fidem nonnunquam mestum fuisse suspectam Velsero. XXXIM Cedi
662쪽
' XXIX. Ceniora tertia periodus de Iside Suevo-Vindelica nobis pollicetur , ubi nec metus ultra a Chronologiae lapsu esse potest. Immigrantes autem Suevos circa anum Chr. CCCCL. um cuni aliis, Isidis etiam sacra & Am gustam & in Vindeliciam , Mimiam Helvetiamque omnem secum deduxisse, credere fas esse puto. Hoc enim licet antiquis documentis comprobatum dare nunc non possimus, suadet tamen firma ratio, & consentit Vir Nobilissimus
Dru Jo. Baptista Crophius a Kalsersieg, in Schediasmate binta de primordiis& antiquitate Ecclesiae Augustanati XXX. Atque haec hactenus de Diis Sueviae nostrae, in quorum rece
sone potissimum animum occupatum voluisse. Licet enim non ignorem , plures a pluribus esse cons atos; selectum tamen vel instituti nostri ratio suadebat, inprimis cum certi innus, vix aliud, praeter recensita, apud Auctoressia peresse Suevicum numen, cujus quidem probata haberi possit notitia, quod
non alterius veluti agnati numinis aut naturam aut cum natura etiam nomen ,
postquam scilicet πολ--μα apud gentes obtinuit, induetit, ita ut & hic loci pro eodem ficile haberi possit. XX XL Igitur ad cultum numinum pergimus. Duplicem illum apud
gentes olim filisse ex Historicis plures observarunt, proprium unum , altei um symbolicum Illum cum clarissimo Vossio liceat vocemus, quodo, quod colis tur, propria ere infe Deus esse exsimatur: hunc cum quid colitur, non quia credatur Deus, sed quia Deum signi et a . Utrumque receptum filisse apud Suevos nostros, fortassis dissicile videbitur demonstratu. Enim vero licet nos omnium omnino terrarum orbis nationum communis consensus de propionuminis in gente Germana cultu, ejusque hinc inde tot deprehensa, etiam evidentiora vestigia non reddant dubiosi de symbolico tamen dissicultatis non nihil ex istis Taciti verbis b) exoritur: eaterum nee eobibere parietibus Deos, neque in ullam humani oris Deriem assimilare ex magnitudine erissium arbitrantur; & rursus paulo infra e testantis: apud Nasa Hos nulla Amulacra. Cum
quo tamen rei ipsius vel hodienum apud Magnates Germaniae servata moni-ntenta d u nos luctari non patiuntur. Notum est idolum deastri cujusdam Thuringorum, cognomento quod Sonderihusae ostenditur , &pluribus describitur a curiosissimo olim antiquitatis Thuringicae scrutatore , B. Sagittario nostro. Nora, quam superius diximus si ab Gloriosissimo Maximiliano I. oeni pontem translatam, columna hactenus in Augia Divite Lacus Bodam, ci superstes, Herculis Alemanni. Nota ex Augustanis monumentis Mercurii imago , eor re nudo, nisi quod d tergo patrium sustinet, sinisera eadueeum g sans, dextra capiti bovis pedibus alacentis injecta, a lente gasio gallinaceo, ubsenda in aedibus Peu ingerorum, & in an e exhita a Celebratissimo Vessero d),& quod alias in Thesauro Palatino e , recenset Begerus Clarissimus d huc maxime congruum Mercurii Germanici, nisi quidem id potius est Alemanni Herculis, quod nobis valde probatur simulacrum, memorabile visu ι cihus de hoc verba, licet prolixiora, hic interemus. D Electorati, inquit,
liarebis salua es, antiquitatis es' raritatis veneranda aerea. Alemonum exbi Hre , Deum Gemanorum, ac d Maximiliano Imperatore in pago Alma, prope Constantiam amo issem. inventum , sequens veteris memiro , qua juxta
osservatur, inscriptio, si opinio vera, testatum facit
663쪽
Quid, isquis, Alemoniis eum Mercuria ρ di me alium ma esse vel ipsa statua
evincite in capite pileum cernimias, non os tiris alarum vestris; dextram emeensam gerit , Miseram deorsum inclinatam, plura qualis marsupium γ caduceum gestare ransuevit. Imo γ inferiorem eaducti partem aiaue superesse videam Qua omnia Mereurium hune Germanorum δε e extra ponerent dubitationis aleam, ns Taritus Germanos nee coluere parietibus Deos, nee in ullam humani oris Aperiem inmilare ex magnitudiare essimum arbitrares, asseveraret. Non jam
