장음표시 사용
461쪽
cendi , deinde tanquam Euangelii
eorruptores diffamavit. Mox Occasione arrepta contra Praedicatores indulgentiarum, itembergs nonaginta quinque conclusiones promulgavit , quibus avertebat Fidelium animos ab acquirendis indulgentiis; re- voeans in dubium,an Pontifex haberet potestatem concedendi indulgentias,& paulatim sere omnia fidei dogmata evertere curavit. Interim cum
non parvos in impietate sua saceret
progressus , malo nascenti occurrere
studuit Pontifex , & sacto a Pontifice
mandato Cardinali Cajetano, ut Lutheri causam exciperet, a Cardinali ad Pontificem is Pontisce ad suturum Concilium appellavit Lutherus, in sua impietate jam obduratus, majorique audacia in Pontificem,& Orthodoxos cepit debacchari; proinde damnatus ab Academiis Parisiensi , & Coloniens, 5e 1 Leone Summo Ponte sice. Sed nil inde ad meliorem frugem revocatus, imo in deterius lapsus,plura scripsit, praecipue contra Misiae S, crificium ; & anno IIa aetatis siuae quadragesimoprimo, habitum Regularem deposuit,ad quod facinus perpetrandum Regulares omnes hortabatur , incestuosis nuptiis contractis. Postmodum a Paulo III. solicitatus ad conversionem,renuit misericordis
januas, sibi ab Ecclesia expansas ingredi , sed vehementius editis seditiosis libris, non tam Sacerdotium, quam Imperium studuit totis viribus
exagitare. Tandem anno II 66. mortiatur Istebit patria sua, postquam se
eessoribus suis, omnia haeretica' pravitatis arcana aperuisset, quae sparsa habentur in operibus suis. Praecipuos interim Lutheri errores reprimbare aggredimur: sunt aute sequentes i. In libro De abroganda Missa privata, asserit veram Christi Eeel etiam esse in vis bilem. R. verbo P testantes. a. Ecclesiam Romanam Q cecssu temporis a vera fide desecisse . R. verbo Protesanies. 3. Romanam Sedem esse Anti-ehristi sedem , Sc Romanum Pontificem esse Antichristum. Quamvis alias iam non semel errorem ilium, atque insanorum hominum furorem reiecerimus, placet nihilominus quaedam, in ejusdem commenti reprobatione,
de adventu Antichristi di siserere . Reprob. itaque, quia signa certa adventus Antichristi sunt praesertinia sex, nobis in Scriptura notata, duo videlicet Antichristum antecede tia, duo concomitantia, & duo subsequentia. Duo antecedentia sunt,siuam
gelii in toto mundo praedicatio, Matth. et . & totalis Romani Imperii desolatio Daniel .a. Apocal. 17. Duo concomitantia sunt Elis ad praedicandum missio, Malach. . Eccles.
8. Apocat.1 i.) cui comes pradicationis erit Henoch,ut ex majorii tradi,tione accepimus, S persecutio omnium maxima, ac notissima, in qui cessabunt omnia sacra, Matth. a , Daniel. a. Duo vero subsequentia
sunt, ipsius Antichristi interitus, post
tres annos cum dimidio suturus, Daniel. 7. Apocal. I i. & tandem ipse mundi finis. Matili. 24. Atqui nullum ex iis Antichristi signis adhuc
evenisse constat , non primum , cum constet varias adhuc esse mundi regiones & populos, quales dici posisunt Americani multi, quibus nihil
de Euagelio hactenus nuntiatum non secundum,eum Romanum Imperium duret, quamvis translatum ; Impe rium enim durat, quamdiu in Imperatoria dignitate succedit aliquis; suc cedit autem Occidentis Imperator, eoque solo jure caeteros praecedit
Christianos Principes, & Reges, & si
aliunde potentiores; non tertium, cum Eliam adhuc vivere certa fide teneant Catholici omnes; de Henoch
etiam dicitur ad Hebraeos i I. Henoch translatur esi ne videret mortem
S de Elia, Matth. 17. Elias quidem venturus es, resutiet omnia; S de utroque Augustinus lib. de pecca to originali cap. 23 .Henoch, Hiam non dubitamus, is quibus nan sunt
corporibus, vivere ; non viverent autem, si iam in Antichristum praedicaturi missi venissent, sed jam a longo
462쪽
I tempore suissent occisi; dicitur enim Apocal. II .Diuus mille duenissaeaginta . Et Prophetabunt, eum Ani rini resimonium suum , besio , quae Ofendit de ab Fo , facies adverstiri eos bellum, or vincet illos, ct oeridet eos. Non quartum, cum nulla saeviat, nec siqvierit usquam tanta persecutio, in qua cessaverit omnino sacrificium omne,cum viguerit semper in Christi Ecclesia, R duret adhue iuge sacrificium. Non quintum denique, neque sextum, videlicet Antichristi interitus,& mundi finis, ut manifeste patet. Quod nodum evenerit interitus Antichristi,certum est; contigisset aut e lana a pluribus annis, si venisset Antichristus
