장음표시 사용
41쪽
ςia X reges, inter quos nullus erat Christianus , nisi Ericus quem convertit Ansgarius anno Domini DCCCLV. vel circiter, tempore Ludovici II. Et Frotho in Anglia baptizatus, qui praedicatores petiit a papa Agapito, qui sedisse fertur circa annum D n. DCCCLVI. vel circiter. Et F araldus pater huius Suenonis, quem Sueno idcirco cum consensu&cooperatione omnium pene Daciae incolarum eiecit ex regno I Vnde patet eo tempore vel nullos, vel paucos suisse in Dacia Christianos. Quod autem iste Sireno suerit contemporaneus Olao Θdotia tinumuebs patebit ex sequentibus. Nullum enim regem habuerunt Daci hujus nominis nisi hune,& alium contemporaneum quarto vel septimo regi Christiano Suecorum,dc tertium qui a quibusdam electus fuerat con- Ira Canutum tempore S. Erici, cum tamen regnum Daciae tunc tenuerit Valdemarus. Certum est autem ex historia
Sigfridi, & ex chronicis concordatis, quod in adventu sitorum de Anglia , Suenonem habuerint Daci Regem, & non alium praeter ipsum. Vndς ipse est sub quo portavit se rum candens Poppo, ad probandam fidei veritatem, quo miraculo viso Daci conversi sunt. Quod contigisse narratur circa annos Domini DCCCCL. vel circiter,tam in chronico Danorum quam imperatorum, sub Ottone primo. Quantum vero ad regnum Norvegiae hoc sciendum est, quod tempore Suenonis praedicti cum adhuc iunior esset
Olaus Sidita sontingi, I venerit ab Anglia in Norvegiam Episcopus quidam Bernhardus,praedicans in hac patria fidem
Christi, dc convertens baptizansque regem Norvegiae , aut verius nomine Regis regni provisorem, dictum OlaumTryg-gcson. Sed hic suit solo nomine Christianus, & hac ordinatione promotus ad regnum. Post multam enim in regno Nor-vegiae dissensionem & discordiam in regnando,convenientes um temporis maiores natu Tonsbergae , creabant in regem quendam Haraldum Grymson , aut regni provisorem. Ille Vrro tradidit regnum Haraldo Sihnste qui pater erat S. Olai. Hic Haraldus ante regium principatum, cum a parte adversa cum multis nobilibus quaereretur ad mortem, aliis occisis solus evasit, Zc in Sueciam fugit, ubi manu bellatorum valida ς0nquisita, factus est pirata insignis, nemini parcens, ast Re-gςm Daciae acrius invadens: Cum vero jam rex factus suisset, α
42쪽
ed hune filium Plaum scilicet genuisset , nescio qua ex causa combustus est Vpsaliae per reginam Suecorum Sigridem, tunc, ut aestimo , ante filium suum Olaum Eretta Aonii 3
vel pro eo adhuc iuvene regnum Sueciae gubernantem. In- , terim regnum Norvegiae gubernabat Olaus Tryggeson, primus rex in Norvegia Christianus, a Bernitardo episcopo baptizatus. Vnde notum est ante illa tempora Normannos ad fidem Christi non fuisse conversos. Bern bardus autem ille mortuus, sepultus suit Lundis, aedificata ibi parva ecclesia sub Gerblando episcopo Rosciuidensi : O laus autem iste rex Norvesiae cum esset bellicosus, disquirebat in corde suo quomodo sibi Daciam subiugaret , eo quod Sueno ille jam fuerat saeph bello devictus. Vt igitur Sueciae regem sibi po C. set in adjutorium obtinere , matrem ejus regis scilicet o lai, Renungh reginam Sueciae Sigridem desponsavit.
