Anthologia lyrica, sive Lyricorum graecorum veterum praeter Pindarum reliquiae potiores : post Theodorum Bergkium quartum

발행: 1904년

분량: 470페이지

출처: archive.org

분류: 미분류

131쪽

XENOPHANES.&λλος η ὁ δ ευοδες μυρον εν φιάλη παρατείνει κρητηρ δ' ἔστηκεν μεστ0ς ἐυφροσυνης αλλος δ' οἶνος τοῖμος, ο ουποτε φησι προδωσειν, μείλιχος εν κεράμοισ' ἄνθεος ζύμενος ἐν δε μεσοισ' γνην δμην λιβανωτος ησιν ψυχρ0ν δ' ἔστιν δωρ και γλυκυ και καθαρύν' πάρκεινται δ' αρτοι ξανθοι γεραρή τε τράπεζα τυρου καὶ μέλιτος πίονος ἀχθομένη βωμος - Ἀνθεσιν ἀν τ μέσον πάντε πεπυκασται

μολπὴ δ' ἀμφὶς ἔχει δώματα και θαλίη.χρὴ δη προτον με θε0 υμνεῖν ευφρονας ἄνδρας

ευφήμοις μυθοις και καθαροισι λύγοις σπείσαντας δε και ευξαμένους τα δίκαια δυνασθαι πρησσειν - ταυτα γαρ ῶν ἐστι προχειρότερον -

ου υβρις πίνειν πόσον κεν ἔχων ἀφίκοιο οἴκαδ' ἄνευ προπύλου, μη πάνυ γηραλέος ανδρον δ' αἰνεῖν τοOτον, ς ἐσθλὰ πιων ἀναφαίνειω οι μνημοσυνη και πονος ἀμφ αρετης, ουτι μάχας διέπειν ιτηνων ουδε Γιγάντων, οὐδ' αυ Κενταύρων, πλάσματα τον προτέρων,

στάσιας σφεδανάς τοῖσ' ουδεν χρηστον ενεστιν

θεῖν δε προμηθείην αἰεν ἔχειν ἀγαθύν.

αλλ' εἰ μεν ταχυτητι ποδον νίκην τις ἄροιτο πενταθλευων, ἔνθα se τέμενος παρ Πίσαο ροησ' ἐν λυμπίη, εἴτε παλαίων, καὶ πυκτοσυνην ἀλγινόεσσαν ἔχων, εἴτε το δεινον εθλον, ὼ παγκράτιον καλίουσιν, ἀστοῖσίν κ εἴη κυδρότερος προσορ V, καί κε προεδρίην φανερην ἐν ἀγοσιν ἄροιτο,

132쪽

XENOPHANES καί κεν re iη δημοσίων κτεάνων ε πύλιος καὶ δορον, ο ι κειμήλιον εἴη 10 ειτε και πποισιν, ταυτά κε πάντα λάχοι,

Ου ἐδεν ἄξιος, ῶσπερ εγο Ῥώμης γαρ ἀμείνων ανδρον δ' ππων μετερη σοφίη.ἀλλ' ἐκs μάλα τουτο νομίζεται Ουδε ίκαιον προκρίνειν ρώμην της ἀγαθὴ σ0φίης

1 ουτ γαρ εἰ πυκτης ἀγαθος λαοῖσι μετείη ουτ ει πενταθλεῖν υτ παλαισμοσυνηνουδε μεν εἰ ταχυτητι ποδῖν, τόπερ εστι πρότιμον ρώμης σσ ανδρον εργ' εν γονι πέλει,τουνεκεν αὐδη μῆλλον εν υνοι in πόλις εἴη 20 σμικρ0ν δ αν τι πόλει χάρμα γενοι ἐπὶ M, ει τις ἀεθλευων νικῶ Πίσαο παρ' χθας ου γαρ πιαίνει ταυτα μυχους πίλιος.

ὰβροσυνας δε μαθύντες ἀνωφελεας παρὰ Λυδῖν,οφρα τυραννίης σαν ἄνευ στυγερῆς, ηεσαν εις ἀγορην παναλουργε φάρε' χοντες, ου μείους σπερ χείλιοι ις πίπαν, αυχαλέοι, χαίτνησιν ἀγαλλόμενοι ευπρεπεεσσιν, ἀσκητοίσ' ὁμην χρίμασι ευύμενοι.