eo tempore, quo eum venisse fingunt haerctici, cum regnaturus sit per tres dumtaxat annos cum dimidio, ut visum est; di s contigisset Anticlirini imteritus, jam pariter contigiiset mundi finis. Ergo cum nullii ex prςfatis fgnis evenisse constet, nec Antichristum v nisse patet , & consequenter imp dentissime dicitur Romanum Pontificem Antichristum esse , & plusquain satis manifeste colligitur ex dictis. Imh, si Pontifex esset Antichristus, plures essent fingendi Antichristi , cum tamen ex Divinis oraculis co stet unum tantum suturum. lq. Lutherani dicunt sedisse an- lnis duobus, mensibus quinque,& die- lbus quatuor foeminam quamdam mo- retricem, nomine Ioannam, id enim Iita evenisse divinitus permissum esse leontendunt , prssertim Magdeburgenses, in signum Ecclesiae Romanae in meretricem Babylonicam mutata, ec lseque validissimum argumentum suae, a Romana Sede,desectionis legitimς. lR ex ipsa narratione fabulosa ficti de Joanna Papissa . Ajunt sabulatores j listi, mulierem illam, natione Angli eam , ut volunt aliqui, vel Mogunti-nain, ut aliis placet, adhuc puellam in habitu virili fuisse ab amasio quin ldam Athenas ductam, ibique ita litteris operam navasse , R in scientiis spros risise , ut ei par non esset . cCumque Romam venisset, ibique le- i' gens & docens, magnos Magistros e
i inter discipulos,& auditores habe-- ret, tantae opinionis sibi nomen feeit, . ut defuncto Leone II . in successo- rem ejus,& Papam fuerit concorditer, electa ; sed in Papatu a suo similiari' vitiatam, temporisque sui suturi pam, tus ignaram, cum de S.Petro, ad La-
, teranum in soIemni supplicatione tenderet , angustatam in partu, publica peperisse in via, ibique mortuam, &sepultam fuisse contendunt. Quam pluribus scateat falsitatibus haec narratio, facile est invenire; nam primo silsam , & fabulosam esse hanc
narrationem, constat ex non conve
nientia, seu discordia auctorum eius; volunt enim aliqui mulierem illam. suisse natione Anglicam,Moguntinam alii. a. I x eo, quod illam Athenis litteris operam dedisse; Ac prosecisise
dicant constat autem eo tepore Athenarum solum superfuisse nomen asserit enim S.Synelius Ptolemaidis Episcopus, vir sanctitate, & eruditione clarus, in epistola ad fratrem suum
ultima, suo tempore, hoc est anno circiter qao.Athenas splendidum habere nisil,praeter celeberrima IOc rum nomina; ergo nec a sortiori tempore hujus fibulosae Papissae Joannae, quam sedisse contendunt fabulatoresisti , circa annum S So. inter Leonem IV. & Benedictum III. Atheni sis civitas, & multo minus universitas poterat esse superstes. 3. Ex eo,quod asserant, illam Romae legentem , Sisocentem, post biennium in Papam fiuisse concorditer electam, constet I vero his temporibus jam suisse coae- ltum,ntillum,nisi ex Cardinalium Col-
legio,in Papam eligi. q. Ex eo, quod ldicant illam in solemni publicatione lpeperisse, & incredibile si omnino
mulierem,a tot mensibus stetu gravidam, partuique proximam, hoc publicum munus obire voIuisse, in quo erat futuri partus, honoris , vitaeque periculum . Addendum est, hanc fabulam tam insulsam,primum Omnium seripto vulgasse Marianum Scotum, ducentis annis jam elapsis;quam postmodum secuti sunt scriptores alii, ut Sigebertus , Martinus Polonus &c.
463쪽
Uerum scriptores antiqui, & rei narratae c oaevi, ut sunt Anastasius Biblio thecarius, Ado Viennensis, Hincnaa-rux Rhemensis, & ipse Nicolaus I. Benedicti III. successor immediatus, nullam mentionem faciunt de prs te
sa Ioanna Papisia; imo post Leonis
IV. obitum , immediate successisse Benedictum III. constanter asieverant: ex quibus constat, quam instilia, quam male consuta sabula de Ioanna Papisis a. Adde,haereticos ipsos,qui antiqua Romanae Eeelesiae acta sincere scrutari voluerunt, fabulam istam reiecisse, ita ut non sollini a Catholicis Latinae Ecclesiae, sed etiam 1 Graecis, R ab ipsis melioris no is heterodoxis hodie prorsus exsibiletur,ut animadvertit vir eruditissimus Ioannes Interiam de Ayala Ord. B. M. de Me eede in suo ridiore Chrisiano lib. i.
s. Dicit solam Scripturam ct eram esse regulam fidei, atque judicem controversiarum, ac proinde omnes fidei controversias, per ipsam solam dirimi debere. R. ostendendo lam Scripturam non esse sit pre- lmum,nque in fallibilem fidei controversitarum iudicem ,& hoc multiplici
argumento: primo ab obscuritate Scripturae. a. ab ejus insuffcientia ad omnia fidei capita comprobanda. 3. a natura, Sc officio judicis. Ac prim lex obscura,& ad intelligendum diis cilis, qui in varios, &contrarios sensius trahi poteti, non potest siua, absque interprete, & judice insallibili, subnascentes de s de,
ac religione controversias termina
re, ac definire; atqui Scriptura i icra obstura in multis locis est,& ad intelligendum dissicilis, ut plurimis ipsius Scripturae testimoniis , & exemplis probari potest, &praecipue Lucae i8.
