장음표시 사용
141쪽
eiatur . Equidem vel ex hac unica deprehendi authoritas poterit, quae accedit controversiarum definitionibus , per Eneyesicas ubique subscriptas , propositis . Hanc per partes meabit descripsisse , ut ex ea reliquarum normam habeamus, simulque constet, quanti ponderis, & aestim ii illa suerit , eum ad ejus irritandas subscriptiones, machinas Omnes promoverint orientales, &dira saevaque persecutione Constantius grassatus sit in eos , quotquot datum consensum revocare detrectarunt.
II. Constantis itaque Imperatoris voto, Iuliique Pontifieis , & Μaximini Trevirorum Episcopi zelo non interrupto, Athanasius, Eusebianorum factione in Synodo . Tyria depositus , intruso in eius vicem Georgio Alexandrino, Iupo verius quam Pastore, ad necem non semel quaesitus , Romamque velut ad aras profugus, & Romanae Synodi decreto innocens declaratus, tandem in Sardicensi Coneilio caussa ejusdem retractata, Sedi restituitur. In epistola enim a Synodo enucleata, & ad orbis Episcopos data, Athanasiana caussa penitus fuit definita , idemque innocens communi Antistitum praesentium voto declaratur , nec non depositi Arianismi duces , Acacius Caesariensis, Theodorus HeracIeensis, Narcissus Neroniadis , Valens, & Ursacius judicantur . Modus quo Encyclica Episcopis, di Ecclesiis orbis de- nunciata suit, a S. Athanasio,aliisque coaevis, Sc proximis Scriptoribus accurate descriptus fuit , di nos eorum legentes vestigia descriptum exhibebimus, animadversiones identidem annectentes , quibus dati consensus aut horitas dignoscatur. III. Ut itaque Constans audivit Sardicensis Concilii unanimitatem in declarandis insontibus Athanasio praesertim Alexandrino, & Paulo Constantinopolitano, hunc Constantinopolim , reserente Socrate i. a. c. χῖ. cum duobus Episcopis , o reIiquo bonorifico apparatu mittit, Lum suis , tum Gnodi literis communitum. Epistola ergo Sardicens s non poterat non publicari per Constantinopolitanum Tractum , di apud finitimarum Provinciarum Episcopos, qui , Macedonio , intruso Episcopo , tunc abdicato , novum restitutum Pontificem velut legitimum suscipere tenebantur , ac decreto, seu Encyclicae Sardicensi, ea quae supra diximus decernenti, subscribere. IV.
142쪽
Constantium Synodus, quorum acta describit Theodoritus l. 2. C. 9. , ubi calumnia per summum nefas a Stephano Antiocheno excogitata detegitur, ob quam depositus, successorem habuerat Leontium Castratum , quemadmodum a Sozomeno quoque, S Soerate proditum est . Constantius, susceptis honori fieε legatis , tripliei epistola Athanasum accersivit, spondens effecturum se , ut summo cum honore
Alexandrinae Sedi restitueretur Illas ut aceepit Athanasius, Aquileiae tunc moras trahens, prim5 Presbyteros duos ad Ecclesias usquequaque omnes cum Eneyesica Sardicensi misit, ut Episcopi subscriberent, atque in signum
consensus Pacificas Presbyteris traderent ; Romam deinde perrexit, ut Apostolica confirmatione obtenta , Eneyclicae pondus suum, dc aestimium accederet U. Dicebamus, Encyclicam quamIibet Pontificio ea Iculo esse confirmandam , quatenus inter membra, & caput summa servaretur unitas , atque insuper Encyclica , ceu irre- formabile decretum , susciperetur. Athanasius priscae consuetudinis gnarus, illico ac Sardi censem Synodicam accepit , priores de Pontificia confirmatione curas suscepit, quam di obtinuit. Audiendus Socrates, qui adductis ibid. tribus Constantii epistolis, quibus Athanasium Aquileiae commorantem , ad ΑIexandrinam Sedem vocabat, subjungit 2 mensisque literis Putis Episcopo , Ecclesiam quirim Romanam maximo gaudio affecit. Iam enim eredebant orientaIiam quoqκe
partium Imperatorem ipsorum fidei consentire , quippe qui Athanasium ad se evocaret. Recitat deinde Iulii epistolam , qua
commendat Concilii decretum de Athanasii restitutione , Alexandrinam Ece Iesiam hortatur, ut Antistitem suum , tot pro fide exant latis laboribus cIarum, suscipiat, profusisquelandibus eundem afficit Athanasium . Necessum ergo erat ad totius orbis consensum exprimem dum, ut epistolae Eneyclicae Pontificius ca Iculus adderetur Unde Socrates, cum
Iulii, tum Imperatoris enarratis epistolis, subdit : His literis fretus Albanasius , in orientem perrexit. Ex quo & illud discimus, Episcopos aut subscriptione , aut altera epistola
consensum testari suum consuevisse .