ουδε κεν εν κυλικι πρότερον κεράσει τις ἐνονεγχέας, ἀλλ' δωρ και καθυπερθε μέθυ.

πέμψας γαρ κωλην ρίφου σκελος ραο πιον ταυρο λαρινου, τίμιον ἀνδρὶ λαχεῖν,

133쪽

XENOPHANES. 53του κλέος Ἐλλάδα πῆσαν ἐφίξεται Ουδ απολήξει, ωτ αν ἀοιδάων α γένος Ἐλλαδικόν.

μ αυτ αλλον ἔπειμι λόγον, δείξω δε κέλευθον - - καί ποτέ μιν στυφελιζομένου σκυλακος παριοντα φασὶν ἐποικτῖραι καὶ τόδε φάσθαι ἔπος

' παυσαι μηδε ράπιζ ἐπε η φίλου ἀνέρος ἐστὶν ψυχή, την ἔγνων φθεγξαμένης ἀίων.

ῆδη δ' πτά- εασι καὶ ἐξήκοντ' ἐνιαυτ0ὶ βληστρίζοντες ἐμὴν φροντίδ' a 'Eλλάδα γην εὐγενετης δε τύτ ησαν ἐείκοσι πέντε τε πρ0 τοῖς, εἴπερ γ περὶ Qνδ' ἐδα λέγειν τυμως.

ανδρ0ς γηρέντος πολλ0ν ἀφαυρύτερος

Παρ πυρὶ χρὴ τοιαfτα λέγειν χειμονος εν ρηεν κλίνη μαλακῖ κατακείμενον, ἔμπλεον οντα, πίνοντα γλυκυν ινον, ποτρώγον ἐρεβίνθους τίς πόθεν εἰς ανδρον πόσα τοι τε ἐστί, φέριστε;

Περὶ φυσεως.

ἐκ γαίης γαρ πάντα, και εις γῆν πάντα τελευτα.

134쪽

N0PHANES. 11 a. πηγὴ δ' ἐστὶ θάλασσ' δατος, πηγη δ' ἀνέμοιο ουτ γαρ εν νέφεσιν ' ἔσωθεν νευ πόντου μεγάλοιο Ουτε ροαὶ ποταμον ουτ αἰθέρος ὁμβρι0ν δωρ, ἀλλα μεγα ποντος γενετωρ νεφέων ἀνεμων τε

και ποταμῖν

Eι θεις εν τε θεοῖσι καὶ ἀνθρώποισι μέγιστος, ουτ δεμας θνητοῖσιν μοίιος ουτε νόημα.

οὐλος ὁρα ουλος δε νοεῖ, ουλος δε, ἀκούει.

ἀλλ' ἀπάνευθε πόνοι νόου φρενὶ πάντα κραδαίνει.

αἰεὶ δ' εν ταυτω μίμνει κινευμενον ουδέν, ουδε μετέρχεσθαί μιν ἐπιπρέπει αλλοτε ἁλλη.

Πάντα θεοῖ, ἀνέθηκαν Ῥμηρ0 F ισωδύς τε, οσσα παρ' ἀνθρώποισιν νείδεα καὶ ψόγος ἐστίν, κλέπτειν μοιχευειν τε καὶ ἀλληλους ἀπατευξιν, καὶ πλεῖστ' ἐφθέγξαντο θεον ἀθεμίστια εργα.

. . . ἀλλ' εἰ χεῖρας εχον βύες λεοντες, ῶς γράψαι χείρεσσι και εργα τελειν περ ἄνδρες, καί κε θεῖν δέας γραφον καὶ σῶμα ἐποίευν τοιαυθ id περ καυτο δέμας εἰχ0ν εκαστοι),5 πποι μέν μ' Ἀποισι βοες δέ τε βουσιν μοῖα.

135쪽

XENOPHANES. 55 18.

καὶ τ μεν ουν σαφες υτι ἀνὴρ γένετ ουδέ τις σταιειδδες ἀμφὶ θεῖν τε και ἄσσα λέγω περὶ πάντωWεἰ γα και τα μάλιστα τυχοι τετελεσμένον ιπών, αυτος ὁμως οὐκ οἶδε δόκος δ' ἐπὶ πῆσι τέτυκται

πάντες γὰρ γαίης τε και δατος ἐκγενόμεσθα.

γαίης με τύδε πεῖρας ἄνω παρ ποσσὶν ὁραται αἰθερι προσπλάζον, τα κάτω δ' ς ἄπειρον κάνει.

ην τ ριν καλέουσι, νέφος και τοfτο πέφυκεν, πορφύρεον καὶ φοινίκεον και χλωρον ἰδέσθαι. 25. εἰ μὴ χλωρ0ν φυσε θε0 μέλι, πολλον φασκον γλυσσονα συκα πέλεσθαι.

ταῖτα δεδόξασται μεν εοικότα τοι ἐτυμοισιν.

136쪽

ουτοι ἀπ Ἀρχης πάντα θεοὶ θνητο πέδειξαν αλλὰ χρον ζητεοντες ἐφευρίσκουσιν μεινον. 29. ἁγνον ἐνὶ σπεάτεσσι τεοῖς καταλείβεται δωρ.

ἀλλ' οἱ βροτοὶ δοκέουσι γενναθθαι θεούς, τὴν σφετέρην δ' ἐσθῆτά , τ' εχειν φωνήν τε δεμας XIV.

137쪽

βάλλοντες ἐν λειμον και ραπίζοντες κράδησι καὶ σκίλλησιν σπερ φαρμακον

πῆσαν, τεαρ . 0δευε την επὶ Σμύρνης ἴθι δι Λυδον παρὰ τον Ἀττάλεω τυμβον καὶ σημα Γυγε καὶ Μεγάστρυος στήλην καὶ μνήματ Aτυος ωττάλυδα πάλμυδος, προς λιον δυνοντα γαστέρα τρέψας.

μακάριος οστις θηρεέει πρήσας . .

A ημέραι γυναικός εἰσιν δισται, 0ταν γαμη τις κἀκφερὶ τεθνηκυῖαν.

138쪽

τοιόνδε δάφνης κλάδον χων ....

καφη παρεξειν ἰσχάδας τε και μὰζαν καὶ τυρόν, οἷον ἐσθίουσι φαρμακοί.

πάλαι γὰρ υτους προσδεχονται χάσκοντες κράδας χοντας, ως χουσι φαρμακους . . .

ως ο μεν γε Βουπάλω κατηροντο. 19. τί, τάλαντι Βουπάλω συνωκησας;

139쪽

ἐπεύχομαί τοι, κάρτα γαρ κακος ριγῖ.δ0 χλαῖναν Iππώνακτι και κυπασσίσκον κα σαμβαλίσκα κἀσκερίσκα και χρυσουστατηρας ἐξηκοντα τουτέρου τοίχου.

δος χλαῖναν Iππώνακτι, κάρτα α ριγῖκα βαμβακύζω.

απύ β' λέσειεν Ἀρτεμις σε δε κωπύλλων.

140쪽

παρ ω συ λευκόπεπλον μέρη μείνας πρ0ς με κυνήσειν τ0 Φλυησίων Ερμῆι 30. τις μφαλητομος σε τον διοπλῆγα ἔψησε κἀπέλουσεν ἀσκαρίζοντα;

συκην μέλαιναν, αμπέλου κασιγνήτην

ὁ με γαρ αυτον συχη τε και ρύβδην θυννιδα τε και μυττωτ0ν μέρας πάσας δαινύμενος, σπερ Λαμψακην0 εὐν00χ0ς, κατέφαγε δη τον κληρον δεστε χρὴ σκάπτειν πέτρας ρείας, fκα μέτρια τρώγων καὶ κρίθινον κόλλικα, δουλιον χόρτον.

oυ ἀτταγας τε και λαγως καταβρυκων ο τηγανίτας σησάμοισι φαρμάσσων, Ουδ' ἀττανίτας κηρίοισιν ἐμβάπτων

ὁ δ' ἐξολισθον κέτευε την κράμβην την πτάφυλλον, ' θυεσκε Πανδώρη Θαργηλίοισιν ἔγχυτον πρ φαρμακου.

ε πελλίδος πίνοντες οὐ γαρ ην αὐτη κύλιξ, ὁ παις γαρ ἐμπεσων κατήραξεν.

SEARCH

MENU NAVIGATION