장음표시 사용
251쪽
tera, t n. . Caussa Arnal ina, seu Antonius Amatris Doctor ου Sociis Sor boni eis. tiudicatuδ. Leodii apud D. myotu, ἐθF. I. Sex. Pompidi Festi cae Mar. Verrii Flacci de Verborum Significatione Lib. XX. cam notis Andrea Dacerii. Accedunt Notae int ' gra Iosephi Maligeri, E. Ursini, σα Ampelo2.sumptibus Hu-guetanorum, I v. q. Dan; .. G Qii Morbosii Dissertationes Academica π Epistolicae. Acce sfit A toris Vita, Cc Pr M/ω D. Burchardi Mase. Hamburgi,' apud Sofr. Libernicher, t v. . Johannis Fabricii D. re Pros in Acad. Julia ordinarii Amoenitates Theologicae varii π selecti argumenti. Helmessarii apud G. IV. Hammium, Imn. . Visa D. Martini Lutheri nummis atque iconibuι Agustrata, sudio II. Christi ni Juncker. Francos re Lipsiae Uud Georg. Andr. End terum, t0y. I. Petri Van Masrichi Theologia Theoretico-Practica. Trajecti ad G num , apud Th. Aneo, I v. . Galilaei Galilaei Systema Cosmicum. eludem Tractatus de Motu, nune primum ex Italico sermone in Latinum Persin. Lugae. Bat. apud F. maring s D. Severinum, ιερρ. .i Visa di Don Pistro Giron, Ducad' O una, fritia da Gregorio Leti. Amsterdamo appresso Georgio Gallit, Isses. Ia. D. Vander Wis en Sermo Academicus de Numero Septenario iter ditus, additu Vindiciis caec. 'anequerae I N. . Pag. 2o7. lia. 26. pro exotericos lege ἐξ ta
252쪽
calendis Iunii, Anno M Dc XCIMA DEMONS TRATION OF THE MESSIAS &e.
DEMONSTRATIO MESSIAE , UPUA VERITAS RELIGIO-nis Christianae, conrra Iudaeos poti imum , defenditur. P. II. ore Maxime Reverendo in Deo Patre RICHARDO Episcopo Γathoniensi re Lollensi. Londini apud π. Rogersddo. 8. Alph. I. plag. Ir- N ςgra tria abiere lustra,ex quo Vir MaximeVenerandus Risiarisdus Uidderus, Bathoniensis & ellensis hodie Episeopus, primam partem hujus Demonstrationis suae edidit. Quae quod in Acti nostris hactenus locum non invenerit, infelicitati nostrae est tribuendum: siquidem cum recens in lucem producta esset,ad manus nostras non pervenit , nunc autem prolixius eam recensere , postquam tanto tempore doctorum virorum manibus versata fuit,sh- pervacaneum foret. Quin & ex altera parte prolixius enarranda, facile de eo,quod priori ponendum est,pretio *cum unusquisque statuere poterit. Cum itaque in parte priori Autor Maxime Reverendus argumenta, quae cuivis non iniquo rerum aestimatori .potissimum autemIu uultu principiis imbuto,religionisChristianae veritatem per. suadere possint, luculenter propositerit; in altera hac parte accuratissime omnibus Iudaeorum argumentis ad evertendam eam proferri
solitis respondet. Ea summo studio ex libro Nigachon, R. Isaaci Chiauli Emunach , aliisque hujus furfuris libris conquisivit imo& peculiari industria manuscriptum Lusitanum, a Menasse Ben Istaei, quem ipsiim hujus foetus parentem esie existimat, Richardo Cud.or-
253쪽
tho olim, tanquam omni apparatu ad religionis Christanae perniciem tendente instructissimum armamentarium monstratum,eXa -
nandum suscepit: nec ea quae eruditus Iudaeus contra Limborchium,& Abarbanel in Commentariis ad Prophetas posteriores expediere arma, trepide evitavit, sed inutilia reddere omnia sustinuit. Exordium autem huic disceptationi ejus dedit luculenta comparatio argumentorum , veritatem divinitatemque missionis atque scriptorum
Mosaicorum Iudaeis, Christi vero & Apostoloruni nobis persuadenti um, quae statim a cavillationibus Iudaeorum vindicantur. Cumque Christum & miraculorum sive copia sive magnitudine , & praedictionum veritate, Mosen longissime superare planissime constet ; historia vero eorum,quae a Christo & Apostolis ejus gesta sunt,traditione non minus firma quam gesta Mosis nitantur ; & denique scripta, quibus
