장음표시 사용
231쪽
2Ia DE PRAECIPUIS MONIAL OBLIGATIONIBUS
n. p. quod licet Sanc beas pran.6. putet dictam refecti unci iam non posse sumi adeo amplam,si sumatur hora prandii, cum non. dum incaeperit Festum , R id non habeat
Consuetudo r oppositiam tamen tenendum
est, eum hoc sit privilegium illius ieiunii,
cui hoc convenit, nota quod festum inera perit, sed q od sit accessorium L sti; ade que lapiat laetitiani fest , etsi illud nondum incaeperit: quod patet etiam ex modo celebrationis officii vigiliae . Putat idem Pasqualigus deci I 2.n. s. ex Anglas, Sancto , O Ledema posse hora prandii in die ieiunii vespertinam suis imi resectiunculam , dilato prandio in vespcrasn , idque sine alia causa , quam ob commodum ieiunantis: & probat, quia lexi i nil exigit unicam comestionem, permisissa refici iuncilla in subsidium naturae,& i tendit corporis n)acerationem mediante abstinentia : quod totum salvatur in praesenti casu , eum sic habeatur finis ieiunii. stat unica commestio cum solita refectiuncula, S inter has sollim mutetur ordo qui
est quid accidentale. ideoque non impedit, quin impleatur lex ieiunii . Addo , quod sicut Maorius , Regina
dus , O Bonacina relati a Diana pari. 3.rras .f. resol. 3q., Bostias eitatus ab eodem Diana pari. . tract. Iq. resoLIq. , non in
probabiliter docent in collatione serotina jejunii posse sumi iustulum ex aqua, & pane , aut herbis , etiam seclusa speciali indigentia: sic puto cum Sanebea supra d. et . n. a. Monialem , quae v. gr. in servire de-hc t π.ensae in die ieiunii, possie suniere aliis quid cibi , etiam per modum sustentatio. nis; quippe quae ex tune censetur inchoare prandium , postea interrumpendum ex
occasone illius servitii, illud postea absolutura; quo pacto plures illae commestiones
moraliter reputantur una; non secus ac eu
catus a prandio in die ieiunii ob aliquod negotium , potest, peracto negotio, redire ab absolvendum prandium , etiam post duas horas ut notant plures doctores apud Dianam supra re sol. 32. Immo Nasiqualigus supra deci .ia I. n. . putat posse rediri ad
coiri inuandum prandium post totum illud
tempus, quo perseverat aliquid . ratione cuius commestio moraliter eontinuari censetur r ut adsit intentio redeuoui saltem virtualis,eo quod solita quantitas cibi suinpta non sit, vel supersint in mensa fercula destinat repro eo prandio ) sic enim tempus interpositum non tollit continuationem moralem unicae comestionis ; quin addit Pasqualuus ex Sylvio sine mortali culpa posse interrumpi prandium per horam,etiam sine causa,cum sic ieiunium non laedatur graviter. Docet item Pasqualigus n.6. cum do ctis recentioribus consultis contra Gbetium
surgentem a mensa comestione non comis
pleta , & negotiis ita distent' m , ut in iis
totum diem insumat; posse inchoatam comestionem vespere complere , culII ea interruptio non sit voluntaria , adeoque secunda comestio pars, & complementum primae comestionis, quae relicta fuit imperfectat hoc enim ipso, quod conceditur coinmestio unica completa , ac sussiciens intranteriedem , ae vesperam , currit tempus , in quo licitum est edere ; ac proinde si comestio relinquitur imperficcta , ea semper compleri potest,si prius compleri non potuit,quandiu durat tempus praefinitum pro ea comestione: praeterquam q'iod cibus prima vice si impius non est sufficiens, sicque ieiunans excusabitur a ieiunio,si illud seris Vare non possit. Censet praeterea Pasqualig. decisia 3.er Molf sio posse, quem domi comedentem in die ieiunii adire domum amici ad comisplendam comestionem cum eo , sive inviis tetur ab eo, sive non; imo, & ire ad emenda alia sercula , posteaque domum redire , edere , cum tota haec interpositio temporis censeatur medium ordinatum ad complendam comestionem inchoatam , adeo que continuati υum illius: idque interp nendo totum illud tempus, quod insumitur in via , & in praeparando cibo , quem intendimus edere:siqii idem totum hoc tempus est medium ordinatum ad complendam Comestionem. ac proinde continuationem ponit stante intentione protrahendi comestionem ulterius: immo si interponatur aliquantulum temporis majus, eo quod est nece iaDiuitigod by
232쪽
necessarium, parum eurandum est, cum in moralibus parum pro nihilo reputetur . Sie Santhea cons. cap. I. d. a n. s. Gbetius v. jejunium cap. I. u.q. Tru leneb. lib. 3. decal. eap. a. dict.3. n. II., ct
alii i ustitient ieiunantem , qui plicato linteolo , proposuit nihil ultra edere, posse
si mere ex ferculis de novo appositis,eum adhuc perseveret idem prandium , cui ille accumbit; ideoque si mutato proposito, sumit de novis ferculis, moraliter loquendo. non instituat novam comestionem . sed
aliquid super addat priori, ita ut addit
mentum faciat unam comestionem cum priori, perseverante unitate prandii communis . Consentis Pasqualigus detis Iaa. inserens,ieiunantem in hoc casu a fortiori posse de novo edere ex ferculis antea appositis , quippe quae sunt pars illius prandii , imo & illius ferculi, quod inservit
prandio , sicque eorum come illo ne novo repetita si pars eiusdem comestionis . ita ut censeatur una comestio integra ex pluribus partibus .
