장음표시 사용
481쪽
. neor. Idem obtinet, si ego immemor promissi eundem idem Maevio. Ne vero casus propositionis praesentis pro non dabili habeatur, sed utique possibilis agnoscatur, sequentia addere lub*t.
mmihium Dominium rei promisse in non promissarium valide transfertur
rei premissaeo prom/sore. Etenim quod promissor stissicienter indicat, id
nomin Aon contra ipsium Pro Vero babctur s. 4a8. , consequenter quod Domisera- non indicat, pro vero haberi nequit contra ipsium. Enim- m re s- , Vcro quando res quaedam promittitur, promissor sussicienter Kem possit. declarat, se eam tibi dare, consequenter dominium ejus in terransferre Velic F. 67s. pari. a. Pr. naia , non vero se sibi. adimere jus dominium non transfercndi in tertium . 36i.).
Quamobrem tibi quidem obligatus cst, ad dominium ejus tu
te transserendum, non tamen ipsi ademtum cst jus idem trans- erendi in tertium. Quod li ergo illud in tertium transfert, . . translatio valida est.
. Aliud est se obligare ad dominium in aliquem transfere Muro, aliud dominium actu transserre, aliud sibi adimere jus ad dominii translationem. Quamobrem qui sussicienter lim dicat, se in alterum velle transaerre dominium rei suae, nondum indicavit se sibi adimere jus illud transferendi in alium rneque enim propterea, quod dominium in aliud transfertur, promissio essicitur invalida, cum maneat obligatio praestandi aestimationem, immo si tui intersit, ut rem potius ipsam, quam ejus pretium habeas, obligatio etiam subsistit ad id quod praeterea interest fg. 63o.). Quamobrem promissio ita .interpretanda: dabo tibi hanc rem, quodsi vero voluntate vesculpa stea contigerit, ut eam dare non possim, dabo pretium de si praeterea tui intersit, quod rem ipsam non dederim, quod interest praestabo. Verba enim promittentis id omne signis- eare intelliguntur, ad quod vi eorundem Obligatus es. - -- g. 663. Digiti in by Corale
482쪽
De modo sese alteri obligando.
Si promissor declares sibi ademtam esse delere jur domistum fero, rei promissae in tertium transVerendi ; in non promi farrum iri primi iunii transferra nequis. Quodsi enim promisior declaret, sibi ad - rem pro flum esse debere jus dominium rei promissae in tertium trans jam non ali- ferendi, cum contra ipsium pro vero habeatur, quod sussicien enod ter indicat l. 428.), jus quoque rem istam alienandi ipsi amplius competere nequiti Patet itaque dominium rei promi Lis in non promissarium valide transferri non posse, si promisi sor declaret sibi ademtum esse debere jus dominium rei promisi e in tertium transferendi.
E. gr. Promitto tibi hanc rem. Acceptando dicis tui in teresse, ut rem istam certo accipias. Promitto porro, me . eandem alii nulli daturum, teque certum esse jubeo, quod non facturus sm. Uinc omnino colligitur, me mihi ademtum esse velle ius dominium ejus in alium transferendi. Quodsi ergo hoc non obstante id faciam, actus jure nullo factus validus ecse nequit, sed pro nullo habetur: neque enim dominium in alium transire potest, qnod in ipsum transferre non possum. Si hoc admittere nolis, admittendum quoque non est domino de omni jure, quod vi dominii ipsi vere competit, pro arbitrio suo disponere posse; quod quam sit absonum nemo non intelligit, utpote ipsi dominio adversum II 8. para. Iur. Nat . . Sane nemo non admittit, s quis alteri promittit, sibinoa integrum esse debere rem alii alienandi; promissionem esse validam 3I: Hoe vero promittere omnino intelligitur, qui shi ademtum esse debere just dominium rei promissae in alium transferendi sufficienter declarat. 664.