iuram alia famosa in gentium quondam, & gentilismi debellatione ab ipsis v, ribus destructa Germanorum idola : de quibus tamen legi merentur Am les Francici, a Pithaeo editi a Crantius Undenbrogius e Vosus d Hachmbergius aliique. XXXII. Et ex his plures de veritate eultus symbolici convicti labor, rant, quomodo fidem se ani Tacito, scriptori alias & fide & prudentia maximo, secus quidem ac doctissimus Begerus, qui motus exemplo Mercurii Pes tini, contra quam sentit Cluverius in Praefatione Germaniae suae Antiquae, ac Illustiis vir Hermannus Coruingius D, Tacitum errasse, aut eerte minus solide
instructum fuissὸ de rebus Germaniae concludit, nee eradendum esse, Germanos, rasertim eos, quibus Roma consumit natio, solos divisa naturae formam eapis suo angustiorem putasse, cumsepientiorer etiam non tantum humana figurae inta ferent, sed humanas Poque res ad divina potentiis fassurum reexerint. Suspicantur autem illi, simulacra ista Deorum omnemque cultum symbolicum aut demum post Taciti tempora manasse a Gallis vicinis, quibus jam Caesaris matesblennis erat g γ in Germaniam, aut irrepssse illum per Romanos, qui Germanorum agros occuIrarunt. Quae conjectura auctorem, uti quidem nobis imnotuit, primim habuit Christ Colerum i , cui in tantum lubenter consentiomus, in quantum ipse Tacitus permittit. Hic autem scriptor in hoc minimum asserto sibi totus constare non videtur, equidem ipse non unum cultus symbo lici monumentum in ipsa Germania & apudSuevos nostros prodit. Quid enim quaeso istud, quod paulo ante citata verba de Isidis cultu memorat Unde, ait i ea a origo peregrino foco parum eo rei, ni Pod signum ipsum in modum MBURNAE Aguratum docte advectam rellionem. Peregrinum si forte quis
hoc dixerit, di domesticum ex eodem libesto sibi habeat, ubi auctor de
νώ. Cas de B. G. LVI. Iunia. e. πια h is comment. ad hunc Taciti locum.
664쪽
Hetthi, i. e. Terrae Matris cultu ita scribit: ΩΤ in infula octoi eas m nemus,
dira angue in eo vehiculum et se contectum attingere uni sacerdoti concessum. Is ad Od penetrali Deam intelligit, Dinam e bubus seminis mNIta cum veneri tione prosequitur. Lati tunc dies, festa loca, quocunque howpitio adventuque suo Linatur. Non besti ineunt, non arma fumunt, clausum omne ferrum, paxes' quies tunc eantvm nota, tune tantum amata, donec idem facerdos futiatam conversatione mortalium Deam templo reddist. Mox vehiculum γ oeses, D' fleredere velis, numen ipsum secreto lacu abluitur. Servi miniserant, quos statim
idem lacus haurit. Areanus hinc terror fax rue ignorantia , quid fle illud, quod tantum perituri vident. Quo de symbolo , aliisque videatur Jodocus
Willichius a . Sunt & qui acinacem Marti sacrum bὶ smbolum Dei hujus censerit. Et Scythas quidem adorasse ipsum meminit Clemens Alexandrianus ex Sed Scytharum hoc fuisse ostendit Elias Schedius , & aliam longe symboli hujus dedit rationem d . Caeterum Tyrius etiam Maximus e que cum, Jovis Dei symbolum, religiose a Celtis cestum deprehendit. Nisi forte etiam adversus haec Tacitus defendi potest, si quod nunc maxime in mentem venit, humani oris speciem attendis te dicatur. Sed videant alii , quomodo cum concilient. Nos ad proprii cultus considerationem, eamque brevissimam
XXXIII. Preces & sacrificia constituisse apud gentes cultum numinis proprium, res ita manifesta est, ut ineptus fortassis essem , si rationibus eam
perluadere conarer, aut testimoniorum cumulo confirmarem, dabit tamen in
hanc sententiam plura ipse disserrationis hujus cursus. Illas in ipso sacrario, quod & templum alias Tacito audit, & est penetrale luci, aut etiam ad ripas