Christiana nititur religio, non minus luculente impressos prae se se. rant divinae originis characteres quam Mosaica invicte inde concluditur, vel nimiae credulitatis adversus Mosen, vel incredulitatis nimiae adversus Christum,Iudaeos reos peragendos esse. Incredulitatis vero hujus causa cum in argumentorum pro Christo militantium infirmitate quaeri non possit, verior ejus ratio inquiritur: quam Maxime Ven. Autor praecipue in ingenio eorum ad carnis delicias nimis proclivi, in malitia & pertinacia, in fastu denique & superbia eorum collocat ; tum etiam porro in superstitiosa, ac cum neglectu solidorum mage ossiciorum conjuncta rituum & ceremoniarum observatione, in caeco quo ferantur indoctores suos studio, in stulta traditionum sive legis oratis veneratione, in insecuta vitia ista induratione. Quae omnia, ut ferat hujusinodi rerum natura, aliam adhuc incredulitatis Iudaicae causam pepererint, mediorum scilicet, quibus ad veritatem perducerentur,raritatem. Accessisse postremo omnium scandala ab
ipsis Christianis miserae genti,& vivendo improbe, & absona multa docendo atque agendo, quod in Romana Ecclesia praeci at,& f
ralia odia ac intestina bella gerendo, objecta. Praecipuis nisce causis ivsuperabilis fere Iudaeorum incredulitatis expositis, alia adhuc impedimenta quaedam superiunt, a Max. Ven. Autore observata, cliari tatis scilicet Iudaeis a Christianis exhibendae raritas, eorum in liberis suis instituendis ac contra Christianam religionem mature armandis
infausta diligentia,horrenda eorum,qui Synagoga ejurata Christo no'
254쪽
. men dant,inter Iudaeos detestatio, & denique quorundam, qui a Iuda,icis ad Christiana castra transierunt,hypocrisis perfidaque malitia .Iam vero quantum ad rem ipsam, dubiaque a Iudaeis sanctissimae religioni
nostrae opponi solita, praecipua fere eorum vis in oppugnandis quatuor Evangeli si is versatur. In quatuor classes argumenta, quibus fidem eorum impugnant,MaX. Rer. Autor dispescuit. In prima classe ea collocat, quibus miseri Apellae quatuor Evangeliorum historiam . neq; sibi ipsi satis constare , neq; cum perspecta omnibus rei veritate
consentire, conantur evincere, atque huc refert objectiunculas, quas
narrationes de ficu a Christo maledicta, de Christo pro hostibus sui;
in cruce apud Patrem situm intercedente, quae cum Christianorum opinione de efficacia intercessionis Christi, & calamitatum Iudaicarum causa nequeat conciliari)de tempore quo ad Christi resiuscitati se pulchrum processere mulieres, Angelorumque qui ipsis apparuere nil. mero, & denique de templo Herodis spatio annorum XLVI extru.eto,ipsis suppeditant: cavillationibus enim contra genealogiam Christi, a Matthaeo & Luca traditam, ad hoc caput referendis, ob rerum dicendarum copiam, peculiarem inferius locum concessit. Reliquis vero objectionibus istis non tantum datas ab aliis responsiones nova luce collus fratas opponit, sed& majoribus longe Veteris Testamenti historiam laborare ostendit. Secundam argumentorum Iudaicorum classem contra religionem Christianam absolvunt ea, quibus quatuor Evangeliorum historiam legi Mosaicae contradicere, satis infeliciter
probant. inam futilae enim sit Mosis, juramentum per nomen Dei jubentis, & Christi, jurare suos omnino nolentis ; Mosis, polygami am& divortia permittentis & Christi, obicem licentiae isti ponentis oppositio: quam inepta verborum Christi mandatum suum de chari
tate fraterna novian appellantis,cum vetus tamen sit& a Mose jam traditum,interpretatio, perspicue post alios Maxime Rever. Autor docuit. In tertia classe argumentorum ea collocantur, in quibus ab Evangeliis communis omnium Christianorum fides, ex falsa Iudaeorum persuasione,abit. Talia sunt loca Matth. I, rs.XIL 46. XIII, 6, quae receptae Christianorum de perpetua virginitate Mariae: loca Mati. XIX, i7. XX, 23. Marc. VI, s. XIII,32, quae doctrinae de divinitate Christi: locus Matth. XII, 4 o. qui Christianorum sententiae de re surrectionis Christi tempore, repugnare ab ipsis creduntur. Quar-Hhr tam