Apromissor jus dominiam rei promissa in alium Iransferendi ias premis si ademiam esse vult ,' in promissara- statim ἔranferi jus no sano deditis patιeni, ut rei sine consensu suo ab Gur. Deru si promissor iam oti ra
483쪽
alisnodi si ius dominium rei ademiae in gium transferendi sibi ademabi ademiis, tum esse vult, cum promissario persecte sese obliget g. 363. , esse voli. an ipsium transferre debet jus eum vi cogendi, ne jure isto utatur . a 36. pari. I. Hic pracy. unii. . In promissarium adeo statim transfert jus non patiendi, ut res sine consensu suo ali nari possit s. 66a. 8art. a. Pr. nat. .
Voluntas promissoris in gratiam promissarii jus alienandi rem promisam sibi adimentis essicax esse debet, adeoque tam obligationem quandam promissoris, quam jus quoddam Pro missarii producere. obligatio promissoris consistit in non faciendo, nimirum ne rem promissam alienare possit; ius promissarii in non patiendo, ut sne consensu suo alienari possit. Hinc alienatio rei promissae moraliter essicitur impossibilis abo que consensu promissarii, adeoque si fiat, pro non facta hahetur. Nihil agit, qui sine jure agit. Clarius, quae hic dicuntur, elucescent, quandI de dominio directo & utili sumus acturi. Ius enim, quod acquirit promissarius, a dominio directo non abhorret.
s. 663. Idem uiseri- Quoniam promissor jus dominium rei promissae in sium tis expendi- transferendi sibi ademtum volens in promissarium statim trans- μα fert jus non patiendi, ut res sine consensu ipsius alienetur I. 664. ; dum promissor jus alienandi rem promissam sibi assimis, eam
rem quandam propnnatu I. 666. 8art. a. Fur. Mat. , ε onseqxerarer dominia in promissarium transfert 3. 1 36. parsi a. Furi nat. , adeo
que promissarius reipromisa quodammodo dominus jam incitur. Patet adeo jus promissarii diversum esse, si promisior Ibi adimit ius rem promissam alienandi & s hoc non facit, & plus juris acquiri in casu priori, quam in posteriori: id quod etiam intenditur a promissore & promissario, alias enim ademtio j ris alienandi esset inutilis, s nullum haberet essectum juris. Ne vero dubium quoddam supersit iis, qui obligationem internam
484쪽
ab externa non semper satis distinguere possunt, quarum illa a natura hominis, haec a voluntate promittentis in promissi nibus pendet, adeoque non plus continet, quam promissor ea contineri voluit, non attenta obligatione interna; nonnulla adhue addi consultum videtur.
I. 666. Promisor naturaliter obligatur ad rem promissam non abeηση Promissum Gm. Etenim obligatur ad promissa sereanda I. 43ι . , con- obligatio nisa sequenter ad rem, quam alteri dare promisit, dandam s. ratis ad 4go.). Cum itaque rem non amplius dare possit, quando alienansa aliena secta est I. 6 .para. a. Iur.nat. ; naturaliter, hoc est, nem rei tivi ipsius legis naturalis obligatur ad rem promissam non alie-
nandam. Honestum adeo est rem promissam non alienare M. I I. pari. r. Phil. Priat. -ιν. , & contra honestatem facit promissor, si eam alienet Quoniam tamen jus alienandi sibi ademtum esse noluit, sed ne hoc fieret honestati suae relictum esse voluit, neque adeo promissario jus est, ne absque suo consensu tes promissa lienari possit; quae contra honestatem sit alienatio, non fit contrajus perfectumsterius, adeoque etiam a nemine irrita essici potest. Quamobrem patet hoc non ostante, quod promissor jam naturaliter obligetur ad rem promissam non alienandam, superinfluum minime esse, ut sibi adimat alienandi jus: ita enim mutuo consensu essicitur, ut, quod imperfecte debebatur, jam de beatur persecte s. o . , & dominium promissoris diminua. tur, antequam in promissarium transeat j. 663. : quod etsi iam inesse videbatur, siquidem obligationem internam spectes, promissioni, externo tamen jure per se non inest, cum promissarius non plus juris acquirere valeat, quam promissor in eum transferre vult sq. 38 a. . Quodsi ergo jus non alienanodi honestati suae relictum esse vult, quod velle intelligitur, nisi contrarium sussicienter indicet 3. 428. , nec hoc ipsi ademtum censeri potest jure externo. In jure naturali non modo
