장음표시 사용
351쪽
DE Ilo NE ITA DI sc I PL. λυnem haberet, 'rmanis praefirret Σ, literae Graecae: Aod Cr Valerius Μartialis insinuat: Accipe lunaris, tum testudine sigma. E t alibi: Septe sigma capit. Tames dictio haec nonris granimaticustre deprauari consueuit. Sedenim Lampridius id totum apertfime explicat. Habuit hanc inquit, colluet dine,ut octo caluos rogaret ad coena, ite octo luscos,item octo podagrosios, octo furdos, octo nigros, octo longos, octo pingues:cim capi no positi uno eodenis figmate, ut ea ratie maior subinde risus 1l emtoribus moueretur.
De Cymbio vase, & Carcbesio, de quo pacto M crobius foede errauerit, cum de his disserit in s
turnalium commentariis. C A P. X I.
Nonnium Macrobij Aurelii erratam, Cr quide foem ,de vascula, quod fit Cγmbium. Agerit enim in Romanu quide eruditione primum de hoc ycta esse menistionem i poeta Vergilio cum alij ante ilissum de eo mem
nerint. Vulgatu aute compluras apud Graecos de eo dis astruisse.Nam praeter Philemonem comoediaram autorem,
Cr Anaxadride, atosthenes quoqCr Demosthenes de inbio egerui:quod apud eundem Macrobiu EusEthius firmat. sed eius uerba ub)cienda sunt, quo Acilius eois gnosci ueritas,de iudicari Incerius posit: De Carct ijs, inquit, er Cambijs apud Latinos haud scio an unquam
metione reperius. Ac paulo mox: Nec cγmbia,inqt,in Latino sermone reperies:na sic unus apud nos P.Vergilius:
Inferimus tepido spumantia cγmbia lacte. Quod autem incognitu id Latinis ingenijs dicat, neq; ab aliquo prorsus usurpatu ante Maerone,perflfum esse apert imis ratioibus couincituri quidoquide Varro ipse Terirentis qui ante Vergilii scripsticγmbiu uti nominauit, in eo
352쪽
soo PETRI cR INITI LIB. XI min eo maxime commentaris,quem de uita patrii inferipsit.
Erat, inqt, uasa uinaria sicuti ombia,aquilinae, paterae, gutti exta ij. haec hactenus Varro,-Nonius etia Marcellus in libris adfliu agnoscit, quo loco de uasculis agit. De figura aut e cγmbij no est agendu nunc pluribus constit enim ab erile cγmbae denominatumum Cambim,ut
idem ait Macrobius, per comminutione a omba deduciatur. Quin er alia truduntur poculorurm genera, quae ab
ipsis nauigijs frinam cr nomen acceperunt: sicuti curae chesium. Neq; mirari quisquam debet, Macrobium hae in re excidilbe,cum in carcheso etiam pari me errore deis liquerit quando er hoc ipsi uerbum i Liuio quide Antadronico positum est, qui Latinorum poetarum uetusti ismus merito habetur sic enim Liuius de carcheso: Florem antlabunt liberi ex carche ijs. Quod er Pompeius Festus obstruauit, cuius doctrinant dis eruditione idem Macrobius magnopere commendat.
Quibus causis Romanus populus atros dies ac luctuosos haberet: ae de minuendo luctu,& publice,&priuatim e Ap. xit
IN collectaneis sex.Pompeij, quae contraxit ex Verris
Flacci comentari , rationes a ratur de minuendo lurictu ta publice, quam priuatim:quonia pro rerum friundatque calamitate,luctus in ciuitate habebatur: ueluti eumve hi is ob noxam iussu pontificii con oderetur, cum caelapi igne capitoliu tangeretur, aut cum clades aliqua insitagnis fret denutiata. Tolli aute lactu in populo bis maritime tribus causis relatu est:in dedicatione aedis,in codendo luctro,quod ad ce ora oscia pertinebatitertio cum uotupublice susceptu rite solueretur. Et haec quide contra poblica moerore costituta sint.Prinatim uero coplura in unu congr
353쪽
DE HONESTA DIs CIPL. 3or congruebant,quae omne stralijs luctu abolerent: hoc est, cum liberi nasceretur,cum nouis honoribus familia hono; tirent ite cum pater,aut ilius,aut ui aut frater ab hoste captius domu rediret, in puella destonsaretur,cum proαpiore cognatioe aliquis nasceretur,quam ille cuius nomia ne luctus fuisset.Poeta aut e Ouidius per dece meri es traradit post uxoris obitu superesse in eoiugibus lactu,quod ex legibim Numae ali plura est,ut copiose exponitur a plutarcho. Putaui haec adnotand ut intelligatur facissius, quarpotifimu rationes forent, quibus Romanus populus ad Iuctu,aut ad latitia adduceretur quando Cr in uetera Anαnalibus frequens mentio fit de luctu publice cominuendo.
