장음표시 사용
251쪽
DISSERTATIO PRIMA. F. XVI. DE TOMIS ENCYCLICIS
I. UnI., DID Eeelsarum eoasensus quomodo explaretur. II. GeIesiastici Scriptores mklta ex EnocIicis epistolis Historiae capita collegerunt. III. Primorum fideIιum votum , ut haeepssae simi colligerentur . IV. GUcIicarum volumina , seu Codices apud Eusebium recensiti . v. Horum Codicum Sollectioniam usus. VI. Et amboritas in rebus Dogmatieis , ex Eusebio . VII. Eas interpolare sategerunt Haeretici . VIII. To-s EnocItenrκm in commυersia Pasbatis editus. IX. Alter moesicus Tomus sub CorneIio Pontifilae. X. m-rum colleι2ionum diligens custodia ex Albanasio expenditu . XI. Et in Ariminensium Iapsorum palixodia. XII. DapIex fieri consuevit Enoeliearum exemplar , quorum in Arebiυisserυabatur alterum , aIterum ad Ecclesias transmittebatur . XIII. In de vitatibus ad arebiva recurrebatur. XIV. Haeretici horum Codicum avtiaritate usi sunt . XU. Imprimis sebiani tempore Concilii Sardicensis. XVI. Bdem Eneyclicam suam ad omnes Ecclesias mderunt. XVII. orienta.
Ies Sobismatisi tempore Concilii . 'besini bisee Tomis innitebantur. XVIII. Ac bali improbant Tomos Enoclicos Ca-
I. Uoniam, ut Uincentius Lirinensis ait, Catholicorum proprium est depositum custodire, Patrum scita scrutari, di tradita velut per manus dogmata custodire , sollenne ex adverso apud omnes fere haereses, antiquis alis semitas praeterire, ac per devia aberrantes, inter perniciosissimos omnium generum errores sordescere , mirum nemini videri debet , si in iis omnibus custodiendis , quibus Apostolica stat traditio , tanta sedulitate prisca Christi Ecclesia sit versata , pluraque ob id ad invenerit media ,
quae in mores inventa transierint. Cum enim inter tot tantasque imperiorum confusiones , Ecclesiarum singularium
252쪽
tumultus, omniumque rerum humanarum perturbationes, divinis eloquiis sententiisque ad coelestem veritatem ex hominum animis evellendam, eorumque mentes seducendas
abusus semper sit communis hostis , mendaciique parens quid verae Ecclesiae filiis reliquum erat , nisi ut divinum
Canonem juxta priscas traditiones interpretantes, universitatem, antiquitatem , consensionem sectarentur, & corruptioni partis, integritatem universitatis praeserentes, simul etiam anteponerent pro sanitati novitatis, religionem anti
quitatis , & paucorum temeritati , Ecclesiarum Apostolicarum professiones , & reliquarum consentientes doctrinas λEquidem , ut in omnibus societatibus , ita in Ecclesia , quae omnium augustissima societas est, pars maior & antiquior minori praejudicat, & jus integri obtinere solet . Quod ma-Jor pars Curiae inquit Iud civile L. I9. T ad Μunici p. 9 efficit , pro eo babetAr, ne si omnes egerint . Imo quide in haec inter communes iuris illius regulas habetur . Refertur ad niversos , quod publice fit per m orem partem. L. I 6O. ff. de regulis juris . Quod itaque vel a majori parte statuitur , aut amrmatur , iure illud Ecclesiae universali adscribendum est, multo magis quod conjunctis omnium , vel pene omnium testimoniis munitur. Hunc autem Magistrorum , & Eccle
siarum consensum undenam certius atque commodius erue