Ghetius aptid Dianam p. I. resol. 32. contra plures alios relatos a PaRualigo supra deci Ia . n. I., docent ieiunantem a niensa surgentem animo non amplius
edendi , posse redire ad edendum , etsi prandium sit completum, si modicum tem pus intercessit , & edat de iis, quae prius fuerant apposita : sicut enim quae edit sunt pars illius prandii, quod sumpsit, non autem novum prandium; sic corum comestio est pars eomni estionis praecedentis , moraliter loquendo et quod non procederet, si novum institueret prandium , sic enim esset nova refectio. ita Pasqualigus monqns
n. . regulariter quartam partem horae , &forte etiam tertiam non iussicere , ut desinere censeatur jus redeundi ad continuanis dum prandium , nisi concurrentes circumis stantiae aliter suadeant a uti sargas a mensa iturus ad dormiendum, in quo casu statim censetur desinere dictum ius. Sie Lesilas l. . eap. 2. n. II., is manlib. tr. 8. cap. I. n. 6. , Diana Dpra ,
alii iustinent , Ieiunantem. qui a mensa recedit animo non edendi amplius, posse
ad eam redire, Ac edere, si prandium
adhue dureti probant, quia cibus interm ruptim sumitur, ita ut plures partiales sumptiones unicam faciant commestionem, sicque unitas moralis commestionis itare potest cum interruptione sumptionis;ide que debet de sumi ex unitate convivii: unde recedens a mensa , potest denuo accedere , durante eodem convivio , sine vi latione ieiunii, etsi proposuerit non amplius ederet cum enim edat de eodem prandio , censetur facere eamdem come itioncm a
An autem, θ' quomodo jejunans si extra prandium , O refectiunculam .elie bibuere , possit fumere aliquid tibi, ne potus noceat, O quidem pluries eodem die . Resp. Posse , dummodo id non fixi in fraudem ieiunii ἔ ita Sancbea supra
tur , quia hoc ipso , quod Ecclesia in die
ieiunii concedit potum per diem, cense tur, S concedere necessaria , ne potus noceat, & consequenter aliquid cibi, quomodo dicunt communiter Doctores , talem cibum non vetari, eo quod sumatur per modum naedicinae . Dixi dummodo id
non fiat in fraudem jejuniit si enim bibas
non ad sitim sedandam, sed ut possis sumo. re modicum illum cibum , εἰ is pluries sumptus pertingat ad quantitatem suis-eientem ad violandum ieiunium , vel nociuna tantum , aut altera vice , sed saepius , ita ut tandem devenias ad praedictam quantitatem sufficientem , violas ieiunium; tunc autem censeri potest abesse fraudem . quando vere moveris ad bibendum ex siti. Consentit Pasqualig. supra deeis. II9. notans n. 6. modicum cibiim , qui sumi potest , ne potus noceat, regulariter dici posse illum , qui est infra unciam , cum talis quantitas sit valde exigua , dc sufficiat
ne potus noceat: addensque n. 6. modicum
illum cibum s .imi posse a bibente , etsi
credat potum sine eo non nociturum , si mane bibat, cum stomachus sit vacuus , adeoque ei sem per potus noceat L nouitem, si post prandium bibat, & eertu siese, attenta sua complexione , non passa- ruri
233쪽
a I 4 PRAECIPUIs MONIAL. OBLIGATIONIBUS
rlim nocumentum ex pt. tu ; quod non
procedit, si probabiliter timet nocumentum , aut de hoc dubiteti cum tune stet in possessione sui iuris ad sumendum, quamquam cum materia sit parva , S potus solus stomacho non conferat , putat Pasqualius nemini injiciendum scrupulum peccati gravis, si sumat exiguum
Addit Pasqualius decis I 36., uvam recentem posse sumi die ieiunii,quoties libuerit , non secus ac sumi potuit vinum , cum succus uvae in sua substantia sit vinum , habeatquae rationem potus , quippe qui exprimitur ex acinis , dum uva dentibus conteritur , R in ore acquirit rationem potabilis , sicque in stomachum transimittitur per modum potus. Sed mihi non placet haee doctrina , & videtur adversari
illi doctrinae , quam idem P qualigus
decis. I. I. n. 2. admittit, ut communem,
videlicet ea , quae habent rationem cibi, solvere ieiunium , S si sumantur modo potabili, ut potus lactis i hinc inferens n. 3. potionem cocho latae frangere ieiunium , etsi sumatur per modum potionis, eo quod illa ex natura sua sit cibus maxime nil tritivus e ita ut unica eius uncia sufficienter nutriat per horas a'. absque ulla corporis debilitationer si quidem ex communi illa doctrina contra Pasquaistum aris gui potest i quae habent rationem cibi, frangunt ieiunium, etsi sumantur per modum potabilis; at uva , cuius succus solum in ore dentibus exprimitur e cortice , habet rationem cibi, & quidem maxime nutritivi, etsi detur eam sumi modo
potabili; ergo illius sumptio frangit ieiunium i dixi , etsi detur illam fumi modo
potabili, quia secundum communem mois dum loquendi, ac moralem hominum existimationem non dicitur bibere, qui sumit uvam recentem, eiusque suceiim dentibus intra os exprimit, etsi dictum succum vere iam expressum, transmittat in stomachum , sed dicitur edere uvam , adeoque
necari potest in hoc casu sumi uvam modo potabili; quo modo dicitur sumi,quando intra vas aliquod exprimitur succus Quae, M sic expressus sumitur et sic enim dicitur sumi uva modo potabili, cum verest m. stum , ct habeat rationem potus a Sctu ne concedo per sumptionem uvae re centis non violari ieiunium Ecclesiasticum, cum talis sumptio sit potus , & potus non frangit ieiunium Ecclesiasticum , ut omnes concedunt: & quidem , quod uva sit maxime nutritiva , patet experientia Rusticorum, qui in Autumno ex usu uvae valde pingues apparent.
Quod si hae occasione quaeras r Aa prohibitus vesci carnibus ex lege jejunii, aut alio titulo prohibeatur adhibere est ma a puro carnium jusculo ς aut emplasmae carne contusa, vel eontrita apposita umbilico , non quidem ad medicinam , sed ad carnem in legis fraudem mulcendam , hinque lasciviam foetendam , cum Decus et mate immissus nutriat, O idem praestet emplastrum umbil co appositum vi ea loris naturalis, O saeuitatis attractricis pari bus insita aliquid per poros exugens , quod intromissum potest excoqui. em demum con verti in sanguinem , unde sit nutritio , etsi exigua , sicut exigua est materia , qua attrabitur , via per quam subit. Resp. Raynald. in stylita missico par. T.
n.9. Uerius ella , quod in casu proposito vetitus est usus elysmatum , ae emplastri concedens tamen n. i I. quod spectat ad emplastrum in ateriae pa citatem, q ae inde sugitur,valde tenuare peccatum, ita ut vix posset s nicere ad peceatum mortale Assertionem probat, tum q ia sic copiosa materia vetita apponi potest, maxime per iterationem , ac frequentationem , S po test contra veniri fini legis praescribentis ciborum delectum , cum inde possit incendi corporis lascivia , concalefacta carne per talo nutrimentum t tum quia licet lex Ecclesiastica de ei borum delectu , spectato
verborum cortice , vel et solum usta certorum ciborum , quem Doctores vocant manducationem; tamen spectato fine legis sub iis verbis aeque vetatur omne nutri mentum ex materia vetita, sive ingeret-tur per o , sive alia via , ita ut usus clymatis ac emplastri ex earnibus dici possit aequivalens comestio carnium e maxime cum Canones solum mandent jejunium, re Docto
234쪽
Doctores interpretantes legem ieiunii de & incentiva libidinum praecise per mandu-
commestone quippe per quam ieiunium cationem admotar tum quia in praesenti ea in ordinarie solvitur non excludunt , nec su non procedit,quod qui facit in fraudem possunt excludere silmptionem cuiusvis legis non minus delinquit, quarn si legem alterius aeque concitantis petulantiam cor- directe violet , etsi salvis verbis legis eius poris, quam Ecclesia intendit fraeuare lege sensum circumveniat, L contra legem st iciunii . de legib cum fiat , quod ea noluit fieri , Verum mihi non probatur haee do- licet , attento cortice verborum extimo, ctrina , putoque sustinendam esse opposi- id non vetuerit di si quidem tunc solum fit tam , quam ipsemet Flaynaudi non negat in fraudem leg:s , quando ex tali facto esse probabilem , dum ait suam esse verio- provenit ess,ctus vetitus a lege , adeoquerem. Ducor; tum quiae finis legis non ipsum factum Uetitum censeretur , utpote
cadit sub legem , quippe quae dirigit qui- causans effectum a lege vetitum c ut si dem ad finem, sed non est de fine i ut pluries in die jeiunii capias cibum in quanos endit Avila d. II. de lex. n. 77 S. nom. litate parva , de se non frangente ieiu- Chetan. sicqtre corruit primum funda- niuni r tunc enim fieret fraus legi ieiunii, mentum R.rynaud. : tum quia ubi agitur quatenus esto qυaelibet e dictis comestio de obligatione ina ponenda ,stricta fieri de- nibus seorsim non auferat effectum a legebet interpretatio , Si v. interpretatio a. l. intentum, ob parvitatem materiae, o tunc squid quid adstringendae de verb. obtig. ; tamen simul auferunt; ideoque Ecclesia adeoque lex prohibens comestionem caris hoc ipIb , quod intendit macerationemnium intelligenda est de comestione sim- corporis per cibi subtractionem , itempliciter dicta , non autem de aequivalenti; praesumitur vetare concursum plurium it
cum tamen Doctores de ieiunii obligatio- larum comestionum parvarum in eodem ne loquentes dicant, eam tblum cadere in die, tanqi iam causam obstantem esse tui manducationem, & is tantum dicatur intento):quod utique in praesenti casu non manducare, qui ore haurit nutrimentum: procedit, in quo cum non vetetur potus
tum quia , quod succus per clysma inie- in quavis quantitate ad sedandam sitim , eius , aut emplastro attractus nutriat est nec vetatur essectus hinc causatus , id est per accidens. uec a lege attenditur ; quo- nutritio, ac sedatio inediae; ac proinde modo potus vini licet nutriat , non -- licet potus adhibeatur in hunc finem , non latur in ieiunio de communi sententia D sit fraus legi, cum non adhibeatur, utetorum ; idque etsi sumatur in fraudem ad impediti vus effectus intenti a lege i si enim sedandam inediam , ac tamen , ut docent impediret, esset vetitus etiam in Ordine P aflualigus de jejunio deeis. 1i7. O i 8. ad sedandam sitim sicut est vetitus potus Doctoribus relatis, aliique viri graves; lactis etiam ad refrigerandum , ac extin- inde suadetur , quod Ecesesia non vetat gliendam sitim, cum impediat effectum potum , adeoque nec nutrimentum ex eo intentum a lege ieiunii ) quare lex ieiunii provenientem c sicut vetat nutritionem intendit solum vetare nutritionem pro Ue- ex cibo capto, eo quod cibus sit vetitus) nientem ex cibo, & sedationem inediae fcque intendens nutritionem, provenien- per modum cibi, quem solum prohibet , . tem ex potu vini, non Violat legem ie- ac proinde,cum in isto casu intendatur so-iunii, eum eam intendat solum ut pro- tum sedatio inediae per potum, non convenientem ex actu licito, id est ex potu travenitur menti Ecclesiae. indicentis Ie- vini i quod est sienum , mentem Ecclesiae iunium ..praescribentis delectum ciborum noto spe- Sicut ergo I snaud. supra n. . con-ctare quemcumque usum rei idoneae ad cedit ieiunium praescriptum ad Eiicharisti. irritandam carnem c id quod constat fieri cam communionem non violari, assi impio
