Vita Joannis Mabillonii Presbyteri & Monachi Ordinis S. Benedicti, Congregationis Sancti Mauri, a Theodorico Ruinarto ejus socio olim Gallice scripta, nunc vero ab alio ejusdem Congragationis Monacho in Latinum sermonem translata, rerumque nova acces

141쪽

Em in ad- militatis exempla memoranda sese offerunt ea moime, eX quibus qualem se in adversarios gesserit plane edocemur . Ex iis unum , qui per annos aliquot asperrimis in eum scriptis. invectus ruerat, qua ossiciis, qua Obsequiis , qua demum urbanitate , animique modestia sibi ita demeruit, ut in se reversus temeis re in . eum calamum strinxisse ultro professiis sit. Ipse vero injuriae immemor , memor clementiae, nullum exinde ossicii studiique genus ei non detulit: quin et iam calamum acuentem amicum a scribendo deterruit . Quid alterum mem

rem , qui cum ab suis ad adversarii par. tes descivisset , ac beneficiorum prorsus immemorem non semel sepstendisset; ad te tamen non voluntate , sed necessitate confugientem incredibili caritate excepit; nullamque quo illum ab infelici casu e riperet , gratiam & autoritatem non ad hibuit; subinde vero ereptum, rursusque beneficii immemorem non solum non in digne tulit sed pari quoque. quo antea,

Haud absimili caritatis , atque humi. litatis amore inflammatus ab iis veniam interdum rogabat, quorum animos vel

hac animi demissione demulcere , sibique demereri se posse arbitrabaturi eo demum humilitatis quam Christianorum omnia' um, maxime vero Religiolarum tesseram

142쪽

I Ο. M AB ILLONII. IEIappellabat studio tenebatur, ut e Ddem excicendae occasionem praetermitteret nullam . Nonne, akbat, aequum est: ut vel interdum Vanitatem proteramus nostram , qui tam saepe inaniter gloria. mur , nosque immerentes licet supra modum extollimus λ expedit rebus quandoque nos conflictari adversis, ut vel ex iis infirmitatem experiamurinostram . Neque enim sumus alicujus apud Deum meriti , nisi ejus causa , amore adversa quaeque strenue sustineamus . Hunc deis

missi animi sensum cuidam , cujus pie

talem probe noverat, moerenti amico aliquando gerebat , quem assctum sibi

crimen ab se amoliri vix .patiebatur . Is quippe , reponebat Mabillonius ; apud Deum meriti decerpit plurimum, qui Vindicandae. suae apud homines famae midi sus animum non intendit . Deinde addebat : Adversa quaeque aequo demisi que animo ferre manifestum divinae in nos henmitatis argumentum est, ac ma-Aimum 1ane quod in hac vitae expectari queat laboris virtutisque praemium , in terris quidem parvi aut paene nihili aestiomatum , quippe non satis mortalium mentibus exploratum, sed in coelo , ubi vera selicitas est, pro merito aestimandum. Maec. ut divina. autoritate firmiora redd ret , ac plane persuaderet, locum illum

indigitabat Euangelii Sancti Marci, in

143쪽

quo inter multa , eaque Varia , quae Ο-mnia relinquentibu promittuntur etiam in hac vita praemiorum genera, persem tiones haud postremum. locum obtinere

dicebat . i

i V . Haec de humilitate, cujus exercitio mi- Qitam hu- rum in modum oblectabatur quamque veluti sundamentum posuisse videbatur 9

operib tanta vis eruditionis , tantaeque ani

mi dotes tuto insiderent , sentiebat Μabillonius . tumque potissimum dabat Vir. tutis hujus specimina , cum opus aliquod publicae luci consignandum parabat. Tunc

enimvero eruditos , quin & alios doctri na licet inseriores viros consulere , e . rumque parere consiliis non dedignabatur . . maXime Vero Cum quidpiam aut vindicandum, aut impugnandum adgre. diebatur e tum namque edenda diligentissime examinabat , diuque & accurate expendebat , ne quid aut veritati non consonum aut contrarium caritati pro- . . serret . Tantum Praepostis deserebat suis rutilio. Mabjyonius , nihil ut iis umquam aut inconsultis aut invitis emissum: in lucem voluerit: immo vero ut ipsis intemdum morem. gereret , mon Pauca , .su licet iudicio haud contemnenda , ultura suppresserit .' Studia sua ut Praepositorum consiliis , atque ad. Deum precibus dirugerentur , enixe humiliterque rogabat et nec ullum umquam in se opus , nisi juru

144쪽

sus suscipiebat . adeo a Praepositorum du-etu simul & imperio pendere unice cupiebat ; praeviamque ac ducem amabat obedientiam . Porro ita debitae Praepositis suis obedientiae dabat operam, ut longe majorem Ecclesiae, atque ab ea constitutis judicibus daret. Eam Μabillonius in cunctis suis operibus, ac praesertim in nupero ante obitum evulgato Annalium tomo palam fecit his verbis: Mila , inquit , mihi condonari , qvie quidem resera siam, S

lia sunt , musta indulgeri opto , excepto si quid Α Σ1 mra quempiam iniscisse , maxime si quid

Vel tantillum contra debitam Caibolieae . Rο- ' 'manae Ecclesiae reserentiam vel doctrinam mihi nee cogitasti , ct nolenti excidisset . absit enim , ut ab hac regula veritatis , matre , inquam , Ecclesia umquam dissemiam ; cujus judicio ac censurae, quaecumque bactenus scripsi, vel post e scripturus Iam Iubens υolens re ex animo submitto ; is cujus sinu ct fide

semper vixi, constaneter adj-ante Deo e. mori exopto.

