장음표시 사용
31쪽
Ad praecedentes Synodos in qua discutitur canonum Apostolis attributorum authorltas.
ΜIrari subit si quum habita suere illa de rebapti
gandis ijs quos intinxerant Haeretici Concilia, fuerit aliqua Canonum Apostolis attributorum notitia, qui fieri potuerit ut neque a Latinis Cypriano, &octoginta lex alijs patribus quibus praefuit, quorum vota omnia Synodica supersunt,facta ulla metio fuerit trium Canonum Apostolicorum scilicet qs. 46. N 68. qui perspicue decernunt inanem esse baptismum ab Hireticis collatum, cum tamen potuissent hi Canones suppeditare praecipuum sententiae Istorum prssidium,
ac munimen. Maxime cum Stephani rescriptum ex aduerso urgeret ipsam eis aduersantem Apostolorum traditionem. Ipsi quidem Africani recurrunt interdum ad Apostolicam authoritatem , sed illam dumtaxat, quae ex eorumdem sacris Libris depromitur, quale est Pauli effatum saepissime ab eis repetitum et unus Deus, una fides unum Baptisma. His adiunge Augustiniim . qui nec in totis septem Libris de Baptismo contra
Donatistas, in quibus fusissime de hac quq stione displitat, ullius meminit Apostolorum canonis . Imo vero ij b. s. cap. 23. sic ait: Apostoli nihil exinde praeceperunt, sed consuetudo illa, qua opponebatur Cypriano ab eorum traditione exordium summise credenda est sicut multa,qua uniuersa tenet Ecclesia, ct obhoe ab Apostolis praecepta rem ereduntur, quanquam scripta non reperiantur. Haec Augustinus. Neque etiam antiquiores Grsci canones istos agnouerunt, alioqui namque Firmilianus Episcopus Graecus , &Grecae Synodi aduersus haereticorum Bapti Lmum conuocatae Prsses , qui in sua ad Cyprianum epistola, que cumque potest suae sententiae argumenta,
32쪽
probationesque congerit, hosce Apostolicos canones non siluisset. Scio utique a patribus Graecis interdum Apostolis attribui nonnulla, hi S canonibu S sancitae . Verum liqc ab illis accepta fertit sancti Patres, iasi qua tenus in illa vulgari canonum serie continetitur , sed quatenus ab Apostolis eiusmodi traditio, &vsus in Ecclesias praesertim Orientales dimanauerat. Porro Clementem & natu , & Episcopatu Roma num hos collegisse canones mihi nemo persuaserit :tum quia, ut satis ostendi. canones illi veteribus patri bus presertim occidentalibus incomperti erant, tum quia in eisdem non pauca damnantur, quae fuerunt a beato Petro, cuius fuit Clemens discipulus, & Succes sor tradita Romanae Ecclesiae ; ut est Canon quintus de uxore Episcopi, vel Sacerdotis,vel Diaconi non dia mittenda obtentu Religionis. Et canon 63., quo statuitur poena depositioniS, aut excommunicationis in eum, qui sabbatho ieiunaverit. Qua de re plenius infra disputabimus . Et canon 68. quo eisdem multantur poenis, qui feria quarta non ieiunanerint . Hosce canones aut de Graeci suscipiunt, ex quo se schismate a nobis diuulserunt, ut praetextum arripiant damnandi Romanam Ecclesiam: ut liquet ex schismatica Syn do Quini sexta , quae magnam his canonibus arrogat authoritatem , & Romanam damnare audet Ecclesiam canonum illorum infractricem. Exaduerso Concilium Romanum Episcoporum septuaginta sub Gelasio Papa librum canonum Apostolorum pronunciat apocryphum , & allegatur in c.