re poterant fideles, quam ex Encyclicis, in quibus pro renata editis, & a Capite, ae Pastoribus omnibus subscriptis, pro majestate elucescebat depositum dogmatum , eorumdemque recta intelligentia λ Apud illos ab initio & perse veranter incredibili diligentia religioneque eadem sunt adservata; ut propterea tutiore nullo augustioreque medio dignoscere possent antiquitatem , universtatem , consensionem , cum quod est apud omnes , praescribente Tertulliano, non sit erratum, sed traditum . Has ergo Encyclicas Literas ad firmandam illustrandamque fidem , & disciplinam editas, moris erat conquirere, sed ii Io conquisitas in unum volumen digerere, & diligenti religiosaque custodia
II. Istiusmodi voluminum Codicumque aestimium deprehendet facile quisquis Eusebianam Hi storiam percurrat, quam ex epistolis hisce potissimum suisse enucIeatam , qua-
253쪽
expIoratissimum est. Neque enim clarissimus vir, Ecelesiasticarum rerum primi aevi scriptor , fidem monumentorum ex hisce epistolis erueret , atque orbi Christiano proponeret, nisi pervia , & authentica earum suissent apud omnes Ecclesias exemplaria . Sabinus pariter , qui primus Conciliorum acta conlegit , integras id genus epistolas Conciliis annexas, copiosissimo tractatu adduxit, ex quo Socrates, &MZomenus , quas Historiae inseruerunt, haud dissilentur exscripsisse . Quodsi haec suere Scriptoribus Ecclesiasti eorum Annalium certa priscarum rerum monumenta, has su bis limioris saltem argumenti Encyclicas. religiose fuisse custoditas, quis ambigat 3 Salutatoriarum certe epistolarum apud particulares Ecclesias custodia edocet, quid de reliquis sit judicandum. Ouae cum ita sint, illud probandum aggredimur, easdem in distinctos Encyclicos Tomos, juxta varia controisversiarum genera, fuisse compactas, atque in Ecclesiis sal tem Apostolicis , & Matricibus adservatas . Hinc & earum constabit aestimium ac dignitas, simulque in aprico erit, qua potissimum via Apostolica Traditio in annexis insertisque prosessionibus potuerit sarta tectaque permanere. III. Ab ipso autem Apostolico tempore vehemens propagatum est inter fideles desiderium colligendi virorum de Ecclesia optime meritorum epistolas, atque has & audiendi , dc apud se, suarumque EccIesiarum Archiva eustodienis di. Commune hoc fidelium votum repraesentatur in Pht Iippensium precibus ad Polycarpum destinatis , quibus hune Deo plenum Antistitem solicitabant, ut cum ab ipso, tum ab Ignatio scriptas epistolas possent obtinere . Ita enim ad
illos rescribit Polycarpus . Scripsistis mibi vos, ct Ignatius , ut siquis υadit ad Griam , deferat literas meas, quas fecero ad vis; si babuerimus tempus opportunum , sis ego , sive Iegatus , quem misero pro vobis. 'solas sane Ignarii, quae tra migae sunt υobis ab eo, es aIias quant cumque apud nos babuimus, transmisimMs -bis secodum quod mandasis quae sunt subjectae bule epistolae; ex quibus magnus vobis erit profectus. Continent enim fidem, pσrientiam , omnem aedificatio-uem ad Dominum nostrum perιinentem. Verba haec, ut con eis
254쪽
laudat Eusebius I. I. c. 36. Mutuae enim erant,& Encycli- 3Iscae hae epistolae ; & tametsi uni inscriberentur Ecclesiae , ubique tamen deserri legique consueverunt. Unde Ignatia innas Omnes epistolas, superstite adhuc Ignatio, habebat Polycarpus, earumdemque exemplaria in unum collecta ad Philippenses transmisit. Easdem haberi, recitarique in Ecclesiis, arbitrabatur conducentissimum , quod fidem coηι Dentes,
indubitata esse possent germanorum dogmatum monumen ta , ac patieηι iam quidem , & aedifieationem ad Dominκm proponerent , utpote ab iis perscriptae, quos Dominus ipse Pastores , Doctoresque constituerat.
