C. Iulii Solini collectanea rerum memorabilium

61쪽

hodie noti sunt admodum corruptum sit, in hoc solo legitur sere emendatum neque ex ing nio, Sed tractum a meliore exemplo. qua propter fio mihi rem animo informo auctorem huius recensionis virum doctum saeculi fere noni ut in aliis omnibus ita etiam in libris quos sequeretur deligendis curiosum nactum esse codi es iis quos habemus non in summa re sed in paucis minoribusque sere emendatiores et tam his libris usum quam coniecturis textum suum constituisse. Sed ut redeamus ad classem interpolatam univeream, iam patefaetum est unde Sumenda sit ea quam interpOlator ponere voluit lectior servant eam codices Parisinus Sangallensis Angelamontanus plerumque omneS treS, interdum vero duo soli vel adeo singuli sui s. c. solus Ρeam exhibet p. 145,1) et ita, ut omnes, maxime duo primi subinde aut ad lectionem deflectant familiae divereae aut, id quod saepius fit, duarum familiarum lectiones coniungant. quare nisi adHumptis libris ordinum primi et secundi quid huic classi proprium sit certa ratione non

discerna8. quae omnia cum explicari omnino nequeant

nisi lectiones has in marginem primum, deinde in or tionis tenorem admissas esse statuamus, quodammodo de totius generis vi et natura praeiudicium faciunt, quod iam videndum est num confirmetur ipsis his lectionibus consideratis et expensis. Sunt autem interpolationes de quibus agimus generis duplicis: nam aut subAtituuntur verbis Solinianis alia ad sententiam non diversa locutionibus tantummodo immutatis aut adiciuntur res a Solino praetermissae. et illarum quidem interpotationum minorum quaenam ratio Sit, yvidentissimo apparabit subiectis exempli loco iis quaedoprehenduntur in brevi Capite vigesimo nono: p. 144, 9 inaestuet cl. I. II, aestuet SA. algore inhorrescat El. II, algurescat cl. I, alguine horrescat SA; fuit fortasso olim alati inhorrescat. I 0 tam breni curriculo ol. II, in tam breni cum Diuiti by GOoste

62쪽

ricula farticulo Bern. cl. I, in articulo temporis SΑΡ . p. 144, 11 dissonam cl. I. II, dissonam sui SAP. 15 caelesti cL I, et caelesti cl. II, a caelesti SA. 18 incaleseere cl. I. II, eoandescere SP . 20 incanduerunt ol. II, incanduerit cl. I, inc tuiι SΑ, inclaruit P . p. l 45, 1 hiemales cL I. II, glaciales SA. 2 ut hauriri etiam a sitientibus non queat cl. Ι. II et SA, ut morem suum prohibeat hauriri P . 3 calet ol. I. II, calescit SΑΡ.9 dissoluta est cl. I. II, interiit SA.

II prona ad humum cornua cL I. II, prona in ad P) humum corraua et obnisa SΑΡ. Huius generis amplificationis et immutationis quae- via pagina offert exempta complura, cum perpauci Sint loci in hac recensione in brevius contracti, ut p. 153, 8 verbis . Solini ex Plinio fere desumptis a Canopo . . . septiuo in ea insula quae ostium Νili facit interpolator substituit a Canopo ... ibi sepulto. de illis autem vixerit qui alitor iudicet in universum ac iudicavit emendator libri Lei densis, qui ubi primam eius generis te tionem i p. 4, II ad marginem rettulit, subscripsit ei:

9 Iosa est. rem abunde declarat comparatio auctorum antiquorum cum eorum quos Solinus compilavit tum

qui Solinum compilarunt: nam paucis8imis locis exceptis cum libris generis primi secundique faciunt contra tertium . ita ut paucis desungar p. 86, 15 commati υι altior aestimetur quam unde imbres cadunt ad verbum sere desumpto ex Mela classis tertiae libri substituunt ut nubes supervadat; p. 111, 16 quae teguntur Pannonia iro fortis et solo laeta totidem sere verbis ropetit Didorus, cum libri interpolati SAP longo discsedant: dehine Pannonia vel Pannoniae eiro forιis s fortes) sola plano uberique svel uberioque ; p. 112, 16 pecua nisi interdum