255쪽
tam denique classem argumentorum Iudaicorum, quibus respondetur,constituunt loca V. T. perperam ab Evangelistis ex eorum sentent a allegata.Citare enim eos loca quaedam nuspiam in sacris V. T. libris obvia sibi persuadent, quod fieri putant a Matth. c. II, 23. ubi tamen o vel adsensum respici Doctiss. Autor arbitratur, qui omnibus Prophetis hic proinde etiam generatim citatis 'communis sit, qui Nazarae um fore Christum crediderint, quocunque sensu vox illa hic accipiatur ; vel ad vaticinium nonnisi per traditionem servatam, cujus, occasione commorationis Christi apud Nazarenos, facta mentio sit, utpote quae istam seu compellationem, seu statum Christi, in memoriam omnibus revocaverit. Similes allegationes locorum nuspiam in V. T. Gobviorum occurrere Iudaei, sed similiter confutati, putant Matth. V, 63, quam allegationem, si sensum respicias,recte se habere, nec opus esse ut ad traditiones Pharisaismi corrupti confugiamus, Maia Re Autor putat,EXod. XXXIV,ILI6. Devt.VII,2.3. De LXXV, II.I9. cum Exodi XVII collata, consuli jubens: legemque de charitate adversus hostes Iudaeis datam ad συγγενί ς tantum pertinere existimans, quod ex collatione Exod. XXXiI, q. cum Devt. XXII, i. r. J & praxi Iudaeorum confirmat,) item Ioh.VUM. XIX, 28. 36. At porro in vere allegatis, Evangelistas aberrare tamen quandoque in circumstantiis nonnullis, objicientibus Iudaeis respondet, atque adeo loca Marc. II, 26. Matth. XXV, 32. XXVII, 9. vindicat; de quorum ultimo obiervandum esse duximus, non improbabile Autori nostro videri, Ieremiae es se caput IX, X, XI, XI I, XIII de XIV vaticiniorum,quae Zachariae tribuuntur , cum illius longe rectius quam hujus temporibus ista conveniant. At neq; ,quod calumniantur Iudaei,praeter rem atque inepte V. I
Scripturas ab Evangelistis allegari, ostendit, meritoq; applicari rebus, de quibus agit, a Matth. c. II, IJ, I7, I8, typice & in V. T. prolata, evincit. Quid quod alludendi qualiae libertatem integram Evangelistis relinquendam esse existimet Z Examinatis autem contra quatuor Evangeliorum historiam proferri solitis objectiunculis, ad eas progreditur,quibus reliquorum N. T. librorum fidem ener-Vare nituntur, idque eo ordine, quem R. Isaac in iis proferendis fuit
secutus. Sic ut unum solum adducamus exemplum,omnes R. Isaaci . evanescere ostendit scrupulos circa locum Aci. VII, 16. si observetur,
post Κογυμνου omitti per ellipsin conjunctione Gy,ilc verba o τω μν ματι, ex proxime praecedentibu4 cile repetςnda; quo observato,istam totius
256쪽
totius textus Mert paraphrasin, nulli dubiorum Iudaicorum obnoxi- am: Iacob & Patres nostri, in aegypto vita functi, inde in Sichem deportati fuerunt' & nonnulli quidem eorum cum Iacobo in s ,,pulchro,quodAbrahamus certa pecuniae summa emit,fuere conditi:,,alii vero cum Iosepho repositi fuere in eo sepulchro,quod a filiis QEmmor, parentis Sichem, mercatus est Iacobus At maximami gelibri hujus partem implent ea,quae Iudaeis historiam nativitatis Christi,prout a Matthaeo traditur, arrodentibus, & genealogiam ejus ex dissensu inter Matthaeum & Lucam omnimodae falsitatis arguentibus Cpposuit. Horum argumentorum priori integrum caput Vdicavit, in quo tamen potisirmum allegatio prophetica apud Matthaeum c. I comm. 22 dc ab maminair & vindicatur. Genealogiae Christi vero capita sequentia decem impenduntur: di quantum ad dissicultates scopulosq; in genealogia a Matthaeo concinnata obvios, sigillatim eas omnes eXaminat, atq; adeo in amovendis iis quae comma H ca.