fluminum, gignendo fati Deundorum dicebant: religione insita eos maxime lores propinquare caesi, precesque mortalium a Deir nunquam propius exaudiri s
An simul, quod Schedius notavit g , πιλνον Hoc compellarint deos suos,
multiplici, ut ait, nominum cultu, multiplicem suoque potestatem iis accedere
arbitrati, exemplis non constat. Graecis hoc selenne fuisse, Poetarum fibulae docent. Haec autem, sacrificia videlicet, rude aliquod & inficetum pietatis genus prae se serebant, di ferales ritus κακοπι λίαν Judaeorum spirabant. Varia autem gentibus sacrificia fuisse ex variis colligimus victimis. Solenniora illa, quorum horrenda primordia eaeso publice homine celebrant b γ , ut plerique omnes , sic etiam Suevi, & quod credibile est , cum Romanis i , novi etiam Bomanorum in Provinciis coloni. Germani omnes Mercurio hostiis istiusmodilitare fas habebant . Iisdem etiam Martem nonnunquam placasse Hermum duros , idem tradit scriptor I . Caeterum pecudes D' omnis generis c nonnulli addunt omnis etiam coloris inprimis in publicis & majoribus secrificiis. Nam in minoribus, uti in sacris reliquis candidum superis, atrum inseris quaerebant, teste Plinio m animantis o homines P concremabant, juxta Strabonem Q. Imo viscum etiam, quem veteres Germani e coelo missam putarunt o herba Volumen I. R r r quea .cumn. in Tacitum de Moribηs Gemallorum . num. XIX. b) Pomp. Metis lib. I. c. l. Bonfinius lib. III. dec. l. e in Protrepti coU. lib. I. e XXXII. dJ Syngr. l. de Diis Germ. cap. VI. eb Disr XXXVIII. D Tacit. An. XIII. e. XVII. GU. Savbertus de sacrificiis veterum eap. xl l LF Syngr. l. e. IV. cons eisdem Guberatim l. e. p 194. seq. h) Strabo
665쪽
que ex agro in victimas adhibitas ostendit Schedius. a Naeniae quae in his
actibus plures erant , & inhonestae, judice Adamo Bremens istius reticentur: notatae tamen sunt a Cluverio & Schedio in operibus ipsorum, ubi si volupe est , ad nauseam legi possint. Nos, ut sacrorum compendium faciamus, non nisi necessaria & verbo quidem tangemus. ii X XXIV. Obseri atu autem dignissimum, quod ordinarie non nis statis, diisque sacratis diebus , quos nonnulli eosdem hebdomadis esse jud, carunt , qui vel hodienum apud Germanos Mercurii, Martis &c. dicuntur, sacra ista fiebant. Alias & praelium ingressuri, aut victoria potiti, aut periaculum etiam adituri, cultibus istis publicis vacabant e . Quo in eosdem cum vicinis Rheni atque Istri accolis Romanis servarunt mores, ejusque memorabile in his oris prodiis exemplum Aventinus d) scribens et atque hi amnes eum aucti
quis erant, ab omnibus , qui oram Gallia, Matiarum, Vindelicorum , Noricorum, Pannonia, Moesiarum ineolebant, diis honos habitus, gratiaque acta:
quod se defecissent, aut fleeitate decrevissent, aut denique glacies ripas eonjunxisset, omnis tune aetas atque sexus, viri, miliercula, fenes, pueri atque puellis, publice privatim indixere justitium , ab auguribur, facerdotibus, sacrificutis
feriis coneepta, supplicationes decreta, circa omnia pulvinaria deorum supplic tum est, boseia majores minoresque mactata, D' peculiaribus ceremoniis , sacris Blenavibus, votis in compreeationibus Iovi Elicio operati sunt Pontifices minores Flamines maximi, ut impetrarent pluυι inundationemque lorum fluminum, ne Germanis pateret transitus. Sacra praeterea annua Jovi regi, Terrae Matri,
genioque coloniae, sive cisa fuerit, sive alia, Augustae & in Provincia facta observavit Illustris Vellarus e ). XXXV. Ita autem & hi gentiles, Suevos dico eum sacra peragerent , adverterunt, ut nulla unquam prius conficerent, quam aris, quas ex cespite ita extruxerant, ut ex earum medio quercus, quae iacta ipsis dicebatur, surgeret, figura triangulari perfectum trigonum reddente D, aut etiam plano, arborum injecissent frondes g .