citat Priscianus in institutionibus ad verbum ut exhi- Diqitigod by Corale

63쪽

Qbent classes prima et secunda neque agnoscit quae addunt libri interpolati ibi ot aestate. unde iam Sulmasi p. li 78: in priore editione, inquit, Solinus non restantum, sed ipsa paene ubique Plinii verba usurpaterat. ut eae sescentis locis rerum esse scimus: in posteriore res retinuit, cerba immutavit, recte omnino, ubi proprioro editione substitupris libros sinceros, Pro posteriore interpolatos. illam de duplici editione opinationem praeter alia vel maxime refutat, quod qui aetate Romana Solinum compilaverunt ad unum omnes suam in censum non veniunt loci solitarii nec satis certi ut Isidorianus allatus ad p. 93, 10) stant cum libris ordinum duorum primorum Contra tertium: illas omnes qui usos esse credat editione priore ab ipso auctore reiecta, is ridendus magis erit quam refutandus. Porgimus ad interpotationes maiores, quaS C mPosuimus p. 233-237, ex parto iam admissas, Sicut supra exposuimus, in familiam secundam, in tertiam vero receptra Omnes. stae ita comparatae sunt, ut POSt ea quae supra de earum parte diximus, de toto genero non multa dicenda restent. praefatio altera primum habet inscriptionem eandem quae est in priore Adrento absurdo, cum ex ipsa extrema pateat utramque editionem duobus diversis dedicari: undo codices duo infimae notae Ambrosianus C. 246 ius. saec. XIII et Parisinus Lat. 11206 saec. XValteram praefationem inscribere maluerunt Herennio or tori. deinde quod ait auctor praefationis librum antea oditum esse impolitum et scabrae informitatis, nuno vero inchoatae rei summam manum imponi, omnino index est et quasi quaedam praedicatio et commendatio minorum de quibus modo egimus interpolationum, ut his damnatis actum sit de praelatione quoque operis recogniti. quid quod mutatio iudicis, qui ex collectaneis remum memorabilium iam fit polyhistor, plane eundem Prae se seri auotorem, qui per totum librum vocabula vocabulis mutavit.

est autem ea mutatio non minus Surda quam retentum

nomen Adventi: Polyhistoris enim appellatio non libro Diuitiaco by GOoste

64쪽

convenit, sed libri auctori, noque aliter usurpatum invenitur antiqua aetate, maxime do Cometio Alexandro appellato Polyhistore cum aliis tum Plinio, a quo interpolator

vocabulum videtur sumpsisse. denique in eadem prae- satione commendata additamenta maiora, quae ad incrementum cognitionis accesserunt cura longiore, Sane perpauca nec tanto hiatu digna habent multa quae offendant. Britanni ea supplementa omnium Primaria cur abiudicanda sint Solino, supra iam p. XLVII sq. doCuimus. no magis eiusdem esse longam de hebeno narrationem p. 237,

11 - 25 ostendit loci Pliniani, quom hoc loco Solinus ex-

Scripsit, comparatio cum recenSione utraque: nam eorum,

quae altera addit, apud Plinium vestigium nullum invenitur. denique omnino interpolatoris est, non ipsius auctoris, quod locum do cinnamo a Solino ad caput de Aethiopia relatum et ibi retinuit et paucis immutatis in eapito de Arabia iteravit sp. 236, 10-23 . quocum recte comparabitur locus do monte Olympo a Solino collocatus in capito do Thessalia, ah interpolatore translatus inter Macedonica. - Ita quae in hoc hibrorum ordino adie ta mutatavo roperiuntur qui non unum tantum alterumve locum inspexerit, sed universum gonus diligenter consideraverit, omnia a Solino quominus abiudicanda sint non dubitabit. Sed quo magis constat hos e libros in Summa re Coclitam ei. mside carere utpote sedulo et perpetuo interpolatos, eo 'μη ' diligentius cavendum est, ne quae habent bona sibi propria simul contemnantur et neglegantur. nam supra iam docuimus non solum hane librorum familiam verum Rervavisse in locis permultis sp. XLl1. XL ill) eum classe secunda contra primam, item in locis quibusdam sp. xl vu) cum prima contra secundam seiusmodi enim consensus volex ipsa quam hapc classis subiit contaminatione repeti potest), sed etiam non paucis locis, ubi classes duae potiores eodem orrore serrant, deteriorem hanc Solam verum exhibero sp. x Liv). quid quod extat locus p. 177, 13,