De Necepso rege & philosopho,etiisq; magice, & Paulini poetae uersus expositi, ex Firmico Materno & aliis. CAP. X I I r.
CAmen est in poemate Aufio iij Galli, quod a Paulino conditum scribi cum Tranquil si historiam de Regis
Quis migos docuit insteria uana Necepsi: E i qui regnauit sine nomine mox Sesoostris, Quis autem accipiendus sit hoc loco Necenus, aut quid etia scripserit, dubitari uideo a doctioribus. Qua in re leagendi sunt ueterum Annales,in quibus reperiemus regem fuisse Aegγptiorum Neceps ,qui annos plures imperaαuit,quod Cr Manethus autor antiquisimus, er Ei j ebius tradunt: quin Cr a Iulio Firmico plurimum celebratur, non pro uiro tantum in astrorum cognitione peritifimo, sed etiam pro rege iustifimo.Quo enim loco de Apotelessematibus Cr Decanis disserit, plura de Neceno adijcit. Sunt Decant,inquit, magni numinis er potestius, quod omnia prostera per ipsos,er omnia in ortunia deceraunis
354쪽
3οx PETRI cR INITI LIB. XIX. tur: c ex Necerius Imperator iustifimus Aegγpti, Crastrologus ualde bonus, per ipsos Decanos omnia uitia, valetudinesq; collegit ostendens, quam ualetudinem quis Decanus aferret. E t quia natura alium naturam,Cr quia Deum frequenter alius Deus uincit: ex contrariis naturiris, Cr contra 'spotestitibus omnium aegritudinis meae delas diuinae rationis mugisterijs inuenit. Idem alibi renaedem Nec sum, ac Peto sim diuinos uiros, ac sanctifianiae religionis antistites appellat. Quod cr c.Plinius sensi, qui in tradenda ratione humanae aetatis Petobrim de Nec fium autores nominat, quorum sententia Trimoria ipsa in uita hominum redderentur.Quod autem uana mγα fleria Necep ii dixerit,ad eius magicen,ut puto, restexit, qua reges stre Aegγpiij praestiterunt, quaeq; 4 c. Plinio nonsemel inepta uanitas,inerum s praestigium appellatur. Haec una,inquit, nium urtium fraudulentisinia,quae in toto terrarin orbe plurimum semel ualuit. sed i Tibe rio Imperatore uana Agusti comperta est. Eu enim,ut inquit Plinius,quae a sybaeris,ex aere Crstellis, CT lucernis,pelvibus, ecuribiuvet mulatis alijs modis diuina promittunt:
er umbrarum praeterea instraarim que colloquia, slba omnia , CT improub recepta Iunt.
355쪽
P L I N A LIBER XX. De Sibyllarum diuinatione, quat. in Branchis ac Delphis uaticinia redderent: ac inidem nonnihil de prophetis relatum ex doctrina Platonicorum. C A P. r.
Aelim Firmiunus,HieronγmM,Cr alis veteres permulta de Sibγ2is,earus diuinaritione scripserui: quod est alias diligetero eruaui, libitum tamen est ea hoc loco repetere,quae in Academicoru cometarijs legimus:quo pacto,quibusq; ratioibus,σ in Delphi dis in Branchis eiusmodi uates Derecte concipere crederet. Narrophetae ipsi er Vates, ut erudite a Plutone er Iambli cho scribitur,per Deos quidem aut Daemones uaticinandi stiritim cupiunt: πο rerum causas cernMnt,Cr futura etiapraeuidet.Nihil enim sine Dijs perficituri. quorum tanta est pote, tis er bonitas in subiecta,ut dum in seipsiis permanet, ad alia tamen subdita pro rerum genio ex similitudine caritor ille cr potestis accedit: ueluti er Solis rudi' accidit, sicubi in alia corpora atque elementa influunt. Neq; autem
possint hominessuoptς ingenio quicquam de Dijs cognosse,nisi uis quaeda ab illis,er quasi ignis incidat,quo instia
rate humana simul Cr diuina ccbeanturriquod a Porphγα rio ex uniuersu Academia copiosie asscritur. Opera enim diuina,quae penitus absoluta sunt, Dis et e perficiut,media Angeli,tertia Daemones. Verusc de Fatidicis chalcidem Iamblichus ad Porpbdim: Sibara,ingt,in Delphis duplici
ratione Deu fustipere solita est: t enim p tenue stiritu σ
356쪽
PETRI CRINITI LIB. XX. igne,qui alicubi ex ore quoda antri prorupebat: aut ipsa etiam in addito sedens super aeneam bellam, quae tripes uerquadrupes 're numinis dicatser utrobis diuino illo spiritu acta, uaticinia fundebat: itas tum plurimus ignis ex antro euolans uatiundis circunfunditur,eamq; suo numine repletam agitat. Aut item secratae sedi adhaeret,per qua Deo assuta protinus ad uaticinia erumpit. Sed Cr Vates Fatidica in Branchis quae in axe confidit, aut uirgam in nu gestit a numine aliquo sibi concessum, aut pedes intem dum limbum undis proluit, uel ignis uaporem ex undis haurit muls bis rationibus diuinostlendore completur, Deos plena,ut dicunt, rerum pandit oracula. Quinta Prophetae ipsi de caeterivates ut inquit I amblichus AmrDei numine afflantur nihil timen nihil uerentur. Nam CV
per invia incedunt,pers ignem intacti fruntur,π si misna transeunt.Quod etiam feri scribit a sacerdotibus in carbaballis. Quibus manimo apparet, vates ipsos omnem. prorsus humanitatem exuere,cum diuinum ignem Cr spiritum hauriunt,quo agit ii magis extimulantur: ut a poeta Vergilio prudenter traditum esst de cumma Deiphoabri scripsimus alias de Silallarum numero, Cr aetate, ex Varrone, Augustino,Firmano, pella, aliis,cum Varro Terentius 2 quibusdam temere in hoc accusetur.