IV. Forma haec ab Apostolicis Viris invecta, successia temporum crevit, auctaque in dies, locum tribuit mutuis epistOlis , Encyclicis, Formatis, Pacificis, atque Communicatoriis. Similibus enim iis, quas Polycarpus, Ignatiusque ediderant, epistolis, Antistites Apostolicarum Ecclesiarum tum Proprias, tum ceteras dissitas Ecclesias informabant, atque hortabantur ad dogmata constanter profitenda, Religionemque
Christianam defendendam . Hinc de Dionysio CorinthiO- Irorum Episcopo prodit l. 4. c. 13. Eusebius. Non solum populis sibi commissis, verum etiam aliorum Religionum, re Urbium in
dis utilitatique inserυiens in Catbolicis illis, quas red diυersas Ecclesias scripsit, epistolis. Catholicas, sive universales appellat , quas posterior aetas Encyclicas nuneupare consuevit . Illarum porro argumentum erat, fidei disciplinaeque tesseram apud Omnes promovere, & Ecclesias mutuis epistolis, concordiaeque vinculo fortius colligare. Pergit subinde Eusebius epistolas recensere, quas ad suum usque tempus tot inter aetatum vicissitudines servatas, atque in unum Volumen compactas fuisse testatur . Identidem earumdem argumenta prodit, unde capita eruit Ecclesiasti eae Historiae spectabilissima . San E ex illarum censu,& compilationis ratione suscepto argumento gravis accedit comprobatio. Itaque nonnullas recensens, hane exhibet seriem . Ex quibus una qxidem es ad Lacedaemonios, rectae f- dei iUructionem continens, paremque re unitatem iasinuans. Haec aevo Apostolis proximo exarrata , si hodieque exstaret, Encyclicarum sormam certius & accuratius ostenderet , quippe Ο quae
255쪽
l quae unitatem in fide , atque inter fideles concordiam promoveret : quae est potissima , ac fundamentalis Encyclicarum materies. Sequitur Eusebius. Altera wro ad Athenienses seripta , excitans ad fidem , S ad υitam ex praecepIo Evangelii traducendam: qua in re negligentiam arguiι Asbeniensium,
quippe qui a fide propemodum desciυissent, ex quo Publiis inorum Episcopus in persecutionibus tunc temporis excitatix, marint rium subierat . Hae quidem epistolae ad proximas Ecclesias sunt destinatae; ad remotiores tamen directas, inter plurimas, quae in eo Encyclico Tomo reservabantur, has recolit noster . Ecclesiae praeterea inronensium , ct reliquis simuIEcclesiis Cretae literas scribens , Episcopum ipsorum Philippum magηopere praedicat , quippe cujus Ecclesia egregiam Iaudem fortitudinis , S generosi animi omnium coriensu retulisset, monet inque , ut ab Haereticorum fraude , o υerfuria sibi caυeant. In epistola vero , quam scribit ad Ecclesiam Amnfrianorum , ct ce
teras 'mi I Ecclesias Ponti, se quidem a Bocci I de , o Elpisto
ad scribendum impulsum esse commemorat. Ddcppum autem ipsorum Palmam nominatim appellans, Sacrarum Scripturarum expositionem affert. JIulia quoque de nuptiis, S de cositate eis
praecipit: Ο cunctos qui A quουis Iopsu , si υe delicto , hye etiam ab haererica praυitate resiliunt , benigne suscipi jubet . Iam
enim caussa coeperat in graviorum criminum reos ventilari; eoeperat & severior antiqua disciplina in controversam vocari . Bacchylides fortasse , & Elpistus cupientes Dionysii mentem ea de re pernoscere, locum edendae huic Encycli. cae praebuerunt. Quamobrem quum sub initium sequentis Seculi tertii, ut suo loco videbimus, agitari ea controversia coeperit, antiquiores hasce epistolas Patres adduxerunt, inter quas Dionysianam suisse, nihil est dubitandum . Hasce porro omnes epistolas non Dionysii tantum, sed quas etiam ab Ecclesiis mutuas acceperat , in uno quopiam Vo Iumine sive Tomo suisse conclusas, innuit disertis verbis Eusebius. In eodem Volumine continetur etiam epistola ad Gnossios , in qua Pinium Ecclesiae illius Episcopum mcnet, ne graveoni s ensitatis fratrum cerυicibus tanquam necessarium imponat,
sta ejus , quae iη plerisque hominibus ines , infirmitatis rationem babent . Ctii epistolae respondcns postea Pimtus , admiratione quidem O lnudibus effera imprimis Dio sum sed tamen boris
256쪽
ratur, ut solidiorem cibum tandem impertiat, ct transmissis tr rum perseditioris doctrinae literis , plebem sibi commigam aIereislit : ne forte Iacteis sermonibus perpetuo innutriti homines, iniri antili quadam disciplina paullat im consenescant . qui