65쪽

et in sola tertia sereata ita dosonduntur a Plinio Priscianoquo ut ea a Solino abiudicare non sustinuerim denique quamvis interpolatorem a coniecturis non abstinuisse probabile sit et pravarum quoque quaedam Eoot perpauca exempla inveniantur sui p. 122, 19 Rutulorum pro Autolorum), tamen qui vel solos locos speciminis loco supra propositos examinarit, recensionem hanc sin libro a reliquis nostris diverso eoque perbono perfici potuisse omnino negabit. Superest ut inquiramus in interpolationis originem et aetatem. quod Si restimonia externa circumspicimus, Priscianum quidem, cum in institutionibus scriptis ant a. p. C. 526 plerumque citet Solini librum sub nomino primitivo, semel praeterea afferre vidimus p. xxxvi etiam socundarium Polyhistoris cum interpolatione arto coniunctum. at huic testimonio cave nimium tribuas: nam quos habemus codicea Ρrisciani et ex sodem Theodori libro

omnes descendunt neo superant EMCulum nonum fiuntque

vel antiquissimi eorum glossis tarn additamentisquo reserti, ut cum ex Aeptein locis, quibus Priscianus operis titutum ponit, Polyhistoris inscriptio uno solo ibi quo socundarietantum citetur, hanc ab interpolatore proficisci iure suspicere. quare non OpuS eSt eo confugere ut statuamus

Ρolyhistoris suisse nomen secundarium in scholis grammaticorum Byzantiorum Sotini libro inditum, quod aut ex scholastica traditione aut ex hoc ipso Prisciani tooo sibi notum interpolator cupide arripuerit, ut suam editionem Graeca elegantia intitutaret. - Sed magis quam tostimonium illud non tam Prisciani quam eius librariorum vetustatem interpolationis demonstrat librorum interpolatorum condicio quos vidimus descendero ex a chetypo originis propriae et longe optimo: quid quod uno loco p. 226, 4 glossemate carent, quod occupavit non solum primae et secundae classis libros. sed etiam eum quo usus est Capella, ut vel ea propter interpotatio et ipsa credenda sit perantiqua. - dices quibus continptur si quidem iis adnumerabimus Loidensam Diuiti su by Cooste

66쪽

LXIII

partem eius continentem in capite de Britannia, accedunt ad saeculum nonum. - Ab externis hi S ut Per- Intarmolationis gamus ad rationes interpolandi et res additas expenden- '

das, similis interpolatio in hoc certe litterarum Latin rum genere quod quidem equidem sciam praetorea extat nulla. primum ubi quaerimus quo consilio interpolator tot iocos mutarit, aperte non hoc egit, ut difficilia explicaret, sed magis ut auctori etsi suopte ingenio a putidis sermonis elegantiis minime abhorrenti tamen tauquam nondum satis compis et ut ipse in praefatione ait imposito' adhuc calamistros inureret et fiscabrae insor mitatis proditionem' novis argutiis extingueret', maxime

vero ut suam orationis Copiam ostentaret. nam perSaepe

quae reposuit neo meliora neo faciliora neque exquisita recouditave magis sunt quam quae delevit, sed tantummodo alia, ut grammaticum aliquem deprehendero tibi videare pueros pxercentem exercitio vocabula substituendi pro vocabulis. oratiouem autem in tali negotio cum debeamus exprimere ip8ius nuctoris, non mirum est in interpolationibus tam maioribus quam minoribus sermonem deprehendi plane Solinianum et, ut ipse Solinus sui simia est et . quarum in verbis sententiisque elegantiarum ei copia est eas identidem legentibus obtrudit, ita hunc hominem invenit sui admiratorem et imitatorem, ut rariora quae apud eum leguntur pter que repetas ex Solino genuino J. unde magna Cautione opus eat, Si quis ex sermone iudicare velit de into.

conserantur exempli eausa ambitio tergorum huhuiorum p. 234,22 et ambitio extimae eviis p. 172, 19; mediaia p. 237, 17 et p. 109,17: in emaritudinem emtubertiri p. 236, 14. p. 237, 14 et p. 152 4; honorari

deponens p. 237, 25 et p. 32, s. 42, 1; eandi re p. 234, 18 et p. 46, 3. 169, 12. 20o,9. 221, 12; nitem p. 234, 20 et p. Il6, ii sensu tamen

aliquantum diverso. alia intorpolatori propria: porro Mae da loco p. 235, 12 expressum sortasse ex Vergilio Aen. 6, 711 nam etiam in interpolationibus minoribus deprahenditur interdum eolor Vergilianus, ut p. 180, ii), eo erecta p. 235, 23, Pomona pro fructuum proventu p. 235, 21. uhertus pro nhere p. 234, 9 aetatem vix aeeuratius de

finioni.