Non prius quidquam operis solebat adgredi , quam Sanctissimo coram Sacramento , ejusdem rite adornandi , atque absolvendi gratiam postulasset. Subinde vero primum operis folium , ceu laboris studiique primitias Christo nuncupaturus, reverenter super altare deferebat . In cella nihil nisi praemissa , qua potissimum

nitebatur , oratione inchoabat . Iaoverat siqui-

145쪽

s 24 VITA squidem vir religiosissimus, ab uno Deo bonorum omnium sonte cuncta profluere Vanasque , non tantum noxias sine ipso sore, quae studiis comparantur, reis rum ' omnium etiam praeclarissimarum notitias . Ut debitae virtutibus gloriae se subduceret, eas humilitati tegendas committebat simul & servandas. caeteris L stibus nemo major , seipso judice , nemo minor. quo sibi Vilior, eo major erat ejus in Deum fiducia , deque acceptis ab eo beneficiis intensior grati a-Futa lati nimi sensus . Illud prae caeteris verebatur, ne Vel minimam gloriae , quae uni Deo tota debetur , particulam retineret sibi nihilque diligentius cavebat, quam ne oculis hominum quidquam objiceret, unde, sanctitatis colligeret opinionem , aut aliquo in pretio esse videretura unde laudatores haud secus, atque insidiatores fugiebat. quo ipse afflatus erat spiritu humilitatis , eundem caeteris afflare studebat . Gratulare, ajebat aliquando cuidam juniori, sibique dudum carissimo sodali , qui primum suum opus non s-

ne quodam eruditorum applausu i in lucem emiserat: gratulare Deo, qui , , quot tibi animum adderet, studia tam beni-- gne Obsecundavit tua .' at cave in primis, ne tibi, sed uni Deo totam probati omnibus operis gloriam tribuas . Et sane infelix , ac miserabilis plane iret conditio

146쪽

nostra , in amo justa nobIs inureretur im. grati animi nota , si, quibus a supremo donorum omnium largitore Deo ornati sumus animi dotibus , ad vanam gloriam , nostrique jactantiam uteremur . Cum enim omne donum optimum , &- . omne donum perfectum desursum sit , descendens a patre luminum; coelo reis renda esse noverat, quae de coelo essent;& cujuscumque generis, sive innata; si . ve labore parta , vel superioris supernaturalisque ordinis dona tantum pretii habere , quantam eκ illis Ecclesia aedifica

tionem acciperet.

Ea animi modestia cum singulari Pro uis i Lilpe eruditione conjuncta , omnium in se modestiam Convertebat oculos , omnium sibi demearebatur amorem, nedum mistimationem.

Vixit summis sapientissimisque Principibus carus I & quo plus cupiebat latere ,& nesciri in solitudine, eo, Deo sic dis

ponente , frequentius ab iis adiri, atque .ad' audiendam sapientiam ejus desiderari videbatur . Ecquem , amabo, fugiat . qua in eum humanitate usus sit Serenissi, mus clarissimaeque mem. Burgundiae Dux,

m ab Eminentissimo Cardinali Estraeo invitatus, Sangermanense Coenobium ad iit, Natale primogeniti sui Britanniae Principis , publicis in Ecclesa precibus. solemnique pompa celebraturus λ quo illum loco haberet Dux quoque Λurelia

147쪽

nensis non obscure significavit , cum in praedictum Sangermanense Coenobium exceptus , mox latitantem ac de more Μagnatum oculos fugientem Μabillonium cinquisivit . cui tum ipse , in me- .i dium prodiens, Miror, inquit, Serentia sine Princeps , quod mei. meminisse digneris . nec enim is sum, qui tantum ii noris merear. Cui tum Princeps: Absit, ut tanti , , mihique dudum amicissimi viri

memoria animo umquam excidat meo .