Et nIba borum in Iellexeranti erat verbum absconditum ab eis . Insuper, Scriptura in varios sensus trahi potest, ac de facto trahitur ab Haereticis, quibus familiare est, ut errores suos ex Scripturis confirment : observat enim Bellarmin. tom. q. de Euchar. l lib. I. cap. i. in quodam libro impresilo anno 1577. numerari ducentas varias istorum Christi verborunu De escirpus meum, interpretationes.Tum
quia, verba haec clara videntur Luthero ad stabiliendani realem,& substantialem Christi in Eucharistia prς- sentiam ; ex adverso, clara videntur Calvino ad eam reiiciendam , & lam virtutis praesentiam comprobandam. Quis litem hanc inter illos componetὶ Scriptura i At de illius sensu controvertitur, & qui sique eam ad se insectere nititur: afferendum est ergo solam Scripturam non esse regulam fidei, atque judicem controversiarum.
Secundo, ex insuffieientia scripturarum , demonstratur sissam Scripturam non esse controversiarum iudicen ; nam praeter quam quod multae
suboriuntur circa textum controversis , an scilicet textus, quem prae manibus habemus, bc vocamus Scripturam, genuinum si Dei verbum Z Anautographis Prophetarum, & Ap stolorum conformisῖ An purus, & integer ad nos defluxerit; vel Judaeoruin, aut Haereticorum fraudibus depravatus,& corruptus3 An hujus textus versiones, qua par est side, legitimum primigenii autographi , seu exemplaris sensum reserant Z An denique hi, vel illi libri ea non iei fiat vel non, Sc qui nam sit illorum legitimus sentis Quo autem judice securi de his omnibus reddemur, ii ipsa Q laseriptura sit iudexὶ Multa etiam ex
fide credere tenemur , quae tamen in Scripturis expressa non sunt: V. G.
quod validum sit Baptismi Sacramentum collatum ab Haereticis: quAd parvuli sint baptizandi. Hinc Divus Augustinus lib. s. contra Donatistas cap. 23. ait: Sunt multa, quae uniters tenet Musa , m ou hoc ob Asesulis
praecepta beni creduntur, quamquam scripta u reperist tum
Tertio dcnique ex natura, & ossicio iudicis,constat ipsam Scripturam, non esse controversiarum fidei judicem; in omni enim Republica bene ordinata,&constituta lex,& iudex duae sunt res distinctae. Ita enim docet
464쪽
t quid sit agendum et Iudex vero exl praestripto legis pronunciat; lex diril sit siubditos, declarando ipsis quae sa-cienda sunt, vel omittenda; iudex autem illos cogit, ut siciant,vel omittant , ac reos, pro natura delicti, punit. Scriptura,est quide in lex, norma,& regula fidei, & inor uuaiat non pintest esse judex, ut contendunt Novatores, qui enim judex est inter duos litigantes, debet ita pronuntiare sententiam, ut uterque litigantium cI re intelligat, qugnaan sit iudicis sententia, & alter eorum fateatur illam pro se, alter contra se latam esse: nisi ita fuerit, a lite non desistent, dc interminabilis e ad et controversia et At qui non potest seia Scriptura id praei lare. Iatigant Lutherani, & Ca vinissae, tum inter se, tum nobiscum, hactenus tamen ex sola Scriptura finiri , ae terminari non potuit conir
versa,& quisque in priori sua sententia immotus persistit. Quaerendus est ergo alius judex , qui controversias dirimat. Prosecto hic erit Ecclesia , cum suo capite , quae est regula animata,& iudex infallibilis controversiarum fidei. Ad effugiendam hujus rationis vim,aliud commentum invenerunt haeretici, dicentes 6. Internum spiritus privati testinionium , esse judicem incallibi. lem controversiarum fidei. R. In omni Republica bene instituta, R ordinata, lnecesse est sedere aliquos judices, qui legem principis interpretentur, ae ei viles subditoriim causas, auctinritate coactiva, ac decretoria diri mant; si enim privato cuilibet id licitum Eret , quanta inde rerum perturbat tot quanta in civili Gietate confusio Z Ita prorsus eveniret in Ecelesia : non satis ejus securitati, ac tranquillitati provisum a Deo sivisset, nisi esset regula qusdam viva,quae natas de fide, & religione controversias
supremo judicio definiret. Quo tandem evaderet sdei veritas, & firmitas, s privatorum examini, judicio, i& interpretationi permitteretur ρ iQuisque ad libitum fidei dogmata , i sibi es lingeret; nullus unquam sui l
rus ei t controversiarum , ac distor diarum finis; anceps R dubius sena nerlitteret fidelium animus , ac tandem patentissima via panderetur ad indi serentiam , & tolerantiam omnium religionum . Quis vero in mentem suam facile induxerit , tam male ,
Christo Ecclesis suae, quam dilexit,&proprio suo sanguine acquisivit, pr spectum se ille Zi Insuper, lex fidei debet esse publica & nota,pro natura Ecclesis,que si eietas est visibilis, &conspicua; debet