XXXVI. Iloe ut possint facilius, Leor ae nemora conserarunt, de rumque nominibus appellarunt secretum illud, quod isti reverentia viderunt b : secus ac Romani. Hi enim, licet Numae temporibus res divina apud ipsos nondum aut simulams, . aut etiam templis constiterit, & sacra in lucis, non
sine religione positis, fuerint operau i , Caesarum tamen aetate non simplicia, sed auro & ebore fulgentia templa condidere , eorumque usus victis etiam commendarunt victores. Praestabit hanc in rem volvisse Monumenta Vel seri Augustana fi , ubi Capitolio olim, velut alias illustres Romanorum colonias Augustam quoque omatam docet ex Actis S. Afrae, ac Vitruvii auctoritate fiditus , idem in excelsissimo urbis loco situm fuisse judicat. Praeter hoc ex ii scriptionibus vetustis rudera & vestigia aedium Sylvano, Plutoni, Proserpinae; Mercurio aliisque diis deabusque sacrarum colligit, tandemque ludorum quinquennalium pene opidatim per Provincias constitutorum meminit. De queis vide sis plura apud ipsum auctorem. Nos ad priscos ex provincia redimus
666쪽
xxx vII. Ilamhanim hi, tu jam sepra innuimus, te ilorum usum,
donec in sedes Romanorum concessere. Causim Tacitus prodit a i nimirum ex magnitudine coelestium Deos parietibus cohibere non arbitrabantur. Atque eandem .alios quoque gentiles commovisse, ut pluribus in locis Diis suis templa aedificarent, autumat Bernemerus , . Unde autem illi lucorum religioni occasionem mutuarim , diversae sint opiniones. Plerique καα ηλίαι Mium suspicantur, qua V. T. Patriarchas imitari studuerint gentiles e . Selsorte potior est ratio ex stuperstitione petita. Hanc enim, uti non aliud magis auget fovetque, atque timor; hic autem umbra etiam alitur & ten hris d ita advertere omnino potuerunt homines inter ipsos callidi, ac coe eendae superstitione plebis mari Philosophi, hujusmodi lucos & nemora opaci. tate sua tacitum quendam ac religiosum horrorem animis incussura, qui & ase horum proceritate & solitudine loci silentioque praesertim accedente, praeco cepta falsi numinis opinionemrim augetur. Propterea non quosvis, nec in quovis loco serebant & seligebant lucos, sed eos potissimum , queis in vetustissima ac maximae molis robora florestebant, quosque vel maria vel lacus vel flumina alluebant: id quod indieat exemplum de Herthi luco apud Tacitum e & ultra dari potest comprobatum ex confiniis Sueviae nostrae. Proxime Regis noburgium sive Ratis nam lucum & montem Danubio olim imminentem, a Theodone Bojorum Rege i Herculi olim Alemanno majorum more dicatum ejusque nomine appellatum, post monachis S. Emmermi a Principe Theodone eum m. DCXCVII. concessum, memorat Aventinus D. Quin autem in ipsa etiam Suevia consiti olim fuerint luci, postea Francis christianis excisi,
quis dubitabit, cum vastitas sylvarum veterum seriptis sit celebrata, & id prointer Germania in nummo M. AureL Antonini Imp. abiete designata, uti acute observavit omelius, judice Vessero g, Imo, si quid conjecturis dandum, idem nobis videtur de Alchstetuo oppido, si ad veterum lineas dimentienda est regio in Hermunduris sito, maod illustris Vellerus de utroque coenobio B