Quo dicto, ut suam in eum existimati nem palam ostenderet , praeclara illius merita suis coram aulicis laudibus prosequi non est gravatus . Infinitus prope sim , si prosequar quantam apud Regni primarios, doctrina perinde ac dignitate conspicuos viros adeptus sit virtutis juxta,

. ac eruditionis famam , quantum apud Omnes nominis pondus , ubique laudem & autoritatem . verum silentio premere non licet quanti illum multis in locis secerit , qui totius Ecclesiae clavum sapientissime tenet, Clem. XI. iId certe in primis testatus est , cum ad lsupremum honoris gloriaeque fastigium lipse unus , gratulantibus ac plaudentibus cunctis, ingemiscens & in lachrymas pene ad morbum usque estusus, assumptus, multorumque Summorum Pontificum vestigiis, insiliens , aureos plane Bernardi commentarios de Considermione, Eugenio id er-

148쪽

IO. MABILLONII. in

Tertio filio quondam suo inscriptos, quibus ipse in tractandis continuis , iisque

gravissimis totius Ecclesiae negotiis, uteretur , separatim ab eo nova luce , novaque forma donatos voluit . ino porro plausu elegantiorem sibique nuncupatam opusculi hujus editionem excerrit dui. dum laudatus , nec umquam sine laude nominandus Pontifex , luculenter aperiunt directae ad Praepositum nostrum Generalem D. Claudium Boitard , Pontificiae litterae , dignae plane quae hic omnium oculis subjiciantur.

a . Dile te Fili Salutem. Ornamentum profecto fingulare accessit νά- ιHationis officio ob exaltationem nostram ad Apostodicum Solium filiali reυerentia a te v bis exhibito , ex opuscido D. Ber Mi De Consideratione , quod elegantioribus opis nuper edi, ac nostro nomini in i Em tuo Lpsus Congregationis , cui proceris πα-- , a . nos deferri curasti. Cum enim prolereneam s quam Mutare supremis Ecclesiae Recto νς argumentum in eo proponatur; cupiamus sane praeclaro Praedecessorum nostr mensino pari spe fructus , ea inde attinerem nita , PM auctar sanctitate aeque ac doctrina relabris e Sal toris fontibus hausta , is Merim ejusdem vineam mellifluo derisavit GDquis . Gramm autem supra. modum accidisse nobis hujusmodi sudiosae erga nos volantatis specimen explicare rei a peroptamus: ac p

lonium e xistimatio. Littera Pontificia .

149쪽

inde paternae nostrae caritatis documenta nu=u- quam deerunt tibi ac universae Congregationi,' isque potissimum qui in recensendisi Eccle

.. I m operibus , pio ac laudabili institvrο -- ctenus Iaborarunt , adtac inde euer, Miaborant e quibus omnibus t fingiuis Apostoliacam benedictionem peramanter , impertimur . Dium 8. Manli 17 I.

LVΠ Quo Μabillonium loco haberet laud tus Pontifex, haud ita post luculenter te- Sanctorii- status est . Enimvero ut erat Mabillonius religione & eruditione perinde conspicuus , immodicos quosdam honores inique ferens, qui in nonnullis Galliarum. locis praeter sapientissimas a Summis Pontificibus praescriptas regulas , quibusdam

Samstorum ignotorum , seu ut vocant baptizatorum reliquiis Roma advectis impendebantur , de nujusmodi cultu modeste disseruit , ut abusum illum evellere , medicamque ei manum admovere satagerent custodes religionis Praesules . R gatus igitur sententiam aperire suam de duorum tumulorum inscriptionibus, quarum altera in agro Vesontionens . altera apud Λmbiano. nuper reperta fuerat, de corporibus in iis inventis , essentne

Christianorum , an paganorum ζ Et si rustiem Christianorum , an Sanctorum icenda essent , illisque cultus impendi posset , . qualis corporibus Sanctorum Roama advectis haberi solet λ an veri praeterea

150쪽

terea Martyres habendi essent illi sive anonymi , sive obscuri nominis, quorum corpora coemeteriis eruuntur λ quibus indiciis eorum Sanctitas, & Martyrium discerni possent λ quo denique cultus genere Sancti illi incogniti essent honorandi Θ Rogantis voto ut faceret satis, eosque revinceret haereticos , qui Ecclesiam ea de re velut superstitiosi cultus ream traducunt, quasi Sanctos personatos fidelibus colendos exponat, epistolam sub nomine Eusebii Romani ad Theophilum GaI

Ium de cultu Sanctorum ignoromum scrΠpsit , ea

sane styli moderatione , ea erga sacras reliquias reverentia, eoque demum quo fervebat religionis studio, ut eam una cum eruditis Catholicis quam plurimi Galliarum Praesules adprobatione eXce- 'perint ; ex iisque nonnulli ad praescriptum ejus Sanctorum ignotorum cultum in sua ditione exactum Voluerint. hinc non semel variis in regionibus , variisque linguis recusa legitur. Probatum pene omnibus, cordatis ma- Nisnmillis xime viris Mabillonii opusculum, mo- displicet te quidem exiguum, sed argumenti praeia abi Py' stantia conspicuum , nonnullis displicuit, quodam zelo ductis, aut alia, quam hic aperire parum interest, ratione impulsis. unde aegre ferentes severiores Mabillonii regulas, mox alii asperrimis in eum libellis invehuntur, quos vix quidem le-