장음표시 사용
171쪽
16 NOR OCT. ER MENS MART. A. MDCCLXLI ILfatorum, sed ab Iove sese coram a palam rapertus eis quas
quin inter aras etc. Martius autem interpungit demum
post reperiuris. Et recte quidem. Si enim quisque doctorum hominum suo sensu velit interpungere, veremur ut multa clarissima veterum loca, obscurentur data opera. si hoc Criticum agere, ubi profecto non est opus Quod e cogitat qui ingenio valet, non propterea verum eae neque certe hic locus medica critici manu indiget. 'ag. Io cum in loco Cicer. p. 3, Io optimi Codes legant iuvat hanc lectionem praeserendam arbitramur. Pag. 32 I. Opimum de vestibus dici, nobis saltem non innotuit, id si docuisset
noster, omnino eum in emendando Nepote. Datam. e. 3. queremur; nam opimum et optimum permutari a librariis do. eet Drahenboreh. ad Livium. Pag. 326 ex oreativa apud Donati ad Terenti Andri 3, 2 6 facit noster eonee ma vehemens medela. Ῥag. 397. in Sueti Caes. legere vult ex eodbo quodam prorogaretur, quam lectionem rivi habent omnes paene SS. et Edd. apud Burmannum; quare non erat pro nova venditanda haec emendatio. Pag. 4os emendatione nostri non eget locus Charisii Institi Gramm. lib. l. Qιanis articula pro se poni Formianus et Funda-xius et Varro scae docent, quae vox a Grammaticis quam
saepissime omittitur aliique multi faciunt ete. ag. 483 in loco Terent Scauri de Orthographia, ubi noster legit Qui transfribunt tabular, non describunt, id est disribuuri quid significet vox distribuunt, quam hic intrudit, non intelligimus Pag q9o Gellii emendatio et pag. sos Plauti,no strum nonnunquam audacem esse criticum docent. Iam
multi esse deberemus in laudando V. Cl. sed eum nostra thus sorte sublestae fidei esse videri possit, nosque ipsi vere amur ne erudito lectori de libello tam parvae molis nimia iam dixisse putemur, cessamus.
172쪽
CICERONIS VEL INCERTI AUCTORIS RH inrisorum ad Herennim L. IV. et de Inventione L. ILcum noris integris ambiri, Ursm V uteri, aci onovit, et excerptis ritorum, Lecti MF. et ineditis animadversionibus Io GEORGII ALVII, additis sus em D. Mich. Bruti, et ineritis notis Fr Oudendorpii, curante Petro Burmanno Secundo. Lugd. Bat. 176 I. apud Lucii annos, Alph. a. pl. 2. ii Ecce aliud donum literarium, quo Cel Bu annus Ciceronis amantes, et Graevianae inprimis eruditionis sautores sibi obstrinxit. Nam cum selici quodam casu inciderit in schedas Graevianas, quibus notae in Libros a d H remum, et partem L. I de div continerentur absolutae et ad prelum paratae, siciendum sibi putavit, ut ceteris Graevi nae editionis Tomis, protractum e tenebris et sordibus veluti fratrem adiungeret. In quo dolituri prosecto sunt, cum eum parum integrum videbunt, sive quod truncatus est, amus aliquo casu quibusdam, sive imperfectus a patre relictus, quod propius fidem est. Nam praefatio Graeviana ad solos libros ad Herennium pertinet, et fortasse tantum Pagmentum es praefationis, initii sorma arguente, et fine. Nostrum es, breviter de Graevianis dicere, deinde de curisau mannianis, quibus imperfectum opus absolvere tentavit. In libris his Gramius sex s. in his Erfurtensi se usum profitetur, et praeter ceteras, editione antiquissun a I 478.