Mos lieterum relatus in comitiis dirimendis, Ioue tonante, fulgurante: & quod Flaminica etiam feriata
INter alius ueteru obstruationes de comiths dirimedis, iillud etia in auguriἱ disciplina diligenti cura prout in est,ne ed ageretur cu populo sicubi si lauru aut tonitrua extitillent:quod illa omnia Dijs superis improbari uideres
357쪽
Ioge tonante, uiglirante,ne comitia sunto. Quod ob eum quoque rationem reprendum est, quoniam cpκd ueteres poetas insinuari hoc ipsum alicubi videmus, sculi plautinum illud nunc=ubit instituendo iudicio: Vt primum tonuit,cintrix ruffula ublurida: Iacent rationes,silet iudicium quid dicam nescio. Et illud notum, Tonat augures do. Haud enim fas putabatur, eo temporis cum popillo agi. Quae res tam Iocis multis apud M. ilium, tum in or tionibus contra Antonium notamr.Vnde uitiosi magistratatus atq; dignitates dicebantur, si quando Ioue tonante ac substante crearetur. Sed hoc idem Appianus Alexandrianus explica ut alia permulta onattamus,qui in celebri illa seditione inter Apuleium Tribunum,cr caecilium Metelium , tam ingenti lioce Romanos ipsos restri in comiti' proclamasse, ut tonuse de caelo uideretur: Quo tempore nihil quidem, inquit, ex lege cum populo agi conceditur. Illud autem sciendum,quod ipsa quos Flaminica, quoties tonitrua audisset, fortata erat: neque agere quicquam aserat,quoi Deos rite placassiet: ut a Pectio Praetextato refertur ex Pontificum commentarijs apud Macrobium.
Quθd in beris undatione draco Maxinuis per Urbem uisus sit, Maurico imperante : ac de alio item Augusti Caesaris dracone,quem pro comitio ostentauit:& alia ibidem eo similia ex historiis ueterii allata. C A P. m.
Scriptum est in Romani Annalibus,ac sepius notatu iri, quo tempore dracones,uel qua magnitudine,in Urbem Romam delati sint. Nam inundante maximc TIberis stu-uio us per urbem traduntur: qgod ipsum temporibus noostris contigit. Sed illud prope incredendum quibusdam uiu deri
358쪽
ios PETRI cR INITI LIB. ππ.deri solet, quod imperante quidem Maurico Augusto Romae acciditi qua uidelicet tempestite exundationes aliquot maximae extiterunt cTAtheps,ac Tγberis fluminu:quando ob ingentem uim undarim Veronae urbis moenia dica tur alicubi disiecta ac diruta.Tγberis aut fluuius in tantam excreuisse magnitud inem traditur,ut eiusdem alluvioncs supra muros urbis influerent, ac regiones occuparent.
Quo fictum est,ut quum multa firmentum genera per alveum Τγberis, aestuante fusio, essent deuecta, inter haredraco mira quadam Cr insigni magnitudine per Urbem transiens, usque ad linum mare descendit: quod er mox horribile prodigium pectu maxima secuta est. Iam ueroer O mutus Aug.draconem ,siue anguem, quinquaginta cubitorum Romae habuit, res pro comitio Romano poripula ostentare consueuit: scuti etiam Rhinocerotem apud
septa, er Tigrim in scena. 1'quidem Augustus idem eiu modi ludis ac spemculis magnopere tenebatur. Mittimus nunc historiam de illo nobili dracone, quem Attilius Regulus in Aphrica ad Bragadam fluuium, camis ibidem
positis,ac machinis admotis tandem interficit.cuius etiam corium cx κ. pedum longitudine visse truditur: cum que illud in Urbem mitteretur,diu a Romanis, non fine miraaculo ,emum est: sicuti Cr Tubero in historia, cir Getisius,alijs ex Graecis per miti scrip erunt.