esse una, non multiplex, non vasia,neque contraria, sed simplex, constans,& uni Brinis; atqui quam longe ab iis conditionibus distat spiritus ille privatus Novatorum, seu spiritus reum lans unicuique privato homini, quae sunt de fide credenda , vel agenda poccultus ille est,ac latens, non videtur,. non auditur, sicut videri debet,& audiri a partibus litigantibus judex, qui sententiam pronunciat: v rius est, multiplex, contrarius spiritiis ille privatus , quippe Luthero suggessit aliquos e Canone Ecclesiastico libros expungendos esse, quos tamen admitti debere, idem spiritus Calvino inspiravit. Pariter verba illa: Hoe es Corpus meum, ad sensum praesentiae realis Luthero , e contra Calvino ad sensum praesentiae spiritualis dumtaxat, &figuratae interpretanda esse, praesensius ille spiritus privatus suggessit. I tem verba ista: Ego,σ P
ter unumsumus, de unione morali,&affectiva Calvinus intelligit; sicut &ista: Antequam ως Maw. feret, ego sum, de praeexistentia tantum in decreto Dei intelligit, non de vera, &reali prςexistentia, quam profitetur unanimis omnium Catholicorum sententia adversus Socinianos; R certe nunquam satis intelligitur, qua rati ne Lutherani, & Ca I vin istae, equorum sinu prodiere Sociniani, iisdem eum ipsis nutriti, & innixi principiis, qui inquam ratione ab istorum laqueis, uno tantum judice Scriptura, seu privato spiritu , se extricare, Rexpedire valean t; nihil et enim juris habent Lutherani, & Calvinistae adHhli a Scri-
465쪽
' Seripturam insensus figuratos,& metaphoricos detorquendam, quod sibi pariter vindicare non possint Socinia ni, ubi contendunt Christum in Seriptura, sensu figurato Deum appellari , eodem modo, quo judices, Dii
etiam in Scriptura,nuncupatur: quam ergo disparitate in asserent λ Script n-rae claritatem Θ Hanc,in causa sua,laudabunt de ipa Sociniani. Spiritum privatum , eiusque internam unetionem Τ& de ista pariter illi gloriabuntur . Collationem unius, vel plurium locorum scripturae eum alii, i At in ista plurimum , & ipsi consdunt. Traditionem 7 At illam communi suffragio Novatores relictui. Ergo s semel au-einritas coactiva Ecclesae iudicantis,& deeret orie pronunciantis seponantur, nulla unquam certi via comprimi , ae revinei poterunt a Lucteranis, Ec Caluinistis, Sociniani; ergo in-l ternum spiritus privati testimonium, non potest esse judex insallibilis controversiarum fidei . Sed ut iure evadant, dicunt:
. Quod princeps publicam habet de dod rina religionis potestatem iudicandi, & deeidendi. R. Naras cerium est principi seculari hanc a Deo potestatem datam non sui sie , ut judex sedeat in causis fidei, easque dirimat; nulli bi privilegium istud legimus in Scripturis. Est quidem primceps, teste Amsolo: Dei rein ser,
sindex in iram es , qH mesam agIt, eaque de causa gladium portat; est legum Ecclesis custos, vindex & pr tector, qui accepiam a Deo potestatem convertere praecipue tenelut in praesidium,tutelam, & columnam Caiatholicae Ecclesis; at vero arbiter non es, nee judex controversarum sdei;
ex illis non es, quibus dictum fuit:
tes Aee9De Ssisitam faxesum, quoram remiseruis peceata , remis arvor ris A Iraeste vobis , ctu vers gregi, in quo vos Spirisus f Hus postiis Episvos regere E Hosam Dra; unde etiam in veteri Τestamento habetur, quod MI a Sacerdotis iustoduulfien Iam, R quod legem ex ore riss re a re I. Vel ipsu et Imperatores agnovere sbi ius non esse de rebus Mei, ae religionis
decernerc. Constantinus enim, teste
Eusebio lib. . de vita Cons apti nii cap. io. in Concilio Nicano non prius assedit, quam Episcopi, ut sederet, annuissent: quo signo, satis indicavit, i se Coneilio non praeesse,& s aliquando alii principes, vel Concilio interfuere , vel aliquos nomine suo ad ea direxerunt, interfuerunt, non quidem ut fidei judices, sed ut protectores, & quas custodes,qui Cone iii
disciplinam promoverent, removerent tumultus, Episcopis pacem , ac libertatem ex ossicio tuerentur , vel
etiam,quia in Coneiliis non silum de rebus Ecclesiasticis, sed etiam de statu regni Christianis moribus regedo, agebatur, prς stantibus consita Epis copis; ut de Conciliis Hispania notant , qui de illis seripserunt. Abundant exempla plurimorum Imperatorum, qui hanc sibi audinritatem,de rebus fidei judicandis, non competere is sunt, sed ea prςtermittimus,cum haec veritas tam perspicua , ulteriori
non indigeat testi in io. Vide veris annes Iandantis. S. Negat Ecclesam cum Summo
Pontisce esse judicem insallibilem
controversiarum s dei. R. Asserendo Summum Pontificem se solo, vel Eeclesiam cum Summo Pontisce , esse