Quo cognito Sueno rex timens ne sorte duos reges contra se pugnaturos acciperet, versuto consilio studuit matrimonium huiusmodi impedire. Vocans igitur da curia sua vi-xos duos versutos dc gnaros , mandavit eis ut rebus suis ad
hoc dispositis, quas profugi de Dacia regem praefatum
NorVegiae accedentes, regem Suenonem multipliciter infamarent, vili penderent, dc denigrarent. Filiam autem ejus Thyram multis virtutum, honestatis, nobilitatis dc prudentiae titulis praedicarent, extollerent insignirentque. Viri igitur praefati iussa sui Regis implentes , in tantum Virginem illam in oculis regis Norvegiae gloriosam , insignem dc nobilem reddiderunt, ut ille mutato proposito reginam Sueciae contemneret, dc pro obtinenda filia regis Daciae, ad patrem ejus solennes nuncios dirigeret , ut sui cordis desiderium explicaret. Itaque gratis responsis ad vota receptis, Ieginam Sueciae ad navem suam per nuncios secretos vocatam, quasi clanculum cum ea aliquid tractaturus, multis vitu, periis 3c improperiis dehonestavit, de sicut conceperat, suta mergi manilavit ; sed illa suorutu scilicet pauco runt auxilio vik tandem extracta evasit. His auditis rex Sueno por nuncios honoratos reginam sibi obtinuit matrimonio copulari, quod eb facilius impetravit, quo illa ardentius cupiebat illatas sibi a rege Norvegiae iniurias vindicare: Missis ergo nunciis ad regem Dasiae pro filia sua regi Norvegiae copulanda, suo
43쪽
sto frustratus intento,confusus Sc illusus in sua malitia raptus erubuit .Quare collecto exercitu, bello navali adversus regem Suenonem pugnare constituit ; Verum rex Sueno assumpto rege Olao de Silecta privigno tuo, multa classe navium occurrit eidem, & bellum lethale committitur: Ilibebat autem rex Norvegiae sagittarium quendam Enatum nomine , qui crebris sagittarum ictibus exercitum regis Daciae multipliciter amigebat. Quo cognito rex sueno suis sagittariis imperavit , ut operam darent sagi latium illum de medio tollendi ante omnia. Vnus ergo ex illis arcum Enati iaculo divisit per medium , ut fractura longius audiretur. Stupefactus proinde Rex Norvegiae quae-uvit quid hoc esset, dc respondit Enarus: Regnum Norve-giae perdidisti. 'runc ille viso quod Normanni sui passim ruerent interempti, timens ne manibus suorum hostium traderetur, de navi exit iens se praecipitavit in aquam, dc se propria temeritate submersit., Post hanc victoriam SVENO in Angliam se contulit,3c cum Edualdo qui tunc sceptrum regale tenebat hoc pacto
convenit , ut ille regnum teneret ad vitam , dc exinde regnum Anglia ad regem Damae reverteretur , quod mini-mὲ servabatur. Nam post eum regnum Angliae quidam Adelredus, ut in gestis S. olai legitur, dicitur occupasse,& sorte ipse est Mild rediis de quo in historia S. Sigri fidi fit
mentio. Rex vero Sueciae olaus tegnum Norvegiae una eum resno Sueciae gubernandum sulcepit. Interim crevitolaus filius Haraldi Et DB Notvegiae, ipse est S. O laus, de
factus est robustus dc audax, incitabaturque animo ut vi dictam sumeret de morte patris sui occisi. Concilias it ergo populum NorVegiae , dc ad rebellandum regi Saeciae ser trionibus quibus potuit inducebat. Habebat autem directorem quendam Rani, virum industrium dc versutum. Viis itaque quibus potuit naves sibi& bellatores congessit, 3c partes maritimas Suecorum aggressus , spoliis & incendiis
miro modo vastabat.Transiens aute Oerefundium,applicavit ad partes australes Ac orientales,dc ad interiora regni navigio pervenit. Quo cognito rex Sueciae olaus, navalem exerciturn contra eu direxit, ac ille veritus a facie eorum,defesso meatu
44쪽
Agnefit, ubi nunc est oppidum Holmense fundatum, lises
evasit, olao sonum3b contra sitos vehementer irato, qui hostem suum potuissent, si non distimulassent, invadere. Ille vero partes Suecorum aggressus accessit Gothlandiam si& magnam pecuniae summam a Gothlandensibus extorsit, alioquin totam terram dedisset in praedam. Tunc vero pacifice apud eos hyemebat, & inde transiens circa partes Daciae&Frisiae venit in Angliam , &mansit cum Rege triennio, expugnans Dacos de civitatib. & castris: Sed mortuo Rege Angliae inde recessit, & transiens circa partes maritimaS australes, multis onustus spoliis tendebat in Norvegiam. Verum mortuo Suenone rege Daciae, cum Canutus filius suus,
frater Olai se tolla sonun 3 ex parte matri S, Angliam gra-Vius infestaret; 5c regina Angliae relicta Meld redi stipendiarios convocaret, rediit o laus de Norvegia ad succurrendum Angliae. Sed praevalente Canuto ab inde recessit, regressus in Nor vegiam, ubi captum Ducem uaquinum occidit, & quos primo aggressu arripuit, aut occidit aut sibi servire coegit: Capta autem mansione in V Viichia , convocavit ad se ami-cOS dc cognatos, matrem & vitricum, exponens illis laborem
dc vexationes quas pertulerat multis annis , &conquerens
quod regnum sibi tute hereditario debitum, esset in manibus
CXterorum. Tunc de eoruin consilio convocat ad se de toto regno nobiles S potentes , quibus apud euiti congregatis, hanc sibi inesse intentionem asseruit, ut extraneis expugnatis, regnum poneret in manibus indigenarum, quod & placuit universis. Inde regnum circumiens, iuramenta fidelitatis recepit ab omnibus, praestans & ipse regalia iuramenta. Quo cognito rex Sueciae & sorvegiae Olaus, misit Ducem unum
cum exercitu inNorvegiam. Sed mortuo Duce in via reversus est exercitus. Cum aute per nuncios suos in Norvegia tributa exigeret,obstitit Olaus ja pro rege susceptus. Tunc mandavit ei per nuncios ut ad eum venitet, & regnum ab eo susciperet At ille commotus respondit se in aestate venturum ad regnorum confinia, ut sciret unusquisque quod suum esset, mandavitque regni colis Norvegiae ne mercimonia communicarent, aut quicquam utilitatis Suecis impendetent; Atque
eum hoc cederet in grave dispendium suis subditis, secerunt ei per internuncium tale praestari consilium, ut pacem cum lege
45쪽
rege Sueetae iniret, & ut filia ejus sibi matrimonio iungeretur, modis omnibus laboraret. Misit ergo nuncios ad olaum rhonungh Iutriam eo pacis foedera stabiliret,& filiam sibi daret. Praesumens autem se apud eum minus proficere, mandavit nunciis ut Ducem Ragualdum accederent, & pex ejus mediationem omnia agerent. Sed rqx Olaus cum multa contentione & ira respondit, minas terribiles adiiciens, de regnum Norvegiae se subversurum contestans. Verum hi qui missi fuerant, sicut viri sagaces ad modicum secedentes, α , aliis atque aliis mediis sibi commissa impetrare tentantes , etiamReginam ut partes suas interponeret inducebant. Et eum nec illa proficeret, promisit nihilominus ipsa, quod rex eorum suum consequeretur assectum. Sed & vulgares de regno in multitudine accedentes , suaserunt Regi quod Olao de Nomegia filiam daret, & pacem cum eo componeret, alio uin sciret se non esse securum de vita , cum in tanta discoria ipsi non possent securi virere. Tot ergo Rex telis con- fossus phtita concellit, mittens ei filiam suam Tonsbergam cum multa nobilium comitativa, & donariis multitudine preciosis.
Rex autem Olaus Θ oua iam tum Christianus o. erat,sicut Sc Olaus rex Norvegiae, utputa sub rege Mildredo Ομι in Anglia , & sub rege Silenone in Dacia regnantib. baptizatus, quorum uterque dum haec agerentur defunctus erat. Sm sodpervixi t autem Plotia votiundi, post baptismum multis an- nuntinis,& rex Norvegiae post mortem Θ orta Ron gh diu supervixit. Mortuus est vero S.olaus anno Domini MXXVIII. Vnde patet falsum esse, quod in quibusdam chronicis sive excerptis chronicorum fictis dicitur, S. Siori dum venisse adolaum ΘΦotta sonuno, di illum baptizasse anno Domini MCVIII. cum idem Sodita 'dnungante S. laum de No venia sit defunctus anno VIII. postquam dedit filiam suam Sed & S. Ericus XII. ponitur ab olao Scheu
dc ille martyrio coronatus est anno Domini MCLX. Ac ita secundum illos a baptismo Scheti sontinos usque ad mortem S. Erici fluxissent anni tantummodo LII. sub quibus debuissent XII. Reges regnasse in Suecia, quod valde videtur absurdum : Verius ergo videtur quod circa annos Domini DCCCCLVI. vel prope hare tempora, S. Sigfridus conor
46쪽
iit ad fidem olaum S oti sonungh cum toto regno suo;
Cum autem esset dissensio gravissima inter Olaum regem Norvegiae, & Canutum Uilta regem Daciae, tam propter Angliam quam Olaus Canutus subiugavit Sc occupavit, quam Olaus dilexit, & liberam esse voluit , quam etiam propter Norvegiam quam Canutus ad se pertinere ostendebat; Vivente tamen Olao Schoit IronunghI mansit inter duos praedictos tranquillitas, procurante , ut videtur, Θαote smnungh clim alter eorum esset ejus frater, alter gener. Vnde interim S. Olaus libere faciebat in Norvegia quaecunque sibi facienda visa fuerant, tam in negotio fidei quam regni.
Post mortem Olai Ei est Xonungh surrexit Amundus filius ejus pro eo. Huno vocatum dicunt m brema quia pro Lege statuit, eum aliquis contra iustitiam deliquimet,
domus eius tota , vel pars domus major vel minor, ut iuxta modum culpae esset plagarum modus , incensa igne periret. Sed demum melius informatus , rationabiliorem condidit Legem. Ille, ut quidam volunt, baptizatus a Bernhardo episcopo de Anglia in Norvegiam profecto, ab eo in baptismate Iacob nomen accepit, quod, si verum sit hoc modo potuerat contigisse : Nam cum S. O laus uκorem eius sororem haberet,verisimile est quod iste apud eum suerat educatus, aut sautem in juventute in eius Curia conversatus ; ubi etiam praesumitur baptizatus, unde amicissimos fuit S. olao, reducens eum post sugam in regnum Norvegiae de Rullia , & cum eo Pugnans contra patruum suum Canutum re em Daciae. Mortuo aute socero sancti Olat,nempe olao Se sit Romi Iinsurrexerunt contra eum tribulationes multi dc magni. Quidam enim de regnoNorvegis nobiles & potentes,accesserunt Canutum regem Daciae filium Suenonis, exponentes eidem quomodo rex eorti olaus a paternis eoru legibus eos invitos υ avellens, bona quoq; &possessiones invaderet. Consuevit n. S. Olaus hoc modo nolentes ad fidem cogere, ut bona eorum confiscaret. Insuper eundem Canutum modis quibus poterant instruxerunt, ut ei ius repnandi in Norvegia deberetur, di ad ejiciendum S. Olaum a regno seriosius induxerunt: unde& ei tanquam vero eorum regi iuramentum fidelitatis di homagii praestiterunt, ei assistentiam debitam pollicentes.. Mandavit ergo idem Canutus s. olao per litteras, ut re-' gnum
47쪽
gnum Norvegiae ab eo & sub eo susciperet 6c teneret, quod rex Olaus omnino negavit. Adiit itaque S. O laus regem Sueetae Amundum filium Olai Θ otta 3 emvish dc fratrem
uxoris suae , petens ab eo assistentiam contra Canutum pugnandi , quam illi promisit. In continenti igitur uterque de xegno suo, navali educto exercitu, convenerunt in Oeresund cum DCCC. navibus, nam CD. uterque habebat Sed Scalium exercitum pedestrem A mundus eduxit in Scaniam, dcillam sibi subjecit. Rex autem Olaus cum potentioribus Daciae sic convenit, quod nisi Canutus infra diem quem tunc praefixerunt, rediret in Daciam , ipsi olaum pro Rege susci- Perent. Quidam vero Dux Haquinus de Dacia festinavit in Angliam,regi narransCanuto rem gestam ex ordine. Hic Chronicon Noricorum recitat versutiam & fraudem cuiusdam Vlphonis S praheleg, qua obtinuit sororem Canuti in uxorem , dc quomodo cum Suecis unum exercitum paravisset. Mox deinde Canutus cum ingenti exercitu de Anglia veniens, littoribus Danorum applicuit: Reges vero Amundus dc olaus secedentes, in portu quodam Scaniae non longe a Calmaria distante, Milotad nominato, cum suis ex ercitibus consederunt , quos insequens Canutus cum M. navibus suribundus accessit. Sed illi quodam ingenio factis fossatis, & aqua cuiusdam magni fluminis congregata, ac in magnam altitudinem elevata ostia, quibus dissolvi&eum impetu dimitti poterat, habebant parata. Cum autem ille in impetu furoris cum exercitu navali propius accessisset, xuptae sunt chararactae abyssi magnae quas suspenderant, unde torrentis voragine rapidissima , tota pene classis Danorum absorpta est , exceptis duabus navibus magnitudinis admirandae, quae Dracones dicebantur, quarum unam Rex Ca- mutus, alteram Dux Haquinus ducebant, sicque a pugna cessatum est3 quae quidem ita narrat Chronicon Noricorum. Danorum vero sic habet historia : Quod rex Olaus cum extrema dissicultate evasit de Selandia, dum Canutus ab Anglia eo inscio advenisset. Quidam enim vir senex & prudens ni Selandia , spem regni continRe dabat Olao, filisque blanditiis quasi securum per omnia diutius detinebat, & cum Cantati exercitus advenisset, dixit hanc classem esse quorundam venientium mercatorum. Super quo tandem increpaius