VI. De Presbyterorum delectu , qui Sardicensis Concilii
143쪽
Eneyclicam , & acta subscribenda deserebant, verba faeit Athanasius ipse in epistola ad Solitarios. Hujusmodi autem fuit Eppscoporum subscribentium unanimitas, ut scribat ibin. p. 826. , quod post . omnium subscriptionem erat is Edesina profunda , ct admirabilis pax, inυicem undecumqtie Albanam Episcopo subscriberi ibus , iisdemque ab Albanam eon. suetas Pacis ct tranquillitatis diterra aeeipientibus. Addit imo Georgium , Acacium , Theodorum , & Narcissum , Euse. hianorum primipilos , quos Sardicensis Synodus in eadem Encyclica deposuerat, videntes post omnium' subscriptionea,& Athanasii restitutionem , & propriam depostionem ratas ubique haberi, serio cogitare coepisse , ac vereri , ne praeterquam quod depositi suer ni , .vel ut Haeretici etiam
traducerentur. Cum υiderent tan m cum Arbanasio animorum
consensum , ct pacem agiIarie erant enim plures in hoc numero , suam quandringemi, xum e Magna Roma , o que universa Baisia, Calabria, Apulia, Campavia , Bratia , Sicilia , Sardinia , Corsica; tum ex Mniuersa Africa, Galliis, Eritannia, myspaniis, una cum magno illo Confessore Hosio , e Pannoiniis , item e Norico , Siscia , Dalmatia , Dardania , Dacia, Mi , -- eedonia , Thessalia , re uniυersa Acb ia , Creta , sepro item , ct Meia, plurimique ex Palaestina , Isauria , Aegπω , Thesebis ide, re uni Ua Luebia , ct Peruapse . Prodit deinde prava illorum consilia superius relata, qui hus constantio suaserunt , ut orientalis Ecclesiae abs occidentali scissionem pyrmi eret , ipseqRe pro arbitrio Ecclesis decreta figeret VII. Episcopi quoqΗe sive epistodis , sive scriptis votis quod egit Iulius, Athanasianam innocentiam sunt testati . Epistolas hasce in Tomo Encyclico , ut moris erat , com prehensas, laudat idem Athanasius in ApoIogia a. , in qua propria absolutione in duplici Synodo, Romana scilicet sub Italio, & Sardicensi commemorata , haec ad rem habet . Eorum autem , qMi Gnodo subsicri erunt nomina, ceterorumqMe aliorum ista sum : Osiui ab Hisponia e . Et reliquis subinde recensitis , ait. mi igitur decretis QMdi Dbscripserum, Duristi. Nurimique item alii , qui ante bane Gnodum pro nobis scripserunt, tum ex Asia , rum ex Hogia , tum ex Isauria , quoi m sngulorum nomina cum suis epistolis eireumferamur prope
144쪽
LIraginta : in universum υero trecenti quadra ista quatuor. Ex quo & illud est animadvertendum , epistolas in codicem contractas, obvias suisse , atque ad aut horitatem faciendam ubique circumlatas . Unde argumentum innocentiae propriae promovit Athanasius. De epistolis , hic ab Athanasio commemoratis, mentio occurrit in excerptis Athanasianis, apud Photium cod. 238. pag. 1442. Imperator Constans, adius iis muItis satellitibus, dimittιι Magnum Albanasium , Iulius Pontifex multis eum literit maniυit : quas ab occidentalibus Episcopis habere potuit, cum Episcopi omnes subscriptae Encvesicae exemplaria ad Primatem dirigerent, ut mox videbimus. Has ergo a Pontifice ultro accepit Athanasius , ut conspirantem occidentalium consensum apud orientales demonstraret.
