장음표시 사용
301쪽
i) Z Nonne Deus ad hominum arbitrium accomodari se debet i Foedissime igitur prolapsi sunt, dum e contra presbyterum aeterni judicis arbitrium sequi debere
Haec , ut quisque novit, aliaque u geri possent ad demonstrandum ministrum sacramenti poenitentiae non esse arbitrum a
Deo & paenitente electum , sed verum I proprie dictum judicem & Christi vicarium
ab eo constitutum, ut poenas decernat, &absolutiones impertiatur secundum divinum propositum nobis in scripturis declaratum, & ab ecclesia nobis traditum ; at quoniam in notissimis Versamur, ideo , caeterisOmnibus omissis, hoc idem solo Tridentini testimonio plane confirmabimus. Haec igitur concilium Trident. SesS. I 4. cap. S. :
Dominus no et Iesus Chrisus e terris ascensurus ad coelos sacerdotes fit lysius arisarios reliquit , tanquam praesides O
dices, ad quos omnia mortalia crimina
deferantur, in quae Christi Meles cecido
si in Μatth- is. . qui biis addi possunt Hugo des. Viistore in summa I. I. de sacram. c. 26. . M Rici ardus ejus collega de potestate ligandi c. I 7. Disitiroo by Corale
302쪽
Secunda a 8 srint: qui pro potesate es tum remissionis
aut retentionis peccatorum sententiam pro
Hoc itaque expuncto commento, &simul necessitate jurisdictionis transmissae confirmata , ut quis valide a peccatis absolvat , jam quisque Videt nullius momenti esse debere absolutionem datam a pre bytero ei, qui in crimen incidit reservatum, utpote datam sine jurisdictione . Pre byteri enim in Ordinatione jurisdictionem non accipiunt, aliter frustra Tridentinuinjurisdictionem exposceret pro valida absolutione , cum eam Semper presbyteri haberent. Α poenitentibus sane ipsis non consertur , ut suprR Vidimus. Remanet ergo ,
ut ab episcopis habeant. Ab episcopis habent jurisdictionem, vel cum provehuntur ad regimen parochialium ecclesiarum, Vel
ad consessiones audiendas approbantur . Sed in utroque casu semper caSuum reservatione limitata ac circumscripta tribuitur ; continuo enim prohibentur, ne a
reservatis absolvant. Ergo jurisdictionem non habent presbyteri, dum irretitum casibus reservatis reconciliare attentant.
Quod, ut clarius pateat, animadVCrtendum est jurisdictionem idem esse ac
303쪽
dictionem juris, seu acium ipsum jurisdicendi; potestas autem jurisdictionis nihil aliud esse potest , quam potestas jurisducendi in subditum . Considerata vero in Sacramento poenitentiae est auctoritas qua dam in alterum tanquam in subditum, per quam sacerdos velut judex in cum sententiam rite serre valeat, Vel ejus peccata remittendo vel retinendo , ut supra etiam diximus . Vide clar. Μerbesium incjus summa christiana de poeni. dissert. q.
