장음표시 사용
561쪽
13 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
benedictione praemissa coronaretur. Et quod ordinaverit cum procerum Germania consens Euctores praedictos qui vice omnium eligere deberent.
Ex his habes quae fuerint Pontificis, Imperatoris Trincipum hoc in negotio partes. Imperator septem Electores delegit ex consilio Principum, Principes cxxteri consenserunt, suo uri es erunt.
Pontile constitutionem Imperatoriam ex consensu Principum factam probavit de retulit non Ut Bella inus legit Iulit. Quia inlata inerat ab Imperatore, convenit inter omnes delectum Imperatorem nomen Imperatoris non assumpturum nisi prius a Pontifice coronatus fuisset. Itaque Electorum institutio non Pontifici, sed potius Imperatori, ac maxime coeterorum Principum, quorim erat
de jure suo cedere consensui, tribui debet. Id observat Cardia..tis Cusanruis de concordia Catholica lib. 3. Cap. 4. Elemres, inquit, qui communi consensu omnium Allemannorum es aliorum qui Imperio subjecti erant tempore Henrici II. restituti sunt , rudicalem vim habent ab Uo communi omnium consensu , quisbi naturali jure Imper
torem constituere poterant, non ab Vs Romano Porumce, in myus potestate non est dare cuicunque Provincia per mundum Regem vel ImperisIorem, ipsa non consentiente. Et concurrebat ad hoc consensus
Gregoriis tanquam unius Pontificis Romani, qui juxta gradum
suum in consentiendo in communem Imperatorem interesse habet. Recte sicut in Conciliis generalibus occurrit in primo gradu autoritas ipsius, i r nihilominus de itionis non ab ipso primo omnium Pontia re, sed ex communi omnium Visius es aliorum consensus dependet. Itaque quoquo tandem modo, quovis tempore facta fuerit ista institutio, quod non est admodum Certum, autoritate solius Pontificis vim non habuit, sed praesertim coeterorum Principum ad quos pertinebat electio, me quorum consensu non poterat electio ad hos solos septem restringi. Quod N ipse Bellarminus cogitur aliquando fateri, cum ait lib. . de Transtat. Imperii c. . Papam id non potuisse, nisi praesente Imperatore Germani ue Principibus consentientibus. Quod idem prorsus est ac id quoa nos dicimus ex consensu Principum autoritate Imperatoris, S Pontificis istud factum sitisse. Sed hoc non arguit ullam in Pontifice, prout Pontifex est, potestatem temporalem, nam ut diximus ad eum Imperatoris electio non pertinet ut Episcopus est, sed ut Romanae civitatis Princeps est. Obiiciunt primo eos omnes scriptores qui dicunt septem Elcc tmesa Gregorio V. aut X fuisse constitutos.
562쪽
DISSERTATIONE HISTORICAE. DissERT VII.