a vino largius hausto , ac puro , sed sO- clysinate e carnium iusculo, aliove quovis tum spectasse curam caraia per esculenta , succo, licet apto ad nutriendum c quod latra
235쪽
216 DE PRAECIPUIS MONIAL OBLIGATIONIBUs
late probat Raynodus n. 3. cum praescriptio dicti ieiunii solum spectet revere nistiam debitam Corpori Christi , ct refera
tur ad cavendam praegravationem corporis i se videtur dicendum,us um clysmatis e puro iustulo carnium, ac emplastri e carnibus contusis non vetari per legem vetantem e sum carnium , etsi haec adhibeantur non in medicinam quo pacto etiam Flay- raudus n. Iq. nobiscum sentit, etsi motb snon sit tantus,ut pO Iet excusare a ieiunio sed ad curandam cuticulam , carnisque lasciviam fovendam ; idque ob rationes superius allatas , ex quibus etiam destruuniatur fundamenta, quae pro se assert
Quod vero addit n. I Carthusanum facere contra statutum prohibens carnium usum , etiam in mortis periculo, si in morbo periculoso utatur clysmate e carnii miusculo , aut enipla tiro e carnibus contusis ad curandum moibum c cum id in simili e 1-su concedat de quocumque alio aegroto ,
qui non sit Carthusianiis ) mihi non placet , sicut nec placet ratio, quam adducit pro sua sententia , dicens, Carthusiani longe aliam esse rationem , cum ille vi legis privatae amoveat a se facultatem utendi talibus remediis ad cuiusvis morbi sublevationem, nec nisi omni alio cibo deficiente a mere possit praefata clysmata , aut emplastra ex pura carne, etsi paulo post subdat. Ilaynaud. non esse quod Carthusa ni scrupolo tangantur de pauxillis earn iis bus , quae in certis medicamentis adhibenis tur admixtae aliis materiis, adeoque transmutantur, ut sicut carnis nomen abiiciunt, sic, δέ pristinam carnis naturam Exuere videantur r nam de minimis non eurat praetor ; de ius obligans ad carnium abstinentiani non censetur in dii et um cum extensi ne ad tales materias.
Nihi, inquam , non placet, qllod Ioeo citato addit Flaynaudus , & facile videtur posse confutari ex verbis ipsius mei statuti in ordine Carthusiano de abstinentia carnium , editi anno I y82. , & a me relati tract. s. cap. . , quod se habet i Omnem esum , es' sumptionem caris Pium , o mutum quacumque ex carnibus
quomodolibet eonstant, sive per modum ciabi , sive per modum potionis , aut sorbitionis fumantur, a nostro pro omo abjecimus:& infra : Statuimus, ut quicumque ordinis nostra professus hujus tam laudabilis insitutionis transgressor extiterit, carnes videlicet comedendo, & alicui personae ordinis ministrando, vel ministrantibus consentiendo , vel non prohibendo , cum p terit prohibere dcc. Ubi noto, quod, cumstat litiam hoc non prohibeat quemcumque usum carnium , sed solum illarum, qui si per modum cibi , aut potionis, aut sorbitionis , de sub his non comprehendantur assumptiones clysmatis, aut emplastri uxpura carne , non video, quo modo
naudus dicat, Carthusianum vi legis privatae amovere a se facultatem utendi talibus remediis ad cuiusvis morbi sublevationem ; eum sub relato statuto Ordinis
Carthusiani non extet quod ego sciam
ulla alia lex , quae vetet usum praefatorum remediorum, nec ab ipso I saaudo affera tur . qui tamen dubuisset illam afferre , si extaret: Cum ergo Carthusiantis nulla lege peculiari prohibeatur uti clusinate,ati templa tiro ex pura carne , & alias Raynaudiιs usum talium remediorum concedat cui
cumque alii in die ieiunii, debet thoe idem
eoneedere & Carthusiano, cum sit eadem
ratio de ipso, ae de illis, S ubi militat
eadem ratio , militare debeat item eadem
Imo puto Carthusianum non facere contra ita tritum superius adductum, si clysema , aut emplastruin ex pura carne aisu meret ad curandam cuticulam i cum vi dicti statuti solum prohibeatur uti carnibus
per modum cibi, aut potionis, aut sorbitionis , se sub his non contineatur assuruptio cly natis, aut emplastri ex pura car ne ; aliasque lex etiam favorabilis antiu e, si sit obligatoria, & consequenter odiosa, non debeat ampliari ultra propriam Verborum significationem , ut probat Sau-ebea lib. Io. de Matrim. d. q. n.3. Qtiae res II. An Moniales teneantuν
observare Festa praescripta ab Ordinario
236쪽
rridentini θδ.as. de regul. c. I. , quod sic habeti Censurae,'interdimi, nedum a S de Apostolica emanata . sed etiam ab Ord nariis promulgata modante Episcopo a Re. eularibus is eorum Ecclesiis publiceηtur , atque serventur. Ubi notandum . quod licet in isto decreto non fiat mentio e1pre Lia de Monialibus, eae tamen in illo cominorehenduntur iub nomine Regularium, quod est commune tam Monialibus , quam
vitis Religiosit. an autem Moniales possint die festo
exercere se in faciendis reca maturis ad Qtia sanda in otiositatem.