De symbolis Aegyptiae theologiae : ac de Loto arbore, super quam Deus locaretur: aliaq; obiter non iniuc da de Loto capillata. C A P. a i i r. i
ton , Persicum,cτ eiusmodi alias arbores inuenio celeis brari, quibus doctrina occultior, atq; intellectusfignareritur,ut multi ex Aeteribua restititur. Nam er limum ci nomin
359쪽
DE HONE ITA DI sc I PL. 3 nominabant, Imbolicos mundi molam ,stu corpus interigere soliti unt, quo ipsa rerum materia exprimitur. C vero Deum Loto infidentem dicerent, id quidem pro moipso,atq; diuina intellectus perfictione accipiut. Quod Crchalcidensis iamHic ad Pom riubcribit. Quoniam, inquit, omnia in Loto Cr orbiculata et rotunda sunt,eπpoma Crflia,quae figura omniam proculdubio absolutifosima est. Se nim ex ea effigie, inquit Iamblichus, mentis
actio denotatur. Deus autem super hanc actioncm instino totus conflictens, ac reliquos principatus exuperans , anctus er ubique uenerandus penitus conquiescit: quod ex imo etiam sedentis habitu pernoscitur. Num hic idem,cum generationis ac totius natura: Mirium omnis , quae inlitae
clementis sunt causa exim immaterialis quidem ipse, inodiuisus,immobilis,ingenitus,totusq; exstino, er infe ipse
totus,omnia coplexm. Qua ratione super aquatilcm Loαton eiusmodi numen Aegγyth praenotarunt. Proclus autem, quo loco de Magia disserit,animantia quaedam, lapidesver arbores recen et,quae uis dicata luminibus,maxime praestini:L oton etia inquit Apollinis numini ad criaptant,atq; dicatam: quod ante solis emersum sua ylia imis plica pro urgente autem sensim ac paulatim explicat:Crquatenus ad mediam cri plagam ascendit Ita expandit, quo uenerationem uo numini peculiarem ostedat. Notum uero , quod in Urbe olim Roma Cr Lotos plurimum celebrata est nec illla tantu,quae in Luciirae arca esset,Cr quae item in Vulcanalι: uerum quae cupillata diceretur,quoniauesti iis uirginum ad hanc capillus deferretur.Quus osmneu aeui longi fimi si isse,testes sunt er M. Varro,er c. Pli. De eade arbore,eiusq; magii studine,jum,er uiribus permulta apud Theophrastum, er caeteros comperiururi
360쪽
Neque enim ignoramus Cr herbam esse Lothon, cr inter palustres etia caules referri Haec in Aegγptomae similis traditur,arbor uero in Aphrica si eqses,pγri magnitud ne censetur, quam celtin uocitant,ut a Plinio senatu est
Scita admodii ae elegans expositio a Plutarcho, de origuae uerbi,quod eli Spurius: ac nonihil etiam de Latinis praenominibus. CAP. V
IN comme in sueterum Grammaticoram, illi homines fere i Latinis nominati sunt spurij, qui non ex legitio mo genere, sed ex quadam colluuione orti sunt:quod eoru videlicet parentes ignoreturmam ex ipsi,uelut ignobiles, notifimo dicto Terrae silit,olim dicebantur. Sed isnde oriaginem duxerit hoc uerbum,quam p rationem babea Plutarchus homo in omni disciplinaru genere diligentisimus,
egregie exponit in Romanis quaestionibus. Quum ueteres,inquit, Romani coplura nomina unis literis, aut binis, remisse signaret, ueluti P. Cn. Ser. er Sext. hoc est, Pblios, Cnaeos,Serulas,er Sextos,quae patrum forent prae*nomina: Spurium itidem binis literis ita notabant,Sp.qVae
descriptio Cr orbatos paretibitis indicabat: quonia si quos sine paretibum dicerent, Sp. tantum scriptitabunt. Quo faetum est,ut Spurios etiam uocaret eos, qui incerto genere crederetur. Quod ote uiris honectifimis hoc praenomen
inditu Aerit, Sp. Carbilius Ruga,v. Melius,ati s copii res te'ntur, tali praenonune insignes. Neqsse probandam censeo eorum opinionem, qui et mori huius uocis ad ipsos Sabinos restrant tames praenomina etiam Romanora, ut alibi diximus,magna ex parte a Sabinis accepta sunt.
De Vestalium capillis , qui ad arborem Loton obruerentur: ac Plinii locus expositus: tum quae arbores felices, aut infelices a ueteribus habeantur. CAP. V r.