ν varico vernacula nostra dicto eci stat. A ma, stribit ιγ malet, nee a nominis ratione nec a vero abborrens, Rem iis loris ad Di nubia ripam prorrodes onofar fueror, morem superstitism dieatas, quas Dimoarum Detuis sepe resperserit μυον, postqu- gentiles errores excussere, Geidisse,
eeeusis christia is ritu sus tutis. Adeo, ut in his Iocis nominis etiam appetilatio insignis instar testimonii de lucis & quercubus perpetim ibi sacris esse possit, essi vel maxime non aliud ex antiquitate vestigium supersit. Quamquam
nee hoc sibi deesse putarum, qui Sueviis sylvam inmanam, & postquam cum Alemannis coaluere, sylvam Memmiio sive Nodam i denaealbi ouae hodie dicitur, credo intelligi tenuisse contendun άγ: ibi suis nee tHeuaris strii enclis, nec roboriam frondes iis ornandis, nec si a relit tam & fusti Getis conficiendis apta unquam desecere. mam sancto cire quin lubuerint lucos, Plinius docet, nihiI, inquiens, sabebant Druides robore Derceiis. Cui Senecam I jungimus: huc, si tibi, inquit, occurrit vetustis reboribus,
γ Hlitam altitudinem egrem frequens lucus, εν eo pectum eis densitate m. morum aliorum alios protegentium submovens, illa proceritas L Daqfeeretum De ista iratio infra in aperto tam dens atque eontinua, Mem tibi numinis Volumen L. R r r a Deiri de M. O. e. m. bὶ Quaest. XLVIIT is LM. Germ. e Obns eandela lati est. d id. Maliger. Exerc. σια u. o. e de M. G. e. XL f aL Bo . lib. m. coss. Marcus Velperus Rer. B6. lib. m. p. ray. g) rerum Aaeg. M. IV. p. a λ h rerum Bo, lib. V p. is r. i B. Rhm. lib. I. rerum
667쪽
Deie. Et ipse Tinnis discite de Suevis dicit a r E fer alia Mo νε-entia,
nemo-tigatur vinculo ingreditur, ut minor potestatem numnis ante se im M. Si Drte pro sis es , attolli γ Asurgere haud Mitum. δεν huantiam eviavinitur. Eoque omnis superstitis rQicit, tanquam inis initia emtis, in regnator onramram Desu, o tera stadiecta Ommia a ve parentia. Qiod nec mirum, Cum nisus unquam Deus viis religione sit pineus, teste Servio , . Qua
de religione, quam consecrationem taunt, vide ει Schedium e & Druomessium d γ.
XXXVIII. Demum ad ministros sacrorum accedimus. Veteres Germanos millos habuisse temere asseverat Caesar, & contra reliquorum fident. Nam quis unquam populus Deos sine cultu, aut cultum Deorum sine admitim stratione habuit Sane Gcitus quoties sacerdotum memirut apud Germanos, Caesari η ette reclamat. Strabo e autem & Diodorus Druides apud ipsos nominatos diserte testantur. Unde hoc nominis ipsis fuerit, non una est conjectura. Aventinus g ab auctore Druide, qui quartus a Samothe fuerit, institutos & nominatos putati Schedius h ex Rabbinorum scriptis vocis origines legit, &a Rabbinico murionarer, quod idem, ac μα iis, eo luit, fertitatus es, derivat, quod hoc maxime cum Druidarum officio quadret. Sed dubio procul denominatio est origine Celticat nec enim verisimile vide--, Germanos ab exteris mutuasse nomina, quae de vernaculo idiomate haud difficulter condidissent. Superium sine apud lesiptores ex antiqua lingua Ceuti ea vocabula non dissem multum, eruinas, quod divinos sive Dei interpretes,
do quod magnum, drauus dro, quod fidem denotabat, singula origini ii minis Druidum reliquis propiora. Quamquam non pugnabimus, si sortassis cuipiam altera illa ac perquam commota J. Isaaci Pontani sententia magis placeat, qui Druidum nomen ex lingua Britannica deductum existimat i a duobus nimirum vocabulis tu arbor & miis sapiens, Philosophus εἰ ut ita dicti sint,
