장음표시 사용
241쪽
temporis erant ex commiliticationes iatae semientiae, quas 1 cilicet recentiore praxi ita latas deprehendimus, ut ejuidem transgressbr ipso facto sine sententia iudicis a fidelium coetu rotandatur. Λjunt earundem delensores ipsam legem subire vicem monitionis competenistis. Scd qua quaesis ratione salvis iisdem, quas Christus repetitas exigit monitiones, salvis Can. Αpost. 73. QU. XVI. q. 7. atque salva veteris Ecclesiae praxi hoc ipsum alteri potest qua quaesis ratione quivis ejusmodi legis transgressor ut contumax dc desperatus peceator haberi ; dc a fidelium coetu rescindi meretur , aut mereri vel potest, dum ad custodiain legis requiritur cognitio viva , hujus generis autem
excommunicationes tantae sint numero , ut nequidem Canonum interpretes cunctλs enarra re audeant, atque adeo multo magis sine eulpa alii plurimas possint ignorare. Sed addamus statim hoc eodem loco , quo veterem Ecclesiam de Excommunicationis junitia sislieitam eontemplamur , quid eadem de excommunicationibus injullis senserit. Habemus sane elariss mas sententias.
i. Avoustini. Quid obest homini christiano, quod in illa tabula non velit eum recitare humana ignorantia, fi eum de libro mia ventium non delet iniqua conscientia λ Gn. so. XI. q. . 2. Hierεmmἰ. Apud Deum non sedentia facerdotum , sed reorum vita quaeritur .
Matth. Cap. 16.3. Gelas P. cui est illata sententia , δε-
ponat emorem ἐν eua erit. Sed si iHusa es , tanto eam curare non debet , quanto apud Deum ἐν Eeelefiam essus neminem potest iniqua pravare sententia. Ita ergo ea. D non abse i desideret, qua se nullatenus perspicis obligatum. Can. 46. XI. q. 3. 4. Innocentis III. AEterni tribunaI Judicis illum reum non habet , quem in iuste Judex condemnat. Cap. I. de sent. & Re jud. in ULs. unoeentii IH Cum medicinalis fit excommunicatio , non mortalis : dijelalians , non eradicans, dum tamen is, in quem lata fuerit, non contemnat e caute provideat
Judex eccis asticus , ut in eo serenda ostem dat, se prosequi, quod corrigentis fuerit immedentis. Qui uis igitur excommunieat , exeommunicationem in scriptis proserat, casiam excommunicationis expresse eonferiabat , propter quam excommunicatio prHeratur. Exemplum vero bH modi scripturae
teneatur excommunicato tradere intra menia
sem , f suerit requi ius , super qua requimiione fieri volumus publicum instrumentum ,
τρI titeras telimoniales confici, Sigillo authentico corinatas. Si qeis autem Iudicumhcus constitutionis temerarius extiterit vi Iaior . per mensem Maum AB INCREssu LO
ut parea docente discant Judices , quam grσ-ve H excommunicationum sententias sine maturitato debita sulminare. Er HRC EADEM
niam si contingeret, eos fila suspensos divisa
officia exequi scut prius, i R REGULARITATEM non estugient iuxta CANONICAs sANCTIONEs IIuper qua summum Pontificam poterit diis pensari Cap. I. de sient. Excom. in 6. 6. S. Gregorii. rater querelas multiplices Isidorus vir clarissimus , a fraternitate tuastora se excommunicatum , anathematna tumque conquestus est. Quod ob quam rem factum fuerit , dum a clerico tuo , qui pro sens erat , voluissemus addiscere , pro nulla alia ea a nifl pro eo , quod te injuria Te
rat , facium innotuit. Quae res nos vehementer anteit : quod si ita est, Ni HIL TE OSTEM
. ConeV. Sardie. Si Dio us quis serta iracundus QUOD Esss NON DEEET in adversurpresbyterum sive Diaconum suum Cno ET
ASPERE commoveatur, is exterminare eum
de Melesia voluerit , providendum es , ns
innocens damnetur aut perdat communionem . concit. Sardis. c. 7.
Horum SS. Patrum , dc ipsorum Ponti seum monita rectissime secutos este dicere debemus illos , qui ob defensionem civilium suorum jurium exeommunicati absolutionem non expetiere. Quod si tamen non publica de notoriae esset injustitia censurae , ea pro foro externo erit observanda ; scilieet tam ratione scandali evitandi; quam ne si ibditi temeraria ne tumia
de reprebensenis superbia pastoris sui judicium contemnant , ceu , ait S. Gregorius in Homit. XXVI. in Evang. unde Can. I. XI. q. 3. collegit Gratianus; cuius igitur Canonis veri
haec: Sententia pastoris , De Justa, fim imissa fuerit , simanda est , ex Gregorii me
te & verbis ejusdem c. 7. ibid. relatis intem pretationem desiderant. Atque ex his ipsis simul intelligimus , qua ratione , qui liber essapud Deum, acete sica post es innodatus
sententia, cap. 13. de sentent. Excom
242쪽
DE CENSURIs ET POENI s ECCLESIASTICIS. dis
sa verborum formulas antiquissimis Ecclesiae temporibus aeque , ac stylum curiae , fuisse ignotas probabilius est. Tum sellicet , quando An thema ab excommunicatione majore distinctam esse speciem , & quidem quoad solennitates adtestandas dinerre aliter, ac veteres opinabantur , etiam da figendis pro Λ tbemate certis verbis ae ritibus fuerant solliciti. Cons. Pontificat. Rom. sub Titi Ord. Exeomm. & Αbselv. Id autem nunquam non veteres observabant , ut simul atque aliquem excommunic
rent , id illico aliis significarent Eeclesiis, ne
in earundem communionem per ignorantiam admitteretur.
ιὶ Adparet id , seu veterum iacta , seu
eorundem verba attendamus, & quidem quod facta attinet , novimus non esse excommuni
i. A Julio & Liberio Constantium , qua tumuis maximas hie esset Arianorum Patro
x. A Liberis Iumnum. 3. Λ Damaso I linum atrocissimum Cath
tronam Arianismi. Λ Siris io Theodosium ob notissimum illuseruentum iacinus.
6. A Dona Theodo um Juniaram Protectorem Dioscori & Concilii Ephesini II. . A Simplicia dc rilice Zenonem Imperatorem Concilii Chalcesqnensis eversorem. Ε Α Vitaliano Constantem Heraclii Nepotem , haereticum , fratricidam , dc sacrilegum , dcc.
r. Augustinum . Mus non est taeendum etiam coonitos males bonis non obesa in Eeclesia , R eos a eommxniane prohibendi aut potestas defit, aut aliqua ratio conservandae pacis impediat . Epist. 164. ad Emeriti - Si vel ipsem erimen vel perso excommunieanda
sociam habeat multitudinem 4 COUlia separationis in inania sunt , perniciosa atque
faeri ea, quia di impia superba δεηι ,
is plus perturbant infirmor bonos , quam
idem morbus plurimos oeeustalit, nihil aliud bonis resat, quam dolor se dimitus. L. III.