q. 3O. aliosque passim theologos. Presbyteri in ordinatione recipiunt quidem campo testatem , quae ordinis dicitur , qua coadjutores episcopi constituuntur, & id net habilesque fiunt , ut ipsis demandari possit ab episcopis hujus sacramenti admunistratio , quaeque est radicalis O inchoata , ut ajunt theologi, potestas ligandi a que solvendi. Sed haec est inepta ad validam absolutionem impertiendam , nisi jurisdictione perficiatur , ut ex Tridentino ostendimus. Perficitur autem cum episcopi attribuunt presbyteris jurisdictionem, seu ipsis concedunt, ut reapse a peccatis absolvant . Quomodonam autem dici potest , quod episcopi concedant presbyteris , uti capse a reservatis absolvant, si reapse ,
304쪽
ne a reservatis absolvant, ipsos vetant 8
Episcopi dando presbytcris jurisdictionem
assignant subditos, quos absolvere debent. Quomodonam criminibus reservatis irretitos tanquam subditos, quos absolvere debeant, assignasse dicendum erit, si ab ipsismet episcopis prohibentur, ne eos absolvant ξHaec sane contradictione implicantur . Praeterea id ipsum liquet ex eodem citato Tridentini capite. Postquam enim tradidisset nullius esse momenti absoluti nem , quam sacerdos in eum profert, in quem ordinariam aut subdelegatam non
habet jurisdictionem, haec subdit: Magnopere νero ad christiani populi disciplinam Rertinete sanctissimis patribus nostris risumes, ut atrociora quaedam O paxiora crimina non a quibusvis , sed a summis dumtaxat sacerdotibus absolverentur: unde m
rito, pontifices maximi pro suprema potestate sibi in ecclesia universa tradita causas aliquas criminum graviores Azo Focuerunt peculiari judicio resemare. Neque dulitam dum es, quando omnia , quae a Deo sunt , ordinata sunt, quin hoc idem episcopis omnibus in sua cuique dioecesi, in aedificationem tamen, non in destructionem,
liceat pro illis in subditos tradita suFra
305쪽
reliquos inferiores sacerdotes auctoritate, praesertim quo ad illa, quibus excomm
nicationis censura annexa es. Cur quaeso Concilium Tridentinum iis, quae de pomtificis maximi ac episcoporum potestate in criminum reservatione docet, illud pra mittit tanquam principium eXploratum , nullius scilicet esse momenti absolutionem
sine jurisdictione impertitam Z nisi quod imtelligeret , nullam habere presbyterum jurisdictionem , quo ad absolutionem ab his
peccatis, in eum, qui in crimen incidit reservatum. Aliter in hoc Tridentini capite nulla esset connexio doctrinae. Quid enim ad casuum reservationem, quae est
hujus capitis argumentum, quod etiam de caseum reservatione inscribitur, pertinet diatrina de necessitate jurisdictionis , ut quis valide absolvat Z nisi jurisdictione carere presbyterum , qui casibus reservatis implicatum reconciliat , persuasum esset concilio . proindeque nullius esse momenti datam absolutionem sine jurisdictione dein cernit , ut vis reservationis innotesceret. Sed hoc apertius etiam constat eX aliis Verbis , quae sequuntur . Inquit enim' in eodem capite: Verumtamen pie admodum , ne hac ipsa occasione aliquis Fe
306쪽
Se cunda a 3 9 reat, in eadem ecclesia Dei cu soditum semper fuit , ut nulla sit reservatio in arricilis mortis ς atque ideo omnes sacerdotes quoslibet poenitentes a quibunis peccatis Oconsuris absola re possunt: exrra quem a ticulum sacerdotes, cum nιhil possint in casibus reservatis, id unum paenitcntibus fersta fere nitantur, ut ad speriores Olegitimos judices pro beneficio absolutionis
accedant . Νihil igitur possunt sacerdotes in casibus reservatis. Sane omnia possent, si valide absolverent. Sed hoc idem auertissime confirmatur
can. I . SESS. ejusdem concilii, quo controversiam hanc diremtam esse docuerunt , quotquot serme hac de re disseruere , cujus en verba : Si quis dixerit epis cosos non habere jus resemandi sibi cubs, nisi quoad externam solitiam , atque ideo
casuum reservationem non prohibe , quominus sacerdos a reservatis Mere iaUODat , anathema sit. Quis non agnoscit in hoc Tridentini
Canone omnino eversam Littae opiuionem ZId agnovit , & fassus est vel ipse in Secunda editione operis inscripti Dei Dinitiori flabilire impedimenti dirimenti it matriamonio littera i 3., licet postea in saepe Gi-
307쪽
iata epistola de sacramentali absolutionea casibus reserVatis in primum errorem relapsus sit , eumque pro viribus tueri satagat. Integram tamen Tridentini sententiam in supracitata secunda editione interpret tus non est Litta , cum eam solummodo
