장음표시 사용
591쪽
triar, mitteret, atque ut ipse Rex , nisi aliter videretur Pontifici, cum exercitu intra triennium proficisceretur, corruptelas tolleret,
quae libertati Ecclesiasticae adversabantur, Romam a sententiis in Ai glia latis provocandi potestatem cuivis faceret. Addit Blondus Rὐgem adjecisse se & filium in throno esse permittente Pontifice, iseneminem imposteriim Angliae R gem futurum quem non Papa re
At Polydorus Vi lius negat ullam hujus rei mentionem in An natibus Anglicanis fieri. Nihilominus ipse Henricus ab Alexandro
tertio opem implorans contra filium rebellem, ait, vestraejurisdidit nis est regnum Iulia, cst quantum adseu tariijuris bbhgationem vobis dumtaxat obnoxius a ingre 2 teneor, experiatur Anglia quidpossis
Romamu Pontifex, est quia materialibus armis non utitur patrimonium
B. Petri , spiritualigladio tueatur. Demum Joannes Rex dictus sine terra, se regnumque suum m gis adhuc Pontifici devinxit; nam cum de Cantuariensi Archiepiscopatu orta esset dissensio eo quod Monachi Anglicani, eo quem elegerant expoliato, alium ad nutum Regis Archiepiscopum elegis sent, Innocentius tertius jussit Monachos Anglos Romae degentesCaanalem S. Chrisogoni Cantuariensem Episcopum designare. Quo facto Rex commotus bona Monachorum proscripsit: qua de causa Pontifex Regem primo admonuit, deinde interdixit, & cum bona Ecclesiae invaderet, omnes subditos ejus a fidei & obedientiae sacramento absolvit; ac Philippum Regem Galliarum hortatus est, iit bellum in Angliam moveret: quod clim ille pararet, Pontifex per nuncium Ioannis animum tentavit, qui cernens quanto esset in periculo reisum Angliae & Hybemiae , Ecclesiae Romanae dominio subjecisse sertur, & diadema sibi detraxisse, atque ad nutum Pontificis recepisse : pacto insuper annuo stipendio , demum hoc addidisse, ut Reges Angliae deinceps a Pontisce dumtaxat regni jura
At huius reconciliationis Ieges, ut observat Polydorus Virgilius, neque Pontifices Romani, neque Reges Angliae observarunt, neque Annales Anglici de hujusmodi traditione loquuntur.'Quare verisimile est illa omnia Joanni tantummodo qui deliquerat imperata, non autem ejus successeribus eamdem legem esse imposi
Deinde non stinet potestatis suae & aequitatis limites hoc in ne gotio excessit Innocentius p primo enim jussit ut rejecto utroque electo
592쪽
M8 DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
esecto in Archiepiscopum, certus Cardinalis es eretur. Secundue, .non debuit nec potuit regnum interdicere. Tertio, nec imperium
Megi abrogare. QPrio, non debuit Philippum Regem Franciae ad bellum iniquum impellere. Q to, bonatide non egit, cum Philipp um delusit, sina cum Joanne pace, a quo ob necessitatem ini
quas ejus leges extorsit, quibus proinde nec Joannes, nec eius succe res, nec populus Anglicanus tenebatur. Cum ne iis quidems sciit devincti, etiamsi libeia & non per vim a suo Regesne consensu populi hujusmodi promissiones sam: fuissent, ut observat M uor in . dist. 23.q- . Denique dum in Henricum octavum Angliae R em, idem quod olim in Joannem moliuntur Pontisces, Regnum, Regesque Areliae obedientia Ecclesiae Romanae alienarunt. Res fuit hujusmodi, di xerat Henricus octavus Catharinam Perdinandi Hispanorum Regis Iliam, Caroli quinti Imperatoris amitam, quae priore matrimonio collocata fuerat Arturio Henrici fratri majori; sed eo desuncto, rater eam tradiderat Henrico, dispensante Pontifice Julio secun
