장음표시 사용
311쪽
XII. Rhetoricae, cuius egregie excolendae occasionem olim Graecis praebuit forma suae reipublieae, tres aetates, praeeunte antiquo quodam scholiaste, non incommode constia. tuuntur: prima Periclis et aequalium; altera decem oratorum antiquiorum, quorum scripta
supersunt, Antiphontis, Andocidis, lasese, Isocratis, Ibaei, Lycurgi, Demosthenis, Aeschia
nis, inperidis, et Dinarchi s tertia oratorum iuniorum, qui sunt Aristides, duo Pol mones, Herodes Atticus, Dio Chrasostomus, et caeteri. Vid. Fabricii Bibliotheca s Graeca. Exstat etiam Io. Francisci Grandis Gallica Dissertatio de origine et progressu rhethoricae apud Hebraeos, GraeCOS, Romanos, et Gallos. Breuem quoque studii methorici historiam exhibet Io. Clericus in Arte t Critica: ampliorem Luae Cresollius in The
tro veterum rhetorum Lutetiae a I62O. edito.
Scripsit et D. Georgius Malchius Dissertationem de . fatis oratoriae artis inter Graeco Romanos, et Q Germanos, eamque praemisit
et Suidam in NinoΨατος. 6 P. II. Sedi. I. cap. 16. '9 Inter Germanos primus liberi sermonis patri . puritatem et elegantiam assecutus est theologus noster Gerus, vereque Dan. Stumius in Dedicatione libri sui de exercitatione rhetorica Lucterum ait magistrum
312쪽
nis . a. I I4. coniunAe publicatis. Addatur Rrienti Dissertatio de eloquentia Sophist rum, et, qui primo loco nominandus erat, uuintiliani Dialogus de causes corruptae eloquentiae.
XIII. Poe eos studium tantae est vetustatis, ut disputatum siti, priusne ligato an soluto se mone libri fuerint compositi. In κ Graecia
maxime hoc literarum genus emoruit, unde tantae cohorteS Comicorum, tragicorum, epi- Corum, epigrammatographorum. Romae sub Augusto praestantjssimi omnium poetae vixere. Nec iuniori aeuo excellentissimi desunt poetae. Medii aeui poetarum Latinorum hi
Germ. p. 49. et II 3. Apparet inprimis ex collatione ultimae versionis Lutheri N T. ci in prima, squae collatio exhibetur in Diario theologico Loescheriano a. IT32. P. SI9. - s380 virum illum summum in dies magis politiisse sermonem patrium. Memoratu dignum, iam quinto saeculo Syagrium quendam operam nauasse po- Iiendo sermoni Germanteo. Testis est Sidonius Apollinaris lib. V. epist. s Galliea hodierna lingua primum ornatorem habuit De Amtotum, et hane ei laudem tribuunt Sammarabanus Elog. lib. IV. cap. iI. melius lib. de claris interpretibus p. goo. Busperius Hist. Frane. lib. XX. Ιχ. et Rich. Simonius T. I. Epist. sel. 24. U Scilicet in Graecia poesis et honorem afferebat et diuitias. Vid. Phaedrus lib. IV. cap. 2I. et 24. Cons. Acta Philos T. II. p. SO7.99 Idem tamen non docuit, poetas medio illo aevortominatos fuisse dictatores, et pro versus furere tunc diei R . cori-
313쪽
Le erus et a. 1 2o. Halensibus typis exseriptam αὶ publicauit. De Germanica ut aliquid attexam poesi, unius saeculi spatio vidimus et miserrimam cID et laetissimam eius faciem. Historiam poeseos Hebraicae, Graecae, R
aonsueuisse dictare: quanquam idem vocabulum tum quoque de quouis scribendi siue libellum conficiendi genere usurpabatur. Exempla videas licet in Θmmach/lib. II. epist. M. et lib. IX. epist. 4s; in Sidonii Apollia naris lib. v. epist. II. et lib. VII. epist. 9. et I8. Item que lib. IX. epist. 3. et . et 9; in Saluiani Praef. ad opus de auaritia; in Cassodori lib. VIII. epist. I3; in Olfridi Praefatione saepius: in Thomae Capuani libro epistolico, Tomo primo Collictionis monumentorum Hah-nianae inserto, p. 28o. Hinc Germanicum verbum dichren, id est, versus facere, et eis Dichter, id est, poeta rquod vocabulum proinde perperam a nonnullis seribitur Tichire. Cons. De. T n ius in T. VI. OU Halens fele9. Dissi XIX. 8. p. Is ; Dcardus annot. ad -- numenta Catechetica Theotisca p. I72. R. et annot. ad Leges Salicas p. 4 3 Hahuius in Praefatione Cosectionis
α Audi tamen Beam. Petium , in Praelatione ad Thesauri anecdotorum Tomum tertium p. I s. ita seri-hentem: In opere L seri magna vir medii aeui poetarum desideratur: quam nubis nostra rosiectanea funerunt. Imo, si nobis otium esset, facillimum foret, Leberianam Hisoriam Apsi vel amplius auctiorem reddeme. β Lege, quaeso, Rittershusii versiis Germanicos in ipsius Lectionibus sacris p. 63. et 72. et 396. Certe nonis eos ibi publieasset, nisi sibi venusti habiti eiIent Sed ita sum inepti ae barbari, ut ellasius ridere non possis lecto aliquo carmine Noribergici illius Ioannis Saxovis.