nullius momenti esse absolutioncm dixerit, quae a simplici presbytero, non autem quae a parocho de reservatis attentata fuerit. Hanc distitationem asteri, ac tuetur. etiam in epistola de sacramentali absolutione , ubi art. 47. contendit Tridentini canonem explicandum esse de solis simplicibus prcsbyteris . En ipsius verba & rationum m menta , quibus hanc interpretationem de
fendit i Io glio silmone per ora , sta me ho voluto sare neli' opera , che miconfutare Ι scilicet supracitata de jure
i) Hoc verbo supporre videtur negare, quod aperte non docuerit in secunda editione simplicus presbyteros nihil facere , dum a reservatis absolvunt :& in hoc sensu non accepisse Tridentinum . quod salsum esse existimo. Haec enim habet: Con ci3 ii concilio di Trento perseade hensi, che la riserva de' ca- si produr possa una nullita di assolutione eci,& paulo post: e se una riserva dovia eger taIe , onde Ila proibito , che u sacerdote vere absolvar , e tale onde dir po Diuiti rod by Corale
308쪽
pone. In progresso di questa lettera vi diamo diem pol, cle si parta δε tuit' altro. Da
to duraque, che ii canone decida it diristode' ν scoxi di riseruare i casi sano alia mι lita di assolussone, io ho destio, che Sacerin
pcnγa de' parochi non si dicon nulla leasDurioni nel caso di riserea. Pare a
primo aspello, che una tale interpreta': Onesia a uanto sentata, ma νOi sycte me-glio di me la negoti in genere di cose oriose , come seno te riserve, vile a dire, cho Iono da interpreta si nel senso piusneuo in Japor della liberra . ora L priama massima, che ne νiene di conferen I, 8, che non debbansi intendere inchiusi neAla risi a se non quelli, che esprestamente sono indicati . Ma colla Farola sacerdos
de' facerdoti, ehe nihil posint in casibus reservatis. deb-he riser una riserva di siti sidi ione, non mai LE' ina lebile podesta sacerdotale . Tandem concludit : Determinato pertanto d ii complasso di tante ragioni, non vo scio dissimulare di eger di parere , che la riserva de' ca- si, che fa it vescovo per ra porro a semptici sacerdoιiai giurisdiibone suddelsgata M annullante i assolubione, e che per riguaeso a parochi di giurisdibione ordinaria non M. che obbligetnte la coscien a a non assolvere, ma non invalidante l' assolutione seo .
309쪽
as et Dissenatio non sono GFR amente indicati i parochi
oc. Ex quo concludit : non flo cias ctino e in ditivo i interpretatio cosa canonem scilicet Tridentinum ma e in sicciso do ne d' inteFnctario cosa scytiendola negoti juris in sex. reg. 67.9 ωΠίω cum, qui legem dicere potuit Vettius, est interyretatis facienda .
Tanta est veritatis species in hoc amticulo , ut nil accomodatius ad decipiendum videatur. Primo tamen monet de fallacia argumenti allata regula juris , quae nihil ad rem est . Docent enim can
ni star i nomine legis hic venire legem
Fri, atam, seu conventionem conIrahel
lium, quae in praejudicium contrahentis intelligi solet , nunquam autem leges ecci Siae , Vel principum , in quibus vel nihil ambiguum & obscurum , vel a legislatore explicandum. Equidem nihil esse obscurum aut ambiguum in hoc canone vel ipsamet c non istarum & theologorum concors & pe petua sententia nos certiores facit , qui
i) Vide glossam in hanc regulam, & instituti nes canonicas Rumigii Maschat l. tit. I., aliosque a Diuitiasti by o le
310쪽
etiam parochos nomino sacerdotis comprehensos esse in hoc canorae, eorumque ab-SOlutiones a reservatis nullas & irritas esse extra omnem dubitationis aleam positum esse tradiderunt . Fieri enim non potest,
quod ambiguitas & obscuritas hujus canonis tot canonistas fugerit , atque theol gos , iique pro lege steterint, dum eorum plures non solum pro detegendis , sed etiam confingendis dubiis, & obscurandis vel clarioribus sanctionibus , ut libertati indulgerent, quanto pollerent ingenio, neminem datet. Sed neque Litta ambiguum & obscurum existimavit hunc canonem, saltem ci
ea rem , de qua agimus; sed eo consilio duntaxat attulit regulam juris, qua decernitur contra eum sciendam esse interpretationem, qui legem dicere potuit apertius, ut Vocem sacerdos exponeret impropria imterpretatione , seu , ut ipse ait a uanissentata. Hujus tamen impropriae interpretationis rationem reddit ; & primo docet Vocem sacerdos non significare parochum :non Ol dir paroco, ex quo concludit absolutiones a parochis datas a reservatis nullas non fuisse a Tridentino pronunciaias. Sed haec vox sacerdos neque significat