Respondeo ex dictis constare, non esse certum utrum ab istis Pontificibus id fuerit statutum Secundo certum esse id ab ipsis non esse factum, aut fieri potuisse autoritat Pontificia. Tertibcertum non minus esse id ab ipsis non esse factum sine consensu de autoritate Principum Imperii S Imperatoris. Quod si qui
Scriptores praesertim recentiores hujus rei non meminerint, cum ab aliis bene multis memoriae prodita it ab iis qui illam non referunt, non tam praetermissa, quam subintellecta dici debet. Obiiciunt secundo autoritatem Innocenti IlI in cap. venerabitim de et cir ubi haec ait, Verum illis Principibus , orbus po- resutem eligendi Regem in Imperatorem post modum promovendum, cognosamus ut debemus, ad quos de jure or antiqua consuetudine nosciturpertinere , praesertim cum ad eos jus inpotena hujusmodi ab Apsο-lisa sede pervenerit in persena ma nisi Caroli, qui a Graecis transtulit Imperium in Germanos. Quem secutus Iordanes a Carolo Magno de consensui mandato Romani Pontificis praeceptum esse ait,
ut Imperium Romanorum apud electionem canonicam Principum Germanorum in perpetuum remaneret Uerum , uti diximus, haec opinio defendi non potest, cum constet septem Elcctores diu post Carolum Magnum ibisse institutos. Deinde etsi de Principibus Germanis omnibus id intelligeretur, hanc potestatem ipsis a Pontifice collatam, tam falsum est ac Imperium eius solius autoritati ad Germanos esse transsatum. Ut enim jus electionis Imperatoris Sede Apostolica in Germanos Principes transtulisset, deberet illud prius habuisse, sed inauditum est Romanum Episcopum solum ullum unquam Romanum Imperatorem elegisse. Nec vero quemquam movere debet Innocenti in sua Causa loquentis judicium, quod si quis nosset prorsus ejicere, ita posset eum explicare, ut diceret jus istud a Romano Pontifice in Germanos esse transsatum nomine totius Romanae civitatis quae istud jus habebat. Nam certum est ante Carolum Germanum Principem non fuisse Imperatorem creare, sed Romanae civitatis. Post Carolum vero Principes Franci, Germani in cicctione praecipuas partes habuerunt, hoc autem fieri non potuit sine Romanae
civitatis consensu ejusque Episcopi qui cum primus Princeps eo sesset eum in istis negotiis repraesentabat. Objiciunt tertio Uiennense Concilium Clementina Romani Primcipes de jur Jurando, ubi haec habentur Ecclesia Romana a Graecis Imperium transtulit in Germanos, o ab eadem ad certos eorum
563쪽
13 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
Principes j- potestas eligendi Regem in Imperatorem postmodum pra-
Respondeo dici posse Romanam Ecclesiam id fecisse, quod consilio, adhortatione, sustragio eius factum in sed tum transsatio, Imperim, tum septem Electorum instituta, consilio, adhortatione, consensu, Q stragio Episcopi Romani facta est , non tamen ab eo solo, aut ex eius solius autoritate, Quod si cui Concilii Viennensis dictum aliquid amplius in erere videatur, respondere poterit in Comciliis illud tantii vim habere, quod de professo decretum, determinatum est a Concilio, non autem illud quod nati ando dictis inserituri cujusmodi sunt verba in objectione relata. Demum istius Concilii Decreta a Pontifice Clemente V sunt concinnata,non ab ipso Concilio generali emissa. . Ob)iciunt quarto instrumentum quoddam Principum Germanorum, quod servatur in munitione Castri S. Angeli, in quo sic habetur. . Nos Priscipes Imperii univers praesentem hanc paginam inspecturas complectens olim Rom.ina Mater Ecclesia , Diadam quasi Germa- charatas Germaniam illam eo terrena dignitati m mine decoravit 'od est super omne nomen, temporaliter tantum praesidentem super terram,stianians in ea Principes tanquam arbores praelectas, rigans iADigratia Piari, ilia eis dedit incrementum miranda potentia, uti ui autoritate se ulli velut germen euctum per ipsorum electionem U-μm qui fraena Romani tenere Imperii germinaret Datum anno Domini 79. indictione . re ante Domino no o primo dicto Rodulpho Ro-πρ um Rege rein sus anno 6. Igitur, inquit Bellarmmus, fitentur Est Principes Germani ab Ecclesia Romana potestatem eligendi in Imperatorem ad Germanos pereenisse.