314쪽
manae ac Gallicae T) laudatus Io. Franciscus Grandis eodem libro exposuit. Germanicae vero poeseos historiam breuiter exposuit mismannswaldauius in Dissertatione poematibus suis praefixa, uberius Morbosus in linteruriint voti der teurschen Sprache uno Poetie, et quidem in Parte secunda, ubi et de Gallorum, α) Italorum, Hispanorum, Anglorum, et Belgarum poesi more suo multa congessiti
Addatur Neumeseri Historia critica pon rum Germanicorum saeculi' decimi septimia. 17O8 recusa, et Magensellii liber de Germaniae phonaicorum, der incisteri anger, sa origine, praestantia, utilitate, et institutis.
Speciatim de eorum poetarum memoria, qui ecclesiastica composuerunt carmina, Optime
meriti sunt D. Cristoph. Olearius, Schamellur
c primus Gallicae linguae γεta veri nominis suit Petrus Eossurdus, de quo vid. Minmarthanus Elog. lib. III. cap. 2o. et quae ibi annotaui. A. I 39. quidam Massisu Lutetiae edidit Histoire de la 'ese FranDiseret a. I 36. prodiit Ainsteiodami Histoire δε Theatra Frangois depuis son origine iusqu a pi Uent: avee la taedes plus celebres Poetes Hamatique i , et un cataloguesasonne de leur piecer. α) Scipionis Messes Oratio de historia et genio optimorum Italiae poetarum, Venetiis i I9. edita, exhi-hetur eum annotationibus in Bibliotheque Italique T. I. P. 223. sqq. et T. II. p. 276. sqq. a Ηuius generis poetas rhythmieos iam olim h huisse Italiam, eosque, quod risiura se iociimque facerent, voeatos suisse Lesas, docet case. Bantius Λduers. 1ib. III. sU. ε
315쪽
ob et M zelius. Exspectare etiam amplissimam poeseos omnium ic gentium historiam nos iussit Io. Georgius Acardus, Consiliarius quondam et Bibliothecarius Hanoueranus: sed spes ista una cum auctore suo exstincta. Qui posthae Germanicae poeseos historiam describendam susceperit, et amplam praebebit materiam nostra haec aetas, qua facto Lipsiae initio multum coli coepit hic ager, Cumque poeseos patriae studio coniungi cultura eloquentiae patriae, imo et Germanicae Gramiamaticae ac Philologiae. Ac Lipsiae singularis Societatis Teutonicae conditor fuit Io. Bure. Menestentus: cuius exemplo non solum superiori in Saxonia, sed etiam in inseriore, excrutati sunt multi successu prosperrimo.
XIV. Licebit in amoenissimi studii historia
versanti aliquot adiicere animaduersiones amoeniores. Vocantur versus quidam ro-
phalici, vel potius Hopalici , qui quid sint,
6M Hie in Praes. Partis seeundae commentarii sui mnici Germanice scripti p. II. edi a quoquam optat Historiam literariam Minnieam. Id nune praestitit D. Coo Metelius editis quatuor huius argumenti libris, quibus quintum breui adiunctum iri, promisit. o Nomina et characteres praestantissimorum Gallorum, qui proxima aetate poesin lingua patria excoli erunt, exhibentur lepide ae perargute a Tiletio quodam in Ginhrten nitungen I726. P. 984. sqq. et a. 1727. Dao, sqq.