pilis IMatthaei impeditu reddunt, Hieronymum, Gomarum&Spali hemium; quae v. ia, Gomarum, Spanhemium, Piscatorem; quae v. IS. Lucam Brugetilem,& Light otiam in Harmonia; quae v. 8,Grotrum,
L his tum, Spanhemium & Postinum potissimum secutus esse vi. detur. De Cainane apud Lucam ct III, v. 36, praeter Hebraicorum codicum fidem commemorato, ipse quidem cum Cordesio, Grotio & anhemio sentit, irrepsisse, nescio cujus vitio, istud nomen', tam riversionis LXX Senum, quam in Lucat Evangellitie codices: satis comis mode tamen etiam a nonnullis, Cainanis nomen ab ipso Luca profectumesie defendentibus, excusari Evangelistam observat, eorumque λυσιν ex Uiserio,Iunio & Lightiaoto,uti videtur,decerpta,prolixo satis exponit. Eosdem aliosque Viros doctos sequitur in sequentibus capitibus, in quibus dubiis, quae ex instituta genealogiae a Matthaeo ct
Luca traditae collatione nascuntur,una cum aliis quibusdam huc pertinentibus quaestiunculis respondet. Ast ultimum denique caput alterius generis objectionem explodit,eam nimirum quae Eliam,Mes' sae adventum praecesilirum, nondum venisse, adeoque Iesum non
esse posse Christum urget. Qua prolixissime discussa , finis huic volumini imponitur, ita tamen ut tertii adhuc voluminis spes nobis re linquatur. Cujus lemmata hic exhiberi cum haud invitos passuros ψςremus Lectores, nos quoque volentes lubentesquq ea nunc reprα
257쪽
sentabimus. Complectetur itaque illud de aeternitate Legis Mosa cae ; de pace temporibus Messiae promissa; de promissione Messiae nul-Ja conditione restricta ; de sensu verborum in ultimis diebus ; de vaticinio Iacobi Genes q9, io & de loco Haggaei c. II comm. 6 dissertationes nonnullas : historicam item Pseudo Messiarum enumerationem;deuaonstrationem,quod doctrina deSS.Trinitate inN.T. tradita idoneum non sit obstaculum,quo ab Ecclesia Christiana Iudaei prohibeantur ; disquisitionem de fundamentis expectatae illustrioris Iudaeorum conversionis, & denique de nostris, pro varia conditione nostra in promovenda Iudaeorum conversione ossiciis disertationem. Quae omnia uti dispellendis, quibus infelix Iudaeorum gens opprimi tur, tenebris egregie non conducere non possint: ita praetereundum non est,potiorem voluminis, quod nunc prae manibus habemus partem, illustris quonda Viri R. Boylii laudabili instituto deberi, qui contra Judaeos aliosque infideles quotannis, suppeditatis in eam rem simitibus,publice disputari voluit. Priora namque hujus libri capita Maxime Ven. Autor, ut Boylianae voluntati satisfaceret delectus, publice Odissseruit: id quod propterea monendum duximus, ut ob hoc quoque illius meritum, Viri omnes laudes supergressi Manibus Lectores nostri occasione ista bene precarentur. 'AL MINUCII FELICIS OCTAVIIIS. ET COECILII GPRIANTH Vanitate Molorum Liber: uterque recensitus ta instratin a
CHRISTOPHORO CELLARIO. Halae, sumptibus Zetueri & Mustelit,i6yy. in s. plag. 16. & di d. Cui nuper Lactantium insigniter illustratum in lucem ediderat,
quem superiore Novembri pag. s33 recensitimus: idem nunc Marcum Minucium Felicem, ejusdem argumenti, nec minoris ingenii Scriptorem elegantissimum, quo ipse Lactantius usus fuerat, pari industria ornatum exhibet. Caussam eandem sibi editionis dicit fuisse, quae in edendo Lactantio fuerat,ut purae Latinitatis Scriptores, iique Christiani, in nostris oris excusi, notiores juventuti nostrae fiant, &, quod maximopere suadet, in ipsis quoque Scholis Christia nis cum ceteris receptis auctoribus Latini sermonis, ad explicandum conjungantur. Multiplicem usum ejus conjuuctionis praefatione
258쪽
ostendit, quod ita futurum omnino sit, ut aeque adolescentes in pietate & in Lingua Latina proficiant: etiam Antiquitates Ecclesiae simul