Respondeo insulsum esse istud monumentum, ab alitio in docto miperite confictum , ineptiis scatens, in quo qui subscribunt
Principes nonimi sunt quale nullum unquam instrumentum publicum factum Deinde etsi verum esset, possent dici Principes Germani electionem acceptam referre Ecclesiae Romanae non proiit Ecclesii est, sed prout Romana civitas est, ad quam jus electionis Principuo pertinebat Forsan etiam ipsi Principes quorumdam histo- meorum testimoniis delusi, aut Pontiaci blandientes id dixerint. Cum enim ad monumentum scriptum sit sub Roduli ho primo, qui primus a septem Electoribus post Fridericum see dum fuit lec uis, nairum non esset, si hanc eligendi potestatem nondum satis firmam initificis debere adulando faterentin Sed ut dixi monumentum i
564쪽
istis nullus lege , qui non statim illud ab homine otio is in perito confictum esse non intelligat.
De tentata a Gregorio septimo Hent hi quarti Imperatoris depositione. Nonum , inquit Bellarminus exemplum est re ris septimi, qui
Henricum quartum Imperatorem deposuit , ct alium elio, sit, quod factum est. Re pondeo primum istud esse exemplum tentatae a Pontificibus
depositionis in Reges, quod velut novum .inauditum universus orbis exhorruit, ut a nobis probatum est supr1. Quare hoc exemplum non secus ac posteriora omnia nihil nobis bilint, neque ad versariis faventri semper enim in illis cernere est inde Romanoς Pontifices autoritatem sibi deponendorum Regum vindiciantes, inde Reges, Principes populos, imo, Episcopos hanc ei autoritatem denegantes, S sententias depositionis in Reges latas, velut illicitas repudiantes, atque ita dici non potest per ea Romanos Pontifices sibi tanquam per possessionem aliquid juris acquisivisse ι nam ut possessio sit testima , debet niti aliquo saltem colorato titulo, bonaeque fidei debet esse, haud reclamante in Domino. Hic vero Romani Pontifices contra omne jus sine ullo titulo Reges deponererentarunt, reclamantibus semper non tantum ipsis Regibus , sed Stuniversis populis ac piscopis totius orbis adversum istos conatus protestantibus ergo dici non possunt per istos conatus acquisiivisse ibi possessionem juris Regum deponendorum. Deinde cum june divino constituti sint solo Deo illorum pendeat autoritas, etiamsi Pontifices eorum deponendorum autoritatem, nemine reclamante , usurpassent, imo etiamsi tota Ecclesia por impossibile hujusmodi us sibi arrogasset, praescribi propterea non posset adversus jus divinum, narurale, quod nulla facta, nulla exempla, nulla possessio, vel mutare , vel tollere possunt. Itaque possemus haec omnia exempla Gregorio septimo posteriora praetermittore, sed ad confirmandam nostram assertionem ea reseremus, ut inde pateat Pontificum in Reges conatus illicitos , iniquos, 5 temerarios fuisse. seditionum , caedium , bellorum, schismatum causas fere semper extitisse, uno verbo multiam ex iis mali, tum regnis, tum Eccli ita. accessisse, nihil unquam boni.