Sancta Romana Ecclesia dist. Is . His adiungenda I si
dori censura relata in decreto c. canones dis I 5. cano nes, qui dicuntur esse Apostolorum , nec receptos esse
ab Apollolica Sede , nec Sanctos Patres assensum illis praebuisse , atque ab hqreticis sub nomine Apostolo rum fuisse compositos: in eis tamen aliqua utilia contineri. Marcellus Papa, de Martyr tres Apostolorum fam
33쪽
sanctiones perhibet quarum tamen nulla ad illos vulgo Apostolis adscriptos canones referri potest. Primo, ut undequaq; a quibuscumque iudici s liceat Episco pis Apostolicam Sedem appellare. Secundo, ut nullum haberi Concilium possit , nisi de suprema sedis consensu Tertio , ut Episcopi criminum accusati iudicari non possint nisi in Synodo, quae fuerit Roma. ni Episcopi aut horitate indicta. Et Concilium Ancyranum can. vlt. allegat canonem prohibentem , ne seia plenarius diaconorum numerus excedatur . Qui cita rati canones cum non possint ad eam reserri collectionem vulgarem canon uni Apollolis attributorum. satis inde arguitur, non esse necessario reserendum ad
illam canonum triuialem congeriem . quidquid legitur prioribus Ecclesiae taculis canonibus Apostolicis attributum, etsi fortasse tale aliquid In ea collectione legatur: in qua etiam complures leguntur suppositi iij canones Apostolicq traditioni plane contrarijrvi sunt qui rebaptiZari haereticos sanciunt , aut sacerdotem
De tribus Unodis Antioeianis. TR ia memorantur Antiochena Concilia, quorum
priora duo fuerunt contra Paulum Samosateanum Antiochiae Patriarcham , impie asserentem de
Christo nihil fuisse quam merum hominem . Primum quidem conuenerunt Antiochiae Praesules Asiani sub Imperio Gallieni , inter quos existit . celeberrimus ille Neocaesareae Ponti Antistes Gregorius Thauma turgus, & Firmilianus Cappadocum Metropolites , anno octauo postquam fuerat a Stephano Papa de fidelium societate excisus . Quod argumentum est, Fir- milianum postmodo ab errore resipuisse, altociui non admittendum in legitimam Synodum. In hac damnatus est Paulus . Qui tamen subdole poenitentiam si
34쪽
cineilium sinuessanum . Ismulauit,& palinodiam dixit . Idem tamen digressis in proprias sedes Episcopis, vitaque functo Thauma-
turgo, laruam deposuit,& peruersum dogma pertinacias asseruit.
Quocirca Episeopi Asiae secundam Antiochiae Sy. nodum celebrarunt, in qua Paulus denuo condemnatus, & sede deiectus . Sed parere recusans,& suorum factione munitus, Patres necessitate adegit interpe Llandi ethnicum Imperatorem Aurelianum brachi l 0-cularis auxilium ad sanctissimi decreti executionem implorando . Aurelianus causam iudicio Romani Episcopi Dionysij commisit, qui re penitus explorata , Paulum iuste depositum declarauit . Id iudicium Imperator executioni demandari iussit,& Paulum eisci. Legendus Eusebius lib.7.hist.Eccl.c. 24. Tertium denique Antiochiae Concilium habuerunt Ariani tempore Constanti, Principis , de quo inferius suo loco .
Vum Romanae praeesset Ecclesi3 Marcellinus,desaeuiente atrocissima Diocletiani persecutione celebratum Concilium fuit in quadam Synuessae crypta circa Marcellini causam , qui ethnicae cruoalitatis metu idolis thura adoleverat . Erat Sinuesta Campaniae oppidum , quod nunc vocari perhibent Rocea di Mondragone. Istud Conilium refert Baronius in annum3O3. eiusque acta ut vera,germanaq; admittit; fatetur tamen aliquot mendis vitiata. Idem coni,cit indictam fuisse Synodum istam a Romano Clem , ad quem totius Ecclesiae spectabat regimen ac sollicitudo in defectum Romani Pontificis, ut ex multis liquere potest Cypriani litteris. Hic vero nouum.& antea inauditum
35쪽
is Notitia conellioram periculum urgebat, ne Pontificis summi lapsus totius
Ecclesiae ruinam secum traheret, aut exitiale schisma imieheret Non enim fuisse a Marcellino Synodum conuocatam conuincitur inde, quia culpam suam prorsus negauit coram ipso Concilio, donec productis pluribus testibus , iam amplius dissimulare non valens , suum postremo delictum profusis lacrymis confessus est : neque dignum se esse qui versaretur in ordine Sacerdotali. Cui Patres responderunt: ore tuo condemnaberis , quia prima sedes non iudicatur a quoquam,ut legitur in huiusce Concilij actis Memian erunt pariter An altasius in Marcellino, & Nicolaus Papa I. epist. ad Michaelem Imperatorem. Caeterum Marcellini lapsus non fuit infidelitas erroris in intel. Iectu, sed pusillanimitas contra debitam fidei professonem, qualis fuerat triplex Petri negatio. Sed hanc ruinam Marcellinus paulo post Martyrio reparauit .