48쪽
ab Olao, respondit eos esse mercatores qui Daciam serti pretio compararent. Olao igitur difficulter re praecipitanter fugiente , restabant duo Suecorum exercitus, unus pedester in Scania , 5c alter navalis in oeressendi vel in portu Helgi, a, quem ducebat Vlpho Spraheleg gener Canuti tegis, sed ab eo profugus, Jc Suecis unde natus erat adjunctus: eontra exercitum ergo qui Scaniam invaserat, in propria persona Canutus processi,dc navalem exercitum suum contra Spraheleg in manu Ducis Haquini direxit. Quod sciens Vlpho praefatus , in insula quaciam ubi naves onustae applicare non poterant , cum sua gente consedit ; Dani vero in ripa propinqua, brevi meatu divisa ab insula, applicuerunt, pontemque per alveum, ovo ad Suecos possent accedere, paraverunt. Cunavique jam ille pons pene paratus esset, Vlpho cum impetu curti suis accurrebat, simulans se velle pontem percurrere, & in hostium castra irrumpere. Quod Dani videntes, ut pontem desedderent, unanimi aggressu in pontem dissiliunt,dc omnes pariter submerguntur, fundamento pontis Vlphonis astutia penitus dissoluto. Haec ex Chronico Danorum. Interim rex Canutus cum es et in dandis stipendiis militum largissimus di nominatissimus, per subordinatos nuncios totam sere familiam regum Ulai dc Amundi ab eorum exercitu distraxit, di suae militiae ascribebat, quod dum Reges illi attenderent, regredi in Sueciam disponebant; Sed & rex Canutus in Salandiam est reversus. AMVNDVS igitur Gothorum Re de CD. navibus, C. duntaxat retentis, dc servorum parte non magna,aliis fugientibus ad Canutum, obtulit S. Olao pro quo jam tantum expenderat , partem Sueciae quarta vellet habere, ut in ea secum vivere posset. At ille relictis apud Calmariam navibus LX. quas solas habebat residuas, per vVestrogothiam in Norve-giam est reversus, suadentibus servis suis ut rediret navigio, volentibus ipsis ad Canutum navibus se conferre, quod te eum non latuit. Exinde potentes Sc nobiles Nor vegiae, fid clam accipientes eum excludendi a regno , caeperunt ei multipliciter ad vessari. Rex autem Canutus interim se parabat &venit in Norvegiam cum MCC. navibus usque Nidrosiam prosectus , & in brevi pro rege a toto regno , praecipue nobilibus est receptus.Erat enim Olaus eis gravis ad videndum, cum
49쪽
eum esset eorum operibus contrarius,qui erant assueti vivere de rapinis. Canutus itaque regni rebus ordinatis, praefecit Norvegiae Ducem Haquinum. Caeteris autem regni magnatibus tradidit partes suas. Sed Olaus interim parvo navigio huc illuc latitando quasi profugus ferebatur, Jc cum vellet alicubi applicando in terram descendere, officiales & amici Canuti eum tepellebant a littore, & ascendere prohibebant. Contra quos tandem praevalens ipsos fugavit,& pertransiens terram , atque montanam in Nericiam Sueciae pervenit, ubi telicta uxore ad regem Russiae, qui ejus sororem habebat, postremo pervenit; anno regni sui XV. juxta eum non par