T sylvestres Philosopbi, mesbivnsen f quum sub quercubus arboribusque
eos phili, phatos esse inter omnes constet: utpote cui ipse etiam Illustris Baio Pine orsus vel propterea subscripserat, quod praeter appositam nominis rationem, quae hic detur, manifestum sit ex Caesare & Tacito m), in Britannia primum Druidarum disciplinam esse inventam, quodque eadem s)vum praestet a plerorumque Caeseris Commentatorum insultibus Plinium, qui Druides Graec inter tinuone' απὸ τω δροων appellatos videri pon scribit M. Caeteroquin insignis collegii hujus in gente erat auctoritas, honosque sumnus,
ita ut praeter sacra res etiam curarent civiles, & ad nutum ipsorum cuncta ag
rentur & pacis & belli consilia o . Ro tamen divinae apud ipsos & los quia dem p γ pruna curarum somenta. His pervigiles interesse, docte exsic re, ac partim sacrificando, parum augurando q religiose conservare sacerdotum erat, adeo ut videri possint veteres, omne sapientum. corpus sab uno Druidum nomine comprehendisse. Datur autem vel ex his cognoscere, non
ex plebe homines aut ingenuos sacris apud Germanos olim initiatos, sed eos sesum νι. e. b ad M. m. AEMU. e -α e. XXIII. seq. d) ια o pr. commeat. de Best Gaa. D lib. IV. o r. σ) D. M Bibliab. D lik c
668쪽
solum, qui ex nobilitate prima , & quos ipsi Doctores ex disciplina sua emis.
sos, dignos habuerint, qui quod i inet in Theologorum, Medicorum, Philosephorum, Haruspicum agerent laces & arcanis imbuti scientiis, sacra per rent seperstitios, ouim adhuc notam hic dignum censeo, quod de faminas inconsortium situm admiserint, quae & domi ι & in castris i. rtes,
deorumque nutus explorarunt, non impari cum viris se dotibus , & ea quia dam dignitate mittas, ut secretiora cum diis alloquia agitare creditae, pro de bus colerentur e . Hempla harum cum in Suevia non nisi generatim, di ab Agathia quidem scriptore Graeco, cum sebsidii Gothis a Francorum rege Theobaldo adversus Narsetem missi meminit, his m lata verbis : E-e in emercitu vates Alemonica, quis prindue ne irreipiendi μπει temp- ω mentum, occurrant, ex omni Germania nomina Velleiae cujusdem d producimus, de Ganna qua de postrema Dio e : Erat bine pose Veledam is Cestiea sive Garminis, vates oracula reddens. Omnes autem unum sibi praefectiun habebant f cerdotem, quem dicebant summum. mur dignitate in cineris exerigens Decedit, aut δε pares plures Druidum fustrario adlegitur, aret armis etiam de principatu eontendis, teste Caesare s . In hoc ipso autem Germanorum illud, Suevis etiam nostris gratum Olim & acceptum sacerdotium cum Romano, α quod erat in Provinciis, conveniebat. Namque & hi Pontificem summum respiciebant inde a Numae temporibus, cui submant Pontifices reliqui, etiam provinciales & colonici novi g,; inmines, Augures & Hariispices, quorum omnium numerum grandiorem filisse , quam hodie quisquam cogitatione percipiat, idem c git Velierus ; contra vero ex lege Rulli centum Decuriones, decem Augures, sex Pontifices Augustae, totidemque in reliquiis coloniis A gustis constitutos autumat l. c. Plura desiderantibus satisfaciet opus ipsem,
quo in de dignitates & titulos & vestitus prolixe legent des pios.