SIcut Diocletiani cum Maximiano , & inseque n. tium Imperatorum Galeri j, Maxentij,Maximini, atque Licinia persecutio multis fuit occasio triumphi ; ita plerosque ex opposito impulit in ruinam . Quare Patrum sedulitate multis locis prouisum fuit circa lapsos. In oriente quidem per Synodum Ancyranam, cui Vitalis praefuit Antiochiae Patriarcha , &per Synodum Alexandrinam, in qua Petrus Alexandris Patriarcha & deinde sub Maximino Martyr suos edidit canones poenitentiales circa lapsos . In occiduis plagis pariter circa Iapsos prouisum est per congregatum Eliberi Concilium, quae est Hispaniae Baeti cae ciuitas dicta vulgo Elaira. Huic subscripsere inter
alios Osius ille Cordubae Episcopus, qui postmodum Nit
36쪽
concilium Eliberinum. 17 Nicaeno Generali praesedit, & Valerius Caesaraucume Episcopus , ille idem qui praestantissimum Martyrem
l Vincentium habuerat administrum. Contigit ista Νyno-l dus an . Chr.3os. aut circiter Galerio,& Constatio impcHic, ut fideles in officio continerentur rigidiores,caini non es procusi sunt, quam in Concilijs Ancyrano &l Alexandrino, in quibus communio post lapsuin poenii tentibus saltem in vitae discrimine indulta est , quam . lapsis denegat Eliberinum. Huiuce ConciliJ tacito ta-j men nomine meminit Innocentius I. epist. ad Exupe- , xium Tolosanum Episcopum his verbis: Eth9c quaesitumi est quid obseruara oporteat de hs qui post Baptismum omnitemPore incontinentiae voluptatibus dediti , in extremo vates suae fine paenitentiae , simul communionis reconciliationem eaposcunt . De bis obseruatio prior durior , pocterror interue nrente misericordia inclinatior est. rm consuetudo prior tenuit ut concederetur paenitentia , sed commvn o negaretur . Nam cum illis temporibus persecutiones crebra efent ne com--mIovis concessa facilitas homines de reconciliatione Iecuros non reuocaret d lapsu, netata merito communio est,concessa νε-ntum ra, ne totum penitus negaretur duriorem esse remissionem fecit tem oris ratio . Sed postquam Dominus noster pacem Ecclesiis reddidit, iam depulio terrore Communionem darι obeuntibus placuit .ctc. Ita Innocentius.