ν- ωθ. At millam, Arorium. Vil-ulobum , Io. de la Crur . sa , Marchantium, Sylvestrum . ue Ghilinum relatos a
Diana part.6. tract.6. resol. I s. sustinere partem affirmantem ob rationes adductas
ab ipso Diana; quin nee omnino ab iis di Lιentit sancheae lib. s. cons. c. a d. I 8. v. 3. quatenus afferens opinionem contrariam eme veriorem , indieat sententiam horum doctorum non esse improbabilem. Certes haec doctrina admittatur de puellis quin modo admittunt citati DD. ), & admitti
poterit respectu Monialium,praesertiin iuniorum,quae dissicilius sciunt vitare otium. Quod autem dicunt praefati Doctores de reca maturis, admittent etiam de thecis exserico confectis, eum cera sancta collo gesta ri solitis , aliisque similibus rebus devotionis , qua de re Pasqualeas decisi 8. Quaeres I . Moniales in diebus rotationum , ae 'ubilaei iatra proprium M uasterium teneantur facere processiones ab
Ecclesia praescriptas , O quo genere obligationis .
3 o. I p. inod quidem spectat ad
Monialium communitatem, seu Conventum , id debere colligi ex communi ipsa. rum Montalium sensu , & conceptu et proportionaliter, ut dicit Sanchea lib. 6. mois Fal. c.q. n. 27. ad dignoscenda in quantitatem obligationis huius , aut illius regulae multum conserre communem existimatio isnem Religiosorum , coni munenaque senissum , ac iudicium illorum , quibus incum-hit regularum observatio, sic. aut sie illas accipientium, ac intelligent Iume puto au tem Moniales existimare consuetudinem faciendi dictas processiones esse solum ex devotione, adeoque a toto Monasterio illas possie omitti absque peccato mortali , quod si eae de hoe dubitent, id debent conis
jicere ex quatuor coniecturis relatis a Bonacina diu. I. de leg. qu. . pari. ult. 6, 3. n.2I. ἔ nimirum consuetudinem praesumi inductam tanquata Obligatoriam , si buperior puniat, aut arguat aliter facientes.
si populus graviter scandalizetur ob vio lationem dictae eo suetudinis, si materia& obligatio illius multum conterant ad bonum commune, si denique eonsuetudo sit maioris partis illius communitatis. Mod vero spectat ad praesentem obligationem respectu singularum Montalium , puto illam non esse maiorem ea , qua hic qu.6. diximus singulas Moniales teneri ad aui
stentiam chori, & consequenter non excedere eulpam veni lem . Quaeres I S. Au , O' quomodo Moniates teneantur solvere debita realia contracta
sive ante ingressum uligionis , sive pes . 3I. Re . Distinguendo,vel debita sunt
contracta ante professionem , & haec debebant solvi a Moniali ante emistionem professionis,si erat solvendo,& si non solvit , peccavit quidem reddendo se impotentem ad solvendum ; modo tamen excusatur ratione impotentiae , quatenus per professionem facta est incapax aeq irendi bona propria, ex quibus solvat, quod bene notavit Sanebee lib. . morat. c. s. n. q. addens,cum sit medium extraordinarium .ae dissicile eo gi aequirere bona in Religio isne ad solvendum ereditoribus, Monialem in praesenti casu non teneri manibus suis laborare ad acquirendum unde solvat aes alienum , nec Superiorem teneri ei dare licentiam sic laboranditquae ratio eum pro cedat etiam quoad petendam eleemosynam a parentibus, ut consag 1 in eis ad effectum satisfaciendi creditoribus , neque ad ho ipsa tenebitur . Ρulo tamen , quod si Monialis habeat peculium eius usibus concessum tenetur ex eo solvere debitat eum Sauchea lib. 8. morat. ζ.9. n. 38. er Molin. ,
237쪽
re damnum iniuste illatum, cum restituendo fuerit,sc quidem modo possibili;& alias Nonialis sit restituendo eo ipsis, quod habui peculium eius iisibus permissum,ut patet i intellige, nisi id ei prohibeatur a Superiore, ut de facto prohiberi potest,teste
tubez βρυ η. I I 3. ubi supponit, Superiorem non teneri concedere Religioso subdito licentiam expendendi proprium peculium in solvendo aere alieno , 8ζ concessam posse auferre, eum peculium sit M nasterii, & Monasterium non teneatur il Iud expendere in resarei endo damno perfuit m Religiosum illato ; qui proinde Religiosus eatenus tenebitur solvere creditoribus ex suo peculio, quatenus libera illius administratio ei permittitur. Quod autem dixi de peculio, procedit etiam de donatione , aut eleemosyna factis Montali, si hae usibus illius permittantur ἔ nempe eas debere expendi a Moniali, in solvendis debitis, de his enim milita adem Tatio, ut patet. Vel debita contracta sunt a Moniali post professionem,& haec ea te netur solvere eo solum modo, quo diximus , illam post emissim professionem e veri luere debita contracta ante illam , videlicet, implicando ad talem effectum peculium ipsi libere concessum, vel etiam donationem aliquam liberae dispositioni illius relictam a Superiore , ita ut illam in sumere possit in usibus licitis, non autem laborando , aut procurando eleemos' nas dile. idque ob rationes supra allatas, quae militant etiam in hoc casu . Nec obsat, quod Sanebee supra m38. ait, Religiosum teneri damnum culpabiliter illatum resarcire modo possibili. nam explicari debet, illa in loqui de mediis ordinariis, non autem extraordinariis . oea autem Monasterium teneatur Diasere debita a Moniali em acta sive ante