565쪽
Atque ut a Gregorii septimi facto ordiamur, inter ipsum N He ricum Imperatorem dissidii causa ferebatur quod is EpirioposiAbbates, partim pretio, partim privata autoritate, quod investituram vocant , constitueret. Hac de causa initio Pontificatus, regorius eum admonuit, ne deinceps largitione comaptus, Episcopatus 3c beneficia conferret, alioquin se in delinquentes poenis Ecclesiasticis usurum. Sed discordia non erupit ante annum Io76. quo Gregorius, Henricus sese mutuis damnationibus appetivere Imperator enim superba legatione Pontificis exasperatus, Concilium vomatiae indixit, in quo Gregorius variorum flagitiorum accusatus, depositus est, missaque Romam Iegatio cum contumeliosis litteris , quibus denuntiabatur, ut se Epitcopatu abdicaret. E contraver Gregorius habita Roma Synodo Episcopos hujus sententiae autores excommunicat, ipso Henrico regnum Teutonum S: Italiae abrogat, omnesque Christianos a vinculo juramenti absolvit Henricus cognita Gregorii censura, multas Epistolas ad Gontes, Nati nos conscripsit , quibus se. contra jus fasque a Pontifice damnatum ostendebat. Nihilominus tamen clim Saxones bellum contra Henricum pararent, Principes Allemanniae veriti ne regno spoliarentur autores ei fuerunt ut si Gregorius in Allemanniam veniret, cum eo reconciliaretur. Simulavit ille se huc venturum, sed cum Vercellas usque vcnisset, Canossam oppidum agri Regiensis sese recepit. Venit illuc propere Henricus, rerumque suarum neccsitate compulsus, veniam petiit , quam Pontifex ipsi primum denegatam tandem concellit. Nihilominus tamen inclementia sua irritatum Caesaris cernens animum, clam Rudolphum Ducem ad imperium capessendum sollicitavit is a Saxonibus electus bellum in Henricum movit , ter praelitum, aequo fere Marte, multa utrinque caede edita, commissum. Interim Gregorius in Concilio
Romano ann. Ioso latam in Henricum sententiam renovat, Ru-dolpho imperium confirmat , precaturque ut Henricus in omni congressione vincatur, S Rudolphus regnum Teutonum obtineat: verum hujus vota non fuerunt exaudita, nam eodem anno quarto
praelio coninaisso Iudolphus est occisus, inutili penes suos relicta victoria Interim novemdecim Episcopi Moguntiae, ac postea triginta Brixiae congregati Gregorium deponunt m Guibertum Ravemnatem Episcopum, qui Clemens sextus est diruis, in ejus locum et,
sunt. Hunc Imperator cum exercitu Romam veniens, expulso Gregorio, in sede Episcopali collocavit, d ab eo coronam imperialem
566쪽
accepit. Nec hic fuit dissidionim finis, nam foederati Principes Her- manno Lotharingo regnum deferunt alano Io82. qiii ianis post septem extinctus cst triennio ante hoc est anno Io81. mortuus fuerat Gregorius huic successit Victor tertius, qui continuis bellis vexatus, cum prius pro ejus defensione ad viginti hominum millia per Italiam: cecidissent, coactus cst Caismum Benedicti antiquam sedem reverti. ubi aiano io88. obiit, designato succestare Othone Ostiensi, quem Cardinales ad Pontificatum promoverunt. Is sententiam in Henricum S Guibertum a Gregorio latam confirmavit; sed ipse varie vexatus, coactus est aut in Gallia degere, aut Romae in domo Petri Leonis, ubi S mortuus cst , ad vitandas inimicorum insidias sese continere. Huic anno ro99. successit Paschalis, qui adversiis Gui-bertum bellum gessiit sed is paul post anno Iloo evivis abiit, neque tamen ejus morte factionum studia rescissa sunt nam Richardus qui Guiberto faverat, Albertum quemdam ci Alcllanum sustecit, Praenestini Theodoricum quemdam Pontificem creavere Tertius praetcrea Maginulphus apud Ravennam Pontificatus titulum usu pare ausus cst. Sed non minus imperium quam Pontificatus praedaerim erat. Nam adversus Henricum Pontifices excitavere humcjus Conradum , dico mortuo, filium alterum Henricum , a quo