Eliberina itaque Synodus interdicit communione in fine vitae eos, qui post Baptismum lapsi sunt in idololatriam can. t & a. eosque, qui post peractam poeniten tiam lapsi sunt in fornicationem can. 7. & illos qui per maleficium hominem occiderunt can. 6. & passim alijs canonibus prolapsos in alia grauia criminam. Verum posterior Ecclesiae disciplina mitior exstitit, qlue non permittit viatici communionem cuiquam poenitenti Inline vitae subtrahi , ut liquet ex Ancyrani Concilij
can. 6. & Nicaeni can. I 2. N Agathensis can. II atque ex praefato Innocentu rescripto , nec non ex uniuersali
37쪽
Caeterum Eliberinis Patribus immitiores suere No uatiam,& Cataphryges Haeretici, seu Montanistae, qui
nedum viatici communionem , sed etiam omnem reconciliationem poenitentibus moribundis recusabant,
ut testantur de Nouatianis Cyprianus epist. sa. ad Λntonianum , & epist. 67. ad Stephanum Papam, atque Ambrosius, & Pacianus in suis de poenitentia libris . De Montanistis vero Tertullianus ipse Montanista lib. de pudicitia cap. I. Itaque ne immanitatem, quam in illis haereticis Ecclesia Dei semper execrata est, in istud Concilium refundamus, illa communionis in ipso vitae exitu statuta priuatio nullatenus reconciliationis , seu absolutionis, sed Eucharistiae Sacramentum adimit. Quis vero non abhorreat, &detestetur poenitenti veniam in ipso vitae exitu, atque imminentis iam irrevocabilis iudicij limine suppliciter, &lacrymose roganti, reconcillationis prae sidium, & opem in tanto discrimine subtra- lhere Quis non perhorresceret illius inhumanitatem, qui prohiberet, ne quisquam manus auxiliares ei porrigeret , qui sua culpa in gurgitem prolapsus, & iam fluctibus obruendus supplices manus tenderet, ut eriperetur , praeserti m si facile,& absque Liberatoris periculo posset eripi e An vero maior erga corporalem vitam adhibeda est charitas quam erga redempta Christi sanguine animam,quae poenitens,& lugens in ultimo vitae confinio, & extremo salutis aeternae discriminopiae Matris Ecclesiae opem , ac praesidium iamiam in ,
circunstantium,& frementium daemonum manus casura emagitat, & miserabiliter implorat Seio equidem dici posse communionem de reconciqliatione poenitentis perinde, ac de Eucharistiae beneficio, verum de hac sola exponendi sunt illi canones Eli- herini. Id enim dirae,ne dicam diabolicae immanitatis horror suadet, simulque apertum Nicaeni canonis ι 3. testimonium statuentis seruandam esse , quam voca
38쪽
cintilium Elibe in Isantiquam, & canonicam legem . ut qui ex hae vitia egrediuntur vltimo, & necessario viatico non frustrentur: ita tamen ut si post: acceptam Eucharistiam conualuerint, inter illos dumtaxat recipiantur , qui solis fidelium orationibus participant. Quibus ex verbis liquido constat mentionem hic tantum eorum esse , qui in poenitentium statu versantur. Cum igitur Nicaenum
Concilium in quo praesidebat qui Eliberino Concilio subscriptus legitur Osius attestetur hanc esse anti-quanis & canonicam legem circa poenitentes de vita periclitantes, Canones illi Eliberini,quamuis Nicaenae dispositione contrarij, non sunt trahendi ad extremam immanitatem, quam Ecclesie spiritus perhorrescit,sed ad eam moderandi sunt seueritatem, quam verba ipsorum necessario prae se serunt . Denique illam usque adeo sinistram a quibusdam neoteric IS excogitatam Eliberinorum canonum explicationem satis condemianat antiquae pietatis, & eruditionis specimen Cyprianus epist. a. ad Antonianum, sic dicens contra Nouati ais nos : Miro1 quosdam sic obstinatos esse,etit dandam lapsis non
putent poeuitentiam , aut paenit enIIbtis exIstiment veniam δε-
negandam . Scriptor quidem ad miraculum doctissimus Dionysius Petauius in suis ad Epiphanium notis hanc Eliberinis canonibus assi xerat inclementiam; sed coninsultius postmodum ab ea sententia recessit in suis ad Synesium notis . Refert Ambrosius lib. 2. de poenit.3. quod poenitentis absolutionem , & reconciliationis semper comitari soleret dominicae carnis communio et verumtamen ex iusta causa tantisper ab hoc instituto recesserunt Eliberini patres Canon Eliberinus I q. Cereos placuit per diem in caemeterio non accendi r inquietandi enim Sanctorum Spiritus non