intillibilem fidei controversarum , liudicem . Dixi Letiosum cum Summon, II e , nam s sumatur absque a Summo pontifice, est corpus Ac
phalum, & ad summum habet dum- llaxat insallibilitatem passivam , quatenus spectat ad Divinam provide tiam impedire,ne tota fidelium secietas, etiam secluso Summo pontifice, j l simul errorem admittere possit: noni habet tamen in fallibilitatem activam, S iudicialem, qua cerib, ac secure possit absque ulla erroris formidine,
secluso Summo Pontifice, de sdei lcauss pronuntiare: Haee enim insalli- lbilitas derivat, tamquam a capti eis, a Sumno Pontifice, ad quem spectat lapprobare omnia Concilia Generasia,
466쪽
lia , & robur ac frinitatem cuilibet dogmaticae definitioni tribuere, quatenus est caput totius Ecclesiae, live per orbem universium diffusae, sive in Conciliis Generalibus congregate. His praelibatis. Prob. primo assertio Catholica contra Lut lierunt, & Calvinum. Necessario admittenda est in Ecelesia Christi regula quaedam viva , 5c spirans , quae supreino suo judicio
suborientes de rebus Divinis contro. versias dirimat , R componat: atqui
regula ista, seu judex non potest esse
Scriptura , neque spiritus revelans privatus, neque princeps secularis , ut iam ex probatis demonstravimus,
ergo est ipsemet Summus Pontifex sive in Concilio, sive extra Concilium . Ad ipsum enim in persona Petri , dixit Christus Lucar aa. Vuasistro te, M non deficiat sules tua, ct tu aliquando eooersus confir fratres tuos . Hine Divus Bernardus Epist. iso. ad Innocentiu Papam II. ipsium alloquens sic ait: Oportet adve am re rei Mytilatumpericula quaeque, O saudula emergenID iuregno Dei , se presertim quae de e
tror , ibi potissimum resarciri damnas ei, ubi non possit essentire δε-fectum Probatur secundo eadem assertio ex consiuetudine Ecclesiae. Nana in- omnibus seculis, si quando exorta uini nova dubia in Ecclesia,semper eodem modo terminata sunt, nimirum iv. ldicio Romani Pontificis, & Episco- lporum, qui tunc erant. orta est in , primo seculo quaestio de caeremoniis llegis veteris, an ellant servandς a Gentibus ad Christum conversis; &se ut illa fuit prima quaestio in Ecclesia exorta , ita tunc ceIebratum est primum Concilium,praesidente S. Petro, R ejus Concilii decreto Omnes acquieverunt. Achor. I. Secundo seculo orta est quaestio de celebratione Paschae, quibusdam volentibus Pasicha celebrare cuin Iudaeis decimata, quarta die primi menss, sive esset dies Dominicus, sive non, aliis autem
tantum die Dominico , post lunam decimam quintam; constat auten propter hoc celebrata elle pIura Concilia Episcoporum, R i aDdem a Viriore Romano Pontifice emanatum est decretum . Tertio seculo causa Rebaptizantium: quarto seculo Donat illarum , & Arianorum: quinto seculo Pelagianorum , Nestorianorum, & Eutychianorum: sexto causa trium Capitulorum: septimo Mono-thelitarum: octavo Icon lastarim , se deinceps de omnibus aliis coiitroversis in materia fidei, semper in Conciliis, cum Rotnani Pontiscis approbatione congregatis, deciss sue
Imo, vel ipsi Calvinistae, sui privati spiritus parum memores, coacti sunt ad auctoritate plenariς Synodi, seu magis conventiculi Dordraceni confugere, ut exortam inter Arminia nos , seu Remonstrantes ex una parte, & Gominaristas ex altera, molestain de gratia, & praedestinatione controversam, dirimerent . Quin &in simili Pseudo-Synodo Alectensi, anno i 62o. in Galliis celebrata , decretum est , ut omnes & singuli iuramento affirmarent se statuta Dorda- cena recipere, ac doctrinam Armi-lnianorum reiicere . 9. Negat admittendas esse tradi- ltiones Divinas . R. Unde enim Lire t potest Liulierus, quod v.g. Euange
liu secundum Marcum, sit a D. Marco conscriptum,nis per traditionemῖ non enim in alio, Aut in ipso Marci Euangelio legitur D. Marcum scria pii se Euangelium; ergo dum traditiones impugnat, ipsis conatur admittere. R. Insuper Ecclesiast. 8. Non te praeIerea narrati euiorum: ipsi
in tempore nece latis dare ref η- sum. In novo Testamento specti liu , atque clarius . Apostolus ad Tim. a.
c. I. ait: Formavi habesanorum ver
dilectione in Chrso I 6 . Et ibidem lcap. a. eundem sic alloqueus ait: In tergo Ac mi co ortare ingratia, quae i
467쪽
ine per multor teses, hare commenda
esum hominibus , qvi idonei erunt
ciliis constat dari , 5t suscipiendas
esse Divinas traditiones. Concilium Nicaenum secundum, incumenicum septimum expresse dicit, actione is septima. Si quis troestiones βιὰ re pio , μὸ consuetudine trienses non curaveris, anathema ID. Concilium Tridentinum sess. q. decreto de Canonicis Scripturis, expresse declarat,
se pari pietatis a sectu traditiones
Divinas venerari, ac Scripturas. Ter.
