장음표시 사용
171쪽
148 VITA PHILIPPIecseditiosi coherceantur, sed nulla prorsus admittatur emendatio Ecclesiasticae doctriis nae ec errorum correctio,siq; praesentia Ecclesiae vitia summa vi defendantur, futurum es ose ut vhil gentium magna de spe honi pii pdecidant. Addit: Esse eas preces oc vota ista, ut in periculo communi succurratur EccIesiae simul atque Reipublicae non unius nationis ac gentis, sed omnium in toto orbe terrarum religiosae pietatis 5c tranquillitatis publicae cupidorum. Multum profuisse cono stat has literas, oc lenitam esse Regis iram, ec de suppliciorum sevitia nonnihil remis. sum. Inculcatum autem fuerat Regi in
Germania turbarum, motuum, seditionum Cedium, vastitatis, denique malorum omniuum caussam fuisse mutationem doctrinae Ecoclesiasticae, re falso pleraque coram eo naro rata. Quamuis igitur minime ignoraret ac
Potius perspicue videret, quid in doctrina e critibus usitatis non modo vitiorum sed omnino scelerum baereret, Tamen a nouitate similia incommoda vel parem potius infelio citatem metuere existimabatur, re eosdem euentus, quos persuasum hactenus habuis,
set de innovata doctrina Ecclesiastica extiistisse. Sed siue hoc seu aliud fuit, quo Rex Galliae tunc ad clementiam se inclinauit, oceo adduci passus est, ut de rebus tantis cogi
172쪽
MELANCHTHONI s. I standum diligentius certius P cognoscendum arbitraretur, Primum in Germaniam misi sus aliis ctiam de causis Barnabas quidam Voraeus, amicorum literas scriptas Philippo attulit, & cum eo locutus est de profectione ad Regem, policitust non modo literas rcogias quibus accerseretur, scd cum obsides etiam, qui darentur, dum abesset, tum praesidia quibus deduceretur 5c reduceretur, Vivndit periculi metus es t amotus. Urgeahant rem amici, qui persuadere conarentur, in congressu colloquioque cum Rege Me. Ianchthonis, non Galliae solum sed pene oris his terrarum fortunam esse positam. Si ilis tum praesentem vidissent, simul salutem suisam cum aliorum omnium coniunctam asstris
mare se conspecturos. Si in illis fluctibus ocstitissimis tempestatibus audiissent aduenistantem, iam portum re tutissimam statiois nem sibi ostensum iri. Quod si negligcrct aut etiam contemneret postulata Regis, fore ut omnis spes, qua sustentati in maximis pcoriculis & praesenti discrimine fuissent, dehiis litata infringeretur, & simul aegre aliquanotulum sopiti ignes rursum suscitarentur , ocsuppliciorum immanitas recrudesceret. Atinque eum cogitare, aequum esse censebant, non iam a se tantum rogari, sed ab omnibus
hominibus, Non ab iis, qui grauissima sup-L ς plicia
173쪽
plicia perpessi sint, neque qui eadem pertimescant praesentiam eius exoptari, sed adis uocari ipsum Dei Christi* Iesu voce. Reis
moueret igitur ex oculia Caesarea oc regia nomina. Non respiceret populorum coniunctiooncm aut alienationem, funcstas flammas intueretur θc fumantes rogos, in quibus innoccentissimorum hominum corpora conflagrassent, oc se plurimorum periculis quibus
immineret idem exitus, moueri sineret. Haec
Θc his similia cum Philippo dc scriberentur
ec nunciarentur, ec multiplice ille cura ocvaria consideratione assicicbatur atque per turbabatur. Difficile enim erat constitue. re, quid in tanta ac tali re fieri oporteret. Vel ea potius quae offerebantur inexplicabiles habebant quaestiones ec disputationcs infinitas. Non cum respectus ad se aut suos,non longinquitas loci, non periculorum metus morabat r, quamuis haec ab ipsius amantisissimis praesentia demonstrarentur, ex quibus quidam insidias vitae eius strui suspicabanis tur, oc eum literis grauissime scriptis, Ut cain Ueret admonebant. Verum cum nihil esse
prius illi neque antiquius gloria Filii Dei Domini nostri Iesu Christi, tot piorum bonorumq3 salute ec incolumitate, tranquilliintate Ecclesiae tantis procellis infestae, hac una' cura e cruciabatur oc in eo adhaerebant coogitavi
174쪽
gitationes uniuersiae, Quod dubitaret de consilio suscepti nego iij, d c quae actiones futurae huius essent, non posset decernere, S de cYitu felice plane desiperaret. Nel ille quid sibi conduceret omnino laborabat, sed ne quid