ctu plebis ipse commilsae , eloquentiam quoque , V peritiam rerum
diυinarum, velut tabella quaedam picta , egre se commonstrat . Exstabant etiam mutuo datae , acceptaeque Romanorum at
que aliorum epistolae . Interim constat Pinyti fuisse duas, easque instrueli vas; fuisse & alias Romanae Ecclesiae pariter instructivas, omnesque simul in uno Codice Eusebii aevosuisse conchisas , I 8 o. scilicet supra annos, a quo suerant emissae . Qua mobrem receptum erat, istiusmodi Encyclicas lepitatas una cum responsionibus in uno quopiam Codice reservari, cum ad fidem faciendam , tum ut inde nossent Ecclesiae antiquam dogmatum pro sessionem , atque ad instituendam probe disciplinam indubia haec exemplaria proferrent . V. Anteaquam ad reliquos Encvelicos Codiees gradum faciamus, recolere praestat Ecclesiarum propositum in Encyclicis, mutuisque clarissimorum virorum , di Episcoporum reservandis epistolis , unumque in codicem redigendis. Id enim cordatus nemo factum ambiget tum ut fidei, Ecclesiarum, Pastorumque unitas sarta tectaque custodiretur, tum imprimis, ut fideles ex usu tunc recepto, ad Apostolicas, di majores Ecclesias in dubiis recurrentes, illico haberent in sacris hisce eodicibus antiquae perseverantis dogmatum pro- sessionis sormam, S documenta tutissima . Hinc Ortum, ut Patres Christiani quarti Seculi, dogmata comprobaturi, hasiaepius memorent, & magnopere commendem epistolarum collectiones . Enimvero Hilarius oppugnans Arianos , Se - 3s miarianos, Aetianos, Eunomianosque , qui omnes agmine facto , bellum voci φω σε - indixerant , qua orthodOXiunam eandemque Verbi cum Patre essentiam profitebantur, vocem , eiusque sensum ex communi primitivae Ecclesiae consessione adstruit, invictissimeque ex hisce Encyclicis eruit, atq; a novitate vindicat, qua per illos traducebatur vox, & vocis significatio . Haec enim in relicto ejus fragmento pag I IOI. ad amplissimam solidissimamque argumenti nostri illustrationem
deprehendimus. Cum o uegotium Apostesicis Viris semper suis,
257쪽
eoin ii, S publica perfectae fidei praedicatione conatus omnes
oblatrantis haeresis comprimere , S exposita Eυangeliorum veritate , perυermatem doctrinae errantis extinguere , ut audientium mentes quadam Iabe contaminans contagium vitii adhaerentis infigeret . Itaque diligenter episolis υariis, quae de Deo Patre opinio , quae de Dei Filio cognitio, quae in Spiritu Sancto sanctificatio oporteret esse , per fedite copioseque complexi sunt. A postolici itaque Viri, quorum erat constanti S publica perfectae fidei praedicatione religionem declarare, ac tueri, amplissima
reliquere argumenta in epistolis ea mente editis, ut comprimerent omnes oblatrantis haeresis conatus, eg extinguerent dosirinae errantis perversitatem . Haec Hilarius Arianis, tum sub
finem imperii Constantii ferocientibus , audacter opponit , certissimumque proinde facit, hosce Encyclicos codices extitisse, adservantes Apostolicorum Virorum literas, in quorum professionibus catholica veritas propugnabatur . Ouidni enim potuissent illi regerere , vel confictas esse istiui modi epistolas , vel temere, atque ex jactantia, nullaque bona fruge proserri. Ceterum cum inde Apostolicae di universa lis fidei argumentum deducat , evidens est, codices hosce vulgatos suisse , atque a Sacris Tractatoribus controversiarum occasione vindicatos. Eoque magis ad id asseverandum adducor , quod assirmet, varias esse epistolas, in quibus controversa veritas legebatur. Has sane in Codicem fuisse relatas , cujus plura fuerant eXemplaria , videtur certum: aIlois quin illarum lectio omnem superasset particularium indu striam , atque adversarios sagacissimus Trinitatis assertor ad dissicillimam inquisitionem provocasset. VI. Eusebius, ut potiora Ecclesiasticae Historiae monumenta ex illis derivavit, ita eas in dogmaticis scriptis adhibuit . In libris enim adversus Marcellum Ancyranum editis, lib. q. opuscii Ia censens , unde argumenta desumserit ,
ita habet : Ego autem scriptionibus Ecelasiasticis quomplurimis perlectis, ab Origene antiquioribtis olim eIaboratis , S 8psolis diversis senodorum , ct Episcoporum nomine scriptis, in illis M.