tio , ex SS. Ecclesiae patribus constat pariter dari, & suseipiendas esse straditiones Divinas; 3c se in primo Eeclesiae seeuto traditicines varias sve Divinas, sive Apostolicas admiserunt. S. Ignatius Martyr , Dion sus Areopagita, qui Apostolis suerunt coaevi, Fe Polycarpus. In s
cundo seculo Justinus , Papias, &Irenarus. In tertio seculo Tertullianus , Clemens Alexandrinus, Os- genes, & Cyprianus In quarto seculo Athanasus , Basilius, Cyralius Jerosolymitanus, Gregorius Na1ian. I enus, Epiphanius, Hilarius, Ambrosus. In quinto seculo Hieronymus, Clirysostomus, Augustinus, Chr*sologus, & Gregorius Magnus. Suff-eiat una Divi Augustini auctoritas, quae in hac parte est veluti Divinarum , & Apostolicarum traditionum
regula, ait itaq; lib. . de Baptismo
Rep. Secundo. Multa certa fide e redimus, & Observamus, quorum nulla extat in Scripturis mentio,qualia sunt . Quod Maria Dei para fuerit semper,etiam post partum, virgo, atque isse si verus, & genuinus Scripturarum, virginitatem Maris adum. brantium , sensus . Quod parvuli sint
baptiγandi ,etiam ante rationis usum.
Quod baptietati ab haereti eis, non snt rebapti et andi . Quod Paschatis se-stum si die Dominico post i . Martii
lunam celebrandum. Quod detur, de existat apud nos Scriptura vere Divina, quae si verum Dei verbum.
Quia illa eadem, praesertim in iis, quae sunt ad fidem, ge salutem necessaria, si apud nos salva, & inco rupta . Quod verum , ae legitimum
s illius habeamus sensiim . Quod quatuor Euangelia 15. Matthaei, Marci, Lucae, & Joannis , snt Scriptura
vere Divina; non vero quatuor alia nomine SS. Petri, Andreae, Barth
lomaei, & Thomae ventilata. Quod ex quatuor Esdrae libris duo snt vere Divini , alii vero duo apocryphi . Quod pariter exquatuor Machab tum libris .duo snt vere Canonici, &Divini, alii duci e contra apocryphi. Quod Pauli Epistolae ad Timotheum, ad Titum, ad Philemonem , snt vere Canonicae, non verδ alis eiusdem ad Senecam. Quod ejusdem pauli ad Ephesos epistola si vere Canonica , non eiusdem ad Laodicenses alia . Quod Epistola S.Iacobi,quam ut Canonicam Calvinus admittit,& Luthe rus respuit,st vere Canonica,& inter authentieas habenda. Dicant Novas tores haeretici ex quonam Scripturaetextu aliquas ex prie satis veritatibus,
quas contra ipsos Leelesa Catholica tirmissime tenet , probare possint i
Igitur in ipsa Catholiea Eeelosa, ut
optime ait vincentius Lirinens s Commonitorii cap. 3. Magnopeia eurandum es, tit id teneamus, ghodubigae, quod semper, quod ab omni-ltis erevitum es. Sed non propterea
reiiciendum, s quandoq; contigerit
Ecclesam approbasse aliquas traditiones , quae communes toti Eccles aenon fuerint. Quandoquide non prius approbat , quam examinata controia versia eas legitimas esse deprehendat , ut evenit in iudieio serendo de libro Baruch, & secundo Machab o-rum; imo in iis & smilibus suam,
quam accepit a Domino, exercet instimstu Spiritus sancti, auctoritatem .i o. In libro de Eccles negat adhuc extare Scriptura saerata luam in pulvere , Si coeno Lipontiscibus se pulta na
468쪽
pultam blasplieinat. In Colloquiis Latinis cap. de Bibliis, asserit ustiue ad tempus Carlostadii Bibliam mansisse incognitam. Ad cap. 6. Geneus, di. eit nullius esse auditoritatis versionem septuaginta Interpetrum; libros a Moyse constriptos, se non re eipere prostetur in Colloquiis convivalibus . Cap. de lege, Se Euangeliis , titulo de Libris veteris, & novi Testamenti, non recipit quae de Job scripta sunt. Ecclesiasten Salomonis nullain, dicit, habere periectam sententiam . Sapientiam Salomonis inter apocrypha reiicit, in sua Germanica Bibliorum versione. I Exunanimi Catholicorum consensu , qui sacram Scripturam ab Ecclesia approbatam , tanquam verbum Dei scriptum recipiunt. Quid autem Lutherus sibi tutius revelatum iactat circa cognitionem verbi Dei scripti, quod tot prsterierit Sanctos, ei gerit sapientes Sed si non extat sacrata, Scriptura, quare Lutherus tot consumpst labores , ut sacra Scripturam
interpretaretur , tum veteris, tum novi Testamenti; ut obscura locata,
Scripturae licci perperam hoc secerit ) explanaret ergo inde confusus remanet a se ipso Lutherias . Sed , quid dum negat sacratia Scripturam, vel ejus sensum , vult omnibus per se
innotescere t Superfluum enim erat, ut comm ntaria componeret ad Scri- lpturam explanandam, si aut nullata, Scriptura extat, aut omnibus clarus lest, bc obvius sicut ipse ait) sensus
sacrae Scriptura . Potito autem Lu- ltheri asserto de noto sensu Scripture, sequeretur, quod tantam haberet Scripturae cognitionem rustiCus, na-lrus, ac doctus Theologus: sed de fac o plures exorta sunt controversiae,& diffieultates circa intelligentia si Lacm Scripturae, quas Summus Pomti sex in Conciliis explanavit. Ex quo aperte constat, & sacram Litteram extare Catholicae Ecclesiae,& clarum,& obvium omnibus non esse semper sensinn sacrae Scriptura . Tandem, ii ut contendit I.utherus , omnes haberent spiritum decisivum sacrae Scri-
pturae,aut certa litera Scripturae non esset, numquam posset Ecclesia i uno sensu sacrae Scripturae verc comvenire , dc consequenter numquam
posset unanimem doctrinam Fideli- lbus proponere .
