장음표시 사용
301쪽
doctrina deesse sentio . Quo niagis est tibi, Cotta, di tibi, Sulphi, v Igilan dum ae laborandum . Non enim ille mediocris orator vestrae quasi sucere. stit aetati: sed & ingenio peracri, & studio flagranti, & doctrina eximia. Be memoria singulari Cui quanquam faveo , tamen illum aetati suae prae stare cupio et vobis vero illum tanto minorem 8I praecurrere vix hone sum est . Sed jam surgamus , inquit , nosque curemus, & aliquando ab hac contentione disputationis animos noltros, curamque laxemus.
302쪽
Perfecti oratoris quam fuit in libris de Oratore speciem , eam omnes omnium aetatum oratores pereensendo , fi qua post invenire , quaerit in boode elaris Romanis oratoribus libro . Post praefationem , quae de Hortensii moriste eonqueritur , is e us sermonis occasionem demons rat , qui bee Iibro commemoratur , initium fit disserendi a Graecis I atque a Solone inde qui in ἀλcendo valuerunt , breviter commemorantur , cap. 7.1 3. Deinde producuntur , habita temporum ratione, Romani, a L. Bruto usque ad Ciceronem, atque id magna cum venustate , multis cum ocis , tum etiam digressonibus admistis Iucundis , ut sunt de urbanitatis sono, cap. 46. de populo recte de oratore judicante , cap. 46. de Attico dicendi genere, cap. 8a. ERNEsTUS. Di ea plerisque usitata Interpretibus ratio , ut de quoque homine , quotie ejus nomen occurrerit , toties quaecumque vel alieno habent labore congesta , Tet suo , ingerant lectoribus atque inculcent . IIIam ego profusam intemperaη-rcmque copiam etsi nunquam probavi: tamen , ut facilius est iηtelligere qui infit in ea re vitii, quam pe suadere mutiis, vitiosum id esse quod sibi commodare ρηιiunte hoc sublevandi laboris remedio earere hane editionem nolui, quam esse cupio omnibus infructissmam. Tantum banc peto veniam, ut ne plursemei necesse mihi fit e Umodi fetulares bisorias deseribere . suin etiam , ut denique sint certi fines , de Graecis non clam , sed tantum de Romani . Cum ergo in libram de claris Oratoribus, se quasi in equum Troianum, uti Sobastianus inquit Corradus , omnes propemodum inclusae snt personae Cic lanae ; cumque in fingularum eo aranda notitia nemo hujus ipsius Corradiditigentiam aut vicerit bactenus, aut aequarit, eum bie adhibebo potissmum sic tamen ut supplememi quidpiam aliunde fi quando fuerit opu/ , peterς πρηN n a pi-
303쪽
piseat. Uideo fatis ampla haec fores excerpta bisorica, nihil ut Da it erifieis
relinquant, vel oratoriis: neque b*r generum ulla, fi verum fatemur, bie
Brutus admodum defuerat. OL iv ET D s.
UM e Cilicia decedens Rhodum venissem , dc eo mihi
de in Hortensii morte esset allatum, opinione omnium majorem animo cepi dolorem. Nam dc amico amisso cum consuetudine jucunda , tum multorum ossiciorum
conjunctione me privatum videbam , & interitu talis auguris dignitatem nostri collegii diminutam dolebam: qua in cogitatione , dc cooptatum me ab eo in colle elum recordabar, in quo juratus judicium dignitatis meae secerat, & inauguratum ab eodem; ex quo, augurum institutis , in parentis eum Ioeo colere debebam. Augebat etiam molestiam , quod magna sapientium civium , bonorumque penuria , vir egregius , conjunctissimusque mecum consiliorum omnium societate , at enissimo reipublicae tempore extinctus, & auctoritatis , & prudentiae suae triste nobis desiderium reliquerat: dolebamque, quod non, ut plerique putabant , adversaritim , aut obtrectatorem laudum mearum . sed socium potius , & consortem gloriosi laboris amiseram . Etenim , si in
leviorum artium studio memoriae proditum est , poetas nobiles poetarum ae qualium morte doluisse : quo tandem animo ejus interitum ferre debui , cum quo certare erat gloriosius , quam omnino adversarium non habere λcum praesertim non modo nunquam sit aut illius a me cursiis impeditus , aut ab illo meus , sed contra semper altur ab altero adjutus & commvnti cando dc monendo , dc savendo. Sed , quoniam perpetua quadam felicitate usus ille, cessit e vita, suo magis, quam suorum civium tempore; & tum occidit, cum lugere facilius rempublic in posset, si viveret , quam juvare; vixitque tam diu , quam licuit in civitate bene beateque vivere: nostro incommodo detrimentoque , si est ita necesse , doleamus e illius vero mortis opportunitatem benevolentia potius quam misericordia proseqtiamur , ut ,
quotiescumque de clarissimo S beatissimo viro cogitemus , illum potius , . quam nosmetipsos , diligere videamur . Nam , si id dolemus, quod eo jam frui nobis non licet; nostrum est id malum: quod modice seramus , ne id non ad amieitiam , sed ad domesticam utilitatem referre videamur . Sin , tanquam illi ipsi acerbitatis aliquid acciderit , angimur; summam eius felicitatem non satis grato animo interpretamur. II. Etenim si viveret Q. Hortensius , catera fortasse desideraret una cum reliquis bonis & sortibus civibus: hunc autem & praeter caeteros, aut cum
paucis sustineret dolorem , cum forum populi Romani , quod fuisset quasitheatrum illius ingenii , voce erudita , & Romanis , Graecisque auribus digna, spoliatum atque orbatum videret. Equidem angor animo , non consilii, non ingenii, non auctoritatis armis egere rempubIicam, quae didiceram tractare, quibusque me assuefeceram, quaeque erant propria cum praestantis in republica viri , tum bene moratae dc bene constitutae civitatis . Quod fisuit in republica tempus ullum , cum extorquere arma possiet e manibu&
304쪽
tratorum civium , boni civis auctoritas & oratio ; tum profecto fuit , cum
patrocinium paeis exclusum est aut errore hominum , aut timore . Ita nobismetipsis accidit, ut, quanquam etant inulto magis alia lugenda , tamen hoc doleremus , quod , quo tempore aetas nostra persundia rebus amplissimis tanquam in portum confugere deberet ; non inertiae , neque desidiae , sed otii moelativi atque honesti: cumque ipsa oratio jam nostra canesceret , haberetque suam quandam maturitatem, & quasi senectutem; tum arma sunt
ea sumpta , quibus illi ipsi , qui didicerant eis uti gloriose, quemadmodum
salutariter uterentur , non reperiebant . Itaque ii mihi videntur fortunate beateque vixisse , cum in caeteris civitatibus , tum maxime in nostra , quibus cum auctoritate, rerumque gestarum gloria, tum etiam sapientiae laude perfrui licuit . Quorum memoria & recordatio in maximis nostris gravissi misque cutis jucunda sane fuit , cum in eam nuper ex sermone quodamineidissemus. III. Nam cum inambularem in xysto , & essem otiosus domi , Μ. ad
me Brutus , ut consueverat , cum T. Pomponio venerat , homines cum i
ter se conjuncti , tum mihi ita eari , itaque jucundi , ut eorum adspectu omnis, quae me angebat de republica , cura consederit. Quos postquam δε-
Iutavi , Quid vos , inquam , Brute & Attice , nunc ' quid tandem novi δNihil sane, inquit Brutus , quod quidem aut tu audire velis , aut ego pro
Tum Atticus , Eo , inquit , ad te animo venimus , ut de republica esset silentium , & aliquid audiremus potius ex te , quam te alliceremus uli Rmolestia . Vos vero , inquam , Attice , & praesentem me cura levatis , &absenti magna solatia dedistis . nam vestris primum literis recreatus , me ad pristina studia revocavi. Tum ille, Legi, inquit , perlubenter epistolam, quam ad te Brutus misit ex Λsia , qua mihi visus est & monere te prudenter & consolari amicissime . Recte , inquam , est visus . Nam me istis
scito literis, ex diuturna perturbatione totius valetudinis tanquam ad adspiciendam lucem esse revocatum . Atque ut post Cannensem illam calamitatem primum Marcelli ad Nolam presio, populus se Romanus erexit , P steaque prosperae res deinceps multae consecutae sunt: sic post rerum nostrarum & communium gravissimos casus , nihil ante epistolam Bruti mihi accidit , quod vellem , aut quod aliqua ex parte sollicitudines allevarct
Tum Brutus , Volui rei quidem esseere certe , & capio magnum seu cium , si quidem , quod volui , tanta in re consecutus sum. Sed scire cupio , quae te Attici literae delectaverint . Illae vero , inquam , Brute , non modo delectationem mihi , sed etiam , ut spero , salutem attulerunt. Sal tem inquit ille . Quod nam tandem genus istue tam praeclarum literarum fuit e Λn mihi potuit, inquam, esse aut gratior ulla salutatio, aut ad hoc tempus aptior, quam illius libri, quo me hie affatus , quasi iacentem e cutavit ' Tum ille, Nempe eum dicis, inquit, quo iste Omnem rerum memin iam bruviter, &, ut mihi quidem visum est, perdiligenter complexus est 'illum. ipscam, inquam, Brute, dico librum mihi saluti fuisse. IV. Tum
305쪽
IV. Tum Attieus , optatissimum mihi quidem est quod die s r sed quia
tandem habuit liber ille, quod tibi aut novum, aut tanto usui. posset essest Ille vero de nova, inquam, mihi quidem multa, dx eam utilitatem , quam requirebam , ut , explicatis ordinibus temporum , uno in conspectu omnia viderem: quae eum studiose tractare coepistum , ipla mihi tractatio literarum salutaris suit , admonuitque , Pomponi , ut a te ipso sumerem aliquid ad me reficiendum, teque remunerandum, si non pari, at grato tamen mune re r quanquam illud Heli tum laudatur a doctis , quod eadem mensura reddere jubet , qua acceperis, aut etiam cumulatiore , si possis. Ego autem voluntatem tibi profecto emetiar o sed rem ipsam nondum po te videor ; itaque ut ignoscas , a te peto. Nec enim ex novis ut agricolae solent fructibus est, unde tibi reddam quod accepi: sic omnis sietus repressus , exustusque sti flos veteris ubertatis exaruit: nee ex conditis, qui jacent in tenebris, & ad quos omnis aditus, qui pene solis patuit, obstructus est. Seremus igἰtur aliquid tanquam in inculto & derelicto solo ; quod ita diliugenter colemus , ut impendiis etiam augere possimus largitatem tui muneris: modo idem noster animus e tacere possit , quod ager , qui cum multos annos quievit, uberiores efferre fruges solet. Tu in ille , Ego vero & exspectabo ea , quae polliceris , neque exigam , nisi tuo commodo ; δc erunt mihi pergrata , si solveris. Mihi quoque , inquit Brutus , & exspectanda sunt ea , quae Attico polliceris , etsi fortasse ego a te hujus voluntarius procurator petam , quod ipse , cui debes , se
V. At vero, inquam, tibi ego, Brute, non solvam, nisi prius a te ca-Vero, amplius eo nomine neminem, cujus petitio sit , periturum. Non mehercule, inquit, tibi repromittere illud quidem ausus sim. Nam hunc, qui negat , video flagitatorem , non illum quidem tibi inolestum , sed assiduum tamen & acrem fore . Tum Pomponius , Ego vero , inquit , Brutum nihil mentiri puto . Videor enim iam te ausurus esse appellare t quoniam longo intervallo modo primum animadverti paulo te hilariorem. Itaque, quoniam hic , quod mihi deberetur , se exacturum professus est ; quod huic debes iego a te peto.
Quidnam id ρ inquam . Ut scribas , Inquit , aliquid . Iampridem enim conticuerunt tuae literae . Nam ut illos de republica libros edidisti , nihil a
te sane postea accepimus t eisque nosmetipsi ad veterum annalium memoriam comprehendendam impulsi atque incenti sumus. Sed illa cum poteris; atque ut possis rogo.
Nunc vero , inquit, si es animo vacuo, expone nobis quod quaerimus. Quidnam est id inquam. Quod milii nuper in Tusculano inchoasti de oratoribus, quando esse coepissent , qui etiam , & quales fuissent. Quem ego sermonem cum ad Brutum tuum, vel nostrum potius , detulissem, magno pere hic audire se velle diκit. Itaque hunc elegimus diem , cum te sciremus esse vacuum. Quare, si tibi est commodum, ede illa , quae coeperas,
di Bruto , & mihi. Ego vero , Inquam , si potuero , iaciam vobis fatis. Poteris , inquit: re
306쪽
Iaxa modo paululum animum , aut sane , t si potes in libera . Nempe igitur hine tum, Pomponi, ductus eli sermo, quod erat a me mentio facta causam Dejotari , fidelissimi atque optimi regis , ornatissime & copiosissime a Bruto me audisse defensam. VI. Scio, inquit, ab illa initio tractum esse sermonem , teque Bruti do lentem vicem , quasi deiievisse judiciorum vastitatem , & fori . Feci , inquam , illae quidem, & saepe facio. Nam mihi, Brute, in te intuenti e re
bro in mentem venit vereri , ecquodnam curriculum aliquando sit habitura tua & natura admirabilis , & ex qui lita doctrina , & singularis indulitia . Cum enim in maximis causis versatus esses, & , cum tibi aetas nostra jam cederet, fascesque submitteret, subito in civitate cum alia ceciderunt ; tum etiam ea ipsa, de qua disputare ordimur, eloquentia obmutuit. Tum ille , Caeterarum rerum causa, inquit , istuc & doleo , & dolendum puto: dicendi autem me non tam fructus, & gloria , quam studium ipsum, exercitatioque delectat : quod mihi nulla res eripiet , te praesertim tam studioso. Etenim dicere bene nemo potest , niti qui prudenter intellia git. Quare qui eloquentiae verae dat operam , dat prudentiae , qua ne maximis quidem in bellis aequo animo carere quisquam potest. Praeclare, inquam, Brute, dicis, eoque magis illa dicendi laude deINctor, quod caetera, quae sunt quondam habita in civitate pulcherrima , nemo est tam humilis, qui se non aut poste adipisci , aut adeptum putet de loquentem neminem video factum esse viehoria . Sed quo facilius serino explicetur, sedentes, si videtur , agamus. Cum idem placuisset illis , tum
in pratulo propter Platonis statuam consedimus. Hie ego, Laudare igitur eloquentiam, & quanta vis sit ejus, expromere, quantamque iis, qui sint eam conseeuti, dignitatem a Crat, neque propositum nobis et 1 hoc loco, neq a necesi in . Hoc vero sine ulla dubitatione confirmaverim, sive illa te r riatur aliqua, sive exercitatione quadam, live natura; rem una ' esue omL. i in dissicillimam . Quibus enim ex quinque rebus com a re dicitur, e. Ium unaquaeque est ars ipta magina per se ib. Quare quinque artim concursus maximarum quantam vim , quantamque dissicultatem habeat, existimari poteti. VII. Teliis est Graecia, quae eum elotuentiae studio sit Ineensi , Jamdiuque excellat ici ea, praestetque caeteris, tamen omnes artes veruiliores habet, & multo ante non inventu fidum , sed etiam persectas , quam haec eth a Graecis elaborata dicendi vis atque copia. In quam cum intueor, ma xime mihi occurrunt . Attice , & quaIi lueent Athenae tuae : qua in urbe primum se orator extulit, primuinque etiam monumentis & literis oratio est coepta mandari. Tamen ante Periclem, cujus scripta quaedam seruntur,& Thucydidem, qui non na scentibus Allienis . sed jam adultis fuerunt , litera nulla est, quae quidem ornatum aliquem habeat , & oratoris esse videRtur. Quanquam opinio est & eum , qui multis annis ante hos fuerit , Pluit ratum, & paulo seniorem etiam Solonem , posteaque Clisthenem multum, ut temporibus illis , valuisse dicendo. Poth hanc aetate in ali luot an .
Dis, ut ex Atticis monumentis potest perspici , Themistocles fuit; quem
307쪽
eontiat eum prudentia, tum etiam eloquentia praestitisse e post Pericles , qui
eum floreret Omni genere virtutis, hac tamen fuit laude clarissimus . Cleo nem etiam temporibus illis, turbulentum illum quidem civem , sed tameti eloquentem constat misita. Huic aetati suppares Alcibiades , Critia s , Thera menes: quibus temporibus quod dicendi genus viguerit, ex Thucydidis seri piis, qui ipse tum fuit intelligi maxime potest. Grandes erant verbis, ervibri lentem iis, compreisone rerum breves, & ob eam ipsam causam inieradum subobscuri.
VIII. Sed ut intellectum est , quantam vim haberet accurata, & facta quodam modo oratio; tum etiam magistri dicendi multi subito exstiterunt tum Leontinus Gorgias , Thrasymachus Chalcedonius , Protagoras Abderi tes , Prodicus Ceus , Hippias Eluus in honore magno fuit ; aliique multi temporibus eisdem docere se proiitubantur, arrogantibus sane verbis, quem admodum causa inferior sita enim loquebantur in dicendo fieri superior posisti. Iis opposuit sese Socrates , qui subtilitate quadam disputandi refellere eorum instituta s a solebat verbis . Hujus ex uberrimis sermonibus exsti. terunt docti iii mi viri: priinumque tum philosophia, non illa de natura , quae fuerat antiquior, scd hac, in qua de bonis rebus di malis, deque hominum vita dc moribus disputatur, inventa dicitur. Quod quoniam genus ab hoc , quod proroiuimuF, abhorret , philosophos aliud in tempus rejici
mus: ad oratores, a quibus digressi sumus, revertamur. Exstitit igitur jam senibus illis, quos paulo ante diximus, Isocrates, cuisius domus cunctae Graeciae , quasi ludus quidam patuit, atque officina diacendi , magnus orator , & perfectus magister , quanquam forenti luce caruit, intraque parietes aluit eam gloriam , quam nemo quidem meo iudi
clo b est postea consecutus. Is & ipse scripsit multa praeclare , & docuit alios : cum caetera melius , quam superiores , tum primus intellexit, etiam in I bluta oratione, dum versum effugeres, modum tamen &numerum quendam oportere servari. Ante hunc enim verborum quasi structura , & quaedam ad numerum conclusio , nulla erat ; aut , si quando
erat, non apparebat eam dedita opera esse quaesitam; quae forsitan Iaus sit; verumtamen natura magis tum, casoque nonnunquam , quam aut ratione aliqua aut observatione fiebat. Ipsa enim natura circumscriptione quadam verborum comprehendit, concluditque sententiam: quae cum aptis conis
stricta verbis est , cadit etiam plerumque numerose . Nam & aures ipse quid plenum, quid inane sit, judicant, & spiritu , quasi necessitate aliqua, verborum comprehensio terminatur: in quo non modo defici, sed etiam laborare turpe est.
IX. Tum fuit Lysias . ipse quidem In causis forensibus non versatus , sed egregie subtilis scriptor atque elegans et quem jam prope audeas orato a
308쪽
rem persectum dicere . Nam plane quidem persectum, & cui nihil admo. dum desit , Demos enem facile dixeris . Nihil acute inveniri potuit in eis eausis, quas scriput, nihil tut ita dicam subdole, nihil versute , quod il- Ie non viderit; nihil subtiliter dici, nihil presse, nihil enucleate, quo fieti possit aliquid limatius et nihil contra grande, nihil incitatum , nihil orna.
tum vel verborum gravitate, vel sententiarum, quo quidquam esset elatius.
Huie Hyperides proximus, & aE schines fuit, & Lycurgus , & Dinarchus , & is, cujus nulla exitant scripta , Demades, aliique plures . Haec enim aetas effudit hanc copiam; &, ut opinio mea fert, iuccus ille & san
guis incorruptus usque ad hanc aetatem oratorum fuit , in qua naturalis inesset, non fucatus nitor .
Phalereus enim successit eis senibus pdolescens, eruditissimus IIle quident horum omnium, sed non tam armis inititutus, quam p laestra. Itaque deis lettabat magis Athenienses , quam inflammabat. Processerat enim in solem& pul erem, non ut e militari tabernaculo, sed ut e Theophrasti, docti si simi hominis, umbraculis . Hic primus inflexit orationem , & eam molis Iem, teneramque reddidit: & suavis, sicut fuit, videri maluit, quam gravis , sed suavitate ea, qua perfunderet animos , non qua perfringeret; &tantum ut memoriam. concinnitatis suae , non quemadmodum de Pericle scripsit Eupolis 3 cum deleetatione aculeos etiam relinqueret in animis e rum , a quibus esset auditus. X. Videsne Igitur, ut in ea ipsa urbe , in qua & nata & alta si eI quentia, quam ea sero prodierit in lucem siquidem ante Solonis aetatem , di Pisistrati, de nullo, ut diserto, memoriae proditum est. At hi quidem , ut populi Romani aetas est , senes t ut Atheniensum secula numerantur , adolescentes debent videri. Nam etsi Servio Tullio regnante viguerunt, i men mu Ito diutius Athenae jam erant , quam est Roma ad hodiernumiem . nec tamen dubito, quin habuerit vim magnam semper oratio . Ne que enim jam Troicis temporibus tantum laudis in dicendo Ulyssi tribuis. set Homerus, & Nestori , s quorum alterum vim habere voluit , alterum suavitatem nisi jam tum esset honos eloquentiae ; neque ipse poeta hic tam idem ornatus in dicendo , ae plane orator fui Tet : cujus etsi incerta sunt tempora, tamