장음표시 사용
161쪽
uti erras de bella diversa movebat, & specialiter Vestrogo thiam & Ostergothiam continuis incursibus insessabat, tantiamque tandem potentiae congesserat , ut Stokholmense
opsedum obsideret. Cui dicunt in auxilium supervenisse Dominum Hemmingum Episcopum Abogensem, virum devotissimum, ob fidelitatem quam regi Magno etiam iacaptivitate servabat, licet eius mandato fuerat aliquando
captivatus. Tumque tantum effecit, ut patrem suum a captivitate liberaret castrorum traditione , quae hactenus ad manus regis Ivlagni di filii eius, manu bellica dc valida suerant
conservata. Acceptum ergo patrem duxit secum in Norve-giam, ubi toto tempore vitae suae degens, ad ultimum submersus est aeud insulam Lino holm, in sagno Bol me fior l. Accepit vero rex Haquinus filiam regis Valdemari uxorem, sicut patres ustinque eorum malitiose tracta verant, in judicium & subversionem regni, & nobilium Sueciae praedictorum , genuitque ex ea filium olaum nomine & brevi post ipse Ha quinus Astolae deiunctus est. Filius autem ejus Olaus quo devenerat, aut ubi, & qua morte obiverit, ignoratur 3 nisi quod mater eius quendam Olaum, qui se dicebat filium eius, igne fecerit concremari. Sicque illa patre suo defuncto Ualdemaro, regnum Danorum haereditario iure susce t 3 Regni vero Norvegici, marito defuncto &filio , nescio quo iure obtinuit dominatum, & principissa est utriusque regni effecta. Post haec rex Albertus regnum Sueorum pacifica possessione adeptus,castris omnibus Jc munitionibus , cum toto regno sibi traditis, ad nihil aliud motum sui
animi convertebat, nisi ut eos qui eum elegerant, assumpserant, introduxerant, e medio auferret, aut vita pulsos, aut regno , aut in extremam redactos paupertatem , aut ignobilem
servitutem. Elegit enim Alemannos in Consiliarios, castra Seterras, obventiones di reditus illis tradidit, & qualescunq; aut undecunq; essent, du tamen Alemanni, digni erant in regno SV ecie principari. Certabat enim ille Albertus replere regnusuis Alemannis,dc eos solos habercCosiliarios, familiares pugnatores, de Succis no confidens, alios habebat contemptui, ludib rio dederisioni aperte, toto conamine c6icdes,ut nobiliusilip & relicte Alemannis etia vilissimis matrimonio tradprenturit quos etsi sciret filios suto tu aut fabrotu,non eruEuit tam ia' Ι 1 - 1 HOS .
162쪽
suos cognatos&confinguineos nominare,ut per hoc ad aures Vulgi nobiles putarentur. Cogebantur ergo Sueci bona sua patrimonialia vendere, ut se dc familiam suam utcumque Q. stentarent, iram in gravibus expensis cogerentur regi se ire, in expeditione frequenti & bellis continuis,quae fovebat. Putabat enim Scaniam, Hallandiam, & Blehingiam gladio possa revincere, continuos insultus & bella faciens in easdem. Sed resistentibus Dacis & scanensibus in nullo profecit: Sed&Daci, Norici & Scanenses , propterea damna gravissima in
Vesigothiam , terrasque caeteras Sueciae faciebant. Totum autem regnum. Sueciae tanta sub eo suppressione laborabat, quanta nunquam fuerat a prima inhabitatione expertum.
Alemanni enim omniquaque discurrentes per regnum, omnia quae victui congruebuant, superflue ex endebant, & quae concupiebant, iuxta libitum auserebant, habentes etiam si guli portionem suam de regno, quanta volebant tributa &gravamina imponebant. In tantum erat Rex ille Alemannis tuis liberalis, ut nihil omnino suae sustentationi,aut usibus retineret , solumque gaudebat cum illis iocari, confabulari, Zc scurrilitatibus deservire, ita ut nullus Sueorum ad Regis v niret conspectum quidpiam locuturus, quin multis tam Resis,quam suorum praesentium Alemannorum cachinnis irrisus abscederet. Si quis pauperum aut oppressorum accederet, de iniuriantibus conquesturus , velut insanus a quolibet
praesentium singulas alapas blasphemationis accepit juxta
Nec contenti erant Sueorum Domini praedicti Alemanni, xegni clenodia, possessiones , aurum Ec argentum suis usibus .pplicare , seque ditare &suos loculos replere , quin &iu 3ta magnificentiam principalem, donaria mitterent amicis notis in patria eorum degentibus, ut ostenderent divitias gloriae suae, quasi dicerent cum Iosepho: Nunciate patri meo omnem gloriam meam; me enim secit Deus quasi patrem Phardonis 3c Dominum AEgypti. Moris enim erat regi Alberto, dum quid haberet, notis sibi mulieribus in Alemannia
163쪽
donaris mittere, encoenia scilicet novi anni C. marcas in pecunia ad minimum, aut vasa ponderosa algentea. Cuius imitatione pelli parit Alemanni in Suecia stellificati, dc inter divos & divites relati, etiam magnificabant fimbtias suas in donativis. Vnde nedum regnum taliter evisceratum & exhaustum , ad extremam devenit inopiam. Sed Sc Rex aliis ditatis , ultimate aecessitatus cogebatur tyrannice regere , dc despoliis vivere subditorum. Postquam igitur XX V.fere annis regnum Sueorum hanc tyrannidem Regis sui, & exterorum dominantium in terra servitute miserabili tolerasset , videretque mala innumera gentis suae , eratque videre miseriam, ut.nihil deesset calamitati miserorum. Accessit&hoc vulnus doloribus prius inflictis, quod convocatis omnibus, qui terras 5c praedia libere possidebant in regno, dico Episcopos,
Praelatos, religiosorumque locorum & secularium Ecclesiarum, Milites & militares,& nobiles inferioris dignitatis, conditionis & status, Rex prolocutus exponit, quod statum suum iuxta regale decentia nullo modo tenere posset , nisi ipsi hanec contributionem ei facerent, ut tam Spirituales quam Seculares omne terti; m praedium suarum possessionum in auxilium sibi darent. Illi igitur qui jam cogente penuria multa praediorum suorum vendiderant, aut in pignus exposuerant, Zemulta adhuc paupertatis & indigentiae angustia laborabant, audita tam frivola petitione, Sc tam maligna Regis sui intensione,perplexi & anxii rogare coeperunt, & terribilibus obsecrationibus flagitaro , ut eorum consita dignaretur audire. Inveniretur enim modus convenientjor statum Regium decentia debita sustentandi. At ille respondit se suos Aleman- θ.nOS,quoad viveret,velle dimittere,nec ab eorum consiliis re- 'silire, adiungens quod ea quae petierat omnino vellet habere, di omnia verba eorum i h ludibrium convertendo, statimque quod d ixerat executioni mandavit, arripiens praedia eorum, non sokim ordine numerandi praefixo, sed indifferenter omnia , assignans ea Alemannis possidenda. Sunt qui serunt Re- , gem iuste exegisse, cum posset de omnibus coloniis, nisi consuetudo aut privilegium obsisteret, more aliarum terrarum tributa levare, dicentes ipsos Nobiles Sc Praelatos minus iuste praedicta negasse duplici ratione:tum quia eorum coloni non minus quam alii regnicolae Regem surientare teneanturi tum quia
164쪽
, quia bona quae tenebant ipsi, vel progenitores eoruna, tempore guerrarum, vel regno vacante, sibi attraxerant dc usurpaverant. Ipsi vero Regis petita indigue ferentes, contra Regem conspIrare coeperunt, allegando quod Rex patrimonia eorum vellet arripere , dc suis Teutonicis dare. Insupervoluerunt quod Rex nullum castrum regendum traderet nisi Suecis. Ad quod cum Dominum Regem inclinare non possent, ab eo discesseruntdc reginae Margaretae adhaerere caeperunt. Haec illi. Certum autem est nullum jus eum habuisse eorum Curias invadere, destruere & occupare. Quis autem non vIdcat, quam irrationabile fuerit in regimine &negotiis regni, Viros extraneos, adventicios, & regni morum ignaros, Consiliarios assumere qui neque sciunt, neque volunt bonum regni, spretis his quibus utrumque est animo. Hoc autem bonum egit Albertus, ut tempore sui regiminis, non permiserit cives Hol menses Alemannos , Suecos concives suos concremare, licet ad hoc per eos saepissime fuerit inductus δc rogatus. Sed illi nihilominus in sua sententia pe durantes, mox Rege captivato ad eorum incendium processerinit. Videntes ergo Milites Jc militarcs , dc caeteri regni nobiles, regem Albemini ad hanc omnino tyrannidem esse conversum , ut bona eorum invaderet, & Alemannis trade-Xet occupanda , dc hanc ipsam violentiam suam de eorum ad diram desolationem dc de pauperationem, in risum convertexet dc cachinnos, de ubique se ab eo & suis haberi ludibrio, direxerunt nuncios suos ad Dominam Margaretam Dacia: dc Norvegiae reginain, ut eos in tantis angustiis, consiliis S auxiliis relevare dignaretur. Sic enim & Daciae Reges &Norvegiae ficere consueverant, ut superius est expressum. At illa paternae versutiae, ambitionis & avaritiae non expers, caepit animo tractare, quonam modo posset etiam Sueciae xegnum, cum duobus iam habitis, obtinere. Aptum igitur tempus advenisse considerans, primum certificati inolebat de regni dominio obtinendo , quam opem promitteret auxilii serendi. Caepit ergo, more paterno, multo sermone blandiri , sapienter concionari tribulatis, hominesque fraudulenter inducere, ut pro paternis legibus Jc regni privilegiis, armis viriliter Scanimose certarent. Nec permitte-rcnt tam gloriosum regnum, tam victoriolana, iam insigne M
165쪽
eaetera Danici blandimenti verba contexendo, per viles &ignobiles alienigenas occupari. Quae omnia longo & pru-oenti sermone composita eorum auribus inculcavit, ut eos redderet ad impugnandum Regem, di se assumendam indeclinabiliter animatos. Deinde quam benigne , animo se , quam utiliter , quam feliciter illa dominaretur ei dem , si Dominus Deus ita dignaretur misericordiae suae visceribus regnum illud aspicere , ut ipsa eorum fieret Principissa , secundo loco subiunxit. Quibus illi auditis, de si forte sentirent fel sub melle latere , in arcto tamen Iositi, cum essent eis angustiae undique approbant mellitos sermones illius, promittentes se eam in Principissam assumere, si illam sentirent sibi fideliter in necessitatibus subvenirc. Aut, ut alii putant, statim eam in Dominam a Trimendo, homa gium & fidelitatem praesti ierunt. Et exinde firma di fideliae
mutua assistentia se colligantes, caeperunt Vires colligere, Curias suas munire, nova fortalitia erigere, regi Alberio obae dientiam & subiectionem subtrahere, aperte se ei opponere, nec amodo eum pro rege recognoscere , pronunciantes eum non rite electum, sed violenter intrusum. Ille vero tanto vehementius se erexit, & ultimum posse suum attentans , eos humiliare, debellare & exterminare nitebatur. Sicque in toto regno guerra fervebat durissima , civitates Omnes comburebantur, rustici spoliabantur, terraque pene relinquebatur inculta. Haec autem guerra sive dissensio, & bellum intestinum multis annis continuatum , regnum redegit in solitudinem. Rex igitur Albertus ad extremam deductus inopiam, nec deserens consuetam superbiam, mutuo accepit a Dominis de Prussa XX. millia nobiorum, dans eis Gotlandiam in pignus , & corporalem possessionem civitatis di terrae eiusdem cum effectu illis assignans. Auro igitur memorato accepto, collegit exercitum de Alemannis , associans sibi ratione stipendi undecunque poterat bellatores , assumens etiam quosdam Principes cum gravissimo damno, onere & subversionis occasione, Duccidi scilicet Si argardensem , Comitem de Bupin & Comitem de Hol satia. Anno igitur Domini JUCCCL XXXVIII. & regni sui XXV. Anno , cum jam haberet exercitum congrcgatum , significavit reginae Margarctae se velle cum gente tua confligere bello
166쪽
bello famoso, notorio & pedestri. Vnde apparet quod ea jam fuerat in Principissam assumpta , & pro Domina huius
regni recognita, cum adversus eam aciem susceperit dirigeniadam. Licet robur exercitus contra regem Albertum pugnantis , ex Suecis fuerit integratum, paucis admodum de Dacis assumptis. Notanter enim dicunt cnronica,quod cum ex parte Reginae occisi fuerint VIII. Milites , unus tantum servus Reginae fuerit occisus. Non igitur Danoru, sed Sueorum fuit rex Albertus viribus debellatus δc armis. Marscalchus enim Suectae Ericus capitaneus ex parte Sueorum belli , negocium dirigebat, & totam rem belli contra regem Albertum administrabat. Captum tamen Regem & Principes qui cum eo advenerant, Reginae manibus offerebanis tanquam Principissae, vel iam pridem per eos assumptae, vel bello peracto , ut promiserant, assumendae : in cujus evidentiam captivum suum Albertum suae custodiae assignarunt. Status enim erat locus, similiter & tempus ineundi certaminis, ad diem S. Matthaei
Apostoli & Evangelistae, in Fala oestrogothiae. Ad quem
locum Rex cum suis in multa pompa & gloria properans, inpotentia & virtute exercitus gloriabatur, quas potens certus victoriae obtinendae. Quilibet enim Alemannus tres Suecos non solum vincere,sed dc ligare,& quo vellet pellere se iactabat. Sed inito bello mutatus est in eis animus pariter & exi tus belli. Captus est enim rex Albertus cum filio suo Erico,& tribus Principibus jam antea nominatis. Milites ejus XX.
occisi sunt cum multitudine, satellitum occisorum, caeteris aute fugientibus aut etiam captivatis. De Suecis aute ex parte Reginae VIII Milites occubuerunt, & unus servus Reginae Ducitur igitur ad castrum Rex Ludosia ad Reginς praesentia, deinde Lindholm inScaniam,ubi VII .annis cum nlio detine batur in vinculis, donec scilicetMalgareta omnia castraSuecigcum Stokholmensi oppido obtinere,sicut de Rege Magno iuintroitu Alberti factu fuit. Elapso vero septennio,cutri Regina plena possessione gauderet, regem Albertu cum filio absolvita vinculis,sub pollicitatione solutionis magnae summae, quam
aut infra tempus praefixum solvere debuit,aut ad captivitatem TCdire. Toto autem tempore vitae suae residuo, degebat in monasterio Dobranensi , ubi etiam est mortuus Ac sepultus. Captivato autem rege Alberto, multiplicata sunt mala in
167쪽
exa plusquam temporibus retroactis. Τotus enim Ducatus in egapolensis in vindictam & captivationis ultionem regis 1 Berti surrexit. Civitates namque illae potentes , Rostoch sδ vismat & Stokholm ,tunc primum arma sumpserunt,terra Garique Sueciam & Daciam impugnantes. Sed Dacia & Nor-δegia potenUsdcfortes habuerunt defensores, Suecia vero,ia1lum. Habebat quidem militiam,sed adeo extenuatam bellis , & oppressionibus fatigatam, ut dicere posset: Venerunt fili usque ad partum,sed non habet vires parturiens.Habebant Ec Reginam , sed nondum venerat tempus ejus. Expectabat illa tempus idoneum intentioni suae. Brutilo enim occidendi exant prius, quos illa volebat amotos esse de medio. Pugnabat ergo contra hostes in gladio alieno, utrobique triumphans. Pugnantibus enim invice Suecis Sc Alemannis,uincebat illa quavis parte ruente. Sic enim intratura erat cum Dariis , ut occisi prius essent Sueci & Alemanni.Τres ergo turmae armatae discurrebant per regnu , omnia devorantes, Omnia rapientes omnia destruentes. Alemanni enim erupentes deStota holm,&de castris quae adhuc defendebantur nomine regis Alberti,combusserunt Enecopia, Arosiam, Lincopiam Sc caeteras civitates, villas rusticorum transcurrentes, & omnia sibi valentia rapientes , de magnam, quasi innumerabilem multitudinem rusticorum, quos congregatos invenerunt juxta montem quendam in paroecia Tillinge, occidentes, qui mons ab 'eventu dicitur Bongabeet , vel S adderg. Sueci vero congregati per turmas, cum domi consistere non auderent, huc illuc velut insini serebantur per regnii,metuetes ab hostibus capti vari, licet se praetenderent hostes captivaturos. Daci aute iam Domini regni, suo ordine gradiebantur securi. Nemo illis nocere cupiebat, nemo illis, quod habere volebant,negare prae sumebat, sed residuum locustae comedebat brucus. Et haec integro septennio captivitatis regis Alberti continuata sunt,
quem obtinuerunt dimitti praedictae civitatis , Stokholm. V Vismar& Rossock. Neque alitet oppidum Hol mense ad manus Reginae pervenit, quod oppidum loco LXX. millia
marcarum argenti puri, quas daturus erat rex Alberius,acceptavit regina. Deserebantur enim victualia de Rostoek de V Vismaria ad Stos holm absqtie malignantibus Reginae, licet tota potentia regnorum stiorum hoc oppidum obsedisset,
168쪽
Domino Abraham Milite, cum Domino Algoto Magnus-son Reginae exercitui praesidente s Et cum tempore hyemali, naves quae victualia adduxerunt, in rupibus essent glaeie &pelicidio conclusu, non poterat eas Reginae exercitus debellare, quin tota byeme illic quiete pausanes , resoluta niue egrederentur in mare, di secure ac pacifice ad prQpria pervenirent di redirent. Combustio autem civium Hol mensium ita sese habet: Stokholm civitas convenarum, ex diversarum nationum hominibus integrata, raro habet concordiam, pacem & amicitiam , sinceramque civium charitatem 3 Homines enim unius nationis extra suam patriam existentes, plus se diligunt in patria aliena. Vnde fit ut cives Holmenses extranei, majori se amore diligant,foueant dc promoveant quam latranei, cum illi extra patriam , isti in patria commorentur. Tempore igitur regis Alberti, Alemanni commorantes in Stokholm, ac se invide it naturale est, plus aliis diligentes,
Odio habuerunt intraneos, lucra cum eis pariter, ut videbatur , habentes: Sed & hoc eorum auxit invidiam, quod cum pene toti regno dominarentur Alemanni , in cives Holmcntcs, non sicut voluerunt, potuerant dominari. ivlulto igitur tempore conceptum odium, quod adversus eos fovebant. palliato colore tegentes, demum ad effectum perducere at-icntabant. Duodecim annis enim ante canti vatione ejusdem
regis Alberti, frequenter aures ejus pulsabant, ut ipse dignaxetur annuere, aut saltem dissimulare ,quod quosdam Sueorum caute vita privarent. Habebant autem conseriptos CL- . cives, quorum sanguinem sitiebant. Hi autem erant meliores inter omnes Suecos qui habitabant Holmis. Rex vero xespondebat hoc nullatenus expedire, nec fieri posse sine ma- nodispendio regni sui & tendere in infamiam 8c dehone-atationem nominis sui. His autem verbis, &similibus eos ab intentione malevola, & nefario opere suspendebat. Capto vero Rege, eum jam sui juris esse coepissent, quod diu conceperant & desideraverant, compleverunt. Erat autem nitium tale: Cohors quaedam instituta erat, dicta .r ars ,hNrInumero CLXX. a principio, qui continue inccsscrunt almatidie & nocte, quorum erat studium ubicunque suecos obvios habercnt,stasis, hemice opprobriose loquerentur ad eo R, QDΣ-1entes in quo loco sederent traditores, in sinem , ut aestimo
169쪽
in animos eorum ad impatientiam provocantes, Sc ad amaritudinem perducentes, cogerent in verba malitiae prosilire, ut occasione accepta mitterent manus in eos, & raperent ad tormenta. Quibus illi frequenter auditis, aegre quidem dc moleste ferebant, sed amplius quod talia praetenderent, mequebant. Sciebant enim Alemannos in eorum perditionem longo tempore conspirasse. Convenientes vcro in unum tractare
coeperunt, quid ad ista iret agendum,& quid taliter salutantibus respondendum, simieruntque diffcrendum esse donec omnis populus cUnvenisci. C tu igitur die omnibus oppidanis in stuba communi S. Gertrudis convenientibus, cum hae e proponerentur in medium, Alemanni Suecos callide circumia venientes & verbis cludentes, pronunciabant quasi modum Statuti, quod nemo loqueretur de principibus civitatis , dominabus 5c virginibus carierisque misi quod vellet fateri. Et ad hoc deventum est, ut Alemanni dc Sueci invicem sibi fraternitatem dc fidebitatem in prosperis 3c adversis cum iura. mento promitterent , obstaevandam. Atque ita divisi, hi in proposito maligno, illi m periculo remanebant. Brevi autem post tempore postquam Consiliarii regni Dietam celebraturi Telgis, vocabant a de undem locum Holmensem civitatem, datis litteris salvi conductus, de missis duobus nobilibus, qui eos salvos ducerent & reducerent ι Deputati sunt ergo cum eis ituti quatuor, tres scilicet Alemanni potentes, dc quartus Sureus dictus Petrus Alenninge. Qui cum pervenissent ad locum,tres praefati recesserunt occulte, socio suo Petro Alen-Tringe ignorante, relicto. Quod cum comperisset idem Petrus socios scilicet suos recessisse, continuo post eos discessit a loco, quem illi expectantes in insidiis, in via apprehcnsum vulnerabant, verberabant,captivabant, unum servorum occidentes , alterum lethaliter vulnerantes. Dum autem haec agere u-tur in via , capti sunt duo notabiliores cives Holmis , 5: gra viter vulnerati inclusi sunt castro, Albrecht Carison, de Bertit
Bruti. Quod vidcntes ci vcs Sueci, timore concepto propter sit perius 'csa & nunc ali ciuesa , armati venerunt ad sorum &-ad Consistori tum , ubi crant proconsules , qui omnes erant Alemanni, interi cisantcs ob quam caussam capti erant virit raefati , de claves ab eorum uxoribus arreptae , cur
170쪽
tudinem civitatis eorum caussa tractata 3 Ad quod responderunt Alemanniproconsules, nullam culpam sire cum aliquo,
di quod viri praefati, si essent injuste captivati, cum juvitia pollent liberari. Item quod vellent statim ire ad capitaneos castri, di agere quod libcrarentur Ne . omnia loquentes in dolo, uno tamen dimisso ad tempus, ut aliquid fecisse viderentur. Et tunc denuo in unam militiam coniurarunt, promittentes , ut quicunque Dominus eorum fieret, nunquam Suecus conquereretur de Alemanno, nec econtra. Haec acta
sunt sabbatho Trinitatis,anno Domini MCCCLXXXIX. Et quievit hare dissensio die illa, & die sequenti, Dominica scilicet Trinitatis usque ad finitum Completorii in monasterio. Quo finito, clausae sunt portae civitatis, di pulsatum est pro
excubiis,Proconsulesque convenerunt in unum,& tota nocte
illa, quam ducebant insomnem, inter castrum & suos S attrebrhber continue vagabantur. Erat autem quidam AlfFGreT- erad , qui principaliter haec tractabat. Summo igitur mane diei sequentis, scit. secundae seriae,stabant castrenses insta portam castri armati. Cohors autem dicta Cydinbrhber I in stuba
communi stabat etiam almata.Tunc Proconsules summo ma ne miserunt pro Consulatu , quatenus in continenti uenirent in Consistorium. Postquain autem aliqui de Consulatu venissent, egressi de castro LX. armati stabant in foro, putantes omnes captivandos adesse. Quo conperto egressus de consistinio praedictus Alfr Gressu erad, iussit eos redire ad ca-nsum. Osibus regressis, postquam omnes de Consulatu advenissent, & essent in consistorio congregati, egressus idem
resfuerad, evocavit post se duos consules Alemannos, mittens unum ad castrum , ut inde armatos assumeret; alterum vero ad cohortem s atti brDer I ut & illi accederent loricati, qui erant tunc plurcs quam M. in unu in collecti, statimque utraque parSarinam, cum vexillis properabat ad sorum. Quibusdam igitur huiusmodi arma totum in Consistorium intromissis, iussus est quidam scripturam afferre, in qua erant in scripti traditores. Qua allata di lecta, recitati sunt pariter plures ante quadriennium defuncti. Τunc exiit mandatum ut Sueci captivarentur ubicunque inventi, dc nulla immunitate gaudere deberent, sive in Ecclesia, sive in monasteriis. Fre--entcs igitus in modum leonum armati praedicti, discurrebant