XXXIX. Placita denique Druidum Philosephica & capita resigionis,
catalogum etiam reliquarum paganiarum traderem, nisi ex illis praeter nota de condito mundo eoque igne iterum perituro , ac animarum immortalitate , velis iptorim penuria, vel severa lex, qua doctrinae divulgatio est prohibita, cuncta nobis invidissent I dicta autem jamdum illustrata satis est,it, de ex usterum scriptis a Cluverio εγ Schedio ἐγ de illustri Pinendorso comprobata. His autem cum omnium fere, quae in gente Germana arvo adhue C,
rolin eo obtinuere, de proh dolor, nequidem post illud ita abrogatae, uenon hinc inde apud infimos etiam posteros non larum deprehendete liceris vestigia, indicinam exhibeant magni Viri, Ferdinandus Episcopus Padem Nnenss I Confingius m Bal ius nγ Sagittarius o s sines insuper earum dictu impiae smi ac horrendae, norumllae tamen mox protacendae; noti ulterius immoramur, sed pertaesi dudum superstitionis gentilis, S lassi monstro sis majorum erroribus, tandem ex tenebris reVertimur, de postquam paucis adhuc selicem earum discussionem monstraverimus, brevi nos vero Deo asse eos, beatisianamque christianae religionis lucem in his oris resipaciemus.
669쪽
XL Eo laetior gratiorque nobis haec est meditatio ψ quo magis ista ad providam Dei de patrum nosti taute curam, & ad otia raearchias Suevica agnoscenda ac depraedicanda nos inducit. Fatendum autem: est, non tam
felicibus esse licuit Suevis nostris, ut quando Asiaticae gentes , & Graecorum Latinorumque magna pars sacris christianis initiati, illi a ventili cultu & religione discederent, sed diu spissis suis obruti tenebris jacuere. At o utinam seper stitionis suae non ita scissent tenaces, ut vel tum cohaeruissent religioni & --ribus Christianorum, cum Deo M. ita dirigente , in suis fimbus haberent, qui alliciebant, impellebant, vi adigebanti Non dicimus eos, qui oras trans Danubianas tenuere, Rhattos puta, Vindelicos Helvetiosuue, qui utique m tioribus ingeniis imbuti, sponte sua Christo nomina dedissent, nisi idololatricorum Imperatorum armis diu sitissent contenti, & ficubi pullulascere videbatur res clitistiana, in ipsa herba iterum esse extincta. Sed Hermunduros a liquos de Alemannos loquor, qui non in hoc silum reliquis Germanis selici
res, ut praeter periculi metum cum hoste consuescere, atque adeo non potu
unt non de novae fidei praeceptis vel rumore aliquid percipere ; sed di sedes nationis hujus si spectaveris, & sortunatos belli eventus, amplissimasque in P vj iis Ronianis occupationes, in singulis primas ipsis a Deo conces ta dicta. XLI. Quae quaeso non benignitas numinis divini λ anno CCC uougusta, cujus Eccletiae procul dubio lamor nune erat facies, veluti sub Imperatoribus christanis reflorescentis, post funestam Attilae in Gallias expediationem, & cladem inde acceptam reparata a Christinis, ultro Suevis patebat. Ita enim Gassisus sentit a , tempestate cessimis , cladi superstites vicinarum Alpium latebris proreptantes, praecipue Christi fideles , patriam repetivisie,
ac ecclesia qualicunque accessione hic loci reparata, proximos quosque extorres ad cohabitandum sua innocentia, solique opportunitate invitasse. Concessisse etiam eo non multo post Alemannos, atque Hermunduros, at non ut hospites sed ut dominos; debellatisque in utraque Rhaetia atque Helvetia Romanis militi Aristissimum trans Rhenum conditum regnum de suo nomine chi enim seli Suevorum nomen retinuerant 'S VIAM dixisse, constans scriptorum est traditio b); felices futuros, si & christianam. Sed uti animos nihil unquam ει-- cacius atque superstitio rexit, ita etiam hic familiaritate, quae ipsis cum Pro vincialibus hactenus intercedebat, in odium versa, Christiana sacra undiquMque sunt excisa, & tam in ipsos homines, quam in templorum parietes & abraria, immane quantum saevitum est, quemadmodum anxie cladem hanc Sue vitam deplorat D. Hieronimus e . a rXLII. Excaedens fidem & incredibilis hujus populi felicitas, ustae Mannum Christi CCCCXCDL, sed & superba. Emensi plures terrarum tra Ous, & iam ad Burgundionum delati campos, de summa rerum, & exigen dis c n o Galliarum rmo Francis, cum quibus, ut adamatae Galliae rivali