At Henricus post patris mortem, sue studio in Caesarem, sue masculae prolis cupidine, sive Annae Iueolenae amoribus, & ingenita sibi inconstantia impulsus, cum ea divortium secit, causatus dis. pensitionem Julii secundi nec licitam, nec validam sui Te, ac proinde matrimonium ejus vi contractum, nullum & irrhum. Causa Romam delata, Pontifex post varias dilationes atque fluctuationes pronunciavit Henrico non fuisse licitum propria autoritate, absque sententia Judicis Ecclesiastici, uxorem repudiare, & aliam ducere. Quo Rex audito, anno a sq. Pontificis obedientiam detrectat, suisque omnibus edicit, ut neque Romam pecuniam deserant, neque denarios B. Petri qmtannis colligi sblitos pendant.. Haec secuta est Pontisos sentcntia peremptoria eodem anno lata, qui decretum est inter Henricum & Catharinam reginam suisse legitimum matrimonium, eamque ab ipso pro uxore habendam, & eum nis id
faceret pro excommunicato reputandum. Tum Rex aperte a Romano Pontifice descivit, nihil quidem in fide mutans, sed edicto dea
clarans s ut esse Ecclesiae Anglicanae, vetansque sub poena caritis, ne quis denarios beati Petri solveret. Edicto promulgato mortuus est Clemens septimus, nullo alio in Regem intentato fulmine. At Paulum tertium hujus successerem tum Curia Romana, tum
Imperator statim a sua ad Pontifidium assumptione, stimulabant
593쪽
ad nova sulmina in Regem vibranda: sed Paulus aliquandiu cunctatus, post mortem Cardinalis Roffensis sententiam in Regem
adornat. Aumst. anno eumque cum suis fautoribus non
sollim sub poena exconi unicationis latae sententiae, sed etiam amis. sionis regni & depositionis per se, vel per legitimum procuratoremi tra 3 o. dies adesse jubet, ct si comparere ne et erit, cen ras in
eum aggraias, regno & dominiis omnibus privatum esse, eumdemque ac omnes fautores ejus pcenas omnes legibus praescriptas
incurrisse, atque cum omnibus bonis dissidatos esse, & sepultura Christian, privari, iubet atque decernit, omnia loca ad quae Rex venerit interdicto subjicit, Henrici ex Anna Bolena sobolem sei torumque suorum liberos usque ad eum gradum quo iura praescribunt bonis & honoribus privat, ac infames ese decernit; omnes Henrici vastallos & subditos ab ipsa obedientia ac praestito illi juramento absolvit. Praecipit Principibus & Nobilibus Angliae ut se vire armis Henrico opponant, illumque ἡ i sinibus ejicere ni
tantur: caeterorum Principum cum ipso pacta, cons derationes,& contractus irrita esse decernit, eosdemque ut Henricum & cce teros Ecclesiae rebelles sacris armis prosequantur, hortatur; omnes
ejus sequaces apprehensos servituti tradi jubet. His & aliis usmodi diris Henricum sententia sua devovit mulus III. sed eius exec
tionem ac evulgationem in triennium distulit, quo tempore cum Rex in Cantuariensis Archiepiscopi memoriam & reliquas deba chatus esset, Pontistic intentatum fulmen exerto brachio emisit
Kalendis Ianuarii anni 1138. Verum illud Pontilicium diploma
nullas habuit vires in iis quae ad temporalia spectabant, nec enim ullus Christianus Princeps eo titulo regi Anglorum bellum intulit aut cum eo, velut cum homine qui regni iure excidisset, egit; imo cum eo veluti cum legitimo Anglorum R. Imperator, Galliae Rex & alii Principes Catholici foedera & pacis conditiones inierunt, ad eius quoque filium Eduardum ac filias Mariam &Εlizabetham Regnum Angliae pervenit: itaque nec de secto regno spoliatus est nec de jure ab eo excidit propter Pontificis sententiam in quo huiusmodi potestatem nemo Regum agnovit: Probe autem intelligens Rex Angliae Jacobus religionem quam profitetur Romanat Ecclesia suae auctoritati non adversari. Sed hoclunum dogma de Ponti scis in temporalia potestate quod nonnulli Romanae Curiae dogmatis. imbuti asserebant. Juramentum cccc ab
594쪽
ab omnibus anno 16o . exegit quo protestabantur se istud dogma rejicere, iuramentum autem lic se ha t. Ego ver sinceravnosco, profiteor st declaro in consilentia mea conram ct Deos ndo quo λι- premus Dominus noster Rex Pacobus es legitimus er verus Rex hesio regni, est omnium alior estatis si a dominiorum Ur terrarum ;cr quod Papa nec per se ipse m , nec per ullam aliam autoritatem E aries seu Romana , vel ullam mediam cum qui siumque aliis aliqui potestatem vel autoritatem habeat Regem deponendi, vel aliquorum m j statis se a dominiorum vel regnorum, orc. Adversus hoc iuramentum breve ad Catholicos Anglos direxiemulus V. anno 1 s. quo declarat illud tava, & illibata side pr stiri non posse : Non potestis, inquit, ab e evidentis a gravit maque Dei honoris injuria vos obligare juramento quod similiter m gno cum cordis nostri dolore audivimus propositum vobis fuisse praemi λι- , vobis ex verbis istis perspicuum esse debet, quod hujusenodi μ- mentum sit fide Carbolica ct salute animarum vestrarum praestari non potest, cum multa contineat quae ei erfituti aperte ad et resintur. Hoc breve Catholici non pauci tanquam simposititium contempta runt, sed ad eos Paulus V. aliud breve mini quo certiores eos facit
Irius a se datum fuisse non tantum motu proprio , sed gravi delirueratione prihs habita, ideoque illos teneri ad huius observati nem : Bellarminus quoque seorsim ad Georgium Blanchuellum Angliae Archipresborum scripsit eumque aluit quod ei juramento sit,scripsisset. tertium etiam breve mini idem Paulus ad Bi cherum quem in Blanchuelli locum substituerat, quo eum monet ut siquis Presbyter in Angliam iuramentum praestiterit, aut praestari posse docuerit, eum deterreat &privatum Uectaret juribus omnibus sibi ab Ecclesia seu A postolica sede concessis. Sed haec brevia motu pronrio a Paulo emisia haud mariti sunt hae in re ponderis, &tunc non suerunt in Anglia Catholici plures qui hoc iuramentum salva fide praestiterunt & praestari possedocuerunt ut Bla ellus Windringtonus & alii: cumque novi me consulti essent Doctores Parisienses utrum idem juramentum Carolo Angliae
Regi praestiri posset, id sine ulla disticultate fieri posse docuerunt, &suo chirograpno testatum esse omnibus voluerunt quod si qui elit brevia Pauli defendere, is oportet ut dicat aliis de causis quam propter rejectam Pontificiun in temporalia potestatem juramentum
fuisse ab eo improbatum, ac ob verbum supremi Domini
595쪽
DissERTATIONEI HISTORICAE. Dissastae. VII. 17 rquo putant aliqui tribui R. Angliae sepremam non in tempor lia modo, sed & in spirituri potestatem quam ipsum assectare
m Concilii Lateranensis 4. Cavone 4.
FCclesiam in temtoralia Regum bona autoritatem ali uam h bere probant plerique ex Can. . LateranensisConcilii, qui sic
se habet. Si vere. Dominus temporalis requisitus cst monum ais E e Ita terram fisam purgare neglexerit ab heretica finditateper Metropolia 'tam Ur caeteros Comprovinciatis Episcopos excommunicationis vi culo innodetur , uisfacere contemserit infra annum hocsignificetur Romano Pontifici ut ex jure vasallo ab ejus fideli te denuncut absolutos, ct terram exponat Catholicis occupandam , qui eam exterminatu
haereticis sine ulla contradictione possideant, Ur insidet puritare conse vent, salvo jure Domini principalis, dummodo ipse super hoc nullum praestet obstaculum , nec aliquod impedimentum apponat. Eadem nihilominus lege servata circa dominos principales. Quo in Canone supponitur Romanum Pontificem auctoritatem habere privandi dominos tum seudatarios tum principales suarum possessionum dominio, di haereticos ab iis expellere neri exerit. Rejondeo primo nec Ecclesiam nec Concilium generale eam repraesentans quidquam habere iuris in temporalia Regum bona, nec de iis aliquid statuere posse; quippe cum Regum potestas immediatE a Deo sit, nemo eam iis auterre potest, aut aliquid juris alteri in eam tribuere, meter ipsummet Deum. Ergo etiam si E clesia, vel Concilium liuiusmodi sibi arrogaret auctoritatem , non' ropterea Regibus ea cedendum foret. Sicut Ecclesia non debet egibus Principum parere, cum in destructionem l sis Dei conditae sunt. Et certὸ definitiones Conciliorum etiam generalium nullam vim habent, si serantur circa res quae non pertinent ad Relisionem& fidem, puta, circa res naturales, astronomicas, atque etiam possiticas, & si quid de iis statuant, non tenemur eorum decretis tan- quam insallibilibus adhaerere; quapropter Canon ille cum sit de negotio civili , nullam vim habere potest nisi ex consensu Rogum.
Respondeo secundo, hi s Canonem non sitisse ab universo
596쪽
3 1 DE ANTIQUA ECCLESIAE. DISCIPLINA
cilio conciliariter, ut loquuntur, conditum, sed solo Papa Inno
centio, qui Concilii Canones ipse composuit & digessito Primo enim testantur historici complures nihil iri eo Concilio sutui potuisse. Sic loquitur Nauclerus gcnerat. q. ad annum I 2I1. Vehrere, inquit loquens de Concilio, muhanim in conjultationem, nec decerna tamen quidquam potuit. Et mox: Editae tamen nonnullae Constitutiones reperiuntur. . Idem tradit Platina in Innoc tio III. Ven&e multa iumquidem in consultationem , nec decιrni tamen quidquam aperte potuit.
Used cr Psam π Genuenses maritimo or Cisalpini terrori besio inter se certabaxt: Eo itaque trofessus lolim di icordiae causa Perusia moritur. Godes diis' uerbiensis ad annum iri s. hoc Concilio, inquit,m ni dignum memoria quod commendaripossit, aftum es, nisi quod Orie
talis Ecclesia se subditam Romana exhibuit. Et certὲ si in eo Concilio promulgati sunt Canones, qui sub ejusdem Concilii nomine serii tur ab Innocentio III. non a toto Concilio conditi sunt. Hinc in titulo hujus Concilii a Jacobo Midd portio inter opera Irmocen tu III. edita Coloniae apud Cholinum anno Ico7. sic habetur. Sacri Concilii Generalis me ne is sub domino Innocentio Pontifice marximo hujus nominis tertio celebrati anno Domini I ri s. Decreta ab eodem
Innocentio confripta. Eadem habentur ex Matthaeo Parisensi in Historia Angliae ad annum iris. Celebrata . ciuit, est Roma Synodus Mniversitis se dente pa domino Innocentio m. in emi fuerunt Disecvi qiz. crc. His ommbus congregatis, factopriusabino Papa exhose rationis sermone, recitata sunt in pleno Concitio sex tuta Capitula, aliis placabilia, alus videbantur onerosia, tandem de negotii crucia i terrae Ian fa verbum praedicationis exoso, O c. Idem Autor in
Historia minori, ut resertur in antiquitatibus Britannicis in vita Stephani tangi honi. Concilium, inquit, illud generale, quod more Papaci grandia prima fronte prae se tulit in risum , scomma; Archiepiseopos, Episeopos, rei omnesque aea Concilium accedentes artificiose ludificarus est, desiit. Illi enim cum jam nihil geri in tanto negortiis cernerent, redeunda adjua cupidi, veniam sigillatim petierunt, quibus Papa non concesssit, avit a b urauim pecuniam promisissent, Mercatoribus Romanis prius accipere mutuo Pa 3 solvere coaciti sunt, .micquam discedere Romaporuissent. Papa jam accepta pecunia q astu Dm hoc Concilium dii seisit graris, totusque Gerus abiit tristis. Hic au
tem Historicus ne suspectus habeatur, laudatus est ab Innocentio IV. ut constat ex litteris ejusdem Innocentii, quas i ' 'in Historia
597쪽
Itaque nulli a Concilio Canones sunt conditi, sed quaedam a Pontifice Romano Decreta sunt consecta & in Concilio lecta, quorum nonnulla plerisque videbantur onerosa: sed vel ex ipsa istorum Canonum lectione patet eos non fuisse a Concilio editos, vel non eo modo
quo nunc habentur. Sic verbi gratia Can. ii. sic habet. In Lateranensionestiopia fuit institutioneprovisum, verum quouiam in multui lis uid minima observatur , nospraedicto roborantes,iatutum , cstc. c. de multa providentia fuit in Concilio Latervirensiprohibitum, c. sediocritatem, Observcnt in Lareranens Concilio definitam , c. qI. Synodali judicio de tmmau, c. 42. Sacri nihilominus Concilii approbatione tuimus, c. q; silens immun tali Ecclesii cae Iuveranense Concilium prohibere, cap. & 1. Sacro approbante Concilio prohibemus , cap. 6 I. In Geranensi Concitio noscitur fuisseprohibitum , cap. 66. ad Apostolicam aud entiam frequente relatione pervenit, dec. Quapropter prohibeHi , cstc. Haec
omnia demonstrant Canones illos esse opus Innocentii III. partim in ipso Concilio, partim post Concilium editum, nam in Concilio lecti si int hi Canones auctoritate Innocentii consecti, & ab eodem postea pro libito, multa adjecta, ut docent istae sormulae, in Lateranensi
Respondeo tertio Canones istos, si eos excipias , qui fidem
spectant & Consessionem ac Communionem Paschalem, non esse ab omni Ecclesia receptos & approbatos. Sic verbi gratia cap. 23. graviter prohibetur, ne is de caetero novam Religionem istituat, ne qui voluerit domum fundare, de novo Retulam condat. Sed constat post istud tempus multos religiosos ordines esse institutos. Item cap. 24. de electionibus statutum fit , & tamen eae postea sunt abrogatae.
Respondeo quartb hunc Canonem non esse de iure, sed de usu atque disciplina, nec ex eo illud doematis condi pose aliquid Ee-essam in temporalia, nec enim mens fuit eorum qui Ononem condiderunt id examinare aut decernere, sed tantum poenam eam quae a Cragorii VII. temporibus a Pontifice instigi licet immerito coeperat in eos qui ha reticos fovere statuunt serre ; non inquirentes ulrtim potuerit Ecclesia lias poenas infligere, necne. Itaque Canoutotus est de disciplina, non de dogmate, in disciplina autem posse Concilium etiam generale errare nemo dubitat. Hic igitur locum ii, bet textus Decretalis Gregorii lib. . tit. I9. cap. 28. juaerium, i suit, Des ,vcritate qaea nec Iasit nccsallitur semper innitur. Pudicium Fero
598쪽
s DE ANTIQUA ECCLESIAE DISCIPLINA
vero Ecclesia non ner m opinionem 'uitur falsere sepe comituit 2 . Quod quidem testimonium ita interpretatur Bellatini . nus ubi de ins illibilitate Ecclesiae agit ut dicat Pontilicem loqui de disiciplina Ecclesiastica, non de do M. Ergo ex ipso Bellarmino e rare potest Ecclesia in iis quae ad disciplinam spectini. Hoc ipsum agnoscit Melchior Canus, rerum istant curionis indagator lib. s. de locis cap. Io. alii, inquit, mores sunt post Apostolos inducti, inquibus quamvis Ecclesia erraret, non propterea tota fides periclitaretur. Sine periculo igitur haereseos teneri potest Ecclesiam in aliqua lege&more errare posse.
. Denique ut alios mittam, idem docet Petrus de Maro lib. 2. concordiae p. 12'. edit. i. Exceptu, inquit, Canonibus qui deside vel m rum doctrina feruntur. Caeterii. Ecclesiastica disciplinam respiciunt, est infacto versantur, non debent summo illo non errandi privilegio censeri, maxime cὴm id proprium t legibus Ecclesiasticis de disi lina latis, ut eas pro ratione temporum aut locomm mutare necessesit. Et hoc
est quod ait Augustinus, ipsa plenaria Concilia a posterioribus erae
Respondeo quinto in Canone Lateranensi R es deponendos non judicari, Hed tantum iuberi, ut post 'cenam Ecclesiauicam e communicationis ab ordinariis inflictam si se emendare neglexerint Domini temporales, significetur id Pontifici, qui eorum ossallos absolutos esse denunci et a fidei juramento & eorum terram a Ca tholicis occupari posse salvo jure Domini principalis. Idemque sese Vari iubetur erga eos qui dominos principales non habent. Hic
autem nulla sit mentio Imperatorum aut Regum qui tamen ut hac IKe comprehenderentiu nominari debuissent, nec vero eorum qui dominos principales non habent, nomine Imperatores aut Reges
Iossunt intelliui qui supremi fiant, non tantum principales non ha-ent, sta intelligi debent Domini quidam studatarii & beneficiarii ab aliis independentes, praeter quam a Regibus vel Imperatoribus, quales sunt in Germania & Italia quamplurimi, sed non potest
id extendi ad Reges & Imperatores, obstat enim Regula iuris titide retaiptis. Cap. Sedes Apostolica ab ipso Innocentio 1 II. lata, quae sic habet. Cum in commigmnibus minores cst viliores persenae δεο lummodo designantur, majores dieniores sub generati regula vini relliguntur includi. Quod autem per cos qui dominos principales non habent alii quam Rcges intelliguntur, patet ex constitutione Frederici sectandi quae totidem sere verbis concipitur, ac Late-
599쪽
ranensis Canon, Si vero Domnus temporalis re situs admamisia ab Ecclesia terram suam purgare neglexerit ab haretica pravitate, post mimin a tempore admonitionis et sum, terram issius ipsis exponimus Critholicis accipiendam, qui eam exterminatis haereticis Assue ulla contra-dUtion possiant, c, in fidei pace conservem , salvo jure Domini principalis , dummodo super hoc nullampr et obstaculum, nec aliquodaliud impedimentum anonat , eadem nihilominus lege servata circa eos qui Dominos non Misentprincipales. Hic autem eorum qui Dominos principales non habent nomine, Imperator aut Reges non intelliguntur. Ridiculum enim profecto foret Im ratorem in tapsum aut in reges cceteros depositionis poenam stituisse, nec quidquam autoritatis habet Imperator, ut id in rins sibi non subditos decernat. Eiso tam lex Frederici 'uλ Concilii Lateranensis Canon ad eos tantum spectant, qui alios Dominos principales non habent praeter reges aut
At inquiunt nonnulli Francicae Monarchiae hostes, Rex Galliae, & alii Reges Occidentis clim subsint Imperatori, eorum qui Dominos principales non habent nomine comprehendi pollunt, sicut &Principes Germaniae, qui solum superiorem agnoscunt Imperat
Respondeo Regem Franciae, utagnoscit ipse Innocentius in C. v nerabilem , nullum in temporalibus agnoscere imperiorem, & ab omni retro memoria jure supremo gaudere, nec cuiquam esse subjectum. Et certὸ ante imperium in Occidente constitutum, Franciae Rex supremus erat totius Galliae Dominus, post imperiimver5 ibidem constitutum, hujus Reges quando Imperatores non fuerunt, ab Imp ratoribus omnino independentes erant, muremo Franciam dominio moderab.antur.
Respondeo sexto non dari per istum Canonem Ecclesiae potestatem in temporalia, sed tantum declarari Dominos principales aut RGes posse eorum qui sibi sunt subjecti terras invadere, si ab ordinariis eo quod haereticis nutant, excommunicari emendare se n glexerint. Porro siquid probaret iste Cano', probaret tantum ex ordinariorum excommunicatione sequi Dominos privari dominiis suis temporalibunquod tamen verum non est esupra dcmonstratum est. Denique respondeoCanonem hunc vita habere non posse nisi ex consensu Principum de Regum, cum si ab autoritate EcAsiastica de re saeculari latum, cum ergo. et Reges aut Principes consensisse Loix proUt vim tabere non potest. QEod enim a Legatos Re-
600쪽
um huic Concilio adfuisse, & ea quae gessit probasse, verum este iis ob quae Concilium erat coactum, non de hujus odi regulis postea conditis a Pontifice. Nec est quod opponant aliqui in Concilio ditiosem Raymundi Comitis Tolosani datam esse Comiti Moniissortis: id enim factum est ex beneplacito & auctoritate Philippi Augusti Regis Franciae,
cujus Comes Tholosanus erat vast allus, qui Raymundum licet S modi judicio damnatum abdicavit, & Comiti Montissortis Comitatus Tholosani investituram tribuit. Deinde vero iniusta sint haec Raymundi abdicatio & a sancto Ludovico Francorum Rege abrogata , qui anno 1228. cum Rab mundo, veluti ciun legitinio Domino Comitatus Tolosae, tactum iniit, ejusque filiam Alphonsb fratri Comiti Pictaviensium in matrimonitam dedit, ea lege, ut si sine filiis ex fratre moreretur, Tolosanus tractus esset Regum Franciae. Itaque nihil sive ex Canone, sive ex Deci elo Concilii Lateranensis colligi potest, quo probetur potestas Pontificum Romanopum in tempora lia praesertim Regum bona. I. V.
Concilii Constantiens s in praesenti negotio sententiis.
MIrum est quantum adversarii hac in re Concilii Constantiensis
dicta aut facta venditent, qui aliis in rebus auctoritatem ejus, quantlim possunt elevant. Clim enim ejus de auctoritate Pontificis Decreta adducuntur, ea velut a schismatico conventu facta exsibialant, ea vero quae pertransennam Concilium dixit, ubi videtur nonnullam sibi in temporalia auctoritatem tribuere, mirum in modum extollunt. Vertim illi duo advertere debuissent, primum est Concilium non habere auctoritatem iuris istius sibi tribuendi, alterum, Concilium saepὰ ita loqui, quia pi scias erat Imperator Sigismundus, qui poterat aut suos, aut Ecclesiae vassallos Concilio non obedientes poenis istis mulctare, sed singula loca excutianius. Sessione ro. in Fredericum Ducem Austriae, haec sententia sertur. Tredericum Ducem 2 alios praedicitos requiram cr moneor, quos nos etiam tenore praesentium c requirimus se monemus , ipsique Frederico
Duci in virtute sancisae ordientiae , 'sub anathematis, sacrilegii , crerivationis omnium bonorum se lium qua ab Ecclesiaseu Imperio Obm