Tarquinii Gallutii Sabini e Societate Iesu Virgilianae vindicationes & commentarij tres de tragoedia comoedia elegia

421쪽

sed multo distinguuntur, ac disserunt magis ab expositione visa rei, quam versibus tractant. Sunt enim poetae,qui sic personas inducunt loquentes,ut plius poetae persona nusquam appareat nusquam santur in scena . Iij pertinas inducunt quidem, sed eas ita loquentes iaciunt,ut etiam ipsi saepe,plurimumq loquantum quales Heroia ei sunt, qui scribunt Epopoeiam. Alij denique neminem inducunt,

sed semper ipsi loquuntur quod Dithyrambici faciunt,ac Lyrici;qui simpI1ci sunt rerum expositione contenti scio. Lyricum interdum Deos, hominesue loquentes inducere sed scio praeterea, non id eum agere,quia debet,sea quia potest,ac vult. Neq. enim magis poeta sie Horatius, cum Iunonem loquentem facitanode tertia libri tertii, quam eum Pindariun, nemine prorsus inducto,perpetua laudat expositione in me secunda libri quani. Totum enim noc imitationis Gniis, quantum attinet ad sermonem , continetur expressione, aca rum effetione ita 'oratur ac rura, ut res non qui jemu rari, sed rene subijci oculis sideatur id quod etiamfxcit Epopoeia,cum nullum inducit . in quo quia videbatur Honi is excellere, merito dictus est a Longino i-ορ- ,hoc est pi r imaginum. Quare laici uus in quodam dialogo, Panctae pulcritudinem poetice descripturiis,

Imagines ipsi dialogo nomen fecit,confirmauitq diserte, rem eo modo describere,iton esse, nisi pictorum, sculptorum,ac poetarum. Addi, dii postremo, imagines illa Oratione poetarum expressa longe anteferenda selle ima piiDbus Apellic, Parrhalis, ac Polygnoti Eria haec imago, inquit, multo tabilior,multoq. plus tempore superstes, quam ulla vel Apellis, vel Parrhasij,vel Polygnoti. Haec enim multo excel-Ientiorem ostendit intuentibus speciem cum eq. ligno, neq cera, neq coloribus , sed Musarum ad hoc unum aduocatarum industria

sit expresia maec, inquam, imago haud dubie omnium perfectissima erit;cum eodem plane tempore,non corporis solium sed etiam animi pulcritudinem sit oculisintuentium de Mistratura. Sic ibi disputat Lucianus. Loquitur eadem Pindarus in quinto Nemeorum carmine: ubi ait,se non esse statuarum artificem, n N ea signa caelare,quaeis tu careant,ac vita, quaeq. sua semper in basi consistant: sed carminaeondere statuis meliora , quae terras, ac maria peruuentur, quae viactorum in olympicis laudes, ac coronas toto terrarum orbe denu elant,am circumserant. RectEtruq Philostratus, ac vere in primi, Imaginum scripsit,picturae omnino similem esse potam recte Plutaechus in libro de audiendis poetis,poesim, non modo picturae similem feeit , sed planissime dixit , esse picturam loquentem Copiosius h et Cicero docuit in quinta Tuscuhina ubi de Homero sic loquitur ara

ditum est,caecum titisse. at eius picturam, non potam viamus.

422쪽

tegi, quae ora qui locus Graeciae suae species format 'uae pugna

quae acies quod remigiuma qui motus hominum, qui strahum non ita expictus est, ut quae ipse non viderit, nos vi videremus eM rite Probat hane pictura similitudinem Horatius in Poctica.

Vt pictura μὲν ierit: qua sipropius sies,

Te capiet magis, ct quadamsi longius omes. Hae amat obseurum,solet haesus luee ideri, Iudicis argutum qua non Drmidat aeumen: Hae Naevi semeshae decies repetita placebit. Neq. vero est, quod agiquis dicat, huiusmodi picturam atq emcti

nem poetae esse cum historico,& cum oratore communem . His enim

aduentilium est exprimere , ac oratione res , quasi coloribus depingere, poetae proprium, quodammκχψsa natura itatuni Praeterea oiam in illaipsa inctione plurimum a Wssita disteriint historici,at oratores, edocet Pli,sius uorin epistola semida libris es ad Ia percunt. Hi timio,imauit, locorum,qira in hoc libro freque merunt, non biu es tantum, prope pocties pertinuit Ita eo loco Plinius dimentiam indicae esse non leuem inter expres sionem historicam,ac poeticam Vult enim a nobis intestio, aliquid