guIis eundem fidei characterem per omnia deprebendi . Ut necesse sit, non parum secundum veritniem banc accusationem instituisse nuperrι me sam haeresim adimentam . Praeter opuscula , &
ct Synodalia de fide decreta , aderant Episcoporum epistoia
258쪽
Iae, in quibus totius Ecclesiae fides tutissime dignoscebatur.
Quamobrem Episcoporum epistolae, inter quas Primum obtinebant locum Encyclicae , obviae fuerint Oportet, ac pervulgatae , unde argumenta , ejusdemque fidei characterem eruebat Eusebius. VII. Vim autem & auctoritatem argumenti ex hisce pncyclicis desumendi, probe agnoscentes Haeretici, siquas magno pretio atque existimatione ad fidem faciendam circumserri viderent, corrumpere satagebant. Quum enim eas de medio tollere ob diligentem Ecclesiarum solicitudinem perarduum dissicileque videretur, corrumpere autem atque interpolare , pronum, corruptas in suae pravitatis patrocinium advocabant . Ita cum Encyclico Tomo Dionysii factum , qui ob id communi bono consulturus , epistolam edidit, in eundem Tomum subinde relatam , in qua legentes sedulo commonet, ut sincerum ceterarum Codicem perquirant. Eusebius enim t. q. c. 23. ubi supra dictarum epistolarum censum instituit , ita ad rem . Idem praeterea Scriptor epistolas
I uas a falsariis eorruptas esse admonet, ita scribens. DisOIas, inquit , scripsi rogatus a fratribus e sed illas miniseri quidam
DiaboIi tirantis compleυerunt, quaedam ex illis expungentes, quaedam adjicientes ; Quos certὸ manet feralis illa sententia: e Vobis. Non mirum igitur υἱderi debet, si Saeras ancta Domini scripta quidam adulterare aggressi sunt , quandoquidem in . longe injerioribMs scriptis idem ausi fuisse deprebenduntur . Huic
malo ut occurreret Ecclesia , nova subinde adjecit adminicula , quibus corruptionem caveret, praescripsique conditiones , certosque characteres, unde illae ab omni fraude atque interpoIatione quam tutissime servarentur .
VII. Sed ad caput disceptationis hujus regredientes , eandemque Eusebianam Historiam perlustrantes , alios istiusmodi Eneyclicos Tomos deprehendimus , qui ad illius usque tempora servabantur , di ex quibus, ut ille varia historiae
capita conlegit , ita nos gravioris materiae documenta, &spectatissima monumentorum collectanea deprehendemus .