Interim currebant relationes ad eum, quod Dux Haquinus, cui regnurn Norvegiae erat commissiim, esset submersus, & quod regnum statet absque rectore, veneruntque ad eum qui eum dilexerunt, dc eum redire rogabant. Quibus acquiescens, & CC. armatos a rege IersieVo accipiens, navigio in Gotlan)iam, fla inde ad Loisce in Sueciam, & continenter Arosiam pervenit, ubi uxor eius & filia ei cum gaudio occurrebant. Rex autem Amundus eum cum multo a more & honore accipiens, CD. armatos ei assignat. Intellia
gentes veris Norici eum iam esse in Suecia, & velle in regnum se ii reverti , in se divisi sua studia bifariam diviserunt. Alii siquidem qui Olao favebant, ei ut in Suecia accurrerent, alii ut eum excluderent, se paraverunt. Venit ergo Dagerus Ringson ad eum cum MCc. viris , venit de fratet ejus Haraldus Siguison cum DC. viriss Sc ut quidam volunt, transiit per Iemptiam, & venit in Stillelstad, aemulis eius Ni-drosiae congregatis, qui dicuntur habuisse triginta millia pugnatorum, cum ipse tantum M. DCC. viros habuisse dicatur. Nam episcopus Torchilius Dacus, omnes induxerat ad Iesistendum Olao , & contra eum pugnandum, ipso occiso, di a quodam quem rogaverat, occulte sepulto. Canutus Riike tres habens filios divisit eis regna, Angliam Haraldo, Daciam Canuto, cognomento Harde, Suenoni Norvegiam assignando. Hic in tantum afflixit Noricos
multis annis, ut nemo mutire auderet, tandem contra eum
congregati in praelium, & ab eo devicti, amplius talliantur. Postremo tandem tota multitudine ad pugnandum egressa,
50쪽
fugatur e regno, & brevi post moritur; similiter dc pater eius, Frater vero ipsius Canutus Harde, jam Daciae & Angliae rex essectus, etiam Norvegiam est adeptus. Tunc duo Nobili O- res regni Norvegiae , ad quaerendum filium S. Olai Magnum nomine apud regem Rustiae relictum, se accingunt ad iter per Sueciam transeuntes , & cum eo per Helsingiam revertentes, qui tandem rex Daciae factus, equo dejectus interiit. Post Amundum solebremia regnum assequutus Amundus Stemma , quod nomen a vilitate videtur adeptus 3 Ipse enim temeritate sua, vel caussa alia quavis insana, Danorum forte, ut saepe contiferat, inductus astutia, Scaniam divisit a Suecia limitibus dessgnatis a Sed sentiens se imprudenter egisse, poenitentia sed sera compunctus, quod sponte abjecerat eum minoti dispendio recuperare volens, ast non Valens, cum exercitu intravit in Scaniam, vivente adhuc Canuto,
qui dictus est i liter I dum ille in Anglia regni rebus inten-ceret. Canutus igitur rex mox ut comperit ejus ingressum , ingentem ab Anglia direxit exercitum in manu generi sui, viri scilicet sororis sui Estridis , & nomen viri Vlpho , Sprahesegi, iam alias nominati , qui Scaniam cum gente sibi credita potenter ingressus, di regi Amundo suribundus occurrens, in ponte quodam ab incolis dicto Stongapelle, cum tota pene gente sua prostravit. Et de hoc quidem Vlphone jam aliua in superioribus est relatum, sed pauca sunt nihilominus de eo annotanda. Hic enim Vlpho , ut Chronicon Danorum narrat, homo dolosus re audax in Suecia oriundus , dum Canutus rex Daniae in Anglia esset, & multi ad eum ex omni natione confluerent,ed quod esset in donariis & militatibus stipendiis multum lyrgus, accessit, ille versutiae suae ingenio confisus 3 Habebat autem idem Canutus sororem quandam nomine Estrid, Duci cuidam Normanniae desponsatam, & brevi post vel eo defuncto relictam, vel contemnente repudiatam, quam Canutus iussit in Selandia consistere, clata ei portione de regno pro sui sustentatione honesta. Audito demum quod Rex o laus Notvegiae , dc A-
mundus Sueciae contra Canutum expeditionem in Daci--m praeparasient, prout superius est expressum, suasit regi