Ontr. Epith Parmen. c. II. 2. Ivonem carnotensem. Digbensationes rerum temporalium Regibus attri utae sunt is
Balilei.id est, fundamentum populi, is ea
put existunt. Etsi aliquando potastata FProncessa abutuntur , non sunt a nosiis συῬiter exasperandi, Ied ubi jacerdotu admonitionibus non aequieverint , divino rudiei. sunt reservandi, ubi tanto districtius Λnt punienda, ouanto minus fuerint divinis 'admoniti nibus obnoxii. i
Haec si coiisderes, & praecipue, si in tuum
admittas animum , veluti a veteribus excom municationes summorum Principum cum fructu
communis Ecclesiae Boni sunt omissiae, ita perlatas recentioribus seculi ejusmodi censuras non alium, nisi quod Ecclesae ipsus ac Rerumpublicarum pax fuerat turbata, effectum prodi ille. Si addas porro, quod Concit. Trid. sel XXV. c. 3. de Resorm. ita edixit: Quamvis excommunicationis νladius nervus fit Ecclesiasticae disciplinae . se ad eontinendos is oscio populos valde Ialutaris , sobrie tamin marnainque eireumfoectionδ exercendur es, cum ex perientia Leeat, si temera ἐν laribus ex rebYs incutiatur , mn is contemni quam formisari, im perniciem potius parer , quam salutem, absque dubio concludes, summos Principes quidem absolute, non autem in hypothesi
ista , quana nunquam non veteres prae oculis habuere, salvis eorum monitis, salvo antiquorum Canonum spiritu posse excommunicari . Non objice ab Innocentio I. Arcadium , ab Ambrosio Theodosum esse excommunicatos. Excommunitationem Arcadii pIst Pan vini una cum Bossueto eruditi omnes comme alitiam habent . Ambrosus autem ab ingressu Eeclesiae prohibuit imperatorem eiusmodi, qui peccata sua consessus, dolens, ae datum sta 'dalum exispiaturus poenitentiae Ambrosii arbitrio deteria
minandae ultro sese subjecit. Objice potius per me licet exemplum Gregorii VII. sed perperde simul non nostra, sed Cleri Leodiensis verbat Hildebrandus Fapa auctor est huius novelli sebi alis, ἐγ primus levavit sacerdotalem lanceam contra diadama regni , in Epist. advers. Paschalem P. II. ee conser ea, quae Doctissimiis Peretra seripsi, tam in Dis sertatione historica , dc theologica de gestis ac seriptis Gregorii VII. xdversas Henricuin IV. Imp. qum in doctrina antiquae Ecclesiae de
suprema Imperantium eivili m etiam in perinshnas Gelesiasticas potestate. εὶ Adversus initistas censuras Synodus Nicaena cap. 1. tam clericis quam lateis recursus viam ad Synodum provincialem aperuit , quia multis eirea interponendam, introducendam, dc prosequendam adpellationem formalitatibus multo post tempore ex civili jure mutuatis tum quidem opus esset. Praeterea quantum veteres etiam hac in parte Imperantium civilium adtenderint auctoritatem, satis puto innotescit ex
hoe Concilii Toletani XII. Gn. 3. Si quos eu*atorum retia potestas aut ingratiam benignitatis receperit, aut mensae suae participas effecerit , hos etiam sacerdotum is p pulorum conventus justi re in reeia sica communione debebit, ut quod mine 'alis pietas recipit, nee a Deardotibus Dei alienum
243쪽
excommuscationes quidem in subditos fideles latas , uti deduximus , tantum titille duplicis generis ; attamen deprehendi subinde apud votores excommunicationem alio longe sensu inter aeuuales, imo adversus superiores usitatam. Ita scilicet eujusdam Episcopi aliam docit tinam voventis literas communionis non recipiebat Episcopus alter. Ita ob eandem causam ex populo iubindo unus proprio motu non communicabat eum altero . Ita denique ipsum suum
Episcopum sortasse de haeresi, alii que suspectum plebs sponte sua fugiebat. Quod quidem
ob abusus Synodo ineum. Uli I. prohibitum se
rat. Ilia sine animadvenio eo confert, ne qui tiescunque excommunicationis vocem in vel
rum Canonibus & scriptis legimus , cum CZ-nonillis medii aevi inde censuram ecclesiasticam proprie talem exsculpamug. Coni. Cl. de Riegger L. V. Decret. 3 7o. usque syr. & Diis. de poenit. &poen. Eccles β. 4. uiq.69.
f. gr. Occurrunt quidem apud veteres etiam aliae sub aliis nominibus poenae e
clesiasti eae, veluti I. Suspensio a , II. irregularitas ex delicto ,), III. Depositio e , IV. Degradatio sa), v. Detrusio in monasterium se , VI. Exilium , seu
potius ex loco delicti in alium recellus b). verum quemadmodum nullum quondam inter censuras & vindicativas pcetias agnitum erat discrimen g ita etiam haec omnia sub eodem cuin excolnis unicatione poenarum ecclesiasticarum genere
comprehensa, neque distinguebantur vindicta b , neque in illius, ad quem gladius temporalis pertinet, jurisdictionem ostendebant i).
a J Suisentis etiam olim erat poena clericis tantum propria, qua iidem pro modo culpae a iunctioniblis vi eces iastici sui muneris sibi eompetentibus prohibebantur. Quantumvis autem, ut mox diremus, a depositione differebat effectu, non tamen de illa aliter ac reliquis ecclesiasticis poenis differebant veteres, neque illam a potestate clavium magis quam poenarum Ecclesiasticarum inflictionem repetebant. Cons. Ua Espen P. III. Tit. XI. C. XI. & Tractat. de Censur. Eccles Cap. X. Ceterum legimus etiam in veterum Canonibus subinde de reductione clerieorum ad communionem peregrinam. Quo nil aliud sibi volunt hi canones , quam, quosdam clericos, usque dum condigna poenitentia ossietiim suum recuperassent, habitos fuisse ceu illos peregrinos, qui absque 1ον-
malis ' eo enaatitiis literis advenientes tamdiu ad sacrorum eommunionem non adinmittebantur , donec non ab eadem Ecclesia , unde venerant, procuratae hujus generis litterae eos communione dignos csse demonilrassient.
sb Fundatur irregularitas ex delicto in Epistolis eompluribus Pauli, qui scilicet cleri- eos irreprehensibiles is His erimine esse debere aperte scribit ad Tit. i . ad Tim. II. Α que adeo irregularitas hujusmodi veteribus eratriae A CANONICA rivans jure ecclesiasticos Ordiises suseipiendi aut sussceptos exercendi.