sunt. Haec prohibitio,qua Nouatores contra pium Caiatholicorum usum abutuntur , illis temporibus conueniebat, quum inter paganos versabantur Christiani, ne
isti superilitioni participarent. Ethnicis enim persuar B a sum
39쪽
sum erat mortuorum animos tum cibis, tum lucernis indigere, quibus & famem , & tenebras dispellerent . - ideoque dapes, lac,& vinum funeribus inserebant,ut fi dem facit Plutarchus initio vitae Romuli, alijqui vete res. Homerus scribit Odysseae undecimo ab Vlysse ob
Ialam cum sanguine , & vino farinam inferorum anitam abus: & has accedentes avide quq apposuerat absorpsisse. Praeterea in exequijs Miseni apud Virgilium AE
neid. 6 Auersi tenuere facem , congesta cremantur turea dona, apes, fuso erateres olivo . Ait Tertuli. de resurr. Ur. C. LEthnicos ita defunctis parentare , ut eis esculenta ap- . ponant quae comedant, eodemque igne & corpora ipsorum, & appositas dapes absumere. Idem similia refert lib.de testim. animae, cap. q. Itemque Epiphanius in Ancorato c. 87 Quin etiam tumulis accensas lucernas includebant, cuiusmodi etiam nunc ad effossas eorum urnas reperiuntur. Causa cur fideles funalia,cereosque in exequijs adhibent tota mystica est , ad significandam lucem aeternam , quae post caducam hanc vitam viorum animis affulget . Verbum porro inquietandi, quo utitur canon, displicentiam signat , quam Sancti post hanc vitam ex viventium superstitione conci
viunt . His adde gentiles luminibus ad sepulchra ple, rumque usos per magicam impietatem. & necromantiam, eoque videri pertinere vocem inquietandi, quavius est etiam Samuelis Spiritus a Pythonissa rogata Saul Regis euocatus . Quare inquietasti me ut suscitarere I. Reg. 28. Postquam vero fatiscente gentilitate liberum caput extulit Christi religio , tum demum fideles procul ablegato metu, vel suspicione approbam di , vel imitandi profanos gentilium ritus, cereis accensis Christianorum exequias prosequuti sunt. Scribit namque Hieronymus ad funus sanctae Paule ingentem fuisse concursum Clericorur',& Monachorum
cereos ardentes deferentium . Gregorius etiam Nicaenus in vita Macrinae Sororis commemorat Cleri.
40쪽
conellium Uiberinum. 11 eos, qui ei iusta persoluebant funus comitantes , cereos accensos prae manibus habuisse. ας ἐκ νοῦ κηρῆ
Canon 36. quem nobis etiam obiectant Haeretici , ita sancit: Placuit picturas in Ecclesia esse non debere , ne quod colitur es adoratur , in parietibus depingatur . VLmens Concilij percipiatur , habenda temporis ratio est, quo desaeuiebat in Christianos gentilium insectatio. Fauet quippe canon iste imaginibus sacris, quas ideo vetat parietibus appingi , ne gentilibus Iudibrio essent . Quod sane periculum, haud ita timebatur in imaginibus, quae in Ecclesijs appendebantur, aut alioqui mobiles collocabantur, ut subduci,& alio transferri persecutionis exurgente procella possent. Simili ex causa in Codice Iustinianaeo lib. I. tit. 8. lex promulga tur Theodosi, , & Valentiniani Imperatorum pronibens signum Saluatoris in silice humi insculpi, aut pinisgi,ne videlicet conculcetur, aut conlauatur ab ijs, qui in locum sacrum conueniunt. Quod item sanxit Qui-
nisexta Synodus can. 7 cum hac ratione , ω ς α - Τη
Ne incidentium conculcatione victoriae nobis tromphaeum iniuria afficiatur. Praeterea non immerito suspicatur Baronius Canonem istum ab Iconoctastis , qui olim Hispaniam inco-Iuerunt confictum, & suppositum. Ratio eius est, quia licet proferatur ab Iuone lib. 3. decreti, non tamen ab ijs, qui eum pr cessere canonum eompilatoribus Fe nando Diacono, Dionysio exiguo , Cresconio: tum
quia veterum Iconomachorum Hispanorum nemo quantauis diligentia , undecumque argumenta contra
sacras imagines conquisita collegerit, Eliberini Con-ciiij in ipsa Hispania celebrati canonem ullum profert,non Vigilantius,non Claudius Taurinensis Episcopus, ambo in Hispania versati sacrarum Imaginum impu