Eodem Seculo, quo Dionysius Corinthi Episcopus florebat, gravissima mota est de die celebrandi Paschatis controversia, ob quam & Synodi coactae, & epistolae ultro citroque missae sunt plurimae. Omnia in unum simul Ecclesiae col
259쪽
Iegerant, Omniumque censum reservavit Eusebius I. s. c. 13. Exstat etiamnum epistola Sacerdotum, qui tune in PHaesina congregati sunt , quibus praesidebat Neopbitas Caesareae , ct Nareisus Hiero obmoram Episcopus . Alia etiam exsat epistola Gnodi Romanae , cui Victoris Episcopi nomen praefixum est Habentur praeierea literae Episcoporum Ponti, quibus PaIma , utpote antiqui1simus , praefuit. 'sola quoque Ecclesiarum GaIliae exstat, quibus praeerat Irenaeus. Ecclesiarum quoque in droena Proυincia, oe in Urbibus regioκis illius constitutarum Iiterae insuntur . Hae Synodales erant, & responsi vae videntur suisse ad Synodi Palaestinae Encyclicam antecedenter editam . An notandus autem, qui observatus est in illis, ordo, ut praesidentis nomine dicantur emissae , simulque Episcopi omnes censeantur voto, & subscriptione in eandem senistentiam concurrisse . Sed praeter laudatas Synodicas , legebantur di aliae particularium Episcoporum, qui consensum suum Encyclicis fuerant testati. Seorsim vero Bacolli Corinthio m Episcopi, aIiorumque complurium epistolae exstant ; i omnes eandem fidem , eandemque doctrinam profitentes, unam edidere sententiam . Sequebatur tandem victoris Encyclica , qua Polycratem etiam . & aliter sentientes Asanos durius perstrinxerat. Erat ergo distinctus aliquis Tomus, epistolas hasce omnes complectens , quas Synodi , ct Ecclesiarum Antistites ea occasione emiseram. IX. Sub Seculi III. initium , occasione tum Montanistarum, qui peccata aliquot irremissibilia esse dogmatigabant, tum Libellaticorum, & Lapsorum', qui e contrario disciplinae vigorem licentius enervare studebant mota contentio est, quae & primum Ecclesias in varias sententias distraxerat, di erumpente Novatianorum Schismate, iterum exsuscitata , dubios S ancipites non fideles tantum , sed di Pastores agebat . Iacturae huic obviam iturus Cornelius Pontifex , Encyclicam edidit , cuius prolatum judicium probantibus mutuarum epistolarum ope unde quaque Episcopis , Encyclicus alter Tomus confectus est . De quo Eusebius l. 6. c. 48. Ob quam rem, quum Romae congregata essset S nodus , in qua sexaginta quidem Episcopi, Pres teri vero S Diaconi ιηι Ito plures convenerunt, cumque in Proυinciis
Antistites quid ageadum csset, seorsim confultassent, bubias modi de
260쪽
cretum eunctis promulgatum est . Noυarum quidem , ct eos qui una cum ipse se se insolentius extulerant , ct quieumque intam anιδι-
mae , S a fraterna eariIate nIienae ejus opinioni consentire praesse erant , a lanos ab Ecclesia babendos esse : Fratres vero, qui in caInmirarem inciderunt, poentientiae remedio curandos esse
S co συendos . Exstant adhue solae Cornelii Romani Episeopi ad Fabium Antiochensis EceIsiae missae , in quibus NRomanae Θηodi gesta , o omnium per Italiam, oe Africam ,
alias sue locorum Proυincias declaraxtur . Reliquos Encycli cos Tomos commodius censebimus , ubi de Encyclicis ad: Nicaenum usque Concilium evulgatis . X. Tametsi vero in superioribus abunde commonstratum sit , publica haec scripta, & Synodicas imprimis atque Encyclicas , sive quae ad rem primitiis de nunciandam scriptae fuerant,sive quae unanimem Ecclesiarum omnium prose Ωsionem communionemque testabantur authentica omnia
apud primariam Sedem sui me reposita , derivataque hinc exemplaria sedulo in ceterarum Sedium archivis adservata fuisse ; pleniori nihilominus discussione diligentia haec examinanda est , Ut quod aestimium , quam in gravioribus terminandis disceptationibus aut horitatem obtinerent istiusmodi Tomi Encyclici , si deinceps exploratum . IovIanus , post caedem Iuliani , Imperator electus, universum orientem miser E in varias sectas distractum invenit, cum in una eademque Civitate multi plerumque sederent diversarum partium Episcopi, dc Secta serε quaelibet suum haberet . Formulas alii Antiochenam , alii Constantinopolitanam , hi Semiarianam , illi Eunomianam, aut etiam Macedonianam apud Imperatores promovebant . Senio quidem consectus , sed reto serventissimus aderat Athanasius, Dei providentia eousque servatus , ut turbulentissimae orientalis Ecclesiae conditioni medelam adhiberet , cui . tametsi pauci , strenuissimi ii tamen adstabant in Oriente Nicaenae fidei assertores . Athanaso imprimis provinciam eam demandaverat Imperator , ut veram fidei formulam praemonstraret, quam suo quidem edicto Ecclesiis suscipien dam imponere constituerat . Illo itaque praeeunte , ac Prae-s de in Synodo Mexandrina, omnium votis , sententiisque decretum editum est , ut , reliquis obliteratis , sola Nicae