Is proinde loquendi modus , .uod fit impediamentum canonicum , quantumvis a Scholasticis civitate donatus , proprie tantum ad irregularitatem ex deseciu provenientem quadrat. Duo autem quoad irregularitatem ex delicto ex veterum Canonibus observamus. I. Eam non in
publica tantum , sed etiam occulta crimina fuisse staritiam. a. Crimen ejusmodi semel patratum sitffecisse , ut etiam peracta dein m nitentia aditus ad suscipiendos ordines vel f
sceptorum exercitium maneret praeclusus, nisi magna Ecclesiae utilitas, aut necessitas contrarium expostularet . Can. 63. Coneil. Carthag. IV. Can. a. Concit. Tolet. I. Hinc eorum, quia Gratiano reseruntur Canones 14. 16. 28.
Dii . so. , sublesta fides ab eruditis animaduuinti, & illa ab eodem Gratiano ideo inventa inter crimina publica dc privata distinctio. Can. 3r. & 34. ibid. iuste reprobari potuit. Ceterum irregularitatis castis jam supra retuli β. α 6.
e Depositio medium erat inter 1 pensi
nem & detradationem. Naturale enita depositioni erat, ut si perpetua, non item suspe sioni; & quantumvis etiam haec perpetua esse poterat , ea tamen sicuti fallem spes remisitionis erat relaxata; beneficii collatione nova haudquaquam suerat opus, veluti in depositi ne . In primitiva quidem Ecclesia Clericus semel depositus vix unquam ad functiones elerleales restituebatur . Cons. Cl. Uan- Espen in Schol. ad Can. XIII. Apost. ἐγ Non quidem degradatio, si vocabulum
spectes , sed tamen res eadem nomine reductionis ad communionem lateam in antiquis canonibus deprehenditur. Intelligebant nempe non minus veteres hoc nomine poenam Ecclesiasticam, qua Clericus non tantum sui muri
ris & sinctionum potestate , sed ipse etiam statu & digni rate clericali ejusdemqtie privit
giis exutus ad simplicem laicorum conditionem absque omni institutionis spe reducebatur. In venies hanc poenam qlioquo nonnunqtiam significari nomine excommunieationis Melo VieAE. Pio id confirmatur, quod supra praemis: sci. licet , vocem excommunicationis olim promiscue pro cujiiscumqtie communionis den ali ne esse acceptam. Commuitione ecclesastica ita privatus non facile simili excommunicatione stricte tali puniebatur, nisi atrociora crimina cum
244쪽
DE CENSURIS ET POENIS ECCLESIASTICIS. diss
mentis obstinatione accessissent . Fiebat autem falsum testimonium cujuslibet causa, με ρε-
degradatio antiqiiisl tris temporibus tantum ab evntariae , sive criminalis dixi1 e continean. Epii copo; Concit. Nican. Can. 3. di in secum rur , non Iolum eccM astico officio repem , da demum instantia a Synodo provinciali quam sed etiam Wrberibus Jubdi. Nov. i 23. C. ao. xero ol, caiisas singulorum celebrare cum dissi- 1ὶ Poenam veri & civilis exilii non nisi acile esset, dein pro examinanda causa Episcopi suinino Imperante in aliquem statui pose, sa-Fpiscopos duodecim alios ; obtutu Presbyteri tetur ipse Pontifex Coelestinus III. Cap. io. de I piscopos sex; obtutu Diaconi Epitcopos nu- Iud. addens causam , quia ultra anathematis mero tres ceu judices constitui rabet. Cap. 61. mucronem quid faciat , Ecclesia non habet. XI. q. 3. a quo eodem Canone non nisi secum Exilium itaque ecclesiasticum , seii recessus dedam instantiam respici, non dicere non pote- loco delicti in alium , partim ad praesicindoniaris, si consulueris Can. 6 i. XI. q. 3. Ejusmo- dam peccandi occasonem, partim. iacilius pc di autem degradati stibinde curiae seu societati nitentiam extra familiarium conspectum susci- suae civitatis servire cogebantur , vcluti habet piendi causa , partim ut lapis offensionis dc Novell. 3. C. 6. & Novell. 1I3. Cap. . qua- scanaali una Eum delinquentis persena ex fideiarum Novellarum expertes quod illam antiquo- lium oculis removeatur , salvis civitatum jitriis rium Canonum phratim ciniae tradi non recte biis &sne externa violentia imponebatur. Αt-& intelligant & interpretentur, haudquaquam que ita intelliges C. 23. Diit. 63. Can. 9. III. mirum est , dum ob antiquitatum Ecclesiasti. q. 4. Can. 3. III. q.
earum dc civilium ignorantiam multo pluribus ig) Ars illa stricia praeeseque is secun-
ex planationum monstris sua commentariorum .um formalitates sio eas de censuris eeeu-
volumina repleverint . . fasticis loquendi ἐν phimophandi per unde e) Quod detrusionem in monasteria adti- cim ἐν amplius secvla Ecetis sie is auctori
net, tria , quae in vetustis canonibus expressa bus co nita non fuit . Ut enim praeteream suat, haudquaquam negligas velim . I. Eam tum Burchardum VI ormati ensem Episeopam , O temporis tantum adversus eos , qui ob gravia Monem Carnotensem Canonistarum suo temerimina depositi, aut degradati euriae non tra- pore cor phaeor, in quorum collectionibus nidebantur , vel ibidem veniam accepere, suisse hil ejusmodi deprehenditur; mionem Victο- adhibitam Can. 7. dith so. a. Nullatenus in rinum bis pomriorem tot hνlaris celebrem, vindictam & carceris loco; utpote quod utrum- in quibus tamen nihil ejusmodi apito te Lomque genuino Ecclesiue spiritui repugnat , sed bardus Gratianus ille Theolio tantummodo , ut opportunus illis poenitentiae rum, hie Canenistariam, qui annis post I locus suppeditaretur , ne pervers ex ipsa nem quinqua in ta fertiis duodecimo in depositionis poena sibi sitae perversionis lucrum decimum tertium Jam inclinante per orbem dc jam majori cum licentia pessime vivendi oc- ebristianum celeberrimi fuerunt. nihil tamen casionem captarent . quemadmodum common- se riserunt , ex quo con ici post ; hunc delirant verba Can. 7. dist. gr. 2'rovidentia censuris miseeyum , artificialem vovendi sevi bene proviso loco constituatur , ubi modum illis Disse eoenitum, imo de Gratia- peccata Loeat, is ulterius non eommittat. no facile demonstrari posset, illi Jula pror-3. Nulla externa coactione adhibita, adeo, ut sus incognitum , aut tune velut paucis fies qui amisso tradu seculariter vivere et M philosophantibus elane ρνaeteritum. Inde etiam
luerint , is taenitentiam agere neglexerint, apuά eos colligitur esse tres tantum consu- ex parte Ecclesiae nil aliud , quam AE EIUS- ras de Depositionem ἐν degradationem eo no-DEΜ COMMUNIONE SEPARATIONEM fuerint ex- mine non esse eensendas Interdictum eρη-- perti. C. s. ibid. bilicet eatenus tantum haec ram esse, non autem cessationem a Divinis: poena etiam antiquis Canonibus vindicativa di- Irregularitatem impedimentum esse eanonia
ei potuisset , dc hodiediim dici posset, quate- eum, non censuram Φ Censuras ad Jorrem ex-nius non cx ipsis Canonibus & potestate Ec- ternum pertinere, non ail internum, De Sa-clesiastica proprie tali, sed & ex Iege quadam eramentum paenitentiae γ Imo tibi apud eo νcivili dc jussu iummorum Imperantium descen- ipsum Censurae nomen sic acceptum , radit . Ita Iustinianus statuit e Reterendi imis caeteris poenis is impedimentis ere te sicis avrem Pres 'teris aut Diaeonis etiam , in- distinctum λ Morinus L. 6. de Sacram. Poenti. venti fuerint pro pecuniaria causa falsuis C. et s. num. xx. Espen P. III. Tit. XI. C. I. perhibuisse testimonium : sufficiat pro verbe- bὶ Nullae prosecio Eccisasticae preme un- ibus , tribus annis separari a saero mini- quam ad vindictam , sed cunctae semper cum ferro, is monasteriis tradi . Pro criminalia respectu ad forum internum & Sacramentalebus aurem ravos , si falsum testimonium dia serebantur. Hine Augustinus ait, neque axerint; clero nudatos, legitimis subdi poenis pepulo Dei separamur, quos VEL DEGRADAN- praecipimus : reliquos autem omnes in aliis no vel rxcoMMUNicANDO ad humiliorem Poeotiam ecclesiasticu Ordinibus constita:os , si reῶ imus. L. post Coll. coni.Do .
245쪽
Poenarum Patronis, apud quos unum alterumve Canoni, 'ocabulum ita , prouti in oculos mentemque semel admisere, prae omnibus certissimis principiis dc evidentissiniis contrariis testimoniis valet, di qui ex ipsissimis ejusmodi
Canonum antiquorum vocabulis temporales poenas continentibus non melius quam ius temporales poenas Ecclesiae ad radicando sese extricare queunt , his subveniendum est observationibus: I. Poenas haudquaquam .mnes, quae in Cain nonibus reseruntur , propterea etiam esse Canonicas : inserebantur scilicet omnibus antia quis, etiam illae ordinati nes, quae L potestate civili provenere , & vel ideo , quia inde provenere, cumprimit urgebantur , Iuxta illud
Gelalii P. ad Anastasiam Imperat. Epist. g. ad ordinem disclesimae publicae eοσηψcentes merium tibi eoliatum legibus tuis parent
quoque Religionis Antistites.. 2. Eleer synarum Largitionem in poenIte spe ibro in ranctam cum poenis pecuniariis ad Tribunalia Ecclesiallica sub comminatione eo ctionis externae recentiore aetate solvendis non esie confiindendam. 3. Imposita quidem fuisse etiam antiquitus saepe verbera inferiorum ordinum clericis. Attamen non ab Eoelesae Rectoribus qua talibus& virtute potestatis Ecclesiasticae, sed eatenus, quatenus aut domi suae aut in seminariis aut scholis ejusmodi clericorum mores corrigendos, dc disciplinam curandam habebant , veluti h diediim ejusmodi verbera a moderatoribus i sigi posse quilibet admittit , quin, si cani ratiocinii sit , propterea , quia moderator persena Eeelesalli ea est , haec verbera ideo poenam Eeelsiasticam esse defendat. Cons. Clarisis. de Rierser Lib. U. Decret. q. 6o .
g. 82. Verum multa in istis omnibus recentior aetas variavit. Praeterquam enim quod I. non auditam antea inter censuras & poenas vindicativas sermavit differentiam a , II. ipsarum censurarum novas dissones b) novasque III. species , v luti Anathema , secus ae olim distinctum ab excommMnicatione majore, d &excommianisationem minorem cum illa antiqua pariter non prorsus concordantem ,
e) porro interdictκm f & I pensionis censuram a suspensionis poena diversam ,
denique iterum iterumque nova tam IV. circa serendarum censurarum jus ,
b) quam V. circa formam ci), & VI. Uectum k nec non VII. quoad potest tem an iisdem absoλιηdi I copiose invexit.
a 3 CENfUR A videlicet nune dici debet --na spirituatis , quae privat Uso quo νωmdam bonorum Disit uatium , Ut ad REI CORREGIONEM est imposita. PoeNA ECCLESIASTICA autem friae ratis privatio bonorum spirituarium in e Viminis punitionem ἐν viNDICTAM directe i icta. M quodnam quaesis contra veterem praxim hujus distinctiqnis suffcien, fundamentum Suffciens certo scholasticis suit
cap. V. de U. S. ubi Innocentius III. respondit: suod per censuram non solum Interdiacti, sed=suspensonis ἐν Exeo anicatio nis Iententia valeat intelligi, atque illico ad
determinandas accurate disterentias sese obligatos esse existimarunt. Et quandoquidem tunc temporis nil alio opus erat , quam vocabulis
disserentibus, etsi non differret res ipsa, hinciaeillimum illi erat asserere:
Censurae. I. privant hominem tantum usu bonorum spiritualium commu-
a. ad tempus ut tolli debeant, quamprimum reus resipu
Non modo iisti, sed potestate etiam & Ω-
3. unice intendunt emendationem ek eorrectionem delinquentis.
rio intendunt vindictam , seu criminis punitionem. Verum novimus Ecclesiam nunquam directe primario vindictam, sed semper emendationem delinquentis & exemplum alios absterrens intendere posse ae debere. Porro falsissimum et censuras tantum semper ad te us ferri, dum quibusdam in casibus etiam ejusmodi, qui poenitentia resipiscebant, tamen neque in articulo mortis externa pax & commum o a veteribus concedebatur . Et num quaesis hine illamve poenam ideo , quia non eosdem cum aliis eiaiectus habet, a poenis stricte talibus propterea
eximere oportet. Ut autem concinnam , qua censuras explanant, definitionem non taeeamus,
scito, hane esset quod censura sit poena Diria tualis medicinalis , per quam homini bapriaetato delinquenti ae contumaei peν ecet c-ficam potestatem quorumdam bonorum spiria tualium usus aufertur , donec a contumacia resipiscat. Praeter alia cumprimis verba haec baptiuato iamini stiperque opinor dicuntur cuivis. Quis enim de iis, qui in Ecclesia non sunt , num de hae ejici queant , quaestionem instituet illud quorumdam viaesitum, num iu Dipi
246쪽
l DE CENSURIS ET POENIS ECCLESIAsTICI s.
in mortuos serri queat excommunicatio , in promptu habemus responsum ex CAn. I. 2. 4. XXIV. q. a. quos supra in indulgentiarum materia jam in medium protuli , & quibus non obitat c. de sent. Excomm. ubi tantum post mortem tollitur prohibitio sepulturae , dc desunctus in poenitentia decessisse declaratur. Sic quoque multos post mortem in veteri Ecclesia ita ligaetos esse intelligere debemus , ut quia absque poenitentiae indiciis ex hac vita migrarunt , sepultura & publicae orationes ipsis sint
bὶ Dividi modo debet censura in eam , qtiae insertur, a Iure dc eam, quae ab homise haec est haee Uel latae sentω- vel alicui certaeriae , quae ipse facto personae in speeis i
Uel serente θη- Uel per generalem
tentiae , quae demum sententiam . indeteris a judice ecclesiallico minate profertur. ex praetcripto tamen
juris infligitur.' Introductae sunt Excommunicationes latae sententiae per librum sextum Deere talium , in quo deprehenduntur 3 r. castis ejusmodi Excommunicationis . Cons. Gloss. in cap. 22. de sentent. in VI. In Clementinis numerantur So. ConfGlos . in cap. I. Clem. eodem. Reliquarum , quae infinitae fiant, suscit nosse sontes, veluti Extravagantes , Bullam Genae , Constitutiones Synodales, Uisitationes & Renovationes Regularium, & tot Rullas , Rescriptaque
e in Excommunicatio hodie generatim definitur , quod fit censura Ecclesiastiea , per
attam homo christianus a communione Ecclesiae Ieparatur. Id si fiat silenniter, tum ANATHEMA compellant. Ipsana autem solennitatem deseribit nobis Pontificale Rom. his verbis: Quando anathema , id es , solennis Excommuniacatio pro oravioribus causis fieri debet, Pontifex paratus amictu , stola , pluviali misimceo, mitra simplici assistentibus sibi presset
Vis duodecim superpelliteis indutis , im tamina , quam presbyteris eandelas ardentes in manibus tenentibus sedet super fausorium ante Altare majus , aut alio loco publico ,
ubi magis sibi placebit; ἐν ibi pronunciat ,
preert anathema. Cujus haec sunt serm Iiar Eum eum univers complicibus fautoriabusque suis Judicia Dei omnipotentis Patris, is Filii, im Spiritus sancti, ἐν Beati Petri
Priseipis Apostolorum , is omnium Sanct rum, nee non ἐν medioeritatis nosse aucto
ritate , ἐν potesate rigandi seisendi iu
earu is in terra nobis divinitus collata, a
pretiosi Corporis . Sanguinis Domini perceptione , , a societate 'omnium Chrisianorum separamus , , a rimitibus S. Matris Ecelera in caelo is in torra excludimus iis excommunicatum is anatbemati tum 61e decernimus, is damnatum eum diabolo is angelis cus , is omnibus reprobis in ignem aeternum Judieamus , donee a diaboli aqueis resipiscat , is ad emendationem is poenitentiam redeat, ἐν Ecclesiae Dei, quam fit , satisfaciat, tradentes eum Satanae in interitum carnis, ut spiritus cur salvus fiatis dis Judicii. Poli haec tam Ponfissex, quam
sacerdoter cebent projicere in terram candelas ardentes , quas in manibus tenebant. din I odierno more , secus ac ni m , vox communicatio simpliciter posita d motat Excommunicationem majorem , qua scilicet quis fimpliciter a communione fidelium separatur , nisi ex verborum contextu contrarium adpa
se Neque minor jam amplius secundum illos diversos eomputatur gradus , sed est tantummodo a Sacramentorum perceptione separatio, quamvis dein per consequentiam ab Getesiasti eis dignitatibus & praebendis arceat , utpote dum Beneficiatus Sacramentorum percipiendorum non capax non esse debet. Ceterum& id singulare est , quod hodie h c minorem Excommunicationem incurrat ille , qui cum excommunicato in casibus prohibitis , de quibus mox audituri sumus , scienter communicat, olam pari Excommunicationis poena in ejusmodi communicantem statuta. Excipe casus duos ; scilicet si quis in eodem crimine , ob quod alter excommunicatus est, aut Σ. Clericus cum excommunicato a Romano Pontifice in ossetis divinis sciens & sponte communiret, quibus castas hodietam par Excommunicationis poena remansit , cap. I s. 29. de senti Excom. cap. ibid. in UI.
Interdictum deelaratur ese separatis abre, vel a judice facta a certis Sacramentis , is omnibus divinis o petis is eccleD-fica sepultura, dc a quibusdam breviter definitur, quod sit Censura ecelesiastica probibens
um quarumdam rerum sacrarum , ut morilibus communem , qua talis est. Conveniundomnes in differentia r. ab Excommunicatione , quae quidem etiam separat a divinis , sed per consequentiam& simul denegando totam cum aliis fidelibus communionem , dum Interdictum salva communione tantummodo quarumdam divinarum rerum subtrahit Uum , quatenus is non quaedam eum fidelibus communicatio, sed tantummodo usus est .
x. a I pensione , quod haec selis sit propria
Divisiones autem interdicti hae sunt notissimae.
247쪽
In eam, quae ab oscio, dc eam, quae a beneficio Mcet. qtacdDirecte asscit ceristum locum
Ves generau. quo locus a pluribus inhabitatus interdicitur, uti regnum, civitas .
quod in sacrum pamri larem locum v. g. certam GHoam ser
quod Fertur directe in personas & pariter est, Uel generale, affetens integram
assiciens personas singulares. MIXTU Μ. Quod ex utroque collectum aeque directe dc personas ct locum respicit. Hodie nomine Interdicti communiter gen Tale ratione personarum venit. obstupuit S. Ax-goiηus, ubi ab Episcopo quodam contra ipsum reum di omnem domum ejus anathematis se tentiam pronunciatam esse audiit, c. r. XXIV. q. 3. Reprobarunt veteres ejusmodi poenas, si ipsum crimen quantumvis grave sociam haberet multitudinem , Can. 32. XXXIII. qu. 4. Sed his Canonibus parum attentis inde a Gregorio VII. praxis ista integras Ecclesias , rut iones ,
ct communitates censiris mill fandi demum invaluit. Eundem, quem hodie interdictum dicimus , Nocedendi morem remedium insolitum nominavit reo Carnotens epist. 94. t Suspensio igitur , ut censi ira , definitur esse poena Ecele' sica MEDIONALIs . qua curicus ab usu sua potesatis, quam habet rations OFFICII aut BENE FIGI, prohibetur. Et Iariter in eo differt ab excommunicatione , quod hare qu dem non minus ejusdem potest iis usu , sed tantum per consequenιiam priavet. Ceterum suspensio abit, x. In Lealam quae contingit Si claricus a suis sinci innibus certo in
personalem quae In omnibus locis clarico potestatis Ecclesiasticae exercitium interdicit. utraqueritalis est vel partialis. Prouti vel ab omni prorsus ossis io aut omnium omnino fructuum perceytione , vel ab uno alterove tantum sacri incit actu aut quadam solum, veluti tertia vel quarta beneficii parte excludit.
bὶ Quamdiu interni externique seri distinctio in Ecclesia ignota erat, atque omnes, ceu demonstravimiis, poenae sitam respiciebant ΠΕ- nitentiam , qua scilicet Ac delinquens ipse reduci , de in aliis delictorum avertatio excitari posset, tamdiu poenarum ejusinodi serendarumnis IMnes Episcopos , atque eos, quibus illi poenitentiae minillerium commisere, usque residebat. Subinde autem simul ac interuum sorum ab cxterno separatum, atque illud ad ordinem, hoe ad Jurisdictionem pertinere recentioribus Doctoribus persiasum eli , illico ad jus censiiras serendi haudquaquam sussicere ordinem quantumvis sacerdotalem , sed jurisdictionem externam dc contentiosam prorsus requiri unanimes concludebant. Qua propter et iam hoc jus non tantum 1. siimmo Pontifici dcx. Episcopis electis Ac consrmatis , licet nondum consecratis , sed etiam a. inferioribus judicibus sive ordinariis sive ad id delemtis , 'Praelatis in regulares suos subditos , s. omni bus jurisdictionem quasi Episcopalem exercentibus, veluti capitulo sede vacante. 6. Quibus vis habentibus iurisdictit,nem , etsi iidem non sint presbyteri, statuetatiir esse quaestum. S Iae seminae , in dignitatibus licet constitutae , hac in parte non rapaces habentur, cuius con trarium probare frustra quis adgrederetur ex C. I a. de maior. dc obed. dum in ejusdem C nonis casii Abbatissae a capella sibi subjecta , clericos eandem pro benescio obtinentes luila de causa quidem repellendi, attamen non stricte censuras serendi jus adjudicatur. Enimvero quisquis alius, si clericum justa de causa a suos ortasse domestico sacello & concessis hactenus fructibus removeat , num is jam etiam stricte censuram tulisse dici poterit tiὶ Consentiunt hodiedum ad eensura restavatorem requiris. In eo, qui eas seri, IURIsDICTIONEM , Quae quamvis alias adsit, durante tamen adpellatione iuspensa esse noscitur. Qua de causa igitur non quidem censim lata per subseque tem tollitur appellationem , sed post hane interpositam in eadem causa a judice inferiore censura infligi nequit. a. In ipso merito a. DELICIUM GRAVE S 2.
3. In eo , centra qηemserrur, CONT ACIAM . . In
248쪽
DE CENsURIS ET POENIS ECCLESIASTICIS. dias
. 4. In modo ad censuras procedendi, si rensura hominis sit , CITATIONEM LEGI IMAM ,
ut scilicet & desictum , & delinquentes contumacia necessaria non destituatur probatione . Quod si vero censura Juris subvertetur, in ea quidem, quae est sententiae , nullam desiderari monitionem ; utpote cum lex ipsa siti ficienter monere centeri debeat ; si tamen censura juris serendam desii per a Iudice sententiam postulet, tunc quoque illum, qui pro cxeommunicato declarandus vel denunciangus venit, legitime prius e tandum & audiendum esse admittunt , ne ejusmodi , ut ipsius P. Engelverbis utar, Justa dejenm Jure naturae omnibus concessa denegetur . Quid autem λ Si defensio jure naturae omnibus concessa denegari nequit Quomodo , non audita defensione , qu s censuram latae sententiae incurrisse illico diei poterit λ cons P. Euel L. v. Decreti
Tit. XXXIX. t. n. s. s. in modo ipsas censuras ferendi ; HANC
FORMAΜ ut x. fiat per talia verba , quae sufficienter excommunicationem flanificant. Uerba LATAE SE riniae ditantur esse ejusmodi: excommunicamus , suspeηdimus , sciat se excommuniea-ium, sulpensum, prohibemus jub excommunicatione ipse dure, mi ipsa facto incurrenda .
Verba autem FERENDAE sENTENTIAE : aut hoc
secerit, excommunicetur , ab incis suspendatur . In verbis ambiguis veluti probibemus sub interminatione excommunicationis , subpaena suspensionis , Anathema fit ; mitiorem
interpretationem pro censura ferendae sente tiae indulgent , nisi ex iis , quae circumstant , omnino adpareat contrarium; ex quibus cons quitur, in verbis Anathematis vinculo subjaceat C. 29. si quis suadente XUII. q. 4. haudquaquam excommunicationem latae sententiae
a. Feratur in scriptis, & quidem
3. Cum caiisae expressione. . Si excommunicatus hujusmodi scripturae exemplum requirat, ei intra mensem tradatur. Super ipsa hae requisitione publicum fiat Initrumentum vel litterae testimoniales sigillo authentico consignatae . 6. Epistola presbyteris per parochias , etiam vicinis Episcopis , mittatur continens nomen excommunicati, & excommunicationis causam, ne quis per ignorantiam ulterius illi communicet . Cons. C. 1. de sent. Excom. in VI. dc Pontis Rom. l. c. Speciatim Concit. Tridentinum in iis sententiis generalibus, quae ad finem revelationis tum frequentius fieri silebant, requirit, ut I. praecedant monitiones, per quas detentor vel inventor rei alienae in vera di actuali contum cia constituatur. 2. Ut seratur prorsus a nemine praeterquam Episcopo quae verba absque dubio efficiunt , ut vicario Episcopi sua ordinari a jiurisdictio hae in parte nil prosit . , 3. Tantummodo in sit dium , si nulla alia via de
injusto rei alienae detentore notitiam obtine di , remque ipsam recuperandi spes supersit . . Ut eadem haec res non exigui sit monae ti . De his excommunicationibus , seu montistionibus ad revelationis finem adhibitis , ait Morinus', eas esse reliquias veteris disciplianae , quae cogebat fideles ad denuntiandum
aliorum peccata occulta, hoc tamen una monens , quod antiquis modur cogendi ad reminiandum multo vel acceptior Hementior ,
cum totus ait in salutem proximi terr
ret, nuIlumque ex eo temporale emolumentumaeeusator tym Judex viaritarent, aut etiam perarent; sed solam animae conversionem ircurationem attenderent . Uan-Espen Part. III.
Titi XI. C. VI. g. 6. λὶ ad intelligendos censurarum fiss cius pastim explanant, ad haec praecipue r ci
I. Monent communionem fidelium esse triplicem , scilicet
Mere internam , qua fideles per sdem &charitatem inter se & cum Christo uniunt adeo, ut istius unionis obtutu quilibet per privatam suam devotionem non tantum pro se ipsis, sed etiam pro altero aliquid apud Deum promereri queat a qua commimione mere inter na h dquaquam excommunicatum privari, sed di eundem abolita culpa peccati apud Deum pro se ipso promereri, dc etiam alios pro ipso suas preces sundere posse admittunt, modo non siari ita, collectae, vel communia suffragia n mine Ecclesiae pro tali excommunicato sicuti pro aliis Eceletae membris habeantur.
Mere externam, quae consilEt in communione fori judietatis & alio externo fidelium commercio , colloquio, dc convictu, a quo excommunicatum esse exclusum hoc notissimo decaniniant verseulo: Os, orare, vale, eommunis, mensa negatur. Ut iam inter fideles re excommunicatum
omnis cessaret humana , politica , im civiliseommunio vel societas , quae fit per verba , signa, litteras , commercia , cohabitationem , vel amicitia fina, uti amplexus , NI salutationes, sunt verba P. Enget. Sed iam pridem hac in parte saltem aliquas exceptiones sana ratio obtinuit; illas scilicet , quas priori versi- Io in versiculo alio opposuere. Utile, lex, humile, res ignorata , necesse. Reru
249쪽
Rem omnem vero ad evitanda scandalair multa pericula , subveniendu-7ue conscientiis timoratis denique Concilium Coniuntiense sub Martino V. etsi in actis Concilii ipsius nil deprendatur in ita definisse dicitur, ut
prohibitio non communicandi eum excommunicato ex parte fidelium innocentum generaliter sublata sit exceptis duobus casibus , scilicet 1.
si quispiam publice suerit a sito iudice Ecclesiallico tanquam excommunicatus de nunciatus , aut si a. Ob Iaerilegas manus clerico iriectas sententiam latam a canone adeo notoris confiterit incidisse , ut factum non possit aliqua
tergiversatione celara , neque alio duris jus retio excusari; licer denuntiatus non fuerit.
Quae ipsa notorietas eum ex multis circumstantiis dependeat, ante examinata per judicem causae merita vix unquam aderit , ac proin percussor Cleriei etiam vix unquam poterit il-sico tanquam vitandus haberi . Ceterum inde prodiit excommunicatorum toleratorum & via tandονum distinctio, quam tamen ita intelligo regebemus, ut etiamnum di illa: superius memoratae circa devitationem exceptiones obtineant, & generatim Ius naturae, gentium, ac civile , cum Religio civitatis saluti nocere n
queat , certum necessariarum exceptionum nu
merum non definiri, sed quamlibet pro renatanei te colligi sinat. Mixtam , quae in exterioribus actionibus vel eeremoniis confistens interiorem ae spiritualem fructum ex propria iesitutione contianet et quo Dectat usus tam activus quam pas
mus, id est, administratio is pereeptio S eramentorum , Ecclest suffratia, quae in saeri is aliisque publicis inciis ad Deum pro universa Ecele, funduntur, item satisfactiones Christi ἐν Sanctorum , quatenus ab Ecelesta per industentias fidelibus adplicantu ν.
Mera denuo verba P. Engel explanantia id omne , quo tanquam ad communionem mixtam pertinente excommunicatus privatur . Eadem
puto, si non plura , paucis diximus, dum sit
pra excommunicatum iis , quae ipsi ceu membro caetus & eorporis nostrae Ecclesiae competebant, proprie privari ent inelavimus. t. Effectum excommunicationis minoris tantummodo esse eum . ut a passivo privet Sacramentorum usti , nisi quod per eonsequentiam hae censura ligatus ad aliquam dignitatem vel Ecclesiasticam praebendam eligi & aD
pensonem a beneficio ; nee vicissim , nisi suspenso esset perpetua, vel potius in effectu depositio , eum beneficium nempe propter ossicium detur imo nre eum , qui suspenditur ab ordine , etiam a jurisdictione illa, quam ut iudex exercet, supensum esse censeri; quemad-
modum e converso a jurisdictione suspensus haudquaquam ab iis prohibetur, quae mere sunt ordinis. Secus si quis simplieiter ab ossicio susi pendatur . hac enim suspentione prosecto tam ordinis quam jurildictionis comprehenditur exercitium .
4. in interdicto personali tenerali Ecclesias
in tali loco exilientes non esse interdictas , atque adeo in eas ad divina ossicia admitti pos se peregrinos, viatores , aliosqile etiam habitatores; qui aut interdictae communitatis non sunt membra, aut subinde per domicilii mutationem aliove modo talia esse eessarunt, dummodo occlusis januis aut quacumque demum ratione ii, qui interdicti sunt, ab his divinis on
s. Interdicto personali , quamvis generali affectos , non posse etiam singulos vel in loco proprio vel in alieno divina audire. 6. Interdictum autem Iocale tenerale non impedire, quominus ii , qui extra culpam dc extra proximam aeque , ac remotam interdicti hujus causam sisnt , ultra indictum locum alibi divinis interesse queant. 7. Unirerse suspensiones ae interdicta interpretationis esse strictissimae s. Dum initio in omnibus Ecclesiis interductio subjectis nulla plane divina haberi poterant, dein tamen a diversa Pontificibus diversa csse adhibita temperamenta, scilicet circa baptismum& confirmationem parvulorum , poenitentiam morientium Ac peregrinorum , sacrum viaticum iistim subministrandum, praedicandum Dei verbum ; porro regulares in indultis accepisse , ne interdicto generali etiam ipsi involuti intelligerentur, atque adeo, ut suis in Ecclesis divina ossicia , clausis quidem januis & sine cantu, ac campanae millii peragere queant ; denique statutum esse a Bonifacio VIII., ut finiu-tis diebus in Ecelestis is monasteriis Misse
eelebrentur, is aBa dicantur divina incia, cui prius: submissa tamen mee , ἐν Januis clauis , excommunicatis ἐν interdictis exelu.fis , is eampanis etiam non pulsatis . . . Infestivitatibus vera Natalis Domini, Paschae,ae Pentecostes, is Assumtionis Mirtinis gloriosae, campame pulsentur, ἐν Januis apertis alta voce divina incia solemniter celebrentur , excommunicatis prorsus exclus , sed
interdictis admiss . Quod idem privilegium habetur in jecto corporis Christi is per i
tam octavam ex constitutione MARTINI V. INEFFABILE, & EUCENII rv. Excellentissimum. Cons Cap. xx. de spons C. D. de poemit. Q43. de sent. Excom. C. I9. 14. de sent. EX- m. in VI.9. Clericos , si persenaliter interdicti vel in Ioco interdicto celebrent , aut xlium sui ordinis exerceant actum, incurrere irregularitatem summo Potui fici reservatam. Illos autem , aqui-
250쪽
DE CENSURIS ET POENIS ECCLESIASTICIS. x s
quibus Clerici ad id compelluntur , in reservatam non minus summo Pontifici incidere ex
Io. Excommunicationem quoque quamvis quidem Pontifici non rei ervatam manere tam eos, qui interdictos in Aeo saero vel alios in Aeo interdicto presumpserint sepelire, quam omnes , quantumvis alias sint exemti, qui m-terdictum a Pontifice aut etiam tantummodo ab Ordinariis latum, interdictos ad divina oricia admittendo, violarint.' Sed cave, eessationem a divinis, cum interdicto consendas . Illa siquidem non censuraeli, neque locum aut peribras immediate assicit . Ad ostendendam sbium ob atrociora fidelium erimina suam tristitiam si ibinde Ecelusa adi inis ossiciis desistere consuevit. Cap. I . des sit. Exc. in UL Ceterum non praeterire possim argumenta , quibus P. Engel interdictum generale, etsi innocentes tangat, non obstante supra allato veterum monito vindicatum esse arbitratur. l. Praeter Canones provocat ad L. I. I. i. Cod. de Lege Iul. Max ubi filii perduellium , etsi non nocentes, damnum ex patris patiuntur suplicio. II. Ad exemplum justi belli, in quo multi utique pereant innocente . III. Ad huius medii necessitatem; qσιM INCER- Tl SUNT CULPARlLEs , f in genera ferre- Iur excommunicatio eantra fnoulis, qui Juerint culpabiles, plerique eo temnerent latim cenjuram, quia NON CREDERENT M CVLΡΑ-BILEs, NI diversas exeusationes in pereatis quaererent: vel quia Rscio REs ET POTENTES, qui fortassis non curarent exeommunicationem personae , debent magis eurare interdictum generale, ut popinos propter eorum culpam interdicto affectus centra eos EXASPERETUR . Enimvero ademta patri perduelli bonorum subit alitia nil hoc ipso eonsequi potest ad filios, quibus smiit, ne ob irrogatam suo patri poenam, ceu terrent vestigia, de vi dicta cogitent , hujus aliquando sumendae vo-hintas , atque vires ita adimuntur . Et quid denique si hac ratione crimen, quod externam ei,statis salutem adeo laedit, is VINDICET, qui Minister Dei is vindex in in AM est . Num autem, quia huic illive nocenti spiritualia qua dam bona adimenda sint , etiam innocens ego meis quoquc spiritualibus bonis, quae proprio, dc haildqiuiquam ab illo nocente in me derivat. Jure possideo, sum spoliandus num eadem hic estisdem consequentiae ratio λ Num poenas spirituales generatim in quemcunque nocentem, Iaras illi, qtii innocentes sint, vindicabunt Num senique Ecelesia vindex in iram Exemplum Iusti hem iteratum est testumonium, quantos in errores impingat is , qui aliarum juris partium expers Canonici juris i terpretationem adgrcditur. Universalis iuris putrui notitia , quae voluntatem singulorum vi, di tortim a communi civitatis , seu in quem translata eis, Rectoris voluntate distincta in i onagnoscit , nullum etiam hostis laedentis Dbdi. tum pol st aestimare innocentem. Tertio loco, quae adfert , tacuistb.n, si non sateretur ipse. Deum vero immortalem Quales hae sit ni ratiocinationes i Ergone , quia inter decem unus fur certo est , incertum vero, qui fiam, decetuomnes laqueo perimi debent Ergone culpabiales lato interdicto generali iam se magis, qiram si Deciale in eos latum fuisset, culpabiles agnoscent Putarem minus , jam enim nil aliud , quam omnes, sentii int, & se , si non noscantur , cum innocentibus puniri asserent . Ex celsabitur absine dubio , si noscantur, adversiis eos univertiis ille interdictus populus. Concitabuntur fortasse , uti intenditur , adversius Imperantem iubditi . Sed hoc ipsem anne ip rituale , anne doctrina , ae exemplo Chrilli , Apostolorum, & prima vae Eces ae sundatum medium , anne igitur hujus medii necessitas
adest Nihil prosecto eiusmodi eavsae invenit in CHRr o Pilatus, etsi ae sitores invalescerent dicentes : commoTet populum, Dic. XXIII. s. dc a 4. Et denique quo motivo ad temperandum interdictorum rigorem se inductiim esse fatetur ipse Bonifacius VIII. Nonne,
quia ex districtione bHusmodi statutorum excrescit indevotio populi, pullulant baereses, is infinita perieula animarum insur unt, coEccle is fine eulpa earum debita 'Obsequia
subtrahuntur. Cap. 24. de sent. Excom. in VI. Cui subjungit Glossa : Auditi de quodam loco in Marchia , quod tanto tempore ferit into rdictum, quod facta relaxatione homines rLIius uel XXX. XL. annorum , qui nun quam audiserant 31 gam, deridebant Presin
I) De absolutione a Censi iris hare habe:
r. In antiquis quidem Canonibus haudquaquam ipsem hoc verbum absolutio pro Cens rae relaxatione deprehenditur, sed qui emendationem saam probaverant, ad pacem, Teniam communionem recipi, vel reeonciliari dic
x. Recepta sori interni , externique disti .ctione demum invaluit, ut abibliitio a Censiis ris , vel pro sero interno tantum , vel et ram Pro externo concedi queat. Atotae hine si illa concedatur tantum , soro externo per id non praejudicari , dc absolutum in animae judicio adhue in externo soro accusari dc puniri post Ededucunt . Magis autem censurarum ficii conformatum eli id , quod dorent alii, stilicet eum , qui a censi ira latae sententiae in foro conscientiae absolvitur , dein non amplius pro foro externo esse inquietandum. ConfCl. Ua Espen, Trach. de Cens. α XI. . 1
3. Quemadmodum quivis , qui jurisaictionec etsi non ordine ) praeditus est , censuras s