II . Reprehendit eos, qui appel- llani ad Romanum Pontificem , eo- Irunaque appellationes deridet. R. lPrimo ex Concilio Sardicensi , quod l
ex toto orbe terrarum convocatum , t
Sulpii ius lib. a. Historiς sacrae, & μ- lcrates lib. 2. cap. ι 6. Historiae Lecie- lsiasticae generale Concilium appellat, cui, teste Athanasio in secunda: Apo. logie initio, ac Ililario in libro de Synodis, interfuerunt plus quain Joo Epistopi ex triginta sex Provinciis
totius orbis Christiani. In hac ergo Synodo duo Canones habentur, quartus nimirum , dc septimus, qui aperte probant iure ad Pontificem
appellari poste. Quartus Canon sic habet: Cum an is sesopus depo-Istus fuerit eoruω viso riam jud
cis , qui in vicinis locis commcxantis,
469쪽
bitrio ; si ver3 crassiderit B copas sincere, ut negotio ter num imponant , Deira quo apientissimo eo IEDDo sudicaveru . Accedit auctoritas GelaIii Papae, qui in epistola ad Faustum ait: υ uni Canom, qui appellationes toticis Eec in ad huyus sedis examen vestiere deferri, ab ipso ver nussu prorsus anellari debe. re Ianxerunt. Et in epistoli ad Episcopos Dardanis : illain, inquit, de qualibet mundi parte Canones appellari volueraui, ab Qd amem nemos appellare permis s. R. Secundo exemplis eoru qui appellarunt. Nam etiam ante Concilium Sardicense erat mos in Ecclesia appellandi ad Pontificem, ut merito Leo epistola S. ad I piscopos Galliae dicat: sane es antiquis sis eon et Guρ , Et ratio etiam militat; si enim,ut alibi contra Luthera nos, Ac Calvinistas probavi mus , Romanus Pontifex est caput
totius Ecclesiae, ac supremus controversiarum fidei, & morum iudex, constat legitimas elle apud ipsum appellationes interpositas, cum ab inferiori, id superiorem iudicem, recte interponatur appellatio . Deveniamus nunc ad exempla. Anno Christi 1 a. Pio I. Pontifice Maximo, Madicion excommunicatus ab Episcopo suo in Ponto, venit Romam, ut 1 Romana Ecclesia absolveretur . F ctum refert Epiphanius haeresi 4 a. Anno asi. Pontifice Cornelio, Fortunatus, & Felix in Africa, a Cypri
no depositi, Romam navigaverunt, atque ad eundem Cornelium appellaverunt, teste eodem Cypriano lib. i.
epist. 3. Non diu post Basilides in Hispania depostus, ad Stephanuni R manum Pontificem appellavit, ut notat Cyprianus ibidem epist. 6. Anno 3 3 o. Athanasius ab orientalibu; depositus, ad Pontificem Innocentium I. appellavit, ab eodem restitutus est, ut refert SoZomenus lib. s.cap. 7. Post annum cloo. Chrysostomus a Theodosio de pili sus , ad Pontificem Innocentium I. appellavit, ut patet ex epistolis ejus duabus ad eundem In nocentium . Item eodem seculo , ad Leonem appellat Flavianus Epist pus Constantinopolit., ut scribit Liberatus in Breviario, cap. li . Ad eundem appellavit Theodoretus, ut ex epistola ejus ad Leone apparet. Post annum S o. Gregorius lib. a. epist. 6. privat sacra Communione Ioannem
Episcopu Gr uat, eo quod judicatset Episcopum Thebanum , qui ad Apostolieam Sedem appellaverat. Plura sunt alia exempla hujusnodi a pellationum ad Romanum Pontificem, quae consulto omittuntur, quod ea ab lueret icis contemnantur. ia. Dicit Ecclesiam Christi eon. stare ex solis praedestinatis, seu Omnes, & solos praedestinatos elis me brii Ecclesiae. R. Primo ex variis nominibus, figuris, & parabolis, qui . bus in Scripturis Ecclesia designatur comparatur scilicet agro Do minico Matth. II. In agro autem sin)ul triticum,St et tetania crescit. Comparatur areae Matth. 3. In area autem paleae frumentum operiunt.