in tanta re imprudenter factum, turbarum mala asperiora redderet prouidens, mirifice solicitabatur animo suo. Veniebat es in mentem varias esse opiniones diuersorum in. Gallia, & ea erat expertus, quae causam da. rent circumspectionis atque formidinis. Auis diebat tanquam seditiosos este eos damnatos de quibus tam crudeliter supplicia siumsis, sent, Praeterea cum intellexissct Gallos hoc agere ut quaedam discrepantium capitum in Ecclesiastica doctrina controuersiae tolleo rentur, hoc maXime timebat, ne minuta alio i qua re quae sua sponte iam e manibus elabeis
S rentur, concedentes, retinere vellent ea, in
quibus potissimum falsitas impietatis resides ret. Quod videbat neque fieri debere, δc si, tentaretur, plus secuturum mali quam boni. . Cumq; esset de Regis voluntato existimatiot ipsius praeclara, tam multis tantopere illami praedicantibus, Quid ipse tamen Rex, Vt η maxime Vellet atque cuperet, posset efficere, non sine causa dubitabat. Itaque rescribctasi , amicis hortabatur cos, darent operam vi. Reta curaret maturandam Synodum per quosis
175쪽
quoscunque liceret ad hoc impelli studerent
animum ipsius. Tum enim communitcr in eundae rationis occasionem omnes habituis
ros, qua Ecclesiae afflictae ferretur auxilium. Caetera consilia sibi significabat videri inutialia, quae periculosa estent omnia. Haec ad amicos perscribens ipsis ut in re praesente deliberationem totam permittebat. Quod non tergiversandi ista causa commemorais rentur, sed ut ipsi statuerent quibus nota Gallia esset, quid expediret. Cum in Omonem euentum fauorem atque gratiam Potenotissimi Regis, causae conciliari posse optaoret. Quod sperabat fore, veris oc commodis sermonibus. Non cnim ignorabat quanto odio ubiq; haec laboraret, excitato aduersamriorum fidiis criminibus, Itaque si ipsi in eo
Perseuerarent, ut existimarent suum aduenis
tum profuturum oc Galliae ec Ecclesiae viri uersae, policebatur se paratum promtumque fore ad suscipiendum iter istud , relatis quio dem prius omnibus ad Illustrissimum Priniscipem, qui haberet conduciam operam sumam. Ital omnia fidei prudentiae* ipsorum committere. Cum autem Voraeus 8c stuis diosius de Philippo ad Regem reuersus loα qui, Et prolixius promittere, re si accersereatur policeri aduentum ipsius non dubitasset, ita a Rege literae sunt missae, Quibus collauo dato
176쪽
MELANCHTHONIS. I sydato studio ipsius, quod Rex ab eo adhiberi
intellexisset in sedandis altercationibus inis uectis in Ecclesiasticam doctrinam,quoniam ipse se laborem itincris non grauatim susceis plurum csse ostendisset, quo ad Regem se conferret, corami illo de concordia doctri, narum cum selectis aliquot Gallicae nationis viris doctis dissereret : ita petebatur ut Ilicis ris regiis tanquam sidci publicae obsidibus fretus, quamprimUm adueniret, neque se abis duci vilius persuasione sineret, a tam pio sanoctoq; instituto. Nullam enim rem unquam maiore Regcm cura, studio , solicitudine animi complectendam duxisse, quam ut Iaccratae disscnsionibus Ecclesiae detrimenta, sarcirentur, Θc pulccrrima politia illius instauraretur. Denil affirmabatur modis omnibus aduentum Philippi futurum esse Regi gratissimum. His literis acceptis omonino erat animus Philippo in Galliam prosiis Cisci, neque expediationem ec spem de se conceptam amicorum frustrari. Neque operam suam quae nauari posse crederetur, subotrahere afflictae Ecclcsiae. Sed ut veniam hanc et Ill. Princeps ipsius daret, & potesta' lcm cum bona gratia in Galliam se, illo tempore, conferendi faceret, impetrari non pootuit. Cum alia autem obstare visa sunt tum
non minimo impedimento fuit, bellum quod, Rex
177쪽
VITA PHILIΡΡΙRex Galliae adiicrsus Imperatorem Carolum non meditari aut moliri, sed iam mouere ocgerere ferebatur. Cognitum quoque est malevolorum quorundam Obtrectatione Opt. & Praestantiss. Principis animum ad quandam haesitationem fuisse perductum, ut
nonnihil Philippo diffideret. Ita* denegans ec plane praecidens petenti Philippo copiam sibi clementiss. fieri in Galliam veniendi, liis teras misit ad eum verbo sic oc seuere scriptas In quibus hoc potissimum mouit Philippum ec a consilio itincris Gallici deterruit, quod
ostendebatur verendum esse, ne ista proseo istione non modo nihil fructuose perficereis tur, sed ne detrimenta maiora acciperentur, re causae darentur, quibus de causis publica Germaniae quies turbaretur, tacue adeo iposius Principis quaedam negotia redderentur difficiliora. Hoc omnino periculum in se recipere ille noluit. Ita*cum magno dolore