670쪽
bus, non conveniebant, cogitarunt. Sed uti nunquam simpliciter indulget fortuna, ita hic, quantamcunque habuerint Micitat , invidiam tamen sci serunt majorem. Mox enim inauspicato proelio ad Tolbiacum in Ubiis victi, ad maximam partem cum ferro tum servitio sunt subjugati ; ita quidem , ut quum victor Clo vem, Francorum rex, non desisteret persequi, quam late patebat nomen Alcmannicum , Suevi phares, donec licebat, in sinus suis exularent, pauci tandem trans Alpes ad confoederatos Ostrogothos fugerent, inque Theoderici regis fide, ac dextris sociorum , libertatem opem spemquc saturi temporis omnem gererent a Hic finis erat regni & gloriar Alemaisenicae; potuis Ioletiam gentilitiae religionis, nisi ingenitam omittere vel coacti quoque recusassent. Iam enim vota sua Christo ibiverat Clodovaeus, unaque cum Proceribus regni Francici, ac plebe multa nomen ejus publice plofitebatur, cultu ejus simul cum imperio etiam in Nonanniam invecto. Constat autem ex Agadaia, quamvis Graeco scriptore , Alemannos sugitivos demum
post Theoderiei I. mortem a Gothis ob discillima, quae in Italia gerebant, bella diluis s, ct a Theodiberto rege in patriam receptos, ne post plures
quidem annos sacra dc mores victorum expetiisse. Adscribam Interpretis verba, uti apud B. Rhenanum a habentur: Alcman rum gentem , inquit, per Gothos Smi in , Triodisertus in ditiovem accepis. Ciso mortuo, ut supra jι diximus, ad Theobaldum silium cum ceteris hi Amul in potestatem caectrunt. Huic genti Mitima quadam es patriis sum insituta , siquidem in rebus publicis admisi andis ae metiseratibus Franorum potitiam sectantur leges. In his
V tamen, quae ad religionem ac Deum spectant , ab his longe dissentiunt, nimirum qui arbores quasdam adorent, propifientque, nec stas fontes de fluminum aquas, collesque de saltus, quibus perinde ac religiose id agant, equos de boves, de infinita hujusmodi pecora dissectis cervicibus immolant.
Sed cum Francis assidua eonversatis maximum bis in commodum e ducis , efornamenti plurimam Gera, adseque cottidi F trabit, qui fui rempotes sunt. Et spero fore, ut non sino post temporis intervalla tuorum pervictura se pertis eiam. Et sane non vanus erat vates hic scriptor. Multum omnino apud Ba baros mollior consuetudo valuit, de quos natura non poterat, longior dies
mitigavit; quamvis adhuc dum dissicile fiterit deliria superstitionum penitus
XLIIL Nee inanes in hae lausa suere leges Alemannῖcae adquas, quantum quidem ego perspicio , ipse Agathias hic respicit quae partim ex
consuetudinibus, partim e si riptis Alemannorum traditionibus a Theoderim, qui parens erat Theodeberti regis, filius autem Ct ovaei M. Francorum rege primum erant constitutae; repetitae deinde de auctae, utut nondum publicatae, a Childebereo IL, sed mox a successese Clothario in eomitiis regni publicis promulgatae ; demum a Dagoberto M. sub initia seculi christiani VII. recognitae, di in formam redactae b). Singuli enim reges pro ratione status de combtionis capita ista, quae superstitionem redolebant, & penitus Christianorim religi ni de fidei adversabantur, sustulerint; pluribus quae genti litim errorum Uepr tis vestita fuerant, abrogarunt; imo metu poenae, aut servitutis perpetua servos simul atque liberios cnihil enim pauciores hi, utut rigida cervice jugum hoc lubibant, inter innumeros servos potuere ad servandas , quae prae scribo. a yide Rhenaηum V crusistra Ree. bὸ ι. e. e ride premen ad Letem in manni am uti V praefatuinem Vaduini in ribros de taliuiu-- steritu Germania apud Mida um Iom. IIL Irriptora m Alemamri