Comparatur sagen ς misi in mari, in qu 1 boni, de mali pisces concluduntur. Matth. IS. Comparatur convivio nuptiali , ad quod intrarunt boni, & mali, pollea vero mali non
habentes vestes nuptiales, proiiciun tur in tenebras exteriores; unde conia
eludit Christus Marili. 22. Multi sunt vocati, pauci verὸ eDAD: Id est multi sunt in Ecclesia , quae est vocatio quε.
dam , seu coetus vocatorum , qui tamen non sunt de electis. Compara. tur Matth. a S. decem virginibus, inter quas quinque sunt prudentes, quinque vero latuit . Comparatur
ibidem ovili , in quo sunt cives, Schaidi, & illae, Christo interprete,sunt electi, isti reprobos significant. Ex quibus omnibus nianifestum est in hae
vita bonos cum malis , praedestinatos cum reprobis simul confundi, &permisceri, donec veniat discretionis tempus, quo boni, Si praedestinati in vitam aeternam , mali vero,& reprobi in ignem aeternum mittendi separabuntur. R. Secundo, ex pluribus absurdis , quae sequiuentur: Ac primo , sequeretur Eceses alii esse invisi-
470쪽
visibilem, dc a nemine certo digno-l sei posse, quod est maxime absurdum. Sequeretur a. Paganos, Iudaeos, Haereticos, & quoslibet impios , si prς- destinati sint, jam esse de Ecclesia;
contra vero,quoslibet Fideles bapti-Zatos , atque etiam sanctiores vitae homines, si praedestinati non sint,non este de Ecclesa , quod utrunaque est labsurduni, cum exploratum esse debeat , Baptisinunt januam esse , per quam aditus patet ad Ecclesiam. Sequeretur 3. omnem penitus auctoritatem Superiorum, ae debitam ipsis reverentiam Iabefactari, siquidentance oves pastores suos , nec pastores
II. Dicit Ecclesiam ex solis justis,& persectis constare, ac proinise e cludit peccatores a membris Ecclesiae. R. Primo, Quia Sacramentum Poenitentiae aliorum non est , quati eorum, qui simi in Ecclesia: atqui Sacramentum Poenitentiae justorum non est, ac sanctorum , sed peccatorum, ad quorum peccata qua libet , post Bapti sinum admissa, eluenda , &expianda , est a Christo Domino in stitutum : ergo &c. Secundo, si morum pietas,& justitia ad Ecclesiae conditionem requirerentur, visibilis nonesht, ct conspicua Ecclesia , atque incertum omnino foret,quinam essent de Ecclesa r sanctitatis enim & vitii conditio latet nos, proinde ac pr. ldest inationis arcanum,cum scriptus,t: imminem scire, utram odis, via cruo- ire ae rarus I, Eccl.9. Tertio, quia il- lli vere, & simpliciter sunt in EccIesia, qui siunt membra Ecclesiae, saltem imperfecta & aegra ; atqui peccatores sunt membra Ecclesiae saltem aegrotantia, & imperfecta: qui enim pertinent ad corpus Ecclesiae, licet animς ejus virtutem perfecte non participent, fiunt tamen membra . inemadmodum enim membrum in homine, licet sit veluti mortuum, i modo tamen cii eius corpore sit conjunctum , & alicujus influxus animae capax, est adhuc membrum hominis ,
licet imperfectum; ita similiter, qui
conjunctus est cum corpore Ecclesiae,
licet ejus animae, id est sanctificantis gratiae , sit expers , est tamen membrum Ecclesiae,quamvis imperfectum. eccatores autem pertinent ad corpus Ecclesiae, scilicet per professi nem fidei, quamvis ejus animam per secte non participent, quia licet s-dem internam habeant, charitatem tamen non habent, quae est formia viviscans, & viresbere faciens, ergo sunt membra Ecclesiae, quamvis arida, prope mortua, & imperfecta,ca. pacia tamen vitae, quia adhuc unita
capiti per fidem, Sc inde aliquos influxus participantia ad saIutem. 1 . Negat dari Purgatorium , &prodesse defunctis v ivorum suffragia .
R. verbo Albanenses, Aerisui. Tum quia certum est ex verbis Christi Matth. cap. ra. aliqua esse peccatae quae in alia vita remittuntur; si h nomine peccatorum veniant intelligen.
da venialia, sive simul cum eis ali rum peccatorum in vita hac remisi rima poena ; profecto peccata non remittuntur damnatis in inferno, ubi nulla est redemptio, nec Beatis in caelo , ubi nulla, vel levis macula, potest reperiri, ergo remittuntur his qui sunt in Purgatorio , ubi purgantur , antequam ad Dei conspectui admittantur , & possunt suffragiis iuvari . Hanc perpetuam Ecclesiae iidem , ac doctrinam legimus accurath expressam in publicis fidei proseis nibus,qualis ea est,quamCIeinens IV. obtulit Michaeli Paleologo Imperat. anno 12 37. apud Rainaldum ad illum annum. Ea pariter,quam anno I 276. Gregorius X. in Concilio Lugdunen. sis a Graecis accepit: tisilem enim omnino verbis concepta est . Idem quoque confirmarunt Concilia , Latera-nense sub Innocentio III. cap. 66. ubi dogma Purgatorii, traditione , & usii constare stipponit: siquidem, preces pro requie Fidelium desunctorum approbat, quas turpis lucri lgratia seri prohibet. Pravas ex
Hiones super his fleri prohibemur,ajunt Patres Concilii Florentini sessi ultima in decreto de Purgatorio, cui Graeci subscripsere. Repetitur ibi eadem