316쪽
doceat Fabricius in Bibliotheca 66 Latina. . - - Alii politici dicti sunt a Graecis medii
aeui, qui veluti metro trochaico nulla quanti talis syllabarum ratione habita quindecim sy
labis constant, quarum octaua vocem Claudit, . penultima accentum habente, C. g. Eτι ζαον λογιμον, δεσποτα πεφηφορε. Politicos ideo appellatos γ crediderim, quia politici homines, haud alte immersi literarum studiis , facile t les poterant conficero, cum a scholasticis tan- tum hominibus exspectari debeant iusti versus g) trochaici, e. DR 3 Com
in Lib. III. cap. Io. p. s86. qui et Biblioth. medii - aeui T. I. p. 416. docet, unde versus raphalici nomen hoc aeceperint. Exemplum cape hoc: Est Deus aeternae sationis conciliator. e) Vid. MYraeus Auctar. de script. eces. eap. 343. et 348 ; Montefalconius Palaeogr. Gr. lib. I. cap. 6. p. s4. et lib. VII. p. 3oo ; Fabricius Bibl. Gr. lib. V. eap. 42. P. 233. et 3Ι9. itemque cap. 4s. p. 339. et 68O. f) Sie apud Isocratem in Euagora p. 4so. nomina politica sunt nomina vulgaria. Ac Galenus scripserat li-
bros περι των πολιτικων ονομακτων apud Aristophanem,
Eupolidem, et Cratinum, id est, de vocabulis vulgaribus et plebeiis. Vid. Fabricii Bibl. Gr. lib. IV. cap. II. p. et Pareus in Lexico critico v. ciuile. Erravit vero Fabricius, cum p. 633. verba illa Graeca reddidit -- mina civilia. Talibus versibus scripta etiam medio ae- , uo supersunt multa Latina carmina , obseruante Barti uoad Claud. Mamertum lib. I. p. 364. Cons. Annales Acad. Iul. Sem. XI. p. 38. R.
m Talis est notissimus ille Germanteus: Heu diis . febr o meine Seele, vis ver is asi Noth uissu L cons.
317쪽
confidec fiunt quotannis et noui Proeonsules r. ' Solus aut Rex aut Poeta non quotannis noscitur.
De centonibus poeticis , siue Graecis, siue Latinis agitur in Poetica maiore cM Gies nom, um, inque Fabricii Bibliothecis , Graeca so, pariter et ch) Latina. Hinc igitur, qui sitit,
XV. Est etiam quoddam genus versuum, quos Leoninos αὶ vocant, e. g. CVeus et panis sunt optiriafercula sanis, et caeteri ve sus Scholae Sal nitanae. Veteribus poetis interdum imprudentibus tales excidisse , in Poetica Giessensum t) obseruatur. Ao Marianus Victorius smin huius generis, versus sibi animaduertisse visus est in Salomonis Cantico canticorum. At medio , quod voeamus, aevo ViX quisquam elegantis poetae nomen tueri poterat, nisi rhythmicos id genus versus effunderet: adeoque, quod Augu- . steo aeuo in vitio erat, tunc laudi ducebatur maximae. Inprimis elegans huius generis
h Lib. II. eap. 2. p. I I. R. . o Lib. II. eap. 7. 3. 3. et ckὶ Lib. I. cap. Ia. p. 23o. R. Add. Bainus Dimon. v. Capilupus , not. Z. α) Eliae Moloris Dissertatio de versibus Leoninis, iterum edita est a Gebnuere inter Dissertationes anthol gicos p. 3I9. sqq. Ae ibidem p. 34 r. sqq. exhibetur R uati Moreau Dissertatio de eodem versuum genere. . , . Ii Lib. II. eap. I. p. I7o. R. Apud Glberrum Elere lib. III. eap. 17. P. M
318쪽
Carmen elegiacum, cuius et hexameter et pentameter eundem habet rhythmum, Cassar 'Barthius in suis Aduersariis β exhibet.' Si quaeris, unde nomen acceperint Leoninorum , ingenue, se id ignorare, confitetur m Scaliger. Alii Oo originem talium versuum' ad saeculum duodecimum reserunt, eoque vixisse aiunt monachum quendam Benedictinae familiae, nomine p Leonem: hunc istorum versuum parentem esse habendum, ab eoque . appellatos suisse q) Leoninos. At non est '
n) Poet. lib. II. cap. 29. extremo.