485쪽
demonstrantur, quae obligationem externam de jus externum respiciunt; verum etiam ea, quae ad internam obligationem& ex ea natum jus internum spectant. Quamobrinn tanto. majore attentione opus est, ne quae sunt juris interni confundantur cum iis, quae ad externum spectant, dc in demonstra. fionibus cavendum, ne ad jus externum spectantia inseranturm interna obligatione.. Quodsi excipias obligationem promissa servandi esse externam, non modo internam, consequenter quod ex ea deducitur, ad externam obligationem & jus rernum spectare debere; facile hoc concedo, sed salva di ferentia ejus, quod ex interna & externa obligatione servandi promissa resultat. Nimirum ex obligatione externa tibi resultat jus promissorem compellendi ad promissa servanda, consequenter ad rem promissam dandam, quam dare promisit f. gor ubi res voluntate vel culpa ipsius aliena facta, ad
praestandam aestimationem f. 66 I. ; non vero ius, ne absque tuo consensia res promisia alienatur, etsi ex interna obligatione resultet, cum jure externo id acquirere nequeas, nisi dominus rei, qui idem promissor in casu praesenti, id in te transferre velit f. 2I. - Non tamen nihil operatur obligatio interna. cum per eam valida efficiatur exrema, ex qua jus exigendi aestimationem rei promissae, sed alienatae voluntate, Vel culua promissoris descendit. Non quod tibi utilius, id juris tui est g.
tiendum ex utilitate ipsius, sed ex voluntate promittentis g382. . Immo dum promissarius consentit in promittendi modum, si vel mistime jus aliquod naturaliter sibi competexet, idem remisisse censetur ὁ.9s- , quod omnino facere potest ii . , R facere debuit, cum nonnisi sub conditione remissionis hujus juris promisset promittere voluisse intelligatur. Quod enim sufficienter non indicavit, nec iis, quae indicavit,m separabiliter inest, id taeite exceptum intel Iigitur, cum contra ipsum pro vero haberi nequeat, nis quod sussicienter indi-mriim 3. 428., Maiore acumine opus est ad jura penitus inspicienda, quam putant qui cognitione eorum superficiaria
486쪽
De modo sese alteri obligandi. sy
g. 667. Quoniam promissor naturaliter ad rem promissam non Extens abalienandam obligatur s. 666. , Vitanda vero etiam est cui ligarioris i pa I. 299. pari. I. Tr. nat. , & agenti imputatur I. Ta a.diau.
8a r. a. Phil. ρυ I. -υ. I fronΠforsia caruere debet, ne re1 δεσω a sat ahena. Cum iure naturali imputetur culpa omnis, quantacunque fuerit; obligationaturalis Tem promissam non alienandi latissime
g. 668. Si promissarius nomii promissorem rem promisam aberare velli; Ps promis. competit ius imperienae, ne soc fiat. Etenim ipsi competioni circa jus promissorem vi adigendi ad rem, quam promisit, dan- alienatio-dam , nisi ultro dare voluerit I. 36 I.); consequenter ipsi nem reipro- quoque competit jus sibi prospiciendi, ut promissor quod pro-msse gene- misit sibi dare possit. Quamobrem cum rem ipsam dare nonrde. possit, ubi ea suerit alienata, promissarii autem interesse queat, ut rem ipsam potius, quam pretium rei accipiat, ad quod dandum promissor tenetur re alienata I. i 663.); promissario utique competit jus impediendi, ne rem promissam .alienet promissor, ubi novit hoc ipsum facere velle.
Ius hoc minus esse, quam quod consequitur promissarius, ubi promisior sibi adimit jus rem alienandi f. 664. , absque ulla dissicultate intelligitur. Illud enim impedit, quo minus fiat, quod nondum factum ς hoc vero quod jam factum est irritum faciti Quod contra illud fit, validum est ae subsistit: quod vero contra hoc fit, validum non est, nec subsistere potest:
487쪽
natis ferenda. Etenim nisi jus alienandi sibi ademtum esse velit ; hoc non obstante, quod eam alienare non debebat 6 66. , alienatio tamen valida est 3. 66 a. . Quamobrem cum promissarius factum insectum reddere nequeat; quod facta sit alienatio, quam impedire voluit, sed non potuit, ferendum.
Ferendum nimirum, quod mutari non potest, scilicet ut subsistat alienatior non tamen ideo remittis jus tuum, quod peream minime tollitur, nempe exigendi praestationem aestimatio
nis 66 i. &, si quid praeterea interest I. 6a9. .
Si res promissa casu inevitabiti interit, promi Fio, qua ab initio erat valida, ev post facto redditur invalida. Quoniam enim re promissa interiit, impossibile est, ut promissor eam det promissario . s 4r . Onta. . Quodsi vero, cum fieret promissio, promissorem interrogasset promissarius, num aestimationem praestare, seu pretium rei dare velit, si eam casu inevitabili interire contingat ; responsurus utique suisset, se ad hoc teneri nolle, cum ipse in causa non sit, ut intereat, nec impedire possit, quo minus intereat. Promissio igitur omnis fieri intelligitur sub tacita hac restrictione: nisi casu inevitabili res promissa intereat, nisi expresse dicat promissor, se ad pretium rei dandum teneri velle, siquidem casu inevitabili eam interire contingat. Quoniam igitur promissarius promisi rem ultra voluntatem suam obligare nequit g. 38 a.); si res promissa casu inevitabili interit, promissor promissario ad nuhil obligatur, consequenter promissio, quae ab initio erat v Ida, ex post facto redditur invalida. Ostenditur etiam hoc modo. Homissor non promittit promissario nisi rem, non Vero pretium rei, quod per se patet, adeoque voluntate sua sese non obligat ad pretium
rei dandum. Quando res casu quodam laevitabili interit,
488쪽
De modo sese asteri obligandi. 46i
hoc nullo ipsius tacto, nec non facto quodam contingit, ex quo oriri posset obligatio pretium rei dandi. Nulla igitur adest ratio, cur, ubi res cassi quodam inevitabili interit, promissor promissario ad aliquid obligatus esse debeat. Quamobrem cum sine ratione sussiciente obligatio dari non possit j. 7o. Ontud; si res promissa casu inevitabili interit, promissio, quae ab initio valida erat, invalida efficitur ex postfacto.
Obligatio, quae ex promissione oritur , metienda ex vo luntate promissoris, adeoque dispiciendum est, qualis fuerit ejus animus. Velle autem rem dare & velle pretium rei d re, ubi ea interiit, non sunt unum idemque, nec ex priori
necessario sequitur posterius. Quamobrem qui prius vult. posterius quoque velle dici nequit. Quando itaque obligatio ad aliquid praestandum aliunde deduci nequit nisi a volun tale ejus, qui se alteri obligare voluit; ad pretium rei dandum, ubi ea interiit, ideo obligatus nemo dici potest , quia se obligavit ad rem dandam. Nullum adeo dubium restare potes
circa demonstrationem priorem. Obligationes contrahi ne queunt, nisi mutuo consensu aut facto quodam vel non facto, quod obligationem parere debere lex pronunciat: quod non
modo ex anterioribus abunde perspicitur, verum etiam atten
dentibus manifestum est, cum homines vel velle debeant, se alteri esse obligatos, Vel quidpiam facere, aut non facere, ut inde obligentur, quoniam praeter Voluntatem verbis vel signis declaratam & facta & non facta in illis non datur, unde obiugatio aliqua contracta venire possit g. I 8.part. l. Fur nat. . Quando res promissa casu interit inevitabili, nec adest volumias promissoris, utpote qui rem, non pretium rei dare promisit, nec adest aliquod ejus factum vel non factum , unde o Iisatio oriri possit, consequenter obligatio dandi pretii nulla adest. Haec fi perpendimus, nihil obscuritatis, vel dissiculi iis superesse potest circa demonstrationem posteriorem. Ιminmo propositio praesens adeo manifesta videtur, ut fine proba
tione admittenda videatur, non alia de causa quam si quis fin-
489쪽
git se promissorem, ipsi certum sit, quod ad pretium dandum
te obligare noluerit, siquidem rem. quam promittit, casusbi inevitabili interire contingat, & quia nil secit, vel non fecit, ob quod ad dandum pretium, re casu intereunte, obligatus esse debeat. Principia igitur, quibus nituntur demonstrationes, sunt perceptiones confusae ad distinctas revocatae, quarum illae conficiunt sensum communem, cui obligatio dandi pre. tium re casu intereunte adversari .dicitur.