in eo genere poetae licere, quod historico, ac oratori concellam non sit. Tradit haec Denistisis Phalereus multoptamus, mattiani uertendunt eis, ne comparationes,quaeparcesin oratore simi adhibendae, proximE ad poeticas acce et quo de genere multas apud Xenophontem esse confirmat. Quis enim aut historicus, aut orat Tres eo modo ac ratione describat, qua nentes vitam Mauris Parcaemrunt a Catullo depictaea Laeua ratam moui lana retinebat amictam, Dextera tum euiter diducensilia,supinis Formabat digitis tum prono in mulce torqu- Libratum tereti emabat turbinefusum Atq. ita deeerpen aquabatsemper opus demia uarius in Muifuerant extantia D. Aint pedes autem candentis mestia una

423쪽

Procubuisse lupamgeminos huic Gera circum

udere pendentes pueros, iambere matrem Impavidos iIIam teret ceruice reseram Mulcere alternos, ct corpora gere lingua Hac descriptione tam expresia,quae poetarum pictura dicitur, utitur quidem Epopoeia; sed quia ea minime contenta,etiam persbnas inducit, non haec illi tantum imitatio,effictim tribuitur, sed quaedam mi-sla,ac ex utraq. conflata Nisi enim personas induceret,iudicio Pla tonis Epica non esset 'uantumuis res ad viuum exprimeret, ii-ctura quadam orationis4mitaretur . Contra vero ec semionis pia ura Ly rica propriadicitur , quia tametsi nenii minducit, nas depingat,& deserabat res idiotivi est,euitiq.habeat mitionisduces, sumqui neq in historiciundi que in oratorem conueniac Lyricita

staret modus,quem varium esse dirimus in re teris qum prassi diis. quibus res poeticae subiectas imitamur . Sed ex hs, quae ainatalant,facilius id intelli tui mulin velinc loco debeat pluribus expli

cari. Epica enim verbis tantuninnodo ad imitandum utitur,sine eo centu,ac saltu:ceterae serinae sonum in ,harmoniairi, e saltum sillant, sed vario modo. Nam Merucae quidem non in tota poesi ea , permiscent,sed tantum in Choro Lyrica ubiq. tribus illis, harmonia erbis,ac saltu,eodem plane tempore,ac perpetuo uti debet. Atque hinc laetum est, ut Horatius iiij modii, quae numquam fortassis ad lyram erant canendar,quia j tamen compositae fuerant legibus,quas cithara, certusque postulabat saltus, vel de lyra loquatur, vel ad lyram sic orationem conuertat,quasi eo tempore,quo scribi ad cith ram, lyramue canat, ac saltet. Ut in ode.j. lib.3. Me doctarum hedera praemiafrontium Dij miscentsuperis,me gelidum nemus, mpharumq leues eum Satyris ebori

Secernunt populosi neq tibias Euterpe obibet, e PolFormnia . υι-m refugit tendere 'bison . Et in libro item primo, Hesexta. Ne aemim Pelopis δε--Conamur tenues randi dum min,

In breui irae Musa potens vetat. In Me quoq. duodecima ad Augustum.

Quem virum,aut Heroa lyra,vel acri

Tibia fumes celebrare Clio Nihil enim de triccsima secunda dicendum videtur,*α mitio,ie . . dinis,

424쪽

dInis, ae barbiti laudationem aggressa, in eodem argumen deinde

Barbiu carmen.

Quibus ita constitutis, non erit ita didicil certam Elegia sedem i

ter Poeticae formas assignare. Sive enim varia personarum genera

siectemus,quae ' proponit ad imitandum, siue instrumenta,& prae udia, quilius imitatur, siue modum ipsum imitandi,non ad aliami eius poeticae partem,quam ad Lyricam,rtinere coperiemus. Quod erim attinet ad materiam , nuntio est actionum hinnanariam genus, siue praestanti Uiue mediorum, infimoriimue hominum, quod pti

termittat,modo in eos,aut laus, ut vituperatio cadat.De instrumen

ris nihil est necesse repetere, quae in proxime superiori disputatione posita sunt. cum minis docuimus, ad imitandum adhibuisse oratio'nem,saltum,& hami num stendunt enim H,vel ipsi Elagi Hinc nabula,cum a funere nata sit, in quo lugubri modulo, atque accentu

canebatur a seminis,quae Praefica dicebantur ostendit ille,quem habuit paulatim processus cum ad amicarum fores cantari coepta est: ostendit planissime Didymus, qui cum tibia sic coniunxit Elegiam,vi eam definierit,luctum ad tibiam decantatum ostendit deniq. Heli dorus,etiam certam saltandi legem additam esse concentui ut nihil quod esset in Lyrica, desideraret Elegia . Sed praeter ea, quae produxi testimonia, habeo cur id multo conficientius aifirmem ex eo, quod ab antiquis scriptoribus traditum sciam, inter modos,lege'.tibicinum eam fuisse non postremam, quam Elegon appellabant. Ad haec ipsa- met imitatio, quam oratione conficit Elegia, plane demonstrat, non

posse nisi ad Lyricam reuocari.Neq.enim eius imitatio eam postulae personarum inductionem,in qua poeta nusquam apparet, semper in au persi vi uoquuntur rim illam n qua partim pesta sermo no habet,partim inductae personae loquuntur,sed ea contenta est e pressione simplici,ari effictione rerum spirante,picturaeq. persimili,4 Lyris a propria est, dicitur euidentia . Quod si addatur inte i illa personarum inductio,quae solet etia Lyricis,ut diximus, aliquando adhiberi, imitatio quidem videbitur alim topersectior; sed minimE tamen requiritur ac si protermittatur,erit nihilominus

vera in suo genere imitatio. Si enim imitatio cum tribus pestica se mis conseratur,ea videbitur genus,quod a Dialecticis dicitur anal gum milium . persectissima enim omnium imitatio est scenica, quae personas facit perpetuo sermone colloquentes quare cetera m rei

425쪽

His adde,qudd Elegia eandem plane orationis formam, atq incensu ni habet, quela sequitii Lyrica . Tarpeia enim non eo lamentatur modo vulnus suum apud Dropertium , quo Dido queritur apud Virgilium suum, sed eo, quo apud Horatium Hypermnestra . Adde quod,

quemadmodum yricus induit saepe canentis personam, aut precantis, aut acclinabciatis, sic Elegiacus lamentatur, exponit intimum animi sensima, dolorem, laetitiam quali suam cum tamen alienos actis eius imitetur , non exprimat suos . Cum ergo tam similis sit Elegia Lyricae poesi, ut materiam, instrumenta, modum ipsum imitationis, orationis incessum, aliaq. huiusmodi habeat cum ea communia, non ad aliam poeticae formam debet,quam ad Lyricam reuocari.

Quare hinc intelligi potest, errasse nonnullos, qui Elegiacis versibus Epicam a grauissimis, antiquissimi R. poetis propterea scriptam

fuisse putant, quod res bellicas illo versu sint persequuti. Res enim bellica non Epicae tantum argumenta sunt, sed etiam Lyriciae poestoS, ac Elegiae quare, nisi eue habeat incessum oratio,eamque imitati nem, quae propria Epicorum est, etiamsi Epicorum amplecitatur argumentula j, Epica non ostri sed si Elegia utatur, versibus, Mincessit, est Elegia. At l. hoc profecto genere oratiotiis, imitationis l.crediderina compositas Mimnermi, et q. Simonidis Elegias,quibus,ut alias memini me dicere, pugnas, Si praelia cecinerunt. Ne q. enim Patriti iudicium reformidori qui cosa picam Elegiaco versu scripsisse confirmat. Habeo quippe patronum Aristotelena; qui Epopoeiam dixit imi utari solitam esse aflectiones humanas uno tantima genere versuum ,

hoc est heroico; quemadmodum usque ad ipsius aetatem ab Epicis factum crat. Sic enim loquitur in capite primo poeticae Epopoeia vero tantummodo sermonibus utitur nudis, vel metris, atque his quidem, vel mistis inter se, vel uno quodam cnere, quemadmodum usque ad hanc diem fecit. Ita vertit cum locum latine Victorius. Sed Mimnermus, ut tradit Gyraldus in vita, vixit Olympiade circiter trigesima octava, Simonides quinquagesima sexta, vel sexagesima secunda: Aristoteles centesima tertia, ut rationem subducit Laertius. Ergo multo ante memoriam Aristotelis Simonides,ac Mimnermus Elegiaco versu victorias Sie la scripserunt. At negat Aristoteles ante sua ipsius tempora Epicam fuisse scriptam numeris in istis, ac propterea etiana Elegiacis. negat igitur Epica fuisse poemata, imonidiSillas, ac Mimnermi Elegias, qui eius aetatem longe antecesserant. Quid vero de ijs censendum est,qui praecepta ciuilia versibus Fle piacis ediderunt Illos dicet aliquis non Elegiacos tantum malos, sed malos praeterea, minimeq. poetas. Nam diserte traditum est ab Aristotele, artium disciplinarumque princeptiones in poeticae materiam

cadere non posse, ac propterea deceptos fuisse antiquos, qui omnem

426쪽

poetiea distinctionem in vario versuum genere sitam esse credidis sent. sic, inqtiam,vt qui Elegiacum,aut Epicum fecishi versiim,eo Ium nomine ijs,vel Elegiacus,vel Epicus esset pocta, tametti inusicae, aut medicinae praeceptione illo carminum genere compreliendi sthi. Et quo minus de illius cntentia dubitandum esset, ea, quae dixit, exemplis illustrauit in hunc modum . οὐδἐν γ κοινον. λαύριν, , 'Eumδεκλεῖ

hoe est . Nihil profecto habet Homerus cum Empedocle commune , nisi versum ac propterea illum dicere, ac nominare poetam par est, hunc autem Physicum, natum contemplatorem potius,quam poetam. Disit haec sanesillo loco Aristo telas distincte,ae diserte vim men inde consequens est, xerim naturam, ac morum doctrinam Vni uersEq. Philosophoriimniinteriam tractari nullo modo a Lyrica pos se Neq. enim iacirco reprehenditur En edocles, quod pnii ,sbph nun aggi esses si amunmtu sed quod eam materiam eo planem do tractarit, quo tractora philosopho solet simplici enim Physico

Nim doctrinae nihil adiunxerat , nisi versum inultam imitationis G niis erat secutus,neq.persenis inducendis,neq.pingendis res,us illius enargiae, atq.euidentiae beneficio, quam postulat poeticae vis,&χ-1ra. Quod ii ciuiles praeceptiones, alim id genus philosophorum argumenta orationis incessu plane poclico tractentur,exprimanturque coloribus illis,quibus res exprimuntur a Lyricis, a poetis profecto non abhorrent. Itaque vitae praecepta Elegiacis exposita versibus nego depellenda esse assinibus Elegiae, modo poeticis ornamentis Elegiarum propris Sexpressa sint: cum praesertim videam νοαικὸν, hoc est legum ciuilium il- Iam modulationem,ueram poesim ab Aristotele diei; quae tamen Elmgiacis scripta numeris erat, addebatq harmoniam , proprium illud Lyricorum instrumentum . Dicet ad extremum alium imitationEm huiusmodi,quae leges, praeceptiones exprimit,non esse personarum ii Mimnenion qua vis, natura poetice sita esLCui responsum vo

lo, multas etiam in Horati, das, ininsibus nullam timeatu i c

peri am, nullius depingit actiones, sed praecepta vitae salutaria comitem M.qualis est in libro tertio illa vigesima quarta

427쪽

Sed quemadmodum huiusmodi dae poeticae sunt imitationes, quia virtutem,vitiumq. describunt, quae humanis actionibus continentur, sic a poetica depellendae non sunt morales Elegiae , quaxum summa , vel vitiorum vituperatio, vel virtutis laudatio est Vnum est, quod facere possit, ut Elegia Heroico carmini, Sp

poeiae,quam Lyricae videatur esse similior hoc autem in ipsa partium dispositione positum est. Nam si diuidere velis inparte Elasiam , non in alias diuides, nisi ineas, quo tribuunt Epopoeiae , sed nihil prorsus hac ratione vincitur. Quia quemadmoduni, ne Empq, intelligimus,4 distinguuniis ex ης, quasassignauit Aristoteles Trajgoedi nec tamen Epopoei in dicimus esse Tragoediam, sic Elegiae a tribuimus easdem prope partes, quas videmus fuisse tributas Ep p viae, in tamen ab Epopoeia Elegiam discrepare videamus. Quin si velimus Odarum partes perquirere non ali profecto inurriemus, quam eas,quae designantur in Epopoeia sed quia non eadem ratione

tractantur illae partes, qua tractantur in Epopoeia, dicimus esse Lyricae , non Epopoeiae. Quae item causa est, cur Elegia ijsdem pene distincta partibus, quibus distinguitur Epopoeia, non Epopoeia sit bivngatur , sed Lyricae invia partes suas Lyricorum more tractat, non Epicorum . quae nam autem ha partes sint ex proximo consecuturis disputataonibus intelligetur

D Eugia partibus iniseria.

DE partibus agendum est Elegianquia unumquodq.siue magnummitae bouemem quoddam quasi corpus est,suis partibus,mem brisque compositum . Partium autem Marum duo sane genetivsecie Aristoteles in poeticis: quantitatis unum,stenim qualitatis . Qualitatis partes dixit esse o uno sDGFabulam,Morcs,Dictionem e

tentia ApparatumΗammuamsu aestatis autem constitvit quaeuor;Prologum,Exodum,Choricos,Comm .Has quantitatis partes Tragoediae tantum adscribit, non Epopoeiae qualitatis, si minus omnes, certe aliquas cum utraque voluit esse communes . sed quemas modum ex ea diuisione Tragoediae in quantuatis partes certas, Pr logum, Exodum , ceteras , intelligimus, etiam Epopoeiam oportere suas habere partes, quarum causa distingui possit in ea principium , medium, finis, sic etiam in Elegia faciendum existimo, ut aliquae designentur, ac distinguantur partes,tum quantitatis, tum qualitatis,ijs,

428쪽

ATque, ut primo loco de partibii quantitatis agamus, eas constituendas esse dixerim similes partibus Epopoeiae, quae poesis est expositiua . Sed Epopoeiae quantitatis partes varie varios fecisse video. Sunt enim qui has esse dicant, Propositionem, quae Tragoediae Prologo respondet, Perturbationem, Conversionem,ac Finem. Sunt, qui contendant constitui non posse plures,quam duas,hoc est Connexionem,& Solutionem.sed hi de re subtiliter,& exigue disputant.nos

qui de his incuriosius explicamus, nonnullos sequemur Grammaticos,qui has in Epopoeia vident,agnoscuntq. partes quantitatis rimpositionen ,Inuocationem,Narrationem,Epis ium,ac Finem.Ex his enim partibus Propositionem,Narrationem, 'inem seligere possi inus, ac Elmae tribuere cum sine his constare, atque abicies non

omnino polli videatur. De Inuocatione . An omittenda sit.

Caput VIII.

PRaetermittenda vero est Inuocatio; qive ab antiquis Epicis adhiberi propterea initio solet, quod rem perdiscitem aggrediuntur,in eam, qtiam sine Musarum, aut alicuius Dei, hominilue, quem pro Deo colunt auxilio,ad exitum perducere se posse diffidunt. Quare,si quid umquam fingunt admirabile,& iupra quam credibile videri possit, eo munimento insistunt; significantq. non dubie, se Mutarum

admonitu, quae omnia norunt, id compertum habere . Hoc videlicet secutus consilium Virgilius, antequam dicere aggrederetur, quo loco res Latinorum essent, quibusve dominis Italia, maximeq. Latium eo tempore teneretur,quo tempore terram illain eth ingressus AEneas,

eam ipsam,quam initio flagitauerat opem cuna dixit Musa mihi Uai memora; deintegro,ac rursus implorauit,quia se credibilia dicturum no esse in tanta rerum antiquitate, in in tam obscuris euoluendis annalibus existimaruit,nisi qui lecturi carmen illud erant,intelligerent, poetam

res tam ὀn E ab nominum memoria remotas a Musi uas,& praesi

des,& similiares haberet,aecepisse. Nunc age, qιιi ges Erato,qua rempora rerum ' uis uis antiquos istatus, aduena elasm

429쪽

Expediam,&prineta reuocabo exordia pugna. Vatem,tu Diua mone dicam horrida besu, Dieam acies,actose animis in funera ges, Tyrrhenamq. manum,totamq sub arma coactam Huperi.rm.. maior rerum mihi nascitur ordo , Muius opus moueo. Hac videlicet inuocatione iterum instituta locum arduum, ae sale

brosuin, quem repent offendit, sperat se facile suspexaturum. credibilia facturum ea,quae ali tu crede ianon essent Eandent loci dinscultatem vidit , cum eorum seriem texere deberet , qui ad expediationem in Troianos, Latinosque ex tota penetralia , ductore Turno profecti sulit . Qui enim fieri poterat reorum nomina,patriam, ase in , cognita sic haberet poeta, ut rei gestae interfuisse videretur nisi onusia Musarum beneficio didicissaeta Qua igitur arte hic etiam e pedietur locus,nisi Musarum inuocatione renovanda λPandite nune Helicona De bcanius. mouera. ui belu exciti raras,quae quemq.secuta Compserint campos acies suibus Itala iam tum Furuerit terra alma viris quibus arserit armis Et meminis is enim Ditiae,se memorare rasis.

Ad nos i tenuis fanna perlabitur aura Quid cum Troianorum naues a Turno, Turniq. militibus incensas in Nymphas est commutaturus in quo nam haec tam admiranda rerum

portenta , quae nemo tradidit litteris, aut umquana conamemorauit,

accepille se dicit,nisi a Musis ipsis,quarum initini tu cetera se didicise se prolitetur ziuis Deus o Musae t.im saeua incendia Teueris Auertit Mantos ratibus quis depulit ignes iDicite. prisca es ficto sed fama perennis. Quin etiam Turnum ipsum debacchantem in praelio, multo' contrucidantem destribere se minus posse confirmat, nisi Musarum praesidio subleuetur Neq.enim potest percensere numerando eorum nomina Troianorum, qui a Turno sinit intersecti, nisi Musarum aliquae redigat in mentem illi, quae omnium planesmemoriam subtersse

gerunt.

ιδ Hiopestreeor a pirate canenti, has ibi tum ferro Erages, quae funera noui

Ediderit, eaq; qui si in demiserit Orco: Et mecum ingentes oras euotait Mur. Et meminin is enim Diuiser memorare potest . Haec, inquam, ab Epicis ita sunt qui res saepe vel aggrediuntur, vel commemorant, non modo arduas, ac dissiciles, sed eum abbone

430쪽

tes a fide. Elegia ver quae neq tam ardua molli , neq tam incredibilia proponit, neq iiolos illos habet, quos Horatius Deo vindice

dignos appellat inuocationem facile praetermittit quamquam eam anterdum non negligit; quiddam certe Inuocationi simillimum videtur habere, ac Musarum Deorum, hominum auxilium, more propemodum Epicorum implorare ad quippe fecisse Propertium video in Elegia sexta libri quarti.vbi cum hoc modo rem proposuisset,de qua dicturus erat: Sacrafaei Vates sint orafauentia sacris , Et eadat ante meos icta iuuenca focos Cera Philetaeis eertet Rimana eorymbis, Et Cyrenaeas rea minifret aquas.

sum motu date,ct blandi mihi tauris honores ;Gγ.focum circumdaneus orbis eat.

uar te me Fuebis,carmenq.rerentibus aris Tibia Murius libet eburnaeadis. Iterra Unaudenati latriine noxae: Asta nouum vati Meean Mni iter. Cum, inquam, ad hunc modum prolusisset, Mi Mutan oratione eo uersia, Inuocationem adiungit, quasi magnum aliquod,& Mindignum Epico argumentum tractaturus.

Musa aiatini referamus polianis adem Res in Camope dii fauore tuo sed quia haec vel Inuocatio, vesanuocationis simillitudo, ac species raro apud Elegiacos est,idcirco hanc partem adimendam Elegiae pum

taui.non enim eam adhibere nefas existimo,sed adhibere necessc non esse intelligo. Quod si pro re nata interdum usurpanda videatur, me . minerimus oportet,Inuocationem esse debere nona popoeiae, sed Elegiae,hoc est breuissimam, quae propositio quaedam potius sit, quam Inuocatio qualis cst illa Properiij supra laudata . Addo etiam ideo implorasse Musarum opem eo loco Propertium , quia naualem pugnam,victoriam q. de Cleopatra, deq. Antonio Palatini Apollinis beneficio reportatam aggrediebatur exponere quod argumentum Epicum quodammodo videbat es ac Elegiae modum superare. Id quod etiam facile possit esse causae, cur Ouidius eo plane modo Germanicum Caesarem appellet initio Fastorum, quo Virgilius Augustum, ac

. Tempora eum causis Latium digesape ametum, Lapsq.subterras aq.IVacam μ. Excipe pacato Caeser Germanis vultu me opus,ct timida dirige nauis iter. osciHIeuem non auersatus bonorem,