IUθ. Loquendo debitis eontractis
ante professionem teneri Monasterium ea solvere ex bonis , quae ratione Monialis ei obvenerunt, aut obvenient in futurum c non tamen supra vires dictorum bono
rum & ratio est , quod cum per profensonem Religiosam non derogetur iuricreditorum , sicut Monialis tenebatur an te professionem ex bonis illis solvere creaditoribus, sic tenetur Monasterium succedens in ea bona et quo pacto ait Sancheat. 7. moralium Q 3 I. , regulam illam , quidquid acquirit Monachus, acquirit Monasterio i intelligi debere , sist Religiosus
aere alieno gravatus sit admissus ad professionem ; tunc enim non Monalterio, sed creditoribus acquirit, quidquid arte , industria , donatione , aut haereditate coma parat . Loquendo vero de debitis contra et is post Orofessionem, haec solvi non de bent a Monasterio , nisi ea contracta sunt ex legitima Superioris licentia, aut Mona: erium inde sit factum locupletius ς tune enim tenebitur quoad eam partem, ut advertit Sanebee n.'. J , Ac ratio est , quod personae delictum non est convertendum in Ecelesiae damnum c. .se Episcopi i6. qu.6., quae ratio item probat, Monasterium non teneri restit:iere mutuum pecuniarum a Religioso acceptum cum licentia surrioris, sed sine consensu capituli , si Superior non poterat disponere de tanta sumia sine dicto conseiis i , sicque in concedenda ea licentia exeessit limites suae potestatis; quod advertit etiam San
Addo hie obiter ex cardinali de Luges d. 3. de just. n. I a. pro se citante Bameet , ubellum, L er, Salis. STum, O Di nam, recipientem a Moniali ad .isis illieitos , non teneri sammam acceptam resti
tuere , si Monialis, quae dedit , habeat fi cultatem plenam , ac liberam expendendi dictam summam pro libito ς cum praelatus
dans talem iacultatem non censeatur limitasse illam ad usus honestos, sed potius abstulisse pro parte sua totum impedime
tum, ut usus ille non esset contra votum
paupertatis ex defectu lieentiae , etsi maneat turpitudo ex alio capite. Qiod si II nialis potuit dare dictam summam i ergo& ille alius potuit illam recipere , & potest eam retinere. Praeterquam quod , uenotat idem Card. n. I 63. etsi donatio illa.
ab initio fuisset nulla ob malum titulum , postea tamen Monialis . si alias habet licentiam danssi illam summata ad usus lici-
238쪽
oi . mutato an mo potest illam donare nae est sub mortali, si delictum super quod
illi ei de ii personae alio titulo honesto, v.P ea dubet cadere, sit grave , cum sie male quia pauper est, vel ex gratitudine r ad ria obligationis sit gravis , de finis in ea quim donationem licitam lassicientem ha- intentus sit gravissimus . Seeus si materia het licentiam. Nee Obstat, quod Praelatus correptionis sit peccatum veniale, tunc est administrator bonorum Monasterii. enim haec obligatio non adstringit sub moria
ideoque non potest dare licentiam , di ad tali, quidquid di eant aliqui apud Ost amosus illi ei tos expendendi , cum id jure Palaum tract.6. d. 3. p.3. n. I. quorum prohibeatura id enim procedit, quando doctrinam puto solum procedere de iis, inde damnifieatur mona sterium, quod non qui babent curam aliorum , quales sunt Suia militat regulariter in praesenti casu , in periores Reffularium utriusque sexus i litquo Monialis potest libere insumere illam enim teste Sambre lib. I. morat. α6. n. Isummam , adeoque sine utilitate Monaste- Peccant mortaliter, si permittant frequen-rii, etsi de facto illam expendat ad usus ter violari regulas ordinis, obligantes illicitos. solum ad veniale a quippe qui ex officio te-Quaeres I 6. qualiter Monia. nentur curare bonum progressiim religio Ies teneantur ad correctionem fraternam nis , qui ex dicta permissione non mediois proximorum . ' cre damnum patereturi quod docet etiam 31. 3 6ρ. Teneri: Cum praeceptum Valdus v.Praelatus n. II. monen . non e