VIII. Constantius ipse in epistolis , Catholicae Ecc Iesiae inscriptis, agens de Athanasii innocentia , Encyclicam Sardicentem , sibi a Concilii legatis oblatam , divinum decretum vocat. In tertia quoque ex tribus, quas Imperator ad
Athanasium scripsit, Evocatoriis epistolis ait, se Alexandrinum Presbyterum una cum epistola direxisse , qui id ipsum voce testaretur , quod scriptis asseveraverat. Imo addit. Ad pleniorem autem notitiam, Aebetam Diaeonum misimus ; ex quo discere poteris,qquodnam sit mentis nostrae propositum, oe quod ea quae cupis , facile consecuturus sis . Postremis hisce verbis praecedentes nostrae conjecturae de Diaconica epistola, Diaconis data , munus aliquod publicum suscepturis , egregie confirmantur . Quorsum enim omnis illa adhibita ab Imperatore cautio , nisi ut DIaconus publico diplomate, seu Diaconica munitus , Athanasium de Imperatoris mente , ac sententia quam certissimum saceret λ In quinta quoque,quam Alexandrinis scripsit epistola , haec duo recolit : I. iam Athanasum insontem esse probatum, utique Episcoporum subscriptionibus, & epistolis. Cum ante oculos semper habeamus vestram in omnibus disciplinam, πec ignari simus , jam pridem vos EpiscopaIi proυidentia destitutos esse , aequum censuimus , Albanasium Episcopum, υirum ob υirae sanctimontam marumque probiιatem omnibus cognitum, ad vos remittere. II. Decretum Sardi cense , ab omnibus jam tum subscriptum , Dei decretum appellat . Episcopam autem vorum Dei decreto, no-
145쪽
straque sententia ad vas d irectum , libenter excipite. Et mox. mee igitur duo contempIantes , tum nostram, Deιque sententiam. Imo etiam in quarta Ecclesiae Caibuleae inscripta , ut diximus , epistola, eodem modo loquitur. Non est derelictus a Dei gratia reus Episcopus Albanasus, sed quamquam brevi temporis spatio bumanae probariωi subjae it, diυina ramen suffragante μουidentia , justam meruit referre senrentiam , restitutus tum Dei vesuntate, tum nostro judicio, in Patriam simul b Ecclesiam, eui diυino nutu praesistebat. Resert deinde Socrates , apud quem laudatae quinque Imperatoris epistolae exstant , quomodo susceptus ab Imperasore fuerit, di quam honorifice dimissiis , iter Alexandriam versus susceperit.
IX. Praetermittendae minime sunt circumstantiae Atha nasiani itineris, in quo Episcopi omnes eiusdem adventum praestolantes , oblata Sardicensis Synodi acta turmatim subseribebant, di lubentissime acquiescebant omnes, ut Episcopus , ac Christi athleta Sedi suae restitueretur . Noluit autem cum Leontio Antiocheno , quem agnoscebat Arianismi fautorem , congredi , nee etiam cum Acacio Caesariensi deposito, di quidem in eadem Encyclica Sardicens ;sed Hierosolymam divertit, ut Socrati proditum ibid. c. 2 . Albanasius Episcopus , arrepto per Briam itinere, in Palaestinam perisnir ingressusque Hiero Obmam, Maximo ejus Ciυiiatis Episcopo , cuηcta , quae in Sardicenue Concilio gesta fuerant, exposuit, ac qnaliter Imperator Constantius decretis Gnodi consensisset: deditque operam , ut Episcoporiam illius Prmineiae δε-
nodus congregaretur. Maximus vero xibiI euactatus , quosdam ex Episcopis Griae, ae Palaestinae aceersit, celebraIoque ex mois
re Concilio, ipse quoque eommunionem , ω pristinam dignitatem Albanam reflituit. Sed S Gnodus Aeaeandrinis, uniwrsis per seriam , o Aeraptum Episcopis, ea quae de Athanasio satura , Judicataque erant, per literas Anim it. Exstat Synodalis epistola Episcoporum Syrorum, atque Palaestinorum de judicio Sardicens, a se confirmato ,& Alexandrinae Ecclesiae intimato. Eadem de re ipse Athanasius in Apologia ad Constantium pag. 7 ψ. Deductus igitur exm suis ad istum modum Albanasius , in peragranda Θria , Saros , oe Palaesi-ηos Episcopos consenit, qui Sanodo Hierofobmis eoacta, sinceriter eum cum suis exceperaent, ct cam pare deduxerunt: fimul bas