pater imperio spoliatus, captus, de in custodiam conjectus cst, aedemum profugus Leodii decessit anno Io6. Violentur Henrici quarti in Romanos Pontifices animum non imitatus est modo, sed di superavit Henricus V quippe in Italiam veniens, a Paschali per vim extorsit jura investiturarum, de quibus tantum erat certamen exortum AE ab codem ritu solito Imperator inauguratus cst, sed quam primum ille Italia disccsit, haec omnia irrita decrevit Paschalis in Concilio Lateranensi ann. I ita inde in Concilio Viennensi investituram Episcopatuum haeresiim csse declaratum est. Sub Gelasio secundo Paschalis succcs ore Romam rediit Henricus, ut ab co confirmationem eorum quae a Paschali secundo sibi concessa fuerant cxtorqueret sed cum ill Roma aufugitas et, Burdinum quemdam , quem alii Mauritium, alii Grcgor1um Octavum appellant, Bracarensem Archiepiscopum Antipapam constituit. Post discessiun Henrici Gelasius Romam rediit i hinc intestinum in urbe Rota praelium in quo multi cecidere Paschalis iterii in fugere coactus, habitis Capuae SI Viennae Conciliis, Henricum Burdinum excommunicavit; cumque in Monasterium Cluniacen-ε sese recepisset, ibidem paulo post obiit. Huic successit stixtia
567쪽
sue DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
: cundus, sub quo pax inter Pontificem, Imperatorem inita est, ac controversia de investituris terminata in Conventu vormatiens. in quo Imperator investituram per annulum Sc baculum remisit, canonicam clectionem S liberam consecrationem fieri permisit, sed
ex alia parte Pontifex Imperatori concessit , ut lectiones Episcoporum S Abbatum regni Teutonici coram ipso fierent absque simonia de violentia , clerius autem regalia per sceptrum acciperet,& cx aliis imperii partibus consecratus infra sex menses rogalia quoque per sceptrum acciperet. Ita investiturarum controversia, quae ἁGregorio septimo Ecclesiam innumeris pene malis de cladibus affecerat, anno II 22 amice terminata est.
Ex hac autem totius istius Constitutionis narratione liquet, ea quae tum a Pontificibus, tum a Romanis Imperatoribus hujus di illidi tempore attentata sunt, in exemplum trahi minime posse. Cum utrinque multa praeter jura ac praeter aequitatem omnem crudelitera impie fuerint gesta. Quot vero Z quantae, Deus bono calamitates, e temeraria Gregorii septimi in Henricum quartum sententia fluxcrunt in imperio seditiones, caedes, rebelliones, bella, parricidia: in Ecclesia Episcoporum proscriptiones mutuae, Concilia sibi invicem opposita, spoliata templa violatae arae dejecti Pontifices , alii
in eorum locum suffecti de Romano Episcopatu vii armis decertatum, longo ac diro schismate Ecclesia vexata, uno verbo omnia sive in Imperio, sive in Ecclesia susque deque versa. Quanquam autem varia fuerint pro variis affectibus scriptorum de hoc dissidio judicia, nihilominus tamen omnes Gregorii declinpetratore deponendo conatum novum S antehac inauditum fuille agnoscunt o ex his non pauci Gregorium crudelitatis di ambitionis ar
Sic Petrus Damianus Cardinalis, qui Hildebrandum sub Alexandro secundo Cardinalem tantum noverat, nam antequam Papa fieret, mortuus erat Petrus is , inquam, Damianus p. o. lib. i. Vocat cum Tyrannum Neroniana pietate condolentem, colaphisando δε-
mulcentem , aquilino ungue a .intem. Et in fine Epistolae, ille miserum Petrum de manibus eruit Hildebrandi, ad cujus imperium magno Petro patuit carcer Herodis. Leo Ostiensis Gregorio septimo addictissimus, lib. . c. q. Vocat cum elatione turgidum S c. 8 accusat eum perfidiae, quod postir conciliatum sibi Henricum Mati id consiliis , quemdam e tuis Ulua montes dirigens coronam imperii illi miscrit adver-
568쪽
Drs SERTATIONES HISTORICAE. Dis3ERT VII. 1 i
sus Imperatorem rebellionem suaserit.