ο) Sixtus Senensis Biblioth. S. lib. III. p. 224; -- nagius in Menagianis T. II. p. ar ; Tenetelius Colloq. menstr. A. I691. p. 2o. sqq. Acta eruae A. I O9. p. s ORG ferus Hist. poet. medii aevi p. 763. Mora us quoque lib. de lingua Germ. P. III. cap. s. eopiose disserit . de versibus Leoninis , ibidemque p. 646. tradit, nomen eos traxisse a Canonieo quodam, Leonis. p Alius Leonis, poetae retrogradi, Fabricius meritionem facit lib. IV. Biblioth. Gr. cap. 3o. p. 4I3. Etiam Sidonius Apollinaris cuiusdam' Leonis, poetae saeculo quinto excellentis, crebram facit mentionem. Ac hunc esse, a quo nomen acceperint versus Leonini, suspieor in Primitiis meis Academicis P. 264. , q) se ardus Bethanienss, saeeuli XIII. grammaticus , in Labyrintho suo ita seribit de metro Leonino :Sunt inuentoris de nomine dicta Leonis Carmina, quae tali sum modulanda mori. Permutant mores homines, eum dantur honores:
ciri sat inflato pauper honore dato. '
319쪽
haec sententia α) satis certa. Nono enim iam saeculo ri versus Leonini in usu fuerunt. Nec Leo ille satis clare obuius est in saeculi duodecimi annalibus. Quae contemplatio Gabrielem Damontium permovisse Videtur, ut Leoninorum versuum appellationem deducendam s) putaret e lingua Arabica. Verum valde vereor, ut quisquam huic subscribat doctissimi viri coniecturae. Dicam , quid mihi in mentem venerit legenti vitam Leonis IV Papae a Platina descriptam. Narrat ille Pontificiae historiae conditor, Leonem illum,
qui nono vixit saeculo, partem aliquam Romae a suo nomine appellatam voluisse urbem Leoninam, ae superesse versus aliquot hexametroS, eosque ineptos, portae illius regionis inscriptos, hosque versus ab ipso illo Leone consectos esse, inueteratae famae circumserritestimonium. An sorte nune inuenimus Leonem illum, a quo nomen inditum Leoninis versibus λ Non sane caret haec res veri specie. Nolim tamen iurare, me ad intimos veritatis
recessus penetrasse, sed acutiorum iudicio, quae obseruaui, lubentissimus permitto. XVI.
α Comprobat tamen eam Fabricius, in Biblioth. Lat. medii aeui lib. XI. p. 7 s. itemque Lerserus in Historia poetarum medii aevi p. et . sequi se professus ducem Papesrochium. ν) Vid. Fabricius Bibl. Lat. T. II. p. 638. o In Lipsiensium Latinis Nouis literavus anni ITam
320쪽
XVI. Carmen Madrigalicum Vnde -- .men acceperit, historiae poeticae scriptores disputant, idque se nescire, ad ultimum fatentur. Ego vix dubito, ac ne Vix quidem , id nomen habere ab urbe Hispaniae , Madrigat, quam antea obscurissimam illu- '
: strauit M natiuitas Alphons Tostati, teste x Miraeo. Pari modo mihi persuasi,
' Alexandrinum carminis genus ab urbe Italiae Alexandria vocatum este , tanquam prima istiusmodi versuum ossicina. Quanquam et audire par est Gallos, suae nationi arrogantes inuentionis gloriam. Ac Ludovicus is Gen-
dre in Nova Cm sua Historia Galilae narrat, . Poema quoddam Latinum, cui Alexandreis. R I titu-
Vid. Moriasius lib. de lingua Germ. P. III. cap. m. p. 583. u) De urbe Madrigalia vid. Titelli lepida narratio in sua versione Historiae V. T. Humpineae Prideaux. . I. p. 2I9. Duas mulieres hac in urbe natas et ab ea Q cognominatas commemorat Phil. Hssius in Eneomiastico Augustiniano, Armenter iam de Madrigal p. 84. et Eleo- noram de maereat p. 178. Ibidem p. 483. iniicit mentionem Conuentus id est, monasterii) Augustiniano-νum Madricalentis siue de Madrigia. Fortasse indidem nomen accepit Ioannes de Madriva, cuius Miraeus mentionem iacit lib. de script. saee. XVII. cap. I98. x Auctar. de seripi. ecel. cap. 4 2. Eiusdem rei . testes sunt Labbeus et Psi evinus apud filiantium in Censura alictorum p. 438. uvelle Visoire de France T. VI. edit. Paric.. B. I IS. P. II. p. ISO. R. Idem , sed paucis , traditur in vagianis T. I. p. 399. Cons. Morsessu cap. est. p. 57