146쪽
literas ad EceIesiam , ct Episcopos seripseruηt. X. Syriae dicuntur, atque Palaestinae Episcopi Hiero in
mam convenisse; ac jure quidem Canonum. Leontius enim Antiochenus, qui Syriae praeerat, jam cum Eusebianis depositis societatem inierat, di ipse castratus, jure Canonum, praesertim Nicaenorum depositus , cum reliquis Eunuchis, qui a partibus Arianorum stabant , machinabatur novam Athanasii dejectionem . Acacius quoque Caesariensis , cui Hierosolymitana Ecclesia subjecta erat, depositus in Sardi-eensi Encyclica , primatialia jura amiserat: Spectabat pro in inde ad Episcopum viciniorem congregare Synodum Syrorum imprimis, atque Palaestinorum , qui in Tyria Synodo sententiam depositionis in Athanasium dixerant. Iure autem in Nicaeno Concilio can. VII. constituto , prima Sedes in Pa lac stinae tractu erat Hierosolymitana, cui, ut Protothrono, in absentia , aut a Ilo canonico Caesariensis Primatis impedimento , facultas data erat, publico Ecclesiae , totius-oue Dioeceseos bono invigilandi. Haec , reor , vera occasio fuit, cur Concilio de more celabrato per Maximum , quotquot olim Eusebianorum fraude decepti, sententiam dixerunt in Athanasium, in praesenti Hierosolymitana Synodo palino. diam recantaverint, & iniquam de sanctissimo Praesule sententiam Synodica emendarint. Veram hanc fuisse cogendae Synodi occasionem , prodit ipse Λthanasius in epist. ad Solitarios pag. 823. omnes Palaestixae Episcopi , exceptis duis , aut ad summum tribus , iisque suspectis , ita Albanasiam exce- perunt , o communionem ejus amplexi sunt , ut edi Ieriptis, Nwrbis pro satisfactione prorestarentur , omnia quae prius scripserant, ea se non υoluntate, sed υi coactos fre4se. Imo ut haec audivit factiosa Arianorum cohors, Maximo haud vitio vertit, quod inconsultis vel Antiocheno, vel Caesariensi Episcopis, Synodum hane celebrasset, sed tantummodo , quod a priori sententia cum suis necessisset , ex Socrate c. ΣΑ. , ubi relata Hierosolymitana Synodo, scribit . . uua de ea sa inimici Albanasii Maximum non mediocriter irriserunt, quod cum antea deposui1Pι AIbanasium, tunc repente mutato consilio, perinae quasi albii prius gestum esset, sententiam pro eodem inierat, Ma communio illi ac dignitas reddebatur. Sed quantum ponderis accesierit interim ex ea Synodica Athanasianae caus-
147쪽
sae, infra c. 26. docet Socrates . In hoc rerum statu ingressas Alexandria)n Albanasius, Episcoporκm Aerapti Concilia congrega it , qui quidem convenientem prorsus cum Sardicensi Gnodo , o cum ea , quam Hiero obmis Maximus convocaυeras , tulere
XI. Sed ad Sardi censem Encyclicam regrediamur. Afri eae sex Provinciae in Carthaginensi Synodo sub Grato , una eum actis Concilii, eandem susceperunt Encyclicam. Gratus enim in prima interlocutione in hunc modum Episcopos tum Africae , tum ubique reliquos est allocutus. Gratias
Deo omnipotenti, o Cbristo Iesu, qui dedit mali Sobismatis finem , ct respexit Ecclesiam Juam , at in ejus gremium erigeret uniυersa membra dispecla. Adsuerat enim ille Sardicensi Concilio , nec dubitandum, quin acta suarum Provinciarum Episcopis renunciaverit, quum Canones aliquot juxta Sardicensia decreta in praesenti , quam agebat, Synodo confirmaverit. Quin etiam S. Athanasius in Apologia ad Constantium , Encyclicam Sardicensis Concilii recolens, hoc praemittit scholion . Haec epistoIa ad Aeg)ptios , ct Africa-xos Episcopos per omnia sine ulla mutatione descripta es .