67쪽

lationum aetate: quamquam ex meo quidem iudicio quae interpolator posuit Don multo doteriora sunt Solinimis genuinis et vix usquam ostendes in interpolatis hambarismos ab aetate Romana infima scilicet abhorrentes. - Tutiora indicia praebent auctores, quorum eo piam apparet suisso interpotatori, rosque ab eo allatap.

et primum Plinii historiam naturalem, quam Capellam

quoque et Isidorum lina cum Solino versavisse excerpta Eorum ostendunt saepe mixta ex Plinianis et Solinianis,

adhibuit pliam interpolator, nam inde habuit locum do vimineis navigiis p. 234, 21. deinde citat Aristololem p. 235, 9, salso tamen, cum apud eum haec non lagantur, legantur contraria. multo maioris momenti psi locus de anno natali Alexandri Magni p. 237, 1, quem

asseri interpolator Ex Nepote, scilicet ex eius chroni is, ab alio nemine auctorum quos habemus relatus sv. in ed. Nepotis Rothiana p. 179 et omnino genuinus. nam et annus quem prodit v. c. 400 - Ol. 106, 3 Disi vorus,

tamen vero Ol. 106, 1 proximus oSt D ct consulum nO

mina ibi rotata ullo alio, qui quidem hodie supersit, loco

tam plena et persecta leguntur: in anno autem urbis conditae quod erravit non Nepos, Sed qui Nepotem exscripSit, numerum ponens CCCLXXXV pro cccc , eiusmodi errores constat aetatis infimae auctoribus omnibus communes esse et sero sollemnes s v. chronol. Rom. meam

p. 130). quare licet minime sequatur ipsa Nopotis chronica adhibuisso interpolatorom, certe hoc sequitur interpolationΘm originis esse minime recentis. - Ad res ubi accedimus, sunt quaedam quae Christianum auctorem prodere videntur, ut gentilia rota p. 234, I 5, δε- testabilis sacrorum ritus p. 234,4 de hostiis humanis, commoneri in feminam p. 235, T locutione aetatis maximo ehristianao. sed talia facile saliunt nec nego etiam se ganum hominem haec scribere potuisse. - Lingua Graecae aliquem usum prodit adnotatio do insula Planasia p. 233, 29. plus sortasse momenti habot additio ad locum de Blemyis p. 236,5 apprio inde orta, Distiir orale

68쪽

quod interpolator bene norat Blomyaη degentes in Asthiopia nee Sane capite truncos, quorum captivos ab imperatore Probo missos Romam urbani homines mirati sunts Vopiscus Prob. 17 coli. Aurel. 33; Zosimus I, 71 et quibus iam etiam post Probum Saepe actum bellatumque est ad stet atom usquo Iustiniani s Mamertinus genethl. Maximiani 17 4; Prisci ex . li p. 153 od. Bonn. cum nota Valesii; Olympiodori exo. p. 465 ed. Bonn.; Procop. bell. Pers. 1, 19: C. I. Gr. n. 50723: denique Blemyes hi cum interiecerint c. a. 373 in Arabia adoram maris Rubri Pharanitarum eremitas quadraginta mox rotatos inter sanctos Tillemoni hist. des e . 5, 106: mem. eccl. 7, 5733, memorantur etiam a Christianis auctoribus cum Graecis tum Latinis, ut Sulpicio Severo idial. 1, 223. Quod autem non solum locos de cinnamo, quod pro Αεthiopia tribuit Arabiae, et de pipers intorpolator retractavit, sed adiunxit narrationem de liobono Indiaoneseio unde petitam, convenit aetati inter Romanam nostramque intermediae sollicito quaerenti de morcium ex oriente advectarum Datura set Origine. - Denique in

tulit capiti de Gallia lacus Brigantini laudos, laetos

campos Norici subalpini, cogitans opinor de Iuvavensibus, planitiem Pannoniae cum fluviis Dravo et Savo. itom do Uiborniae incolis narrat non paucta, quorum quaedam ex Plinio petita esse vidimus p. Lx vil), alia dosmetuum proventu et de feminarum usu communi componi poterunt quodammodo cum iis quao do Caledoniisseribit Dio 76, i 2; cf. Caes. beli. Gall. 5, lέ), pleraquo

vero non leguntur Praeterea apud quemquam et auctorem prae se serunt Hiberniae pergnarum . itaque cogitationi stativi subpunt monachi illi Scoti ex patria insula Hibernia ab sexto inde fasculo excurrentes in continentem, Columbanus Brigantiae moratus per triennium eiusque discipuli sociique. quorum ut constat de studiis Vergilianis, ita sori potest, ut horum aliquis Sotinum recensuerit eaque in margine scholia addiderit, quorum deinde particula illata est in familiam secundam, uni