hie de re latum a Christo Matth. I 8. Si mirum Superiores in isto casu precare petrauerit in te frater tuus , corripe eum et mortaliter , cum subditi in violatione reis afficiat omnes .& singulos fideles, & con- gularum peccent solum venialiter ; nam sequenter etiam Moniales, si quidem con- etiam custos vineae, si videns in tredientes currant debitae circumstantiae ; nimirum , vineam seorsin, ut singuli racemum unum, quod eerto constet de peccato Proximi, aut alium asportent, oc non impediat, ct probabile credatur illum non resipuisse, c cum ex ossicio teneatur impedire ) moris quod subsit spes fructus ex correctione, taliter peccat ob damnum notabile illatum quod non adsit alius aeque idoneus , qui Vineae , iis solum venialiter peccantibus et correpturus credatur, α quod locus, sc&evenit in casu nostro, ut eonsideran tempuς , aliae qLes miles circumstantiae Iu- ti constabit. Et hanc doctrinam bene deis dicio prudentis viri suadeant correptio- bent Confessarii inculcare Superiorissis rem profuturam. Quae circumstantiae cum Montalium , ut ex hine excitentur ad reis
rato omnes concurrant, raro item evenit, gularum Obser Uantiam procurandam i etsi
quod praeceptum correptionis obliget, interdum Superiori sta excusentur sive ob praesertim homines vulgares , ac minoris in advertentiam, sive ex bona fide , sive
authoritatis, ut ait Valentia ιH. d. Σ.qu. IO. quia non sperant fructum ex admonitione, p. a. & confirmat Granadu in a.Σ-tram Ia. immo timent maiora mala inde eventura id. I. controv.3. n.6., modens , non facile quae interdum erunt magnae consolationiseledendum esse,ii moratos praeiertim viros Superiorissis timoratis, ideoque opporis peceare mortaliter ob omissionem corre- tune iis suggerenda erant a Confessariis ptionis fraternaei cum Praecepta charita- maeres II. . G, quo modo teneanistis non ita stricte obligent, adeoque omit- tW Moniates Deere eleemosynas ex proveniatentem eorripere ex quadam tepiditate, tibus Monasterii redundantibas . aut smili affrctu . non autem ex intenti.- 3 3. Quod quamvis Sanchez. Emanue me, aut proposit nequaquam peccare mor 'Hieronymus udriquee, O Sotus apud taliter, nisi damnum spirituale Proximi ex Dianam p. . tracta. resol. 33. doceant, si-tili omissione proveniens esset tale, ut Cut Epistopi tenentur arctissime praecepto graviter imputaretur omittenti corre- eleemosynae, sic debent Monasteria Reiaptionem . gularium, in quibus proventus redundanti obligatio autem eorreptionis frater- α mi ictu η. 283. dicat, Abba
239쪽
aro DE PRAECIPUIs MONIAL OBLIGATIONI Aus
tem , vel aut horitate simili praeditum in domo,& familia religiosa non modo posse facere eleemosynam , sed etiam teneri , qt idq iid luperest ultra ii cessitates Monasterii . et orare in pias causas c respiciendo tamen necessitates Monasterii etiam futuras , quae probabiliter pons i 't occurrere) idque ex intentione fidelium , qui bona sua elargiti sunt Regularium Monasteriis, non ut ii divites efficerentur , cum profiteantur paupertatem, sed tantum , iit sustentarentur, & quae supersunt in alios pauperes erogarent rQxiam vis , inquam, Doctores sie disserant circa praesentem q aestionem ς mihi tamen magis placet, quod ait Suarea tom. de
lib. 2. cap. 26. n. 13. nimirum regulariter non esse necessiarium , nec
conveniens, Praelatos Regulari in omnes superabundantes redditus dare in eleemosynam , etsi interdum possit esse laudabile , imo & aliquando praeceptum t hoc enim pendet ex necessi tat ibus Proximorum hie , & nune occurrentibus; nam si hae sint extremae , non solum superflua , sed etiam aliqua ex necessariis dari debent, habita ratione aliorum , qui solent concurrere ad sublevandam talem necessitatem l si vero necessitas sit gravis , omnia superfl a dari debent , nisi ex aliorum Concursu minuatur necessitast quod si necessitates sint eommunes, licet tunc aliis quid dari debeat ex superfluis ob bonum exemplum , dare tamen omnia non est necessari: m ; immo nec in Praelato religio. so esset consilium t sicque regulariter loquendo non est in eius potestate id facere, eum melius sit, si commode potest, augere , ac perficere ipsum Monasterium, sive quoad pertinentia ad cultum divinum, aut habitationem , sive quoad perpetuos
redditus, quibus plures religiosi ali posisnt, quod cedit in maius Dei obsequium,
quam abundans eleemosyna in communibus necessitat bos , ut advertit Navarras comm. 3. de re ut. n. 7. ex quibus habent
Coris inrii Monialium quid respondered beant superioris iis ipsos in specie inis terrogantibus de obligatione , quam habent faeiendi eleemosynas ex bonis eommunibus Monasterii , cui eae praeo
Quod autem spectat ad Moniales par
ticulares i hae non tenentur facere eleemosynam , regulariter lo quendo , ct ιna'
nihil habeant proprii, ex quo illam faciant i & ex illis ipsis bonis, q iae iis eo
ceduntur ad usum , sine licentia Superioris , saltem tacita , ac interpretativa donare non possint i possunt tamen eleemois synam facere in pluribus easibus relatis a Sanebea lux . morat. cap. I9. n.69. usique ad roo. inclusive . qui n.9s. e pressis no biscum sentit, probatque suam assertionem tum ex capit. eum M Monante Wium de statu Monacbi,, eapit. non dicatis l. r. qu. I. t m quia religiosus non habet neque domi innium , neque ullam bonorum administraiationem , sed solum usum facti; ideo iue si
absque licentia faceret eleeinosynam, peccaret contra votum paupertatis, utpote
exercens actum dominii. Monialis ergo , cui absque ulla restrictione concessa sunt aliqua bona ad usum suum . ae dispositi nem , potest facere eleemos unas , & alias donationes religiosum statum decentes ex licentia saltem tacita Superioris , ut nota
quod quam vis Superior interdicat Religiosis subditis largiri eleemosynas, non
videtur interdicere moderatas , sed tantum videtur velle , ne modum excedant a sicut de uxore , cui vir interdicit eleemosynas, asserunt communiter Doctores, quod notat etiam Udriquea to, a. art. 2. addens, Superiori expresse vetanti etiam eleemosynas moderatas obediendum
Porro ad cognoscendum, utrum eleemosyna facienda hie & nunc a Moniali censeri debeat moderata nec ne et habenda est ratio tum facultatum Monasterii, tum peeulii eoneessi ad usum Monialis . tum operis pii, in quo implicanda est eleemosyna , tum necessitatis , cui per iulam consulendum est , tum aliarum simi lium circumstantiarum , quae hic , & nune concurrunt; si enim Monasterium sit vati de dives, Monialis habeat pingue pecu
240쪽
honorem , immo in bonum non vulgare siusniet Monasterii, tunc maior eleemo bila dari poterit a Moniali de licentia S perioris . aut saltem Praelati Monalteriit ex quo patet in contingentia facti me b ne respondisse, Moniales cuiusdam ΜOnais sterii potuisse convenire inter se , ut expccuniis ipsarum usui permissis constituerent dotem euidam puellae inopi inter ipsas admittendae ad Religionem , quae
maxime necessaria erat bono communi
Monasterii. Dixi aut fallem Praelati M nasteriit ut indiearem, Moniales de licenistia proprii Praelati posse maiorem summam elargiri ex bonis ipsis concessis tit lo eleemosynae, aut donationis , quam delicentia solius Superiori ita Monasterii, cum quoad hoc maior potestas supponatur in Praelato, cui subest etiam ipta Superiorissa , quam sit in Superioris 1 ; quod pro praxi est bene advertendum , licet id
non approbet Santhea n,qa. dicens , quods consuetudine , aut italoto ordinis , aut praecepto Superioris mediati quoad hoc non sit restricta facultas immediati Superioris, non est cur ad certam sim mam arctetur . & ad maiorem adiri debeat Pr vincialis , sed qualiscumque est Superior potest concedere licentiam ad quantitatem moderatam arbitrio prudentis viri elargiendam,id colligentis ex quantitate redindituum, ac nucessitate pasiperum et ita Samebee ex Molina tom.a. dist. 266. column. a. Quaeres I 8. Aa, quo modo M niales teneantur denuneiare essarium
sollicitantem ad turpia , si forte quod
Deus avertat) in Sacramento poenitentia id contingat.
3 q. Resp. Teneri, eum Gregor. XV. in sua Constit. 2Misersi Dominici gregis, edita anno I 6aa. 3o. Augusti, Onus d
nuneiandi Consessarium sollieitantem ad turpia imponat personis modo dicto sollicitatis , quaecumque illa siui, di sub hae
elausula generalissima comprehendantur etiam Moniales . Tenentur autem denunciare, sive sollicitatio fiat in actu Confe scinis sacramentalis , sive ante , sive post
Immediate , vel etiam occasione prAten
sae Consessionis, sive id fiae extra occasionem Confessionis , sed in confessionario, aut in loco quocumque , ubi consessiones saeramentales audiuntur, seu electo ad audiendas confessiones siquidem Confessarius ibi simulet audire confessionem 3 sive id ad eommittenda turpia cum ipso sollicitante , sive eum aliis . Denunciatio autem haec , etsi cumulative fieri possit tum ordinario , tum Inquisitori .
quod spectat ad Moniales a regularit et
videtur commodius fieri posse ordinario, seu Vicario eius generali, sub alio praetextu ad Monasterium accito, aut acce-
denti; sie enim suavior , & minus gravis fiet de nunciatio, quam si ad talem essectum ad Woeandus esset Inquisitor . modsi Monialis induet nequeat ad faciendam hane denunciationem per se ipsam, posset Ordinarius eoncedere Confessiario , ad quem tunc accedit Monialis, ut ipse excipiat denunciationem per scripturam iura tam ab ipsamet Moniali coniectam , eam que ordinario statim tradat; idque ex de creto Sacrae Congregationis S. officii Urbis de mandato Urbani VIII. die a 3. Septembris iis et . edito, quod refert 2 atd. v. O UUA AI., addens , eamdem Sacram Congregationem statuisse , quod , si poenitens sollicitata adhuc de nunciare recu. sit, tunc ad Papam tota res deferri deinbet , eiusque respoasuta omino implev