multorum non etiam nullorum repraehenosione cum Voraro, quemadmodum Rex Vooluerat, non est profectus. Et ei literas deditabcunti, Quibus inprimis Regi gratulabatur cupiditatem sanandae Ecclesiae, non Vioalentis remediis sed vera ratione ec Rege Christianissimo, quo ipse titulo ornaretur, divigna. Qui in dissensionibus illis ita studeret virtusque partis impetus moderari ut explicata
178쪽
MELANC ATHONI s.cata doctrina Christiana atq; perpurgata, simul gloriae Christi, 5c dignitati Ecclesiastici
ordinis & tranquillitati publicae consulere. tur. Orabati ut non desisteret Rex in hanc curam cogitationem P incumbere, neq3 asperioribus scriptis aut iudicijs quorunctam sineret ue adduci, ut etiam res bonas ec EccIc-siae utiles deleri paterctur. Se quidem literis Regiis acccptis quantum potuisset conatum esse atq; contendissic, ut statim ad Rcgcm aco curreret .Quod sibi nihil esset optatius, quam Vt pro sua tenuitate aliquid opis afferre posis et Ecclesiae, quodq; in optimam spem veni soset, Postquam cognouisset eam esse pietatem ac moderationem Regis ut in commune glorite Christi consultum cuperet. Nullo vero se modo potuisse tunc itςr ingredi, propter maximas difficultates , quibus adhuc esset implicatus. Quas posset Rex cognoscere
ex Voraro cui essent notae. Quamuis autem moram quandam illae afferrent, tamen non esse animum suum ab illa profectione aueris
sum. Quod & ipsum planius 8c copiosius
expositurum Vorarum esse confideret. Atque ita Voratus dimissus Regem inuenit in belli Italici apparatu, cui postea ista res curae non fuit. Estq; deinde etiam atrocius supplicios rum saeuitia vexatum regnum Galliae. Ita
179쪽
Quidam credere si Philippus aduenisset, Multa R egi indicari demonstrarii potuisse,
quorum ignorantia causam daret, ut 5c ipse iuberet iratus abhorrentia ab ingenii ipsius naturael bonitate, re ad ea quae gererentur inhumanius, conniveret: Plurimum habitu. ram momenti existimationem de Philippo singularem, futuram liberam de magnis ocparuis disputationcm : Neque offensuram
Regem in asserenda veritate libertatem oraritionis, ac constantiam potius eum magnopeo
re dclectaturam fuisse: Qui iam inciperet inotelligere aliquid. Nisi enim ita esset, neglecturum fuisse, ut antea rem totam, θc iracun*diae suae indulgentem vindicaturum offensio oncs. Plurimum situm in eo ut audiatur inoterrogatio, oc responsio statim subhciatur. Valde autem cauendum fuisse, ne Rex cui propemodum certo promissus esset aduentus Philippi ex illa frustratione, vel opinionem conciperet leuitatis, vel suspicionem hauriis rei dissidentiae, atque ita de integro Rcaussa alienior, & in aduersantes sententiae suae asperior immitiorq; redderetur. Alii inocerto dubioq3 euentu in tam magna grauiore periculum facicndum fuisse in Rege ilIocausae conciliando, ec secretum a caeteris cum ipso colloquium instituendum nullo
modo censebant. Erant etiam qui Philippo soli,
180쪽
MELANCHTHONIS, 1 s 7 soli, committendam talem actioncm potuis. se tuto negarent. Experiebaturi iniquitaistem ille fortunae fatalem, ut minus recte tua dicaretur a nonnullis de consilio hoc ipsius. dic* deerant qui omnia in partem deteriois rem interpretarentur. In qua veluti palaris stra miscriae tam vitam illius luctatam esse scimus. Sed prudentcs ec callidi aliud actum quaesitum p existimabant, cum in ipso belli quod aduersum Caesarem Carolum gerereatur apparatu m imo, susceptas institutasq; tales tractationes cernerent, oc plarriq; inutis diam in Principem cui seruiret Philippi ope, ra, derivare vel minima ex parte oportere n5 putabant. Sic igitur illa profectio tunc reis pressis postea euanuit, & sunt in Republica ec Ecclesia ea secuta, quae, nisi quatenus ad
Phil. Melanch. aut temporum negotiorumlquar hac narratione continuanda putauimus, seriem proprie pertinent, a me iam non exisponentur. Sane Philippust Melanch. inutistus retentus est. Et aliquantisper remanendi in Saxonia animum habuit haesitantem. Amicit eius non sine cura fuere, ne quid ei tria situs accideret. Vcrum ista quasi vulnera clementissima humanitate Illustrisse. 8c Opt. Principis ipsius oc celeriter oc facile fuerunt fanata. Non duxi silentio praetereundum,