69쪽

l. xvi

Editio ma eonsi lium Auetores Solini

versa farrago in tertiam. DPquo quidquam intor insiticia haec sextare puto, quod aut infra liano notatoni sit nut supra. nam quae ex illo tempore ad nos Pome- norunt. Persaope continent testimonia vote iam nliunde

ignota: sio plano similiter codicos Prisciani quidam dot Horos neque in suo gonoro Solinianis do quibus agimus comparandi referunt locum Alfit Aviti ad 4, 29 p. 134,3 IIeris 3 poetao votusti ot parum in vulgus noti ). quod si eius notatis sunt, quam modo definivimus, id ost sexto fortasso saeculo conscriptast, g S-sae hae non ita spornendas sunt ut merito spernuntur vulgares post Itomanam a0tatem adiectae, sed a toxico- graphis corte expend udae: onquo inter alias cauSn In movit, ut quarum mihi copia fuit pas in hae oditione Oxhiborem OmuPS. Pergo ad exponendam huius editionis rationem et o iudiei nom. - Crisis Solinianae vol maximum adiumentum positum est in comparandis locis aliorum veterum auetorum Cum iis, quos ante oculos habuit Sotinus

vel potius auctor Sotini, tum iis, qui ex Solini auctore ipsovo Solino fluxerunt. prioriου ordinis locos ad ma ginem intoriorem adscripsi a me enotatos, ma opere adiutus in ea inquisitiouo cum doctrina et industria Salmasti tum accuratis indicibus, quos otio Schnoidoradio fit ad Plinii seditionem Silligianam. quod si quid praetermisi, operam huic rei impendens non indiligentem, sed subitarium, velim Oxcusent ii qui supplabunt.

longe pleraque certo ad suum auctor in revocata Aunt itaque offectum, ut et cortius et commodius utare scriptore oo, cuius usus nullo loco non Pondseat ox qua stion

') Consoni poterunt praeterea glossa illata in Velleii librum Mur-hacensem Bx opere paucis lectitato Aemilii Surae v. quas dixi inmus. Rhen. novo i 6, 282 qu quo habentur similia in Plinii historiae naturas libris supra iam obiter commemorata p. xx x , ut adnotatio ad T 55 in uno Chissi etiano et ad marginem quidem reperta, quam vetustam esso patet, Plinii esse non credo Delli Aeno tririelisioque mus. Rhen. nov. 18, 232. 528 .

70쪽

uuctoritatis. ueterum circumscripta est haec inquisitio, ut supra dixi, voluminibus Plinii sonioris et Melae. Eorum vero auctorum, qui eΣpilarunt nul OPUS, CuiuS Coinpilatores epitomen Solinus confecit, Appuleii et Ammiani, aut ηψi R οφ ψ

ipsam opitomen Soli Dianam, Augustini Capellae Prisciani Isidori Aldhelmi Boduo locos ea diligentia eoque iudicio quibus pollebat congcsaerat Carolus Ludovicus Roth

Basileensis. quibus ego ita usus sum, ut singulos denuo exigerem et reicerem non desumptos ex Solino, qui inter adnotatos a Rothio utpot in opera inchoata erant non Pauci, procul habendos omnino a crisi Sotiniana.

nam id quod supra p. xxxll) significavi, qui Solinum usurparunt auctores sero omnos Augustinus Capella Isidorus Diculi deniquo, quamvis Plinii librum nacti opitoma Soliniana facile carere potuisse videantur, tamen perpetuo fere simul adhibuerinit Plinium et Sotinum, ut eiusdem commatis Saepe ulteram Partem ad hunc, alteram ad illum revoces. unde magna Cautione opuS est in Oxcerptis illis recte aestimandis et ad suum quodquo

locum reserendis, id quod in Capelta diligentor socii

Frid. Ludecho libello supra p. XXxl citato. - Ceterum vix opus est monere, quanta sit auctoritas et utili truchorum utriusquρ generis teStimoniorum, a quibus non solum iudicium de libris in universum vel maxime pendet, sed etiam multis locis tectio emendatur v. p. xxxtu vel confirmatur. quamquam ne ab his quidem Solini libris antiquissimis afuerunt errores, sicut constat doCapelliano ex p. 226, 4, suspicero etiam de Isidoriano ex P. I 64,9. editiones autem ne fallerent Devo, id quod saepe factum est, lectiones vulgo admissae, Sed auctoritatis incertae ex alio uuctore in alium Propugurentur, quantum potui cavi, adhibitis etiam in Mola Ammiano Capella editorum futurorum amicorum meorum subsidiis criticis. desideravi tamen apparatum pleniorem et certiorem maximo in Plinio et in Isidoro. Post antiquissima illa scripturuo Solini anno te8timc Do eodietim dinia succedunt libri scripti. ante omnia curandum fuit. N ' φη