condiscant, quas non nescire, Christianae rei tantum, aut etiam plus intersit, quam Romanorum Graecorumque mores atque ritus, quibus
multum temporis impendamus, cognovisse. Addit, Mythologiam& de Diis notitiam, vanam quidem per se & inutilem, sine qua tamen utiliores Gentium scriptores nequaquam possimus intelligere, ex Christiano, qui vanitatem simul ostendat, salubrius cognosci, quam ex profanis, qui superstitionibus fucum & speciem adlinant. In his
usibus aeque praestantem Lactantium esse, sed Minucium brevitate gratiorem, praesertim adolescentiae, cui taedio sint longiores sermones ; perspicua brevitas, multum paucis eleganter complexa, pro pter aetatis impatientiam & utilior longe, atque etiam jucundior. Ipsa editione haec sunt praestita: Ipsum Minucium Editor cum cura emen. davit, usus ad id observationibus omnium, qui de Auctore hoc meri ti unquam fuerant: in quibus primas Viro accuratissimo Io. Friderico Gronovio defert. Erat etiam quod a clarissimo Viro, Jacobo perletonio, exspectaverat, sed cum sero ejus litterae allatae fuissent, in fine adjecit, quae ab illius ingenio acceperat. Notas & interpretationes non parce addidit, quibus tam Latinitatis rationem habet, quam antiquitates &historias illustrat. Celebris Iurisconsulti, Francisci Balduini, Dissertationem de Minucio apposuit, quae instar commentarii est, & Antiquitates Ecclesiasticas maximopere commendat ,
etiam Iurisconsulti Christiani ideam sub exemplo praescribit ut nihil desit huic commodae editioni. Accedit S. Cypriani libellus de Idotarum Vanitate, ex Minucii Octavio, id est Dialogo ab Octavio,principe colloquentium persona dicto, expressus, nec minus, quam ille, Notis Editoris celeberrimi ubique illustratus. Testimonia & Iudicia,& Indices tres adjecti: primus Auctorum, quibus Minucius & Cypri'
anus etiam erudita Dissertatione Balduinus usi fuerunt: alter Rerum notabiliorum: & ultimus Verborum sive Latinitatis.
ALCORAM TEXTUS GNIVERSUS EX CORRECTIORIBUS
Arabum exemplaribus descriptus, ae ex Arabico idiomate in Latinum translatus; appositis unicuique copili Notis atque Refutatione. Praemissus es Prodromus totum priorem rimum implens. Auctore LlLDOVICO MARRACCIO, e Congregatione Clericorum Regularium Matris Dei sc. Pata
259쪽
Patavii ex typographia seminarii, r88. in DI Alph. 16
ad Resutationem Alcorani ante octennium primum in lucem ediderat Reverendus Marraccius,
cujus praecipua capita nos in Actis hisce, mensibus Iulio ae Augusto anni post nonagesimum secundi exhibuimus; spes,quam dudum magensedius in Praef. Tel. Ign. sat. p. 67 aliique fecerant, de integro
opere mox secuturo augebatur: cujus etiam eventus citius Libsecutus fuisset, nisi immaturus Eminentissimi Barbadici Cardinalis ac Episcopi Patavini, cujus auspiciis illud adornatum fuit, obitus intervenisset. Nunc vero demum magnificum illud ac plusquam quadraginta annorum opus, de quo felicissime absoluto merito omnes gratulantur octogenario Seni, integrum in publicum prodiit, cujus oeconomiam paucis juxta nobis consuetum morem declarabimus. Inte ger Liber in duas partes distribuitur, quarum altera Prodromum Romae olim excusiam complectitur, ac praeter Indices Alphabeticos reriam notabilium nihil novi continet: altera vero ipsum Alcorani textum,
ex correctissimis Arabum codicibus summa fide descriptum & pulcherrimis characteribus depictum sistit,cui praeter Latinam Versionem, Nota sive Scholia, quibus juSta Arabum Interpretum mentem, obscuriora, & praesertim quae ad historiam spectant,dilucidantur, ac tandem R. tutata illorum subjecta sunt. Huic posteriori parti, nam de priori plura jam repetere nihil attinet) amplam quoque Autor praefationem praemisit, in qua, quid ad opus is hoc hac forma evulgandum .
ipsum potissimum impulerit, quodque commodum inde in Ecclesiam Christiana redundare possit,prolixe exponit. Ac primum quidem postquam ex multiplici Arabicorum librorum lectione, imprimis vero ex correctione seu potius nova translatione sacrorum Bibliorum Arabiacorum, cujus curam sub Innocentio X & Clemente X Pontificibu, ipia habuit , ejus linguae cognitionem adeptus esset, jamque studiis sala Arabicis Christianae religioni contra Agarenicam superstitionem subsi dii aliquid se conferre posse crederet, nihil opportunius se facturum
judicavit, quam si contra Alcoranum Omnem sivum conatum intendi ret,calamumque ac ingenium acueret. Hoc itaque illum adduxi uelaborem istum exantiandum susciperet, quem alii hactenus,exceptis
260쪽
ει recentioribus jungit P. Io. Laurentium Luchesinium in opere, cui titulit Nova copia σFeries centum evidentium signorum verae de nobis, etiam Tomo I supplementorum p. 227 seqq. recensio; & P. Emma. nuesem Saraianum, in libro Italico, inscripto: Breve Traitato, nes uase ιonragioni demonstr.rtive si convincono mans stamentet Turchi in neglexeraiat. Cum vero praestari id a se non posse cognovisset, nisi Alcorant ipsius verbis,Arabice ac Latine, a capite ad calcem fideliter expressis, ea quae contra eundem dicturus erat,planiora fierent,& con. firmarentur, Alcoranum integrum simul exhiberi necessarium judicabat. Ast hic maxima se offerebat disticultas, quae ctiam initium ac progressum instituti diu remorata est. Adversabantur enim non modo decretum a S. Romanorum Censorum Congregatione sub Alexandro VII I'ontifice latum, quo Alcoranus cujus cnmque impressio. Onis re idiomatis proseriptus erat i verum etiam aliorum praejudicia, qui tam pestilentem ac perniciosum librum, si in apricum produceretur, plus damni quam commodi Catholicae Ecclesiae allaturum esse censebant. Haec ergo Adversariorum tela quomodo tunc prius sibi
retundenda fuerint, Auctor enarrat,eademque nunc iterum examinat ac magno roo Ore reprimit. Nam quod primo Romanorum Patrum
censuram attinet, aliud Alcoranum, aliud vero Alcorani Refutationem esse censet, quae ab illis Censoribus nunquam interdicta fuerit; cuna alioquin omnes controversiarum de rebus religionis Auctores, qui adfersusHeterodoxorum errores scripserunt, prohibendi filissent. Regesierant quidem illi, praedictos Auctores ita Haereticorum libros impugnasse, ut ex illis ea solum producerent, quae errorem refellen
dum continerent, ab integro vero eorum opere cum suo commiscen.
do abstinuisse. Noster vero non mirum fuisse regessit, quod illi integra Adversariorum volumina in opera sua non transtulerint; hoc enim & nimis onerosium ob magnitudinem vel multitudinem librorum, & inutile etiam futurum fuisset: at vero breviora opuscula,quale est Alcoranus, non semel a Catholicis scriptoribus,vel integre,vel quoad maximam partem, verbis suis relata atque impugnata fuisse ostendit. Nam ita S. Augustinum contra Fausti Manichaei errores scripturum, integrum illius librum per partes allatum censoria virga castigasse; scribentem etiam contra Fortunatum Manichaeorum pres byterum , contra Fficem Manichaeum, contra epistolam Secundini