173쪽
De eris in textu eonstituendo nihil attinet dicere eum satis nota sit eius modestia diligentia et legantia. Delectum
notarum alienarum fecit eodem, quo in aliis Tomis, modo. Textus sormatus est pariter ut in abis partibus, maxime ad Vulorianum exemptus a IITI. Nam et hic ab eo intem dum discedere comulium diit, usuriensis inprimis Codicis ductu. Notas dedit, ut in aliis, non nimis multas, nec verbosas, aut lectionis copiam ostentantes, neeessitatem et uti-
Iitatem magis spectans, quam ambitionem parum opportunam emtoribus et lectoribus Nec prosecto in his libris multa est bonis notis materia, aut digna, in tua quis consumat doctrinam, lectores haud facile habituram. Addere de stinarat Manutianos Commentarios ex editione Aldina maiori, non suo, sed librarii arbitrio obsequens, qui ManutianogCommentarios omnes desiderabat. Etenim, ut bene,
net, sicut Comm. Alii iun in libr0s de Off. ex H. Wolfi re si B tuisti notis sunt compilati, sic hi toti sunt Mich. T
istae, sod ita vitiose et parum integre expressi, ut saepe: sensus nullus appareat. Itauu Cel. Numamus, cuius in hac re liberum erat arbitrium, eos plane removit, contentus aliquot ex iis notulas sub T irae nomme addississe. N tarum Graevianarum Specimina haec sunto. L. I. c. 3. Definitio Exordii, quae sit edebatur per quos animus auditoris ut iudicis constituitvr vel in aratur ad amoendum, eis Duisb. sic bene editur, ut vel iuditis, fiet apparati , omittantur. In posteriori glossem animadvert rat per coniecturam Guillelmius Firmatis Leid ab Omd n impio inspectus. Non erat hic alienum, verbum consti 'suitur illustrari, quo glossema peperit. Infia c. q. dixit ita neu reddere hoc est elegantius, consituere Paullo post pro: quihus de reis simus dicturi, reponit acturi, e Is tribus, quod et Guillelmi in libris inventum placuerat. Non repugnamus. Sed rationem reddit non optime. Ager de re alia qua, inquit, sive in soro, sive in senatu, sive in seliola est dueero, disserere de re aliqua. Nam in schola non agimur,
in cum diserimus de capite doctrinae sed in soro aut
174쪽
natu. Unde otiones dicuntur tales orationes. Vulgo i, men, inscitia latitutatis ic recentiores loquuntur, et agunt etiam de lignificatione verbi, aut aliqua parte antiquitatis, et similibus a quibus agendi verbum est alienum. Immo ratio sie reddenda erat: nam in orationibus civilibus , quarum praecepta sunt in hoc libro c. r. init. α re est verbum proprium: quamquam et disere usurpatur, etiam in his libris.
cities nec res erat tanti Cap. . ubi docet Auctor, quomodo benevolentia contrahi possit a nostra persona commemorando os scio nostro, Lavibinus ex aliquot is ut ait, edidit: aut in rem quales fuerimus, aut in parentes, aut in amicos, aut in res sese qui auiunt, vel omnes, vel aliquos referemus: idque secutus est Gruterus, quamquam nec ipse, nec Gu semius, sic in libro ullo repererant. Itaque cum nec in suis invenerit Graecius, delevit addita a Lambino, et restituit: atit in eos, qui audiunt, aliquid referemus: uod totidem litoris est etiam in 11s bibliothecae nostrae Paulinae. Recte. Uerba, ve in omnes, vel aliquos, interpretationem sapiunt. Atque et i
iam aliquid referemus perincommodum est, meliusque abesset. - Libri hi, quia saepissime descripti sunt, quod tot uiartis perspicuam expositionem habent, saepius etiam sunt interpolati, ut saepe, tum superiores editores, tum Graevius, docuere. Ex quo genere est, quod bene docet in in ve bis rellasione, abiecitime, adiectione, literarum mutatione, media abi adi eis eiicienda. Nam sunt interpretationes mirationis iterarum s. που Ῥατιας absuntque a s bonis.
vel ambae, vel singulae, in his a stibi Paulinae Cap. 9.in praeceptis dilucidae narrationis est ne quid eon orte, quid ambigue ne quid nove di mus Toxit contorte dea perbatis, nove de verbis novis interpretatur. Graevius autem, negans hic de verbis esse sermonem, sed de rebus, iulud de confusone, hoc de inusitatis rebus, quae in talibus causis non accidant. Muo loco vel mus demonstratum epset, quomodo ergo contorte disserat a perturbate idque sieuspiam dici quoa non est deinde nove uspiam aliter, quam
de verbis diei, de quibus prosecto et 4mbigue capiendum. X a Conin
175쪽
Contorte prosecΙ est obscure, sed ais assectatione alicuius exquisiti artificii Cap. II. edi voluit Graevius nose doctor
Hermes Nam Hermagoras meram coniecturam Lamdini
esse, et Hermestes vel Ermetes, quod in libris multis est, non est usitatae formae nomen. Ceterum maluisset totum nomen deleri, cum ab DErs Medice et R. Steph. ed absit. Quae sententia su matur si . Leid. sex, qui nominis huius
nullum vestigium habent. HI 4. in verbis. nurn, qui es possu/. Ferspectus aut exauduus Use possi suspeeta est Graevio latianitas in verbis qui es possus, pro infestatus , aut occisus
quippe aliena a prisco Latio, et e Christianorum libris petita Itaque negat hanc esse veram lectionem, nec tamen se scire, id sit reponendum Nobis quidem ea lectio defendi posse videtur intellecti verbi vim vel iniuriam. II, II. ubi vulgo editur in praesentiarum retinuit quidem hano scripturam quam in omnibus ML suis reperit ceterum in pra senti scribendum non dubitat, quod habet Q. Mediol anti missima , non multum discedentibus qui exhibent in praesentia, ut sensi lanae sint. Manut Steph. Plano autem damnat, praesensiarum. Sed illa tota sententia exhibetur ita si praef. hoc inuriescere non alienum fuit, ut huius infantiae garrulam sciplinam eontemneremus 'issendit lectores το interdicere pro interponere: nam terserere non est e Iubris, quod edd. ante Gruterum multae habent. Graevio pIacet lectio M. Crat se hae lateris ducere non alienum fuit: quam et in libro suo Cauchius reperisse videatur, cum in ossi Manis margine nihiI varietatis e libro suo notarit. Ibin Ia ubi agitur de modo definiendi, exemplum ponitur huiusmodi Maiesarem is minuit, qui ea tollit ex quibus civitatu
amplitudo tonsat quaesunt ea quae rapiunt supragia populi, o mogistratus e sua. In his spuria putat ea quae cap t.
Fatendum est, locum non esse integrum. Sed ea gentibnum credimus Nempe exempla praeceptorum ab auctoro allata sunt formata ita ut in possunt in oratione. In oratione ipsa autem cum res agitur, languidum sane seret quotie
Apragia eis nervosius quae sunt eur suffragia Impuli
176쪽
est. Bene autem c. Is in verbis satisne imprudentia pra sit debeat esse, eum factum esse consec prudenter, delendum Ceraset, imprudenter, quod ex uno in venit. mos etiam praeses scribendum censemus. Aliter esset, si sic scriberetur, satisne in i rudensia praefidii debeat esse. Ibid. χ χ e LPithori, rescripsit Utinam ne hera errans mea domo esserret sedem. Medea amore sueta nili et s. in verbis Gracundia inductus peccavit, e Mis Ei f. et Cauchiano reponi iubet de- duetur i. e. ablatus quo sensu id verbum occurrit aliquoties apud Ciceronem, ut in Tusc. II eum a Zenone didicissee fortissimus esse , a dolore deductus es. Ibid. 26 in loco Poetae, pro verbis, quae, . arma, ego profiteor esse mea me aequum es frui etc. e s ΕΗ qui habet perbene quem ego me Pr
suo se, sic constituit versum quem ego prosteor esse me. Me me aequum es frui. Ibid. o. ubi pro 'a oratio edi
iussit facta et dedita opera comparato oratio videbitur esse eici bene docet, factam orationem elis exquisita arto elaboratam: quo sensu et in Bruto occurrit e. r. idque vel ex unius auctoritate ML Duisburgensis praeferendum lectioni vulgatae μcta, quam contextus non serti aliam cio pro imperantem supertiam, receptam a Grutero, restituit temperantem fustem hiam bene tu intemperantiam reser ad stuprum, superbiam ad ingenuitatem seminae, cui vis tacta. III, 2 ubi de vi agitur, nescimus, quare haeserit in genere o quod vocat
Auctor evocationes hommum, cum uae sane pertineant ad seditiones, ut cum servi e tantur ad pileum, cum veteranos evocabat Antonius, i. e. ad se allicere et congregare tent
bat, ii iis uti contra remp. posset Sed haec sufficien ad docendum, bene consultum osse his libris, et corrigendo, et explicando, per notas Graevianas. Illud unum adhuc monendum de his additas esse etiam a Ces Eumanno Lecticinos, Ais Traiectini Sed eiusdem generis stat Graevianas notae in principium L. I de Ino Ceterum, quod Gramius perficere non potuit, id damnum editor Ci reparare tentavit, primum addendis notis Bruti, ex ed in Hana, deinde Oudendo Pii, nup r
177쪽
bonis literis ei epti. De ipso Bruto lecti digna sunt, quae
in praeratione ex pistolis eius maxime, commemorat, in quibus sunt quaedam praetermissa ab Neotoro et Sihio in Bibl. v. Libri T. III p. 3s 9 et Baesi in Lexico: qui de vita eius et scriptis tradidere. Quo loco p. l. yetiam defendit
Brutum, Paligne tractatum ab Gebhardo maxime, notasque ipsas merito laudat temere contemtas, et dignas, quae locum habeant intc Lambinianas et Gruterianas in editione Grunoviana et Graeviana. Nam in contextu constituendo
tribus antiquis si et antiquis edd. usus est. Sed praestam dissima acclivo est in notis udendorpianis in libros ad H non et de Inventione universos. Usus est vir doctissimus in Libris ad Her septem Codd. scriptis Leidensibus, d. Mediol. a. I 74 et Omniboni a. I 476 in Libris autem de . se ed. Omnibon In priori parte notarum saepe fi matur iudicium Gramii in posteriori notae etiam ipsae sunt
succi ploniores quod in iis Graevianae desiderantur. x quo genere non alienum erit, quaedam proferre. I, 2 3 ad verba narrat primum gnati vitam ait, saepe L miratum, eur viri docti, qui natum silve gnatum substantive dictum a prosticis aurei seculi scriptoribus, inprimis Cicerone, contendant, non usi sint hoc loco, qui cereior sit cum cetera tria
Plane. U. Divin. I, O Lori. g. nihil prosint, quod in iis vel spuria sit Vox guatus, vel e poeta sumta, vel participialiter di-ina. Quamquam et hic aliquid dubitationis restat, quod Codd. quidam habent mi vitam atque etiam, ut nobis vibdetur, cicero hic potuit nati vitam dixisse, ut Terentii verba repeteret. Ex I, 26. Priscianus p. 39s laudat mensum promensrui, idque praeter alios is tres Leid exhibent. Sed cum in optimo s. Medice si mensem insertim, nocturni. o nisi voce diurni suspicatus est vir doctissimus, hane lectionem ortam e conflatis verbis mens i, diurni quod sane admodum probabilo est Iliae in verbis iam in f numerum reponantur, monet, tres Leid habere nwmero, qui tamen e sa cum ceteris in eadem pluasi habent numeramo idque
fatere opstensio, qui in Lem usi. II 46. numero in hac
178쪽
phrasi probabat in quam partem et ipse inclinat, existimans,
sertum Casum praeserendum esse, cum reponere pro simplici ponere dIzatur. Nobis utrumque rectum videtur. Ibid. 29 propoenas esse amarasar, trium si 'ectionein paratas, bene praeserti Praeparatae poenae sane sapiunt librarium Christianum, et προητοιμιασμένας . . Ibid. 36 pio absque ad.
probatisme, quo quis uti possit, et Celtarius in Cur pserit. s. usus est, ut defenderet, absque pro sine Ciceroniano aevo usitatum fuisse, docet, omnes si Leid cum ed omni,. habere flete nec dubitat, in ceteris locis viros doctos sic ii, venturos fuisse, si satis attendissent. Et huius generis sunt plura. Itaque bene de Cicerone meritus est Cel editor, eum ab amico sibi viro impetravit, ut lias sibi notas ad ornandum hoc Volumen Coucederet.
In praelatione, quam bene longam praepositi huic δε-
lamini Cel Bumannus, luculonter agitur do auctore Librorum ad Herennium, de quo omni tempore dissensereri iri doctissimi Longum sol et commemorare seriom universae disputationis. quam totam legi cupimus, nec legisse poenitebit Commemorat non modo sententias varias doctorum virorum, cum suis cuiusque ratiombus: sed etiam argumenta ipsa diligenter excutiit, et commemorandis rationibus
suis diiudicat in quo multa erudito de robus et verbis SD putantur, a quibus arstumenta cuiusque ducta sunt. H, bebunt hi midiosi specimen egregium talis argumenti recte erudite, ct copiose tractandi Ad extremum satetur, nihil certi de auctore pionunciari posse illud certum esse, Geroni tribui non posse, etsi non nimis diu pori eius mo tem seriptos esto perspicuum sit ex iis, quae disputaverit. Utinam Uir doctissinuis, et de literis bene merendi cupidi simus, sibi persuaderi paterctur, ut ceteros Oratorio Cu renis libros ad Codd. si et edd. vetores castigatos, eadem
hara et lege ederet, et copiis doctrinae sitae ornaret.
179쪽
16s NOVA ACTA ERUDITORUM DE SOLIS AC LUNAE DEFECTIBUS LIBRI V. P. ROGERII IOSEPH BOSCUIVICH, Societatis Iesu,
ad regiam Societatem Iamrinensem ibidem autem et Auronomiae dinopsis, et Theoria Iuminis Metotoniana,
et alia multa ad Imusicam pertinentia, versibus te
fractantur, cum eiusdem Aucioris anno- rationibac Londini r 6o. p. Andream Missis, in the Strand et R. et LDodsietos in Palimall. I Alphab. . plan in σο.Saepe solet id quaeri, eur in tanta ingeniorum optimorum
copia, hacque temporum nostrorum luce tam paucos C cerones, adeo nullos sere Marones habeamus. Cuius rei
etsi permultae sent caussae, ut adeo non sit vehementeris, randum, si inter plures fortasse, qui idem ad fastigium et quentiae poeticesque tendant, his plurimis maximisque di ficultatibus intercepti deterritique desistant, unus tantum et alter ex omissibus enitatur plures itaque eum sint caussae, non levissima videtur esse contemptus utriusque acultatis, quam non pauci eruditorum, hominibus istis otiosis et u hratilibus, quos Humanistis vocant, relinquendam putant, sibi vero de realitatibus prospiciunt, cetera omnia verba esse rentur. Iam si quis eos interroget, quid tu et quentiam necessistam esse negas illi aut vim eloquentiae in eo ponunt, ut de se arte loqui possint quasi vero sutor non etiam de se queat aut ad nescio quam eloquentiana naturalem, vulgaris ut opinor dici iure posset, omnia revocant contra si quis togicam, mathematicam, musicam naturalem extollat, actum illi de imperio Teutonico clamant, quasi vero eloquentia sine praeceptis aut exercitatione melius addisei, quam ceterae artes, possit. inde fit, ut multi, qui obscuriores illas subtilioresque, quae vitam communem non intrant, artes excoluere, ceteris neglectis, si alia de
re, quam de arte sua, verba facienda sint, illi, quas extra seipsos rapti, sari nihil possint, non magis quam si quis nostrum repentino turbine inter Iapinas et Indos collocetur.
180쪽
MENfIS APRILIS A. MDCCLXI. Iis
Utuntur itaque hoc artificio, quod non videtur nimis ingeniosuim esse. Si est oratio habenda sollemnis, victoria it signis concelebranda, pax indicenda, si princeps laudandus. si mors viri eruditi deploranda, illi auditoribus, qui maxi- .mam saepe partem nihil de tota arte illa intelligunt, aliqua
suarum Observationum ommunicant, inuae in arte sua extricaverunt, obscureque et horrendis verbis illa proponunt,
atque ita clepsydram exhauriundi me ea re, propter quam conventum est, ne verbulum quidem sed quidvis potius aliud. Iam cum ultimae quinque aut ex fabuli reliquiae in vitro superant tunc sed quare conventum est nempe ut etc. Iam tribus aut quatuor periodis res ista nude indica tur bona vota sunt, et sic auditores dimittuntur. Auditores vero ipsi infortunium hoc optane ferunt; nam cum masso pacto credere possint, ad se dici ista spinori, aut dormiurn
aut confabulantur, aut consertim abeunt Aiunt hominem e non rumis ingeniosum, orationibus sacris indormire solitum esse, victi m vero rogasse vehementer, ut cur usus consolatorius proponeretur, tunc se excitaret sumno. Idem nos fortassa
ad flores illos rogare poliamus. antequam nos suaviter
somno daremus, ut ubi orator de ea re diceret, de qua con- Veneramus, aut cum diceret quae intelligi humano ab ii genio possint, tunc nos expergefacerent. inde vero illud malum nempe ex eo, quod ingenium humanum suae tantum arti plerumque infentum, cetera omnia magaifice comtemnit, praecipue si subtiliora consectetur, quae lucem et vitam communem nescio quomodo fugiunt Atque hoc sane de omni re valet, nulla ei inesse quae vulgarem cognitionem infinitis modis superent; nihilo minus tamen populam quiddam inesse debet, quod eloquentia et suavitate adiutum illus batumque ab omnibus intelligatur, omnes delectet. Qua in re mirati saepe stimus summa Academiae nostrae lumina cum saepe olationibus et clegantiissimis, et quam
in im popularibus artem suam coronae Commendarunt, re que interdum obscuriores ita clare, ita diserte exposuerunt, ut unusquisque, prae summa audiendi voluptate, tem