Rodiit plius ipse qui in locum Henrici suifectus fuerat, vulneratiis in praelio, paulo ante mortem fassus est se injuste in Henricum ex jussione de mandato Pontificis rebellasses: Videtiς, inquit, mantim
meam de Alnere sauciam , haec ego Iuravi Dcmino Henrico, ut non nocerem ei, nec insidiare gloriae Iusta sed Iussi Apostolica , Ponit cumque
petitio me ad id deduxit, ut Iuramenti rati rugor honorim ind biIumnsurparem. uis igitur nis nos acceperi videtis, cum in manu unde)uramenta violavi, mortale hoc vulnus accepi: viderint ergo ii qui nos ad hoc insigaverunt, quasiter nos duxeruAt, ne forte dedum simus in ρυ- cipitium an rarae damnationis. Haec refert Hemoldus Chronici clavorum, lib. I. C. 29.
Denique ipsummet Gregorium morti proximum eorum quae contra Henricum quartum tentaverat poenituisse refert Sigibertus in Chronico. non videat pluris fieri debere morientium Henrici adversariorum verba eo tempore prolata , quo verae tum demum cxcutiuntur pectore voces, detrahiturque persona, manet res, quam
quae ipsi odiis S ambitione impulsi scripserunt aut gesserunt. Objicit primo Bellarminus, ut probet Gregorii septimi de Henrici quarti depositione sententiam justam fuisse, Conciliorum quae Pontifices celebrarunt Decreta, ex quibus probata cst Gregorii in He ricum quartum sententia. Haec autem sunt, Romanum tertium, septimum sub Gregorio, Beneventanum sub Victore tertio, Bene-Ventanum, Placentinum,in Claromontanum sub Urbano secundo Romanum sub Paschali secundo. Respondeo primo majoris fieri non debere istorum Conciliorum autoritatem, quam ipsorum Pontificum quorum autoritate convocati sunt, iisque opponi posse Concilia ab Henrico convocata, quae in Pontificem sententiam tulerunt, Vormatiens scilicet, Papiense, Moguntinum Brixiense, S Moguntinum alterum, in quo Brixi sis Concilii sententia est confirmata. Quod si in autoritatem admitti nolint, quia ab ipso Imperatore sunt convocata fueruntque Epis, coporum qui ipsi favebant cur non iisdem rationibus nos Conciliorum a Romanis Pontificibus convocatorum autoritatem reiicie
Respondeo secund in Romanis duobus a solo Gregori pronum. ciatam in Henricum sententiam depositionis, in coeteris excommu-nicatum est Henricum, non autem depositum
Ob icit secundo Bellarmurus cos autores qui Gregorii septitaui
569쪽
s o DE ANTI Q U ECCLESIAE DISCIPLINA .
factum approbarunt, Mariantini Scotum iambortum, Schafanais hurgensem , Anselmum Cantuariensem , Lucensem, Geberhardum Salsburgonsem , Sic phanum Alberstatensem, Leonem Olliensem , Othonem Frigingensem, Dodechinum, d Abbatem sper-
Verum qua de causa Bellarminus Bennonem Cardinalem S alios scriptores ut suspecto rejicit, cadem nos plerosque ex istis qui Gregorii partes sequebantur in autoritatem admittere non tenemur. Qxijppe hoc tempore omnes fere scriptores Imperatoris vel Pontificis partes acriter tuebantur, nec liberum crat hinc S inde incntem aperire, ut testis est anonymus in vita Henrici quartiri De his. lnquit, vera scribere, periculum . O , crimen , hac upus , hac ranis urget. Unde non mirum si prudentiores judicium non interposuerunt, ceteri vel in Henricum , vel in Gregorium stylum suum direxerint, cum e contra potius studio quam Historicorum animo sed de ingulis scriptoribus pauca dicam. Et primo, quod spectat ad Marianum Scotum ejus autoritas nullius it momenti, cum faverit ipse rebellibus Senonibus, S defectionem eorum probaverit, non solum cam quae Gregorii sentcntiam secuta est, sed etiam illam quae antea contigit sub Alexandro secundo sic cnim de hac loqui Atur mod audiens , inquit, praediam Otho Dux lavius quam credi potes dictum Regis sesepit. ιLocutusique Principibus Saxonia ribestare omnem sima fecit Provinciam ct merito Lucensis Anselmus Gregorii septimi fuit Patronus, ut testantur Sigebertus dc Trithemius, ideoque cjus autoritas non majoris est momenti, quam ipsius Gregorii. Gibcrhardus quoque eodem munere functus cst , S cum Vi- celone Moguntino Archiepiscopo disputavit non magis ergo ei credi debet parios Pontificis tuenti, quam Viccioni partes Imperatoris dcfendenti. Lambertus Schannaburgcnsis S alii scriptores ob investituras, tentata in Gregorium Imperatorem damnant, at ejus exautorationem non omnino approbant, sed tantum historico referunt. Multi vero autores Henricum otiam post hanc ex autorationem Imperatorem appellant quales Anonimus Historiae Franciae Scriptor apud Duchesnium t. . qui praetcrea observat excommunicationem a Grerrorio latam, contra voluntatem totius pene Concilii factam, totuni Ecclesiae statum turbasse Albertus Aquensiis lib. I. c. 7. Guibertus Novi gentinus lib. s. c. . Guillelmus Tyrius lib. I. C. s. lib. c. 8.
. lib. . c. 8. Otho Bambergensis Epistola ad Paschalem secundum
570쪽
data anno Iio2. Sugerius in vita Ludovici sexti S alii alias a nobis laudati qui factum Grcgorii velut novum .inaudithunci prelie
Objiciunt ultimo ex autorationem Henrici omnibus atque ipsi. Henrico terrori fuisse, de quamvis non illi existimarint injuste hanc a Pontifice latam nullum tamen futile qui dubitari potestatem esse Pontifici Rege dcponere, quod de ipse Henricus in Epistola quadam agnovit, in materia haereseos fieri posse co tempore quo
.Gregorio maxime infensus erat.
Respondeo ex dictis constare quam plurimos non modo injustam, sed, illicitam existimasse exautorationem Henrici ita anonimus in historia se apologia vitae Henrici relatus inter veteres rerum Germanicarum historicos : may2breptune, inquit, delusus Apsobcus simul Gr honore creandi Regis quem sibi fasiaciter obtulerant impulyus, Regem bono innodavit, absolvit omnes qui fidem et juraverunt a juramento quod facIum ni iis displicuit serabant tam inuocaciter quam Eicii fanum. Hoc ipsum agnovit Gregorius qui consultus ab Herimanno Metensi quomodo novam illam S inauditam autoritatem quam sibi asserebat probare posset, respondit his verbis Ep. 2I. lib. 8. uod autem, inqiut , pollutaui qua criptis nostras u-
mari ac praemunira contra Horum insaniam qui nefando ore garriuat autoritate sancta' Apostolicae Sedis non potuisse Henricum excommunicari nec quemquam a Sacramento delitatis Asolvi. Non adeo necusarium nobis videtur, Oc. Idem Ep. 3. lib. . inquit, latini fl/m omnes causam Henrici praeter admodum paucos Liudant ac defendant oraeurisia ac impietates circa Visim me redarguunt. Nec vero attendendum est ad ea quae Henricus aut alii Imperatores rerum suarum neccssirate coacti dicere, promittere aut facere potuerunt. Sciunt enim omnnes iniquum omnino esse ex hujusmodi conditionibus per vim extortis aliquid iuris assumere. Noncst ergo quod adversarii urgeant Henrici ad extremas angustias redacti propositiones, pollicitationes aut submissiones. Has enim semper extorsit necessitas. Sic initio dissidii cum ejus opes S copiae 1 acta omnino forent coactus est iniquas subire pacis conditiones, atque in Italiam proficisci Nesibi a Pontifice miserabiliter absolutionem S veniam deprecari. Sed, ut observat Lambertus, omnes Italo at Principes faetiam Imperatoris omnin improbarunt, ipseque Henriacus poenitentia ductus as ut nullas, extollas revocavita