XII. Tandem quod Iuculenti istine exhibet pondus , di vim praestiti hujus universalis consensus Encyclicae Sardicensis Concilii, illud est , quod Va Iens & Ursacius , eiurato Philippopolitano conventiculo , in primo habito Mediolani Concilio, suamet professione , & poenitentiae libello fassi sunt , quae injuste contra Athanasium egerant. Deinde quum Athanasii legatis occurrerent, epistolam Pacificam tum suam , tum reliquorum Episcoporum , illis etiam non postulantibus, adjunxerunt libello. Libelli illi duo Ieguntur in fragmentis apud Hilarium, annotantem, Romae idi P sum apud Iulium in altera coacta Synodo ab iisdem factum. Quod Athanasius quoque advertit in epistola ad Solitarios, ubi praedictos libellos reseri, & pag. 816. subjungit. Has literas eum dedi1sent, uitro scripserunt episolis Pae cis , quas Albanasii presisteri Petrus, S Irenaeus , re Ammonius LaIcus ad id ei, cumeuntes colligebant , eum tamen AIba-
nasus nihil tale ab Ursaelo es Valente postulasset . Ubi vero meminit Athanasius Ammonii laici , intelligendus dubio procul Diqitiaco by Cc oste
148쪽
procul is est , qui Magistriani ossicio iungebatur , quo comite cursus publicus legatis Presbyteris patebat. Quemadmodum quum Leo suam, & Anatolii Encyclicam per CIericos Legatos direxit,.socii aderant Magistriani, quorum in epistolis, in Tomo Encyclico III. Parte Concit. Chalced. comprehensis, mentio saepius occurrit. De epistolis illis vide & Soromenum
XIII. Haec itaque , cursim descripta , sacile demonstrant, cujus aut horitatis , ponderis, atque aestim ii haberetur consensus Encyclicae datus; adeo quidem, ut Athanasus , iis omnibus enarratis , argumenti vim hisce verbis expresserit: Quis igitur ista , ct tantam Ecclesiae pacem non admiratus est uuis non gaυisus de tanta S tot Episcoporum inter se concordiapuuis Deum πω gIorificaυit, conspecta in Gnaxibus tanta populi laetitia λ Quot igitur inimici simultatem deposuerunt Quot prius calumniati, ealumnias suas damnaυerunt λ suot prius odio infesti , Albanasium postea dilexerunt Z Luot palinodiam suorum
in eum scriptorum cecinerunt λ Multi, quι υi, non υoluntate apud Arianos agebant, noctu ad Albanasium υenientes , sese S p-gabant , baeresimque simul anatbemate exsecrabantur, ct seniam de insidiis ae eatimniis suis postulabant , corporibus quidem se apud illos apparere, animo tamen cum Albanam Gnaxim facere , ac semper cum eo esse, postulaηIes bac in re sibi fidem baberi . Equidem si argumenti vis in consensu Encyclicae praestito hic non emicat, nihil aio illustri quavis enarratione ceristo posse demonstrari. XIV. Ouamquam vero haec librata ratione expensa satis superque sint, ut tamen saluberrimum remedium hocce , per quod olim stetit animorum fideique concordia , magis elucescat , adstruere illud ex adversariorum persuasione conabimur . Contrariorum enim consessio exactior plurumque est veritatis ostensio. Inter haec itaque depositi in Synodi ea Sardicensi Episcopi, Arianorum duces , Leontius videlicet, Georgius , Acacius, Theodorus, & Narcissiis , animadvertentes ex communi illo orbis consensu , ultimum imminere Arianae caussae exitium, sedulo meditari coeperunt, quid consilii soret capiendum . Quod Athanasius , novam expositurus tragoediam eum scisssionis Ecclesiarum , tum persecutionis, quae mox secuta est, ita enarrat ibid. Haec quum
149쪽
audirent , S eo picerent θηrentiae Eusebianae , haereseoisiae s ccessores , inter quos Leontius ille castratus, quem ne stib LEici quidem Decie ad communionem admitti oportuis eo quod seipsum abscidit, ut libere cum Eustobio dormiret, reυera quidem ejus muliere, ut ipse praetendit , sed quae Virgo praedicatur . Atque id Canonibus Nicaenis de Eunuchis , deque interdicto Clericis cum mulieribus contubernio , occasionem dedisse , probant illorum canonum commentatores; de quo etiam Theodori tus l. 2. c. 24. Prosequitur autem Athanasius. Georgius item, S Acacius, Geodorus, Narcissus, qui in Gnodo depositi exauiboratique erant, magno pudore suffundebantur . Deinde quum υiderent tantum cum Athanasio animorum
Uensum, o pacem agitari, Et hic provincias omnes enumerat , quae , ut supra expositum est , Encyclicae Sardicensi subscripserant θ metu inυidiaque anxii fuere, ου quod tot Episcopi cum Athanasio communionem foυerent, oe quod formidaraxi , ut quos ipsi deceperant , a se deficerent, oe bais unanimitari , communionique sese adjungerent, neve quod futurum υidebatur, de eorum baeresi jam ubique fumo se , Iriumphus regeretur. Agnoverunt ergo adversarii ipsi, certum sibi ex tanto consensu imminere exitium: proindeque consensus, ct Encyclicae subscriptio habebatur veritatis argumentum. Sed quoniam tunc imperabat Constans , opportunius inchoandae tragoediae tempus praestolabantur. Constante autem Maxentii Tyranni proditione ann. III. intersecto, ac pace fruentibus in toto catholico orbe post Sardicensem Synodum Ecclesiis ad eundem usque annum , Constantio cessit Constantis universa ditio . Quare impostores rati opportunum advenisse tempus ad impia , quae animo iovebant, perficienda consilia , Ursacium , atque Ualentem delegerunt, qui Imperatori suaderent, tum propria revocari oportere edicta, tum Antencyclicis Episcopos cogi ad dam. nandum iterato Athana sum . Abs consensu Encyclicae
praestito , suasoriam aggrediuntur periuri Episcopi, apud Athanas ibid. pag. 313. suicquid terrarum es scriptis ixis ,
quibus nos impetit, adimpleυit: oe fere omnes cum eo communione seriantur , cum reliquis , quae supra Cum de prima occasone scissionis Ecclesiarum orientalis , & occidentalis actum est , pro Iixius reseravimus . Eadem attingunt
150쪽
XU. Impii itaque tragoediae actores , videntes Sardicensem Eneyclicam ab orbis totius Episcopis subscriptam, in
argumentum veritatis transiisse , nova condita Antencyclica , damnationi Athanasii subscribere sunt aggressi. secuti in eo quidem Arii perfidiam , qui post Alexandri EneycIicam, cui potior orbis pars sublcripserat , egit apud Eusebium Nicomediensem , ut in Nicomediensi Synodo Anteno cyclicas per orbem dirigeret, quibus pientissimi Alexandri
conatus fuere retardati , & non parum infracti, ut ex Socrate alio Joco dicemus. Id quod ut tacilius obtinerent his temporibus Eusebiani, mentionem quidem in Antencyclica Athanasianae ob nova crimina damnationis fecere , sed nuspiam Sardicensis Synodi, aut formulae cujuspiam subscribendae , ne videlicet fraus detegeretur . Antencyclica itaque per Ursacii, atque Valentis Clericos in orbem mittitur, ipso reserente in epist. ad Solitarios p. 829. Athanaiasio , qui & illud annotat , Episcopis, Clericis, aliisque ad Iudices per vim adductis, fuisse saepius dictum . Aut Iubseribite, aut ab Gelasia recedite. Nam L subjungit de sententiae illius executione 3 o Mag ratibus scriptum es , o multa pecuniaria denunciata , nisi qxisque suae Civitaιis Episcopum subscribere coegisset. Et mox pag. 3 Io. Existimans quod quemadmodum hominum sentent ias, ita quoque veritatem immutare posset. Pergit enarrare tragoediae hujus acta , quaeve mala perpetraverint judices, ut aut verbis blanditiisque , aut vi Episcopos Clericosque pertraherent in Athanasii damnationem . XVI. Interim ad confirmationem principalioris conditionis , quam supra asseruimus requis tam ad statuendam Encyclicae cujusvis aut horitatem , petitam scilicet ex necessaria Romani Pontificis confirmatione , ut in capite , atque membris totius Ecclesiae consensus ostenderetur , minime praetermittimus annotare, quanto elaboraverint studio Eusebiani , ut ducem , aut consentiente in in Athanasii damnatione haberent Romanum Pontificem . Noverant enim
Ursacius , & Valens, struendi ac destritendi versipelles artiis fices , eX tortas licet omnium subscriptiones minimε obliterare posse priorem consensum , nisi praesto esset Romani