장음표시 사용
41쪽
tio vegis adsubditos, siummi Imperis adsuHectos; neque promittit ahquid Iuperiori, neque cogi potest a stubditis,
etiamsi istis juraverit, Deo in perjurium ammadversuro; vinculum enIm conscientiae turpiter rumpitur, seveab hoc, sive ab alio rumpatur. D Deo, non vis Deo
subes, fg constequenter etiam praemiso juramento summus sub Deo ese potes. IV.Ex eo, quod subditi volunta
tem suam transtulerunt in voluntatem Principis, non sequitur illis, quippe volentibus, fieri a Principe iniuriam non posse, quicquid etiam hic adversus illos moliatur. Transtulerunt enim, tanquam creaturae rationales, adeoque juris capaces, quibus proinde injuria fieri possit, si ab Imperante laedantur. Τranstulerunt vi pacti, obligationem reciprocam in Principem non minus, quam subditis producentis. Transtulerunt ad sui conservationem, non perniciem. Unde absurdissime ab HOBBESIO fingitur transi tio voluntatum ex parte civium , qua hi sese ad ea adstrinxerint, quae sunt moraliter impossibilia, & a nullo sano ho- .mine praesumi vel exigi pomunt nnn ). V. Ex eo, quod
fimum imperiir an praesumendum, inquit, homines mentis sanae,. qui in civitaram, ae sus imperiam coibant, ne per aliorum tam a que injuriam natura beneficia omnlerent , eo dementia venisse, ut constituta risitate aliue imperio e in finem merterent, ac natura bona in sui honorem magistratus projicerent,ira ut exempla pecudum ratione carentium, deinde non in suum sed alterius Gum fructus ferre Iusque - arbitrio pasti. agi, mulgeri, tonderi, jugulari, degrubi ae de rari DA-Ient' absit, non id rario, non comm vis sessus, non lex natura patia-- ι uro Atque idem rursus e liberum habet arristium, qui nullis includisur finibus, nee xamen patitur humani ratio consul, in Ius probra, se F laris, ,
42쪽
non licet resistere Principi, etiam male agenti, duriterque subditos habenti, non sequitur, illum propterea in his niti solido juris titulo, & potestate gaudere, simpliciter absoluta atque illimitata.Num Patri,praeter meritum,ultraqUe modum castiganti filium, jus nascitur, quia illi ab hoc resisti non potestὶ num quia, monente Petro I Ep. c.2. V. I 8. 1emi obedire tenentur Dominis non tantum bonis & aequis , verum etiam dissicilioribus , ipsa propterea horum in illos saevitia stabilitur, jurisque titulum nanciscitur 3 Quod igitur egregie monet SENECA de clem. c. I 8. In mancipio cogItan
dum es, non quantum iEud impune pati possit, sed quan
tum Tibi permittat aequi bon que natura; idem sibi subditorum intuitu identidem dictum reputent Imperantes, limites potesatis suae, quos ipsa rerum natura ponit, nemtiquam migraturi. Itaque probe distinguendum est interjus internum & externum ; illud pendet a nexu rerum &actionum objectivo, quatenus istae honestatem conjunctam habent, & ipsam agentis conscientiam tranquillam reddere, aptae sunt; hoc Vero removet tantum facultatem re si
sendi in patiente. Iam vero in ponendis Iurisprudentiae Universalis fundamentis non sane incipiendum est ab eo, quid Princeps facere possit impune, vel irres stibiliter, sed quid facere possit, aestimio morali, h.e. quid facere debeat.
η Hanc Ieris, ae flagitii Princeps accepisse eo existimetur, quod de eo bene sper vis populus, qui eum quasi visum bonum pulli e priataeque militatis disceptatorem elegis, ner o,s esse putavis, quem tanta tamque libera po- resare ornabat pams adfringi ad H,quod ultro facturus videbatur. M gis populas,eum non express ae disertis verbis ei infrenatam dedit pol flarem, tactu pastas indetur, ut, quam babet Princeps, non ad Ramsibidinem, sed ad naturae legem componat. Cons etiam TREUER ad P END. de off. H. dc C. La. c.6. S. II. p. 4 ,
43쪽
Hanc solidissimam considerationem pellime neglexit HomBESIUS, petique hine debet perniciosissimae doctrinae, quam passim tradit in suis scriptis cooo . VI. Ο cium Principis a jure non debet sejungi, neque unum cum
altero committi; cum illa sint inVicem connexa, alterumque altero tanquam fundamento atque basi nitatur sppp 3.
VII. Optime BOEPIMERUS in I.P.Un. p. 288. Exempla, inquit, probant mores,sed jussecundum leges naturae consideratum non probant. Itaque male HOBBESIUS pessimae
sententiae, quam profitetur, patrocinium ab Exemplis repe- 'tit. Non quid, & a quibus, non ubi, & quoties, sed quam bene hoc vel illud factum sit,quaeritur. VIII. Etiamsi limites Imperiis humanis ab ipso Iure naturae praescripti, vel aliunde
etiam petiti,suum saepe non sortiantur effectum, non sequitur tamen, illos per se esse inutiles. Abusus non tollit usum. Nec cooo Non possum, ouin heic mea DcIam verba miri Exeestentissimi, Dn. Pros. CANTII, quippe apprimὶ huc pertinentia. MACH1Α- VELLI-HOBBESII famosa sementia, quicquid veneni habent, ex eo fonte fluxerunt, quod Imperantis potesatem jure EXTERNO non mTERNO aestimaverit, sed hela quaesis non est, quid Imperantes facere po snt,quum nemo es cui resistere liceat Ued qui ENEX LE. GE NATURALI ipsis agendum ineumbat. Con Letiam BOEHMER
recte oh servat, fluminitatem imperii ratisne EFFECTUS eum sum iιo imperio ratione IURIS non esse confundendam. pn Mirum sene est, HOBBESIUM ad probandam Principum potestatem illis identidem tribuere ius, eique reliqua asserta super. struere, quod tamen eodem tempore officium Principis jusulat. Quod non aliunde provenIt, viam quia ille, neglecto jure Inte no, in externo tantum confidit, ex eoque suas perniciosis coninsequentias unice deducit. Cons. adhue BOEΗ R in locis modo citatis.
44쪽
Nec quod vitio homἰδεὐ- υel fit, vel non fit, ipsam regulam
juris mutat, officiorumque natiaram evertit. Intcrest vero
etiam, Principes nosse, illos non jure agere, neque id impune laturos coram Deo, si aliter agant, quam agere debebant. IX. Aliud est solutum esse legibus humanis, aliud non subesse Divinis . Licet hoc posterius de Principibus non neget ΗΟBBESIUS in thesi, negare tamen videtur in hypothesii, talem Principibus potestatem attribuens, quae legibus Divinis plane adversatur. X. Optime BOEHMERUS l. c. p. 200. Non est, inquit, imperium extendendum ad Ida, quae imperium non rec*Iunt. Itaque in Conscientiam dubditorum nil potest Princeps, neque horum Religio ab ejus pendet arbitrio, utpote quam Cives in illius voluntatem nunquam reisnarunt, nec resignare potuerunt. qqq XI. Locus vexatim mus I Sam. VIII. v. II. sqq. HOBBESIO ejusque asseclis minime patrocinatur. Sive enim illum cum
quibusdam de rrr nudo facto, vel consuetudine praeterjus introducta , sive de jure tantum externo us),
cujus naturam indolemque jam in praecedentibus ex
45쪽
, habito scilieet respectu ad regnum heic primum constituendum,non jam diu constitutum,interpreteris,nulla sane istarum sententiarum est, unde absoluti nus imperii civilis Hobbesantis vel tantillum roboris accipiat; quod cum brevitas instituti plura non permittat, alio tempore, . . si Deus vitam & valetudinem porro concesserit, data Ope ra uberius atque specialius persequemur. S. XXXIV. Quemadmodum vero HOBBESIUS cum asseclis potestatem Principum plus iusto extollit, ita eidem non satis, quod erat, tribuere visi sunt Monarchomachr, de quibus su-Pra jam tactis, breviter adhuc aliquid dicendum,restat. Semina hujus perniciosissimae sectae iam sparsa fuere tempore
LUDOVICI BAVARI a quodam MARSILIO DEMENANDRINO, qui & alias Patavinus cognominari solet, in libro, qui ritulum fert, Defensior pacis, propagata postmodum . MARIO SALAMONio in libris de Principatu, LEOΝΕ X.
sedem Romanam occupante. Maxime autem haec Secta, diu hinc inde serpere ac dissiminari visa, vires cepit in Gausa post famosas, easque serae posteritati detestandas
xatis Cent. 2. L. 69. p. 368. ZENTGRAU. in summa juris Divini Sect. I. art. 2. g. BECCMANN in medit. POL Disi. ar. g. s. ubi speciatim hunc locum interpretatur de dominis eminenn quod species est veri juris, Principibus competentis. adde & MUn. Du. Canc. B.D.PFAFFIUM, qui in annot. ad h. l. sententiam reniam cum secunda haud inepte conjungi posse, existimat. cutiu) Quae fuit olim sententia B.D.HOCHSTETTERI, Abb.atis Beben-husani, laudata celeb. eius Filio, in Coss P . Ex. XI. g. 9. nov. D. Eandem etiam perspicue adstructum ivit PUFENDOR FluS deI.
coim Fatetur id celebris Historiographus Gallus, THUANUS, qui
46쪽
rannici imperii iusta indignatione atque taedio capti, in alterum extremum, ut fieri solet, prolapsi, dignitati atque authoritati Principum miris modis derogarunt, proposita, cuius iam supra 1 nobis mentio facta, nova eaque pernicio sissima distinctione inter Majestatem realem, atque perse- hnalem xxx , illam populo, hanc imperantibus tribuentes, ea quidem ratione, ut illa huic non modo par, sed eadem etiam superior haberi debeat. Quo ipso etiam editis scriptis ννν asserere haud veriti sunt, Principem, quotiescunque ad factum istud horrendum, iussu Regis, Caroli IX. perpetratum applicat haec verba Poetae Veteris r eidat ilia dies amo, ne postera eredant Setia cxxx De hae distinctione recte ita judicat PUFEND. de J. N.&G. l.7. c. s. g. 4. quam quidem nos non absurri modo, sed perniciosὸ ad .n perium adplicari judicamus, eo sensu, ut realiVpersonali Majestatisimul N eodem tempore in civitate Monaretica locus praebeatur; adeoque in Rerno Regi tribuatur imperium personale, populo, prout Regi contradistinguitur, reale; quidem hoc illi par, aut superius; prout alias jura realia personalibus nobiliora fere habentur. Hoc enim contradictionem involvere, civitates facere bicipites, non sine exitiabili eonvulsione in aprico est. c n) Talia ruere: FRANCISCI HOTTOMANNI Franeo-Gallia, prodiit An. Is 3. conf& de hoc scripto THUANUS lib. s . Plist. f. 40. liber de jure Ma stratuum, qui Magdebur ensibus Vulgo adscribitur; vide Uedicationem edit. Francos praemissam.& THLIAM I. c. f. so. Anti-Machiavesius, cujus libri authorem ferunt INNOCENTIUM GENTILETTVM,prodiit primum Gallicὸ, postmodum& Latinὸ comparuit A. Is 79. Vinicia contra Tarannos AuthoresTEPHANO IUNIO BRUTO, sub quo ficto nomine alii P UBERTUM LANGUETUM, alii PHILIPPUM MORNAEUM , alii THEODORUM BEZAM latere volunt. LAMBERTI DANAEI Politica Christiana. GuILIELMI ROMAEI liber de justa Reipublica
47쪽
cunque suo non satisfacere ossicio videatur, a populo, tanquam Majestatem realem habente, pro lubitu coerceri, ac puniri, nec modo ab ossicio removeri, sed vita etiam privari a civibus posse, cui sententiae quoque oIim in Anglia, ara cum factio Crom elisana praevaleret, & pluribus
anniscin istianae in Reges improbosiebam et eos authoritate, cuius Ue rum Authorem perhibent GILB. GENEBRANDUM. vide LON-
et Pertinet huc inter alia MILTONI defensio pro populo Anglicano,
quod scriptum Author opposuit SALMASIO, qui Regem contra populum defendereat. De his duobus viris memorabile hoc iudicium tulit vir quidam eruditust MILTONUM malam causam Time, SALMASIUM E contrario optimam causam pesme defenisse; prorsus uti causarum patronis in foro id siepius evenire i-let. Caeterum de duobus his Authoribus conserri etiam mer tur CONRINGIUS in thesauro Rerumpiat. P. a. p. s 6. Nec silentio praetereundus nobilis Anglus SIDNEJUS, cuius librum de - mine civili ex Anslico in Galilaum sermonem transtulit Dn. SAMSONIUS , qui in praefatione hujus translationis sequens istius, Authoris refert anecdotum, idemque attentione nostra haud indignum. Nimirum cum illustris hic Vir, ob defensia Monarchomachorum principia Regi Angliae, Carolo II iam exosior redditus, securitati suae in Patria non satis prospectum crederet, consi- Iium cepit peregre aheundi, in quo itinere Halaiam delatus, Vidit Album Universitatis,quod pro more istius Ioel recepto ipsi fuit oblatum, ut ei sententiam aliquam inscriberet. Arrepto itaque Iibro mox ista verba instruite manus hae inimiea ι annuense petis placidam eum libertate quietem. Quod vero maxime mirandum, illud est, suod eum, aliquo tempore interiecto, in Patriam reverteretur, idemque criminis laesae Maiestatis postulatus, in locum custodiae, non nisi persionis illustribus assignari solitum, Anglice Tomo dictum. duceretur, inter
alia crimina hoc quoquet ipia objectum scit, quod, cum Halatin
48쪽
annis post, haud pauci, iique spectatae dignitatis viri, acces.serunt. Uti vero haec sententia falsa, & ab ipsa civitatis structura, summique imperii indole plane aliena, & sacris etiam literis manifesto contraria est; ita ea non minus, quam doctrina ΗΟBBESII, eiusque sociorum , cui e diametro Opponitur, Valde noxia, & authoritati summorum Imperantium, imo eorundem quoque, ut & ipsarum Rerum publicarum securitati atque tranquillitati quam maxime adversatur. Namque Hobbesiani tyrannIis, Monarcho machi licentiae popularis atque resedionum semina spargunt:
illi subditos in Regum, ni Reges in subitorum mancipIa
convertunt; utrique ergo virus in Rempublicam effundunt
valde noxium, illi tamen crastus, hi Iubtilius araa .. g. XXXV.
Nimis prolixum laret, singula Monarchomachorum arguis menta heic recensere,ad eademque sigillatim respondere;itaque suffecerit, paucas quasdam observationes, tanquam totidem solutionum fontes afferre, quibus observatis haud difficilis ad illa responsio pateat. I. Falsum est suppositum, quod constituens superior sit constituto. Quid si servus sibi Dominum constituati Num ideo hic Domino superior dicendust Adde & hoc, si placet. Non potest constituens superior esse constituto, si ratio constitutionis essentialiter id secum ferat, ut constituto imperium deferatur, cui subjectio in constituente ex ipsa natura atque indole negotii, de quo
esset, inscriptis his in album Universitatis versibus animi ad rebel- Iionem proni signum haud obscurum dederit; cuius rei hic tandem tristis fuit eventus, ut, diversis aliis in istius viri ruinam confluere visis circumstantiis, idem capitali supplicio afficeretur. Praaa Cons. Omnino obs. Hal. T. 6. Obs. I. &BOEΗMER. l. e. p. Ia .
49쪽
cum quibusdam aliis distinguit inter Subjectum Maiestatis proprium & commune, illudque Imperantem, hoc ipsam civitatein esse vult, non propterea famosarn illam Monarchomachorum distinctionem confirmat. Primo enim GROTIUS ipse horum sententiam expresse refutat, manifesto indicio, Majestatem realem & personalem Monarcho mychomachorum ab illa Grotiana plurimum differre. Deinde distinctio GROTII, & reliquorum, eadem utentium, in summa huc redit. Νimirum quando quaeritur, ubi sit Majestas, respondetur, esse eam in Civitate; cum vero hactenus de subjecto Majestatis nondum constet,nisi confuse, adhuc instare licet, & qUaerere, penes quem ergo in civitate Majestas resideat, & cuinam distin m competat, tumque respondetur, esse illam penes imperantem, qui sit persona vel
Uice una, ut in Alonarchra; vel morat ter una, uti in Aristocratra, seu Democratia; cum illic Optimates, hic Patresfamilias, in Concutis DemocraticIs congregati,im- perium administrent. Et hoc sensu jam Civitas est subjectum Majestatis commune: Imperans proprιum. Quo observato patet simul, esse hanc distinitionem ab illa inter
Maiestatem realem & propriam, qua Monarchomachi sensu illis peculiari & proprio, & jam in praecedentibus a no. his exposito & rejecto utuntur, longe diversissimam cccc .
' . is III. Excbbu) Addi merentur &haec GROTII verba.de J. B. &P. l. I. c. 3. 8. n. a 3. Primum,quod ameraur, Moirarchomachi e vim, a quo aliquis construitur, ege βuperiorem consituro, verum duntaxat est an ea constitutione, cullus essectus perpetuo pender a voluntate constituemis; non etiam in ea, qua ab initio es Desuntatis, postea vero emectum Loet ne.
re Patis. Quomodo mulier virum μι consaluit, cui parere semper necessum habet. Oeco Cons. GTOTIUS de J. B. & P. l. I. c. 3. S.I. n. i. & 3δε i n notis ad
50쪽
III. Ex eo, quod Prince S est propter populum, non sequitur, populum esse Principe superiorem. Nam & tutor est propter pupillum, neque hic tamen illo superior. IV. Nec sequitur etiam ; populus Principi Maiestatem contulit; ergo adhuc Majestas Competit popu- Io. Namque, ut alia iam taceamus, contulit populus Majestatem non cumulaties, sed pνivativ/, uti in Scholis loquuntur, h. e. contulit ita, ut ipse non amplius habeat. Possent his addi plura , sed properandum ad finem.
Id unum adhuc quaeritur, an, cum vi iuris externi, Principibus competentis, ad patientiam obligati sint subditi, id ius extendatur in infinitum, ita ut iis resistere nequeant subditi, quascunque etiam afflictiones & oppressiones istineant. Et hic quidem recepta sententia est, quod illis non liceat resistere ordinarιὸ; non ob delidium quodcunque, non ob lasones , etiam fraves, eicitati ad tempus illatas, nedum ob privatas, ut ut atrae4simas injurias atque ostenns, in hunc, vel illum civium exercitas, quorum proinde nulli ius violentae defensionis, regulariter alias concessiim. in Principem invasorem d id competat. Hactenus itaque jus Principum eXternum silvum manet atque in delibatum. Sed si tamen Princeps TYRANNUM agat in totam Imitatem; si agat non uno tantum, alterove in casu, sed talem sese ostendat pluribtis, iisque eontinuis actibus; si, saepius licet humillime movisus, a pernicioso instituto desipere nolis; si denique agat ita, ut civitatem non labefactare modo, sed mertere velle videatur, tum vero dubium non est, quin eidem resistere liceat, non quidem
a Angulis, sed a TOTA CIVITATE, Idemque adeo, se aliter exitus
dia In eollisione enim obligationum debilior cedit sortiori. Iam vero
fortior est obligatio, salutem totius civitatis, Principi incumbentem, quam hujus vel illius civis privatam respiciens. Id quod Ohservari heie meretur contra VAsQuiuΜ, jus violentae defensionis etiam ad hune casum extendere ausum, ex hae frivola atque temeraria hypothesi, dum promiseuh aia serit, imperia delinquendo amitti . Pro nostra autem sententia vid GRo-TIus de I. B.&P. l. a. c. I. S. NExc. D n. Pros C Z. l. c. f. I 8 I. Disitir Omli