Promissa enim servare debet K. 4310, adeoque rem promissam promissario dare tenetur 3. 43o. . Quoniam vero dare nequit, si interiit s. omnem omnino veram dare debet,
ne rcs promissa intereat. Qui promissionem adimplere debet, ei permissum esse nequit, ut faciat, vel non faciat, ob quod factum, vel non factum eam adimplere nequit. Quodsi enim sciens ae volens t te quid facit vel non facit ἔ.animum adimplendi promissi ne non habet: si ex negligentia ves culpa quadam alia istiusmodi factum, vel non factum princiscatur. ut rectum sit propositum promissionem adimplendi fieri haudquaquam potest. Quamobrem si promissonem adimplere velit, sique
voluntas ipsius constans, quemadmodum esse debet; omnem quoque operam dare debet, ut reS conservetur, nec intereat. Deest omnino ille animi ardor , qui ad satisfaciendum cuia . . . cimque obligationi requiritur, 'si ad rem conservandam non adhibueris omnem diligentiam.
g. 672. Quoniam operam omΠem non dat, ne res promissa i tereat, qui facto quodam Vel non facto doloso, aut culposio in causa est, ut intereat . TOa. T 8. pari. I. Ni prae unis. D nemo quorue dolo vel culpa sua in cause se aeriar, ut res, quam pro
490쪽
De modo fles Euri obligandi. 463
Qui quid dolus, quid culpa sit, &quae de utroque demon. -. stravimus in parte prima Philosophiae practicae universalis, di
dicit ; ei satis manitesta erunt, quae hic inseruntur, ut adeo prolixius ea evsvere noluerIminia . : 6T T.
Sisam quodam sime Holoso, sive culpos, aut etiam non factitauanri repromisoris res promisa intereat; promissio valida manet. Etenim. IntereunIestres interit, ea promissori dari nequit, adeoque minus habet,promissis quam habere debebat, ac poterat, quia res danda ipfi erat I lida mane-43O. 43 . .. Quoniam vero res: interiit facto quodam vel M.
non tacto prommoris sive dolosis, sive culposo per H oth. qui ab illo abstinere, ab hoc sibi cavere debebat L . 67 a. , seu
illud non committere, hoc omittere tenebatur ; promissarius minus: habet, quam habere debebat ac poterar, propterea quod promissor obligationi suae non satisfecit. Enimvero si promissarius minus habet, quam habere debeba .ruel poterat; propterea quod promis r obligationi suae non Euisiecit, ad id quod inrerest tenetur . 626. , consequenter promissarium in eum statum restitii ere debet, quo perinde est ac stipitius facto res nori facto res promissa non haleriisset 6 et 30. Quainobrem si facto quodam, seu non laeto, sive doloso, sive culposo promissoris res promissa intercat, obligatio, quam is promittendo contraxit, minime extinguitur, adeoque promissio ex post factis invalida non fit, sed valida
Poterat etiam ostendi hocmodo. Si quis ficto quodam, vel non facto suo sive dolasio, sive culposo esticit, ne promissionem adimplere possit; perinde est ac si promissionem, cum posset, adimplere noluissct- Quodsi enim, adimplere voluis- ν
et, nec sciens ac volens, consequenter dolo . TO s. pars. I. Phia. pracst. um P, nec culpa quadam sua fecisset, aut non se- . cisset,