장음표시 사용
231쪽
3. 6 7. Coercentur quocue a canonibus Delicia carnis seu Asbeehia a) singula ;nempe I. fornicatio b) II. stuprum se) III. concubinatus d) IV. Adulterium e U. Incestus f) Vl. concubitus sacrilegus is in VII. 'domia th) imo etiam ea , quae hujusmodi delictis pandunt viam, veluti lenocinium si in Raptus ) &e.
a Uid. Caus XXXII. Q. IV. Can. ii. Ecclesiasticos habent . non obstante Constit. Pil bὶ Est eoncubitus naturalis soluti cu U. Puae ordini de a. 117 r. in qua prohiben- Iuta meretrice , ccus scilicet publice vena- tur suis filiis illegitimis quidquam de bonis pa-
Iis est turpitudo. Caus. XXXVI. Q. I. can. 2. trimonialibus aut clericalibus relinquere. Cons. Dist. XXXIV. cap. 16. Dist. LXXXVIII. Can. Benedict. XIV. de synod. Diaeces. LXIII. Cap.ro. Caus XXVII. O. I. ωα 2o. Catis XIV. 24. n. ar. Haec quidem potissimum dependent . UI. Can. 4. Cauc XXII. Q. VII. Can. 33. a jure civili, cujus leges communes vid. in aues Q. V. ean. x 2. Innocentii I v. Constit. sub thenti ex complexu cod. de incest. Nupt. &camolieae β. I . NOV. cap. 23. quo etiam respicit Cap. 13.
olim fornicatoribus septem annorum paenia in fin. qui si. sint legit. tentia injuncta fuit. S. Basil. can. 32. d Si sub concubinatu intelligatur talis con- Φη Merito Innocentius XI. in decreto de an. Iiinctio maris & taminae, ut x. pars utraque sita 6 9. proscriptit sententiam hanc ΤHES. 43. soluta, 2. accedat fides mutua, quod nec alteri Tam clarum videtur , fornicationem secun- cuidam se jungere , nee a procreatione liberoindum se nullam involvere malitiam, ἐν solum rum abhorrere, dc 3. iisque ad mortem ita con- esse malam , quia interdicta , ut contrarium juncti manere velint , sed tantum M ob dispa- omnino rationi dissonum videatur . . rem conditionem aliave , salvo contractu aliis
e De poena stupri, seu eoncubitus soluti civilibus effectionibus sὀIemni eonnubii , veluti
soluta mirginis vel viduae honesta viven- jure dotium sueeessionum dignitatum &α destitis. ν quae eum illo nec consanguinitatis tuantur , ejusmodi concubinatus individuus nee ' a nitatis vinculo connexa est , jam di- nee lege divina prohibetur , nec humana lege tum supra i . 3 4. n. c. Id tantummodo prohibitus filii Dill. 34. e. a. usque ad sanctio- nota: illud aut dueere aut dotare introdu bim nem Concilii Tridentini sess. XXIV. cap. r.esse interpretatione doctorum & consuetudine , de reform. per quam matrimonia sine solemnicum cap. t. de adult. praecisa necessitas ducen- ratibus legitimis inita irritantur . 364. n. b. di imponatur stupratori , dc is vi cap. h. ibid. At concubinatus dividuus eum matrimonium corporali castigatione , excommunicatione , & si indi lubile ex praecepto divino , &ct detrusone in monasterium adigi queat , sed matrimonium non sit legitima conjunctio , di- dc reflede ad ea , quae diximus in s. 347. vino humanoque jure semper erat prohibitus not. a. f. 363. n. d. 369.ὶ adde Disi. 43. can. 6. Caul. ' Patet dotem , quae a stimratore stupratae XXXII. Q. II. can. s. Trid. sess. XXIV. cap. danda est, vere dotem non esse, cum Zcitatim s. de ref cap. I. & 1. de concub. in VII. Confdebeatur dc non restituatur , etsi matrimonium etiam Cl. de Martini Iur. Nat. Post. 699. non sequatur , sed proprie esse restitutionem Quapropter Alexander VII. in Decret. de a. damni, quod stuprata patitur. 1666. merito damnavit hane propositionem Juvs.' ' Patet porro cessare rationem restituendi ε i. et ton est oblitandus eoncubinarius ad Dr- damni , atque adeo obligationem dotandi stu- ciendam eoncubinam , fi baee nimis utilis 6- pratam x. si ea stupratori nola velit nubere, x. set ad oblectamentum concubinarii, vulo Res ipsi, stupratorem sollicitavit, 3. si non sit - gasi , dum deficients illa nimis aegre a Weretnesta sed meretrix , aut saltem secunda tertia- vitam, alias epulae taedio magno concubinaque vice corrupta , 4. si ab alio in matrimo--α cerent , is alia famula nimis dismmum ducta est , & aeque bonam conditionem eiu inveniretur . etiam gravida invenerit . CL de Riegger L c. eὶ Adulterium secundum leges Mosaicassas. L . XX. Io. Deut. XXII. xx. & Romanas Parum autem ceteroquin refert , seu L. 6. q. r. L. 34. g. r. ff. l. cod. ad leg. studiata inops an dives si , cum etiam huic sa- Iul. de adulti committebatur tantum concutisfieri debeant , seu stuprator laicus si , seu bitu cum alterius uxore , atque igitur non a clericus , t tantummodo non si Monachus , marito cum virgine vel vidua . Sublata autem
cujus monasterium Mnorum est incapax seu Polygynaecia Matth. XIX. s. r. ad cor. VII. maritus , seu incelluosus, seu sponsiis. Cl. de a. adulterium nune indistinta est concubitus Rieuer l. c. g. si 6. inter personas non eon iuges , quarum saltem --- Tenetur praeterea stuprator alere par- altera es matrimonio Juncta , unde etiam di- tum ex se editum, etsi coitus damnatus inter- visio in adulterium simplex & duplicatum imcesserit. Vies eap. s. de eo, qui dux in matr. telligitur . Hinc etiam recte ab Innocentio XI. etsi clerici sint beneficiati , qui nil nisi reditus in Decreti de a. I 679. damnata lutc propositio in
232쪽
DE DELICTIS ECCLESIASTICIS IN SPECIE. 11
in ΤΗD. so. copuia cum continuata consentiente marito non est adulterium. Etsi ad poenam in foro externo non trila tur pater, qui filiam adulteram dc adulterum, de maritum adulterum deprehensum occidit . l. χα seq. l. a ad l. Iul. de adest. Nov. III. Cap. a s. id tro foro interno tamen non admitiatitur . Caus. XXXIII. Q. II. Can. 6. ceterum leges civiles Patrem judicem domesticum liberorum & maritum judicem domesticum uxorisse non minus conlii tuere possent, ae olim jus tale in Patria & in dominica potestate contineta tur , quapropter ibidem c. 7. sertur in eum qui uxorem absque lege sine causa dc probatione interfecit Ac etiam c. s. ad legem civilem respicit . Quae omnia probe cotissideranda fiant ab iis, qui fiatim absque selido fundamento leges civiles incusant iniquitatis dc peccati, quod per canones corrigi debuerat. ' veterum canones crimen adulterii poenitentia quindecim, imo &3o. annorum proci eumstantiis plectebant I S. Basilius Can. 7. st. de clericis adulteris nec in finem tribuebatur communio. Concit. Illiber. Can. 13. Caus. XXXII. Q. VII. 26. de Iure communi adulteri latet excommunicantur cap. 6. de ad illi. Cleriei depositione ab ossicio , incarceratione , infamia ,& poenitentia inter laicos agenda coercentur .
fὶ De incestu seu eoneubitu inter personas ob eonon vinitatem vel assisitatem veram is carnalem Junii vetito , vid. Caus XXXVI.
Q. I. can. 2. XXXV. O. III. Can. 9. cap. un.
de consale. dc assin. in Clement. Dist. 82. Can. s. cap. 4. de jud.' Cognatio igitur is alis vel spiritualis non obstante Caus XXXIII. Q. II. ean. II. ad ma trimonia quidem dirimenda i . 36 a. n. d. non autem ad poenas incestus pertinet. ρὶ Concubitus saerii us est concubitus reia ligiosi proseisi, vel Clerici in Sacris conitituticum semina soluta; aut monialis per castitatisvnnim Deo consecratae elim malculo soluto. Vid. Caus XXVII. Q. I. can. 6. 23. dc r
flecte mentem ad dicta superius β. 33 s. n. f th Sodomia est omnis libidinis extinctio ,
auae fit alia via , quam quae natura monia strat. Hujusmodi delictorum reis iuxta veteres canones nee in fine communio datatur , Concit. Illiberit. ean. 7t. Poenas de jure communi Ecclesiastico, vid. in cap. 4. de excess. Praelat.& in constitutionibus Lmnis X. supremae, PuU. cumprimum, Ejusdem Horrendum. i) Lenocinium est omne jactum, quo quis prostitutionem alienae pudicitiae adjuvat. Ne-ue hujus delicti reis a veteribus communio iane dabatur,
Dignissima lectu eil Novell. XIV. εὶ Cum raptus sit abductio personiae honestae voluntati ipsius adversa , animo tibidinem explendi , Ieu vi prifica seu moraliae blanditiis facta, L un. ca de R. N. pλ-
tet raptum non committi t. in meretricem , 2. Propriam conjugem, aut 3. sponsam, lib. t.
d. Theod. de Rapt. Caus XXVI. Q. II. Can. 9. Caus XXXVI. O. I. Can. a. atque semper clausula nisi prius desponsavaris, Gn. s. ibid. Q. II. subaliditur cap. 6. de raptor. Et hinc
etiam raptor meretricis aut sponsae propriae non incurrit poena in veros raptores statutas, quamquam ex mente Concilii Tridentini libertati matrimoniorum consulere volentis eodem raptus impedimento laborent. In citi l . un. de R. N. raptoribus accenissetur etiam is, qui propriam sponsam abstulit. sed eruditi textum corruptum esse&loco Iuamajunt non suam poni debere . Cons Boetimer I. E. P. ad Tit. de Raptor. q. I 39. Olim pro raptu habebatur , etsi consenserat rapta , tantummodo dissenserint ii, quorum potestati illa subiiciebatur. Caus XXXVI. Q. I. can. 3. Q. II. Can. 6. verum Pontifex in cap. 6. de Rapt. . quod iste raptor diei non
possit, quia habuit mulieris eonfensum. - Neque interest , ait Cl. de Riegger Le. 313. an stupri an matrimonii intentionaquis rapiat, eum se abductio libidinem re dat, res pessima exempli it, scelere tam inustato sibi uxorem quaerere.. - . . De antiquis raptorum poenis, vid. Caus XXXVI. Q. I. can. 3. Caus. XXVI. Q. I. Can. 3o. Caus XXXVII. Q. II. Can. a. 4. 1. 6. cap. 4. de pum. Can. Novissimam constitutionem habemus contra raptores in Conei .
Trid. sess. XXIV. cap. 6. de reform. Quibus tamen poenis ex stylo riae Romanae Ac mu torum interpretum doctrina non subjiciuntur raptores, si non in ordine ad matrimonium contrahendum rapuerunt. Cons Giraldi ExposIur. Pontis ad cap. 7. de Raptor.
4 8. Delicta clericoriim . in quae praxi e Canones additis sanctionibus inveοῦ huntur, notantur sequentia: 1. Uenatio g. 18 . n. e. a . 2. Rixae & Percunsiones , . 3. Furtiva ordinum susceptio & seq. e . q. Promotio per saltum n. f. d . s. Exercitium ordinum aut suspensorum aut non sustUt rum S. 286. n. d. e . 6. Apostasia irrmularitatis so. . I. Apostasia obedientiae n. o. g . sellicitatio ad turpia in sacramentali confessione .
ε . p. ccessus seu actus quicumque, per quos Episcopi si aut Praelati inferi
233쪽
: 18 ' LIBER III. CAPUT II. res aut alii clerici ) in obeundis suis ossiciis vel minus vel nimium agunt zIo. Neglectus residentiae in beneficiis cm &α occ.
a in Vid. praeter eas sanctiones, quas retulimus I. 28 . n. e. Dist. 34. Cali. I. Dist.
est. Can. 13. cap. 1. de cler. venat. cap. I. q.
3. de stat. Monach. in Clemen. Concit. Matis II. Can. 13. Capitia. Reg. Franc. contra Clericos v natores , vid. apud Baluz. Tom. I. COl. I 47.
b in Vid. Dill. 36. cap. 23. Di λ ε s. cap. I. Caus I. Q. VII. Cλn. 2. cap. I. 3. 4. de Cleri
oderata correctio licet & elerieis dc superioribus Ecclesiallicis ves religiolis in suos
iii itos , maxime praeceptoribus in clericos adolescentes in minoribus constitutos , ita tamen, ut executionem clerico ves Monacho committant , ne censuram canonis incurrant , de
qua mox plura dicemus. Vid. Dist. 33. Caris. Dist. 43. Can. s. Caus X l. Q. I. Can. 6. Et quidem in modica correctione excluditur adpellandi venia per Cap. 3. 26. 3I. de appellat. ' Alicubi admissio eanonicorum ad capitulum exempli manu missorum vindicta s vid. Direae L XL. T. II. praevio eodem virgarum ritu celebratur , verum ad hujusmodi quadrat, quod dicitur in l. ulti Cod. de emancip. ispeximus Tanam observationem eookir2 , venditiones in liberas personas fpuratas , ἐν circumductiones inextricabiles iniuriosa rhathismata, quorum nullas rationabilis inmenitur exitus. Minus sane conveniret adhibere in clericorum promotionibus quidquam in veram perelissionem degenerans ex ritibus, quos tribus opificum, jam non ubique, ut antehae, adhibere selent. ς Praeter canones β. 197. n. d. citatos vid. Cap. I. 1. & 3. de eo , qui furtiv. ota. suscep. ruspensionem hisce canonibus contentam
reservavit sibi Sixtus V. in conliit. Sanctum ἐν salutare, sed id revocavit Clem. VIII. inconstit. Romanum Pontificem.' Si Fpiscopus simul dicat, sibi intentionem non esse tales ordinandi, procul dubio ordinatio est nulla . Cons. Benedict. XIV. de sacris.
id Praeter canones s f. 293. n. f. citatos
vid. Dist. 32. c. I. Dist. 9. can. a. 4. I. Oncit.
Triae stas. XXVI. cap. 2. de iacta' Facultatem abselvendi Episcopis a Sixto V. in eoiulit. cit. ademtam restituit Clemens VII l. in citi constit. se Praeter canones t L 286. n. s. relatos Vid. Cap. a. 3. 4. 6. de Cier. Exeom. Caus XI. Q. III. can. 6. cap. a. de senti di re judie. C. F. I . 2 . de sent. Exeom. in VI. Cap. 2. de Cieri non ordin. ministri Benedicii XI v. Epitu encyclie. Inter praeuritas β. 4. de ann. 174'. Constit. Sacerdos de ann. 1737. Clemen. XIII. constit. Gravissi um de an. 376O.
1ὶ Praeter sanctiones jam insinuatas in
a) vid. Concit. Trid. sess. XXIII. Q s. &3. sesi. XXV. cap. xy. de Regul. sed reflecte ad ea, quae φximus t 333. not. o. bὶ Hujusinodi eriminis rei non Patres Diarituales Ied proditores animarum exeerabiles in jure nostro vocantur. Hinc cautum est, ut I. omnes Iocorum ordinarii haereticae pravitatis inquisitores , a. Contra Omnes 'nquus Iaeιrdotes quomodotibet exemtos, cui cumque dignitatis θ' flatus aut quocumque privilegio muniti Int 3. qui ad inhonesta turpia in actu sacramentalis con-1essionis, sive antea vel pos immediate : Iive occasione consessionis , sive extra eam simulantes is consessiones audire : sive inter I e , fite eum aliis perppiranda soricitant, α taπ- auam de haereῆ valde suspectos procedant,
' s. praecedente degradatione saecularis Judicis arbitrio puniendos curiae tradant , 6.nue eodem modo procedatur contra con frios, qui suos eo nitentes, quos noverint jui e ab aliis solicitatos, de obligatione tra-issima denuntiandi solicitantes admonere ne eligunt. GRE Ru XU. Consiit. UNIvERSI
WoIICI de an. x74s. Giraui Exposit. Iur. pontis Tom. II. P. I. in . pend. ad Tit. de Haeretic. Cons. Cl. de Riegger i. c. f. 13o.' Cum consessarius debeat esse Iudex , m dicus, dc consiliarius spiritualis , ad quia triplex gravissimiim virile munus , ZY debi scientia doctrinae moralis tam naturalis quam positivae, cujus utriusque Ius Naturae, Theol gia & jus Canonicum praecipua sundamenta sunt s. n. e. dc lingularis prudentia repraecipua virtus requiratur , iterum Patet verum esse , non quemvis nec iusto citius , nec
Propterea sbium, ut mox celebrando missas occonsessiones excipiendo fortasse monasterio usuist, ad tam lacriim, atque vel ideo, quia adeo, secretum est, cautione maxima indigens tribunal adhiberi debere . Non sine causa ha e sane dicta sunt : nemini cito manus imposueris . Neque sine causa veteres in sacerdotibiis ordinandis eam aetatem in regula requirebant, de
234쪽
DE DELICTIS E CC LESIA ST ICIS IN SPECIE . ars
travent , eap. 7. de Exces. praelat. cap. 6.ds eens. 2. Si eos vexent censuris alii jqus poenis illegitime inflictis . 3. Sa eos inhoneste tractent, vel despicatui ut servos mercenarios habent. 4. Sr permittunt, ut unus Presbyter duas habeat ecclesias matrices . quarum una ad sustentationem sinciens est, cap. r. de Exces. Eraelat. s. Si Jura illorum Ai- minuunt , tolluntque aut eripiunt ecclesiasi is sub tectas , cap. a. ibid. 6. Si indignis
beneflcia eo erant , cap. a. ibid. 7. Si morasteriis is ordinibus regularium praecipiant, out prohibeant aliquid contra tenorem privilegiorum papalium, cap. 16. 17. ibid. cap. un.
ibid. in clement. Cons Cl. de Riegger g. s. r. ubi addit t. inter excessus visio rum etiam eneratim numerari , si Disi i aut boritata sua utentes monarchiae pontis eia praejudicium
facere a curia Romana dicantur.
i. qui , cum benedicis conationem habeant ,
illud pro suo usu retinent. ἐν se ipsos in-
trudunt , eat . 3. de Evcess. Praelat. a. qui
Ecclesiam suam vel sibi Iubiectam astari uniunt , De eonsensu episcopi , non obstanreeonfirmatione metropolitani , qui in Diaressui sustraranei absque i ius consensu non deis het aliqmd huiusmodi attentare, cap. ῖ. ibid. a. qui suis finibus non eontenti manus ad ea , quae sunt episcopalis dignitatis , exten- du.t de ea a matrimonialibus cognoscendo , injuniendo publicas paenitentias, concedendo etiam industentiarum riteras θ' similia praesumendo , cap. ra. ibid. Deciatim in eam r. x s. ibid. cap. 3. de paenit. archidiaconorum excessus reseruntur , qui eum nimii esse eaeperunt , tandem in plerisque Ecelesii r eorum
otestas su pressa fuit. Cons. Cl. de Rietaer
Iὶ Inferiores ἐν subditi clerici exeedunt r. Si eiures absque eonsensu praelati sibi Jurae ollegii vindicant , cap. xvi de Eccles pree- Lat. a. Si Vicarius Dr arroget personam ἐν titulum rectoris principalis , cast. 6. ibid. 3.
Si eum malefecerit quis , gloritur , ἐν in rebus pessimis exultat, eap. s. ibid. Si ab Episcopo indictas festivitates, censuras ab eo
promulgatas non observant, east. M. ibid. Cone ic Trid. ses. XXV, east. ra. de Regul. 3. Si contra praestitum Juramentum eanonicae obedientiae superiori reluctantur, east. is. ibid.ε. Si quis ahens jubditos in matrimonium coriunxerit. Cone. Trid. sese. XXIV. CV. I. de res Matrim. 7. Si quis pres ter missam incommetam relinquit, Can. set. Dist. I. d.
consecr. aut celebrat quin in ea commun1cet . can. I l. dist. a. ibid. g. Si privileaiis fibi eone 's abutantur. Cap. 3. . de Prt Ticis Exces. privit. Cons. Ch de Riegger l. c. . 43. Cum quo etiam concludimus: sufficiat nobis ista excessuum exempla recensuisse, omnia enim enarrare supervacaneum foret , cum tot sint excessuum genera , quot offficiorum , quae tamen non sub una rubrica , sed per Dee retalium libros omnos dis 6. recur
mὶ Episcopiis, qui neque obtenta iaculta te neque suffragante ratione profectus , tertio mense non redit , amittit omnes fructus Episcopatus tempori, quod supra est, resbondentes, & hine ultra spatium semestre ii remaneat , redituum unius anni pars quarta perit;
quodsi per alios sex menses in huiusmodi a
sentia perseveraverit, aliam quartam partem fructuum amittit. Crescente vero contumacia
Archiepiscopus suffraganeos absentes , Archiepiscopum absentem suffragamus Episcopus antiquior sub poena interdicti in Ecclesiam ingressiis summo Pontifici denunciare debet. Uid. Concilium Trid. sess. VI. cap. r. sess. XXIII. cap. I. de reso . ubi etiam paroebi caeterique curati non residentes privantur fructibus pro rata temporis , si absint ultra bimestre , ultra quod tempus citra gravem musam ipsis licentia dari prohibetur. Ex quibus verbis patet, Episcopis inferiores nec per bimestre absque d ta licentia abesse posse.' Statutae istae poenae ante omnem sententiam declaratoriam obtinent, & hinc illim fructus in conscientia restituendi sunt. Impudendi sunt ejusmodi fructus in s bricam Ecclesiae , vel pauperes aliasque pias causta. η' obligatur quoque curatus , cui catis per Episcopi im cognita de probata abesse licet , ut vicarium idoneum ab ipse ordinario adprobandum eum debita mercedis adsignatioue relinquλt.. Causae ad absentiam Episcopi necessariae, si non repentinae sint vel notoriae, disquiruntur a summo Pontifice vel Metropolitano vel suffraganeo antiquiori residente. - Tam probatio cause legitimae abse
tiae , quam ipsa licentia in scriptis , dc haec quidem etiam gratis fieri debet. vid. Coacit.
Trid. l. c. o. st ' De residentia canorueorim jam di
235쪽
De Faenitentiu 2' Remumibus. ς amo Poenitentia interna de quibuscunque delictis commissis agendae necessitactem tim ipsa cognoscit ratio. Eadem necestitatem poenitentia etiam morehendit b . Attamen certum externe simul poenitendi m
our tuo diuinae' justitiae satissieri queat , ignoraret hodierium, nisi aperuisset reis redito se . Hoc autem aperto, & quidem ceu Sacramento novae legis subinde per Christum determinato d) iis, qui vera cum contritione & consessione peccatorum horum , ut ad paenitemi L agendam admitterentur, enixe petebant e D In tantum pretam , sed etiam si h uJusmodi graviorum criminum rei , pia moer undecim Ecclesiae secula imponebant Episcopi q); usque dum scilicet occulta occultorum criminum poenitentia presbyterorum arbitrio relicta k , ac deuique per papalas reservationes I multa inducta fuerat mutatio m).
a Enimvero jam solo rationis lumine n bis obligatio ad aversionem omnis mali , ad amorem Numinis, ad timorem filialem erga idem innotescit. Quae omnia liabeth dolor animi, quo maia commissa pian- imus eum serio proho torri rursus non eo-zittendi e. r. a. Diff. III. de ideo, quod ex amore & timore filiali erga supremum Numen , ex obligaetione quodcunque malum huic summo bono oppositum , atque adeo etiam malum a nobis commissum ave sandi , consequi debeat poenitentia; iam simul valet , halidquaquam novam tantummodo τι- eam nulla temporis praeteriti ratione ha ta ,
aut dolorem sui insitus causa susscere . Coas. Cl. de Martin. de lege nat. possit. 3 I. . . bὶ Quomodo enim non ex ipsa laetionis pIstitiaeque notione quilibet satisfacitonis, nisi auso remissa esse constet, praestandae rassitatem intelliget λ Cons. de CL Martim Dist. de
Leg. nata c. V l. s. *37. . . .
se sei licet fi autem impius egerit paenristentiam ab Omnibus peccatis surs, quae operatus est, is custodierit omnia prκcepta 1ma, ἐν secerit illum, is iustitiam, vita V1Pet,
non morietur. Omnium iniqurtatum vvs, suas oneratus est , non recordabor ', rna - ia sua nuam operatu 3 est, τι vet. P un- uid moluntatis mari est mors impis , areit Dominus Deus. ω non ut eonvertatur emit, suis, is vivat Convertimin 1, πσιte taenitentiam , ab omnibus iniquitatibus Ue- ljis , non erit vobis in ruinam Inrquμta, 'Pνο icite a vobis omnes praevar cati nes vestras, in quibus pr varieati estis, Deite vobis cor novum, O spiritum novum,
- quia nolo mortem momentιs , dicit D
minus Deus: revertimini, is vivite. ET chiel. c. XVIII. v. 2I. 22. 23. D. ar. 31. Ma& praedicata' poenitentiam, dc eidem, si vera lit, promissam veniam deprehendimus, qu que D t. IV. 19. & seq. XXX. dc seq. I. Reg. VII. 3. II. Paral. VII. ra. XXXIV. 26.& seq. Iob XXIII. 11. Psalm. UI. 7. XXX l. s. & seq. Ecclesiastici XUII. eto. & seq. Isai. I. I 6. XXX. I 3. & seq. XLV. 2L LU. 7. LlX. 2o. Ierem. III. xo. 8c seq. XVIII. g. XXIX. 32. Osee XIV. a. Ioel II. ra. Tach. I. A. Malach. III. 7. Matth. III. g. Luc. IlI. s. XU. I 3. Actor. II. 38. III. I9. XXVI. 38.eto. I l. ad Cor. VII. s. & seq. u. Petri III. s. &c. &c. M Matth. XVI. 1 .XVIII. x s. Litc. XVII. 3. 4. Ioan. XX. 23. Concit. Trid. sesis. XIV. c. I. & a. de S. Poenit. Sacram. & Catech. Rom. de sacram. Poen. q. I i. Hujus Sacramentiqiiasi materia quae scilicet verae quidem materiae rationem habet, attamen non eius generis materia est , quae extrinsecus. adhibeatur , ut aqua in Baptismo & chrisma in Confirmatione ὶ sunt r. Contritis, x. Confestio, 3. Satistictio . Quae ipsa ex supra citatis locis &speciatim etiam Matth. III. 3. Luc. III. s. ΑΙ. II. 38. VIII. xa. nec non Iaci U. I 6. I. Ioan. Ap. I. g. 9. Concit. Trid. l. e. C. IV. U. VIII. abunde laparent. Publicas peccatorum consessisiones novimus quidem factas, attamen id non de necestitate , sed aut voluntate confitentium propria , aut consilio iacerdotum accidisse nos edocent S. Chros. Hom. XXI. ad Pop. Antioch. S. Irenaeus L. I. s. orirenes Hom. II.
se Alibi jam monui , neminem in veterIEcclesia externis & violentis mediis ad poenitentiani esse ; Exchisio sane a naelium communione id unum erat, quod manebat eluI- modi, qui maxime, dum peccati cujusdam publici convicti essent, idipsum atque datum scam datum
236쪽
DE POENITENTIIS ET REMISSIONIBUS. arr
i alum poenitentia expiare detrectabant. FleuryInsiit. Jur. Eces. P. I l. c. IU. s. 13 Qtii graniora scilicet commisere erimina , seu haec publica, seu privata eslunt, quamdiu non publicam agebant poenitentiam, illis a sol 'tio denegabatur; sec, VII. autem tacito Eceleliariim conseiilii obtinuit, de peccatis publia
eis publice , de occultis occulte esse poenitenduin; i d re id contra scholallicos notandum est,
frustra eos ex Giat. c. 24. Dist. I. exsculpere poenitentiam soldnnem a publica diiunctam, quandoquidem publica nunquam non externis cum ritibus fietat . Fuerunt scilicet publice poenitenti lim quatuor ordines. I. Flentium, qui in Ecclesiae vellibillo prostrati , ut ad ipsam poenitentiam agendam admitterentur, flagitabant. u. Audientium , quibus tantummodo scripturam dc sermones ex infima Ecclesiae parte audire licebat. 3. Genuflectentium, seu substratorum, qui jam in navi Ecclesiae manuum impositiones & benedictiones ab Epistopo, atque opera poenitentiae exercenda recipiebant . 4. consistentium , qui quidem necdum oblationessias face e , nec Eucharistiae participes seri ;Αttamen una cum sdelibus in oratione communi , dc sacrificio usque ad finem consilere
I Concit. Cartilag. II. de a. 39 . Can. 3. dc 4. Concit. Carthag. III. de R. 397. C. 32. omnino evidentcr demonstrant, publicam poenitentiam a sisto Episcopo, dc non ob aliis , nisi illius jussu , atque adeo delegata tantum , dc vicaria auctoritate esse administratam . Conffii pra I 64. n. c. Quam ibi liciti in curandis peccatoribus fuerint Episcopi cumprimis , si occurrente nova peccati specie huic poenitentia adaptari debuit, exhibent ipsi canones t nitentiales , seu regulae normam peragendae poenitentiae praescribentes ex Concilioriam, Pontificum , dc SS. Patrum sententiis enatae; porro libelli paenitentiales, seu illorum Canonum collectiones , quae ipsae a presbyteris ad poenitentias injungendax delegatis inspiciendae , atque observandae suerant . Sed & cons. Concit. Trid. l. c. C. VI. de ministro hujus Sacramen. & Absolui. nec non Catech. Rom. P. II. cap. U. hὶ Arbitrantur nonnulli fallis r Culpam a Domino nunquam remitti , quin univers etiam torna condonetur . Enim is tam i , praallatis facrae scripturae textibus , quam speciatim Gen. III. i . Nil m. XXII. I 4. XIV. 2O.2 . 21. 33. XX. 22. Detit. XXX. 4. I l. Reg. XIV. I 3. I 4. I. Parat. XXI. aperte repugnat.
Neque eηim satis est sagittam corpore ex
rabi , sed plaga quoque a sagitta inflicta saηanda est ; sie etiam in anima post acceptim peccati veniam menitentia curanda est plaga reticta . S. Chrys Hom. so. ad Pop.
Antioch. ac Iraeae tus ne a sancto A et lino edoceimur', duo haec in poenitentia animad-wertenda esse, Dei misericordiam , is Iustitiam; misericordiam, qua peccata senas aeternas illis debitas condonat, is Justitiam; quae paenis tempore definitis hominem punit .
Cons. Catech. Rom. l. c. f. 69. Adde D. Thom. 3. P. q. 36. N. 4. Porro alii non minus falibexillimant i christi satisfactionem , maritum satis actione nostra obscurari . Quibus responis det Concit. Trid. his verbis: Aecedit ad haec, quod dum fatisfaciendo patimur pro peccatis ,
christo Iesu , qui pro peccatis nostris satis
fecit , ex quo omnis nostra su entia es , conformes escimur, certissimam queque indoarrham habentes , quod si compatimur , treon Aristabimur. Neque vero ita nostra est jatiis actis h. ec, quam pro pereatis nostris exsolvimus , ut non fit per Chrsum Iesum ;qvam qui ex nobis tanquam ex nobis nihil
possumus, eo cooperante , oui nos confortat ,
omnia possumus , ita non habet homo , undδglorietur, Ied omnis gloνiatio nostra in Christo, in qπo vivimus , in quo meremur , in quo satisfacimus , facientes fructus dignos paenitentiae, qui ex ilia vim babent 1 ab ilis oferuntur Patri , , per ilium acceptantur
a Patie, cit. sess. cap. VIII. Sed etiam certis. sinum dc cuivis catholi eo , ore animoqtie tenendum est , non minus a Rectoribus Ecel laevi tributae sibi a Deo potestatis tam ligandi quam solvendi peccatoribus imponi posse poe-rras canonicas, id quod, ab Ecclesia antiqui it ma notissimis illis canonibus poenitentialibus exercitum suisse novimus . De rigore tamen po': Iarum hiij usi nodi . quae in fatisfactionem clim num aut impositae fuerant , aut imponendae , iam ab antiquissima quoque Ecclesia saepe novimus remis lim fuisse ; & quidem vel in praemium sngularis poenitentium servoris , praecipue , dum preces ac libelli martyrum de ec-dem testabantur, vel ex alia causa , cili charitatis , lapientiae ac prudentiae Oiscia suffragabantur . Uid. II. ad Cor. Il. 7. dc seq. Synodis Nicaen. C. II. & Ancyr. C. 4. dc s. S. Cypr. Ep. 13. Atque ex hiiiiismodi causs hodiedum Ecclesia indulgentiarum nomine remissionem facit poenarum temporalium , quas a peccatoribus t frictissime exigere posset, quemadmoduna mox demonstrabimus canones poenitentiales ne quaquam prorsus esse abrogatos ; consilliint igitur induIgentiae in remissione penitentiae in 1ε-tisfactionem criminum in positae. Cap. 4. 14. de Poenit. Et Concilium Tridentinum singulari decreto de Indulgentiis in seis. X XU. stabilivit credendum: Potestatem eas conserendi a Chria o concessam earumsue Wum salutarem apretinendum esse adhibita rameo moderatione, ne nimia 1acuitate ecclon iere dise inliηa enervetur Quae utinam moderatio adhibit Asuisset seculo XI. ct sequentibus , ubi olivi,
237쪽
laboriosiim opus, eumprimis expeditionem contra Ethnicos , haereticos & schismaticos suscipienti, aut pecuniam pro ea conserenti; porro cuivis vel Ecclesiam quamdam visitanti, vel inreparationem Ecclisiae, monaIlerii , hospitalis , imo subinde pontium, itinerum, rerumque sunt-lium resectionem contribuenti non absque poenitentiae canonicae ruina tam iacile illius, quae nunquam non a peccatis magis arcebatur , satisiactionis remissio indulgebatur . Maxime autem Indulgentiarum excessum promotum suisse per quaestores eleemosynarum illarum quarum uituitu Indulgentiae concedet antiir, quemvis Puto sectili XVI. memoria, ct ipsius Concilii Trident. cit. Decretum edocet . Clarissimi Uan-
Espen in eruditissima sua elucubratione de Indulgentilis. P. II. S. I. T. VII. e. II. sub finem hae eli animadversio: Patres concilii Trid. ἀοctrinam de Indulgentiis ita expresserunt, tit a quaestionibus on discultatibus in hae materia indulgentiarum praesertim quoad earum ejectum , seu Taurem inter Theologos vitatis , omnino abstinuerint . Ime indubie Detelii gens Doctissimus Eoouet Episcopus Meldensis in sua expositione fisi tanta moderm rione loeutus es ae hae materia industentiarum, ut dicere non dubitaverit , quod nihil aliud de industentiis eredendum proponat identina Synodus , quam potestarem eas con ferendi a Christo Ecclese concessam esse,
earumaue usum esse salutarem. ver- his huctus Discopi Meldensis c. I. n. 27. re
latis manifestum est, ipsum existimas Indulgentiam unice conuere in condonatione sivexemissione paenitentiae , in satis actionem eriaminum poenitentibus imposeae , quae est illa
species Indulgentiae, cuius meminere Canones Nicaeni, Anerrani, aliique veteres canones.
Nee mirum , quandoquidem in Decretali , Muae refertur in cap. i . ff. de Paenitentiisse remissonibus, sub nomine Innocentii III. in Concilio Lateranensi aperte dicatur in-dyl entiam in hae poenae, με paenitentiae remsione proprie eo flere . praefigens enim termanos, intra quos auctoritas Episcoporum in concedendis Industentiis se eontinere deberet , exρrege Meiarat , ut tempus ibidem praefixum de ingvnctis paenitentiis indulta νε- migiis non eaeredat. Si Theolui, contra verssae se intra hos limites continerent , minis ipsis esset cum adversariis in hae materia .ificultas . Sed & relatu digna sunt , quae
idem tota cit. cap. III. x 4. adfert. Similiteν Dominietis Soto in IV. sentenr. Dist. 21. articulo r. quo. 1. dicit . cuinimo solent non-ηMnquam Lettistari Indulgentia , quibus re miIIuntur quin sue anxorum millia, aut plu-σa pernitentiae, is quadrtae e totidem. Ad
Me prima fronte resion o dari posset eum .e uox ε Cancellaria Pari eo iniso tractatu de absolutione sacramentaδε, atque in alio dε industentiis , eaod istae portentose Industemtiae non emanant a Papa , sed sunt Ouaesorum imposturae . Quare praefatus Doctor earirridet . Et revera tam immodicus excessus non es urendus: nam audies nonnunquam Imdulgentias viginti milia annorum, ἐν ampli res . Hactenus ilia, qui deinde nonnultis inisi motis quaerit: Quid de indulaeentiis centum ἐν mille annorum Dicendum aitὶ quod bu-jusmodi portenta nunquam Papa concederaeuita it . Traeterquam quod nullatenus negari potes, quin indulgentiarum quae- flores, eum fini homines, non minus ad Religionem attendentes, deridenda nonnunquam praedicent , cui adeo essent publica aucioritate cohibendi . Omitto adferre aut potius , quia jam hactenus dicti a continentur , repetere argumenta ad resutandos errores eorum , qui huius illiusve nominis Indulgentias aliis , etsi quoque plenariis , magis effraces , aut indulgentias ab Episcopis datas aliis , quae a Pontisce conceduntur , infirmiores esse opinantur .
Denique cum ipse LEO P. scribat de vita fu ciis , Horum causa Dei Iudicio reservanda est. c. I. XXIV. p. 2. dc de eo , qui in diamino est judicia constitutus, nobis non fas saliud decernere praeter id, in quo eum dies
supremus invenit . c. a. ibid. nec non GEL
si os P. Mortuos suscitas christum legimus ,
in errore mortuos absolvisse non letimus. --
Quae ligaveris super terram , ligata erunt γ in caelis, is quae solveris super terram , erunt soluta is in caelis: sopER TERRAM inquit , nam in hac fidatione defunctum nusquam dixit absim , e. t. ibid. Communiter
Doctores accedere non dubitarunt huic , quae certissimis alioquin principiis nititu , sententiae, a Pontifice animabus in Turratorio non dari
Indulgentias per modum Jurisdictionis , sed
tantum per modum filistagii , precibus scilicet pro animarum liberatione ad Numen misericor- iussimum per Chrilii Sanctorumque merita sutis. Cons. P. Entel L. V. Deeret. Tit. XXXIX. . I. num. 3. Schmier L. V. pag. 193. β. 284. Quibus veluti aliis precibus annuere, cum certe a liberrimo ejusdem Numinis pendeat arbitrio; in cassum opinor , omnis nostra humana est disputatio , num talibus indulgentiis animae ex purgatorio insallibiliter liberentur . Cons. si placet L m. de Indulia C. VII. n. 3.
Conferatur etiam Institutio is doctrino Ecclesiae Catholicae cirea Indulgentias , impraesertim de Indulgentia aηκi Jubilaei , e
GaIlico idiom. translata . Vindobona per Iri Thom. Nyb. de Tratiner i 73. ubi in cap. z.
s. s. nu. 3. Pag. 26. recte monetur e Primo
etiam perpendo, quod Indulgentia , vi νο- pria, non remittit peccati ex am , nec par- nam peccati aternam , nec smnes illas pae
238쪽
3 s temporases, quas peccator , ex immutabili Dei ordinatione , pati deberet ut se ab
aeterna petna redimat. Secundo, quod Indultentia non tan it praeparationes ad Sacramentum Poenitentiae excipiendum necessarias,
quae sunt, cordis conversio , humilis aeeugatio delictorum eo isorum , eaque in semer sum puniendi Meera voluntas . Has tres ras Indulgentia in earum vi retinquit , easque praemonet ; quia vis sua non exuuditur nisi ad paenitentem liberandum ab una parte istius externae renitentiae, quam Juxta Dclesiae Does persolvere debuisset. Ime es quod haud 'fati, mus Orthodoxis inculcari; nam plerique id nesciunt, aut scire nolunt. ij stiload Iubilaei historiam haec habe. t. Auctor Lit Bonifaeius m hic enim anno II oo. iis , qui tum ἐν occurrenti centesimo anno Rasilicas Principis Apollolorum poeinnitentes & confessi vilitarent, plenissimam omnium peccatorum veniam concessit . C. I. de Poenit. Extrari Com. a. Clemens VI. anno raso. ad supplicationem Romanorum centesimum illum annum praevenit novo Jubilaeo, quod ipsum dicto anno ei ie , & imposterum de anno quinquagesimorn quinqua emum recurrere voluit . Et quidem tanta ad Basilios Principis Apostolorum pro indulgentiis impetrandis tum prosectorum multitudine gaudebat Roma , ut quotidie in-tia dictum annum sooo. peregrinorum ibidem intrantium & exeuntium computarentur, veluti ex magno chronico Belgii narrat Van-Espen l.
3. Urbanus VI. porro magis Iubilari reditum acceleravit. statuitque, ut an. 138 .&P stea omni trigesimo tertio anno rediret. Id quod probavit Urbani succetar Bonifatius IX. simulque primus erat, qui ad quasdam alias extendit celestas i ita tamen , ut privilegiis inserta fuerit clausiilla porrigentibus manus as-jutrices. & collectores ad recipiendas oblationes eo fuerint missi. Chronici Belg. p. 333. Co fluente autem licet ingenti iterum Romam prosectorum copia non tamen venere Galli , qui insuperhabito Urbano & dein Boni sacri residentem eodem tempore Avenione Petrum de Luna ceu Pontificem Benedicti XIII. nomine i signitum agnoscebant. Sed &4. Ipsa Romana Ecclesia post Concilium Constantiense & extinctum schisma ad Decretum Clementis UI. rediit, usque dum
3. Paulus II. anno 147 o. ad quemvis an-ηMm vigesimum quintum Iubilaeum figebat . Idem Pontifex jam an. 14 4. extensione Iubi Lei ad omnes Ecclesias facta Bonifacio liberalior extitit , atque universe ad indulgentias &gratias conce&ndas adeo filii facilis , ut ipse poenitentialem disciplinam non parum laedi animadvertens liberalitati tuae modum yuuendum
esse duxerit. Extrav. 3. de poenit. & Remiff. in Com. Novo denique exemplo
pro felici regimine indixit. Et praeterquam quod sequentes Pontifices id semiti sunt , eorum nonnulli aliis quoque de causis eandem
gratiarum portam aperuere.' Conditiones in Bullis Iubilaei exprimi seis
lita: sunt, ut in alterutra assigratarum duarum hebdomadarum quis tribus diebus jejunet, eleemosynam pro viribus suis eroget , & praeterquam quod peccatorum consessio rite praei ita nec non Eucharistia devote accepta esse debeat , saltem unam ex iis , quae ab ordinario designandae sunt, visitet Ecclesiam, ibidem ad snem in Bulla expressum oraturus. Subvenitur quoque poenitentium multitudini constitutis pluribus confessariis ab orὁinario adprobatis , iisdemque concessa ab omnibus omnino rese vatis criminibus, sententiis, censiiris ac poenis Ecelesiasticis absblvendi, nec non excepto ta tum castitatis & Religionis voto, vota reliqua omnia in alia pietatis opera commutandi lice tia. Cons. Cl. Uan-Espen l. c. cap. U. & UI. Debuerunt sane Episcopi, ceu in ali rum rerum , ita & in reconciliandorum peccatorum adjutorium sibi Presbyteros adscise re. Attamen ab iisdem memorati superius pet- nitentiae canones usque observari potuissent, si non per eos potissimum tam seculares quam regulares , qui scholasticae theologiae dabant operam . invaluisset opinio : devoluta ad presbyteros peccatorum reconciliandorum licentia, etiam poenitentias imponendas eo ipso e ruri dem relictas esse arbitrio , & quidem in occulta crimina poenitentiam occultam statui debere. Hanc sane praeliructam opinionem poenitentiae publicae raritas necessario sequebatur.
Iὶ Magnopere ad christiani populi disci
plinam pertinere Sanctissimis Fatribus noseris visum ess , ut atrociora quaedam ἐν Iraviora crimina non a quibusvis , sed a Iummis duntaxat sacerdotibus absolverentur, ait Concit. Trid. sess. XIV. cap. 7. de doctr. poenita atque ita r. in Pontifice non stium , scit de
in Episcopis reservandi auctoritatem, a. reservationum necesstatem omnibus agnoscendam definivit. Enimvero Ier criminum quorumdam reservationem maioν criminum horrεν osiae itur r fictit facilitas veniae est incentia vum delinquendi , ita e contrario di eustas veniae minuit facilitatem merandi; deniq*ς comperrum est, morbos, quo graviores sunt ,
peritiores requirere medicos , atque major eum diseretione νemedia esse adplicanda. Uan-Εspen, P. II. sin. L Tit. UI. de sacraim Poenit. Cap. IX. f. ix & seq. Tantum igitur abest, ut per reservaticines generatim spectatas quid poenitentiae sit ademtum , ut potius ita ejusdem vigor restituatur. Sed qua igitur ratisne
239쪽
tione reservationes papales inter ea , quae v teri quoad poenitentiam praxi obsistunt, queunt collocari Dicam ut res est. Reservata quidem jam antiquissimis temporibus erant Pontificibus crimina , verum illorum tantummodo ,
quos studiose , ut icilicet occasione obtinendae absilutionis dissiciliori reddita alii abiterrerentur , ad Pontifices ipsi mittebant Episcopi . f. 182. n. d. I96. n. d. Posterioribus demum temporibus insuperhabitis Episcopis sibi
Pontisces ea , quae volebant , erimina , atque adeo pro suo arbitrio reservarunt. Id quia , etsi Episcoporum originariae auctoritati magnum , non tamen ipsi poenitentiae adhuc tan- uim si non ea , quae minus discreta agendi
ratio nunquam non profert , pessima consectaria species , vulnus inflixit, ae dein , ubi eadem tot religios rum ordinum consortibus neglecto Episcopo passim ab luenda sacillime concedeiantur. Restituit quidem aliquatenus Episcoporum auitoritatem Concilium Trident. hac sanctione: P ullum etiam Eegularem possa confessiones saecularium stiam bacerdotum audire , nee ad id idoneum reputari , nisi aut parochiale beneficium . aut ab Episcopis per examen , fi liris videbitur esse necessarium ,
aut alias idoneus rudicatur , ἐν approbationem , quae gratis detur , obtineat , privile-eiis conquetu/ine avaeumque etiam imis memoriali non obstantibus. Sess . XXIII. Cap.rs. de Reso . m , Verum nequaquam putes poenitentiae publicae disciplinam penitus esse abrogatam . Inculcat eam Concilium Trident. sess. XXIV. cap. a. de Resorm. his verbis : quando igitur
ab. aliquo publice ire in multorum conspectu erimen commissum suerit, unde alios scandalo offensos commot6que Disse non fit dubitandum I huic condignam pro modo culpae nitentiam publice iriungi oportet, ut quoi exemplo suo ad malos mores provocavit , suae emendationis testimonio ad νιctam revocet vitam. Discopus tamen publicae hoc poenitentis genus , in aliud secretum poterit commutare , quando ita magis Judicaverit
expedire. Et quamvis ceterum poenitentias iniungendas prudenti Sacerdotis arbitrio idem Concilium relinquit, insignem tamen usum Ca- nonum poenitentialium hodiedum monstrat palloribus , dum juxta antiquum Ecclesiae spiritum in poenitentiis injungendis eos juliet , pro qualitate eriminum is taenitentium facultate Ialutares ἐν convenientes satisfactiones in-Ju Vere , atque prae oculis habere , ut sati factio , quam imponunt , non sit tantum ad novae vitae custoa iam is homiratis me disinam , sed etiam ad I aeteritorum peccatorum vindictam ex eastigationem . Sess . XIV.
cap. 3. Praeterea etiam noc notandum venit ,
ne per privilegia & licentias regularibus & s cularibus sacerdotibus nullam curam animarum habentibus concessas juri parochi sive proprii sacerdotis videatur derogatum , expresse esse statutum, ut fideles saltem semel in anno tempore paschali proprio sito sacerdoti aut alieno)e huius licentia consteantur. Cap. a. de Treug.& PM. Extrav. Com. Cons. Cl. de Riegger
L. U. Decret. q. 344. usque 363. nec non ejusdem Celeb. Viri dissertat. de poenitentiis dc poenis ecclesialucis q. r. usque 36.
De censuris is poenis Ecclesiasticis. g. 8o. Quod si autem peccatorum nonnulli adeo veniebant in profundum, ut de Ecclesiae sine seu felicitate aeterna & exacta traditae a Christo religionis custodia nihil solliciti, etiam omnia poenitentiae ac reconciliationis media contemnerent: tum demum illi , quibus ad sautem ct commune Bonum Eeclesia , scilicet ut fideles ad hujus finem non impediti progrediantur, eumque obtineant , non tantum lege vfrtendi, & judicandi, sed de coercendi potestatem obtigisse demonstravimus , pro hac sita auctoritate privationes bonorum s jurium spiritualium sae. n. a. omni
Ecclesiae aevo adhibuere. Et quidem eo veteres progressi sunt ordine, ut primo excommunicationem sa minorem , seu medisinalem , quae tantum a communione pu
blici eultus divini excludebat b) atque haec si nihil proficeret, subinde excommu-
arisationem majorem seu mortalem c , qua quis omni jure sibi tanquam membroeatus Christiani eo petente privabatur db , de respectu fidelium ceu Ethnisus erat ει ρ alicanaae , se adversus e)usmodi Omnem monitionem lenioremque modum eorumaciter spernentes exequerentur π). Universe autem iidem veteres Eeelesae
nollrae Rectores nunquam non praeter justam excommunicandi causam g , & legitimam ipsius excommunicationia formam hJ cumprimis , num finem intentum
240쪽
DE CENSURIS ET POENIS ECCLESIASTICIS. diu
etiam ita obtinendi spes, num vero majoris detrimenti periculum aclpareat , sum. ma opus esse circumspectione ci) prudenter non minus ac sancte exrstimabant si j.
aὶ De censuris , quae jam apud Hebraeos 3. Patres Gnosi Ephesinae damnante, P e- suere, Vid. meus ordo Princi p. iii P. l. 9. 83. forium. Lacrymis tibimie perfusi ad Iustu-
bὶ Dixere etiam hane veteres simpliciter brem hanc contra eum sententiam necessario separationem , nec facile vox excommunicatio venimus '. apud Harduin. Tom. l. Col. x et M simpliciter posita aliam quam minorem illam 4. Chalcedonensis adverμὲ Eutdichen. La- designabat. Ceterum eiusdem erant quatuor comantes ac gementes perfecta ejus perdia
gradus : primus a s bla Eucharistiae participa- rione deere vimus per Dominum nostrum fe-tione ; alter a precibus fidelium ; tertius a sum Christum ab eo blasphematum, extraneum precibus quoque Catechumenorum ; quartus eum essa ab omni ineio sacerdotati , is a ab omni Eeclesiae ingressu propter crimina le- nostra communione os primatu mini erit ;viora arcebat. Sed dc graviorum Criminum ibid. Tom. II. Col. I 67. rei, qui illico poenitentiae publicae sese subji- s. Iuliani Eceles Rom. Iegati in eodem ciebant ultra hanc separationem nil severius senodo adversus Di eorum. Mihi quidam Ia-
experiebantur . er marum fontes distillant, is tenet lin. vam e Haec ipsa apud veteres etiam .anatbδ- ad explanationem communis com asso. Sed ma audiebat telle S. Chrysollomo. Hom. XV. quoniam prster meum motum Dioscorus ma- in Epith. ad Rom. rnae Alexandrinae eivitatis Distinus tot se dὶ Atque adeo non iis , quae jure natura- i sum per inobedientiam criminibus monstrali gentium aut civili debentur. Neque enim l. vit obnoxium, accusatus a diversis in multis ad Cor. U. 4. ad Rom. XVI. i . ad Thessal. delictis , tr TERTio vocatus retulariter ocis III. i4. II. Ioan. U. Io. II. necessaria his ju- eurrere minime voluit , debilitate conscie μribuq fundata ossicia , sed periculosae & ultra tiae tentur , dolens is oemens dico aIienum necessitatem eum ejusmodi institutae conversa- eum esse ab Estifconatus dionitate ἐν omnitiones eum scilicet In finem prohibentur , ut sacerdotali ministerio. Ibid. Col. 3. . obdurati confundantur magis, aliique ab eorum sed haec pluraque statim sequentibus magis praeserventur eontagio. Neque aliae conversa- dilucidabuntur. tiones quam illae a veteribus pari excommuni- Nimimm ut adsit, eationis poena animadvertebantur. Quidquod a. Delictum gravius , Can. 4 I. XI. q. 3. conversatio cumprimis illa, quae sicelestos ejus- C. 8. X l. q. 8. C. 27. XXXIII. q. 4. C. 3. modi amice reducendos juxta Christi clim pec- de solui. Augustin. libri de sd. & oper. c. 16.eatoribus manducantis exemplum respicit, Cum a. Tubli m , Can. I9. II. q. t. C. 48. deo seio Christiani hominis, & maxime pastoriim sent. Excom.
quam certissime concordet. 3. Legitime probatum, Can. II. I s. II. q. r.
εὶ Quemadmodum igitur Ecclesia pro Ethni- ubi reseruntur haec peremtoria Augustini ve
eis Ac Imreti eis etiam publice orare consue- ba. Nos vero quemquam a communione proia avit , ita non minus pro his , qui sicut Ethnici bibere non possumus, quamvis haec prohibitis habendi sunt , etsi nec ipsi ad sacrorum com- nondum martalis fit , sed medicinalis , nisi munionem admittantur , nec pro iis tanquam aut sponte eonfessum , aut in aliquo si se δε- Ecclesiae membris preces flandi queant, publice eulara sive Ecclesiastico Ddieio nominatum ,
orari posse extra dubium est. C. 23. de sent. atque CDNvICTUM. Hom. IO. de poenita comm. 4. Contumacia de qua , ut constet , ipses D Excommunicationem nonnisi mediis aliis Chrilliis tres jusserat prannitti monitiones . Si incassum adhibitis serri debere, docent nos his perea erit in te frater tuus, vade is corria
verbis, . pe eum inter te is ipsum stam , fi te au-1. S. Ambrosius. Cum dolare enim ampu- dierit, lucratus erit fratrem tuum, Erul Moratur etiam, quae putruit pars corporis is NITIO PRIMA. Si autem te non audierit ,
diu tractatur, fi potest faxari medicamentis, adhibe tecum adhuc unum vel duos , ut in si non potes, tune a medico bono abscinditur, ore duorum vel trium testium stet omne veris e Discopi effectus boni est , ut optet fana- bum. EN MONneto ALNRA. Quod si non re , serpentia auferre ulcera , abducere ali- audierit eos , die Eeelesiae. EN l Moximo qua veι abse indere , pyremo quod sanari non riRT1A & post hanc demum tertiam monitio- potest eum riure abstindere. L. i. ossi C 27. nem, scilicet, si Ecclesiam non audierit, non 1. S. Leo. N .m CFristianorum Deile com- post unam monitionem a 'Petro iactam; M tia nivinio denegetur, nee ad indianantis fiat boe hi sui Eonteus ἐν Publieanur.
arbitrium Dicerdotis , quod in magni rea- Quae omnia a veteribus observata esse, iam rus ultionem invisus is dolens quo ammodo ex eorundem monumentis nunc ante not. s. debet injerre animus. Ep. 93. relatis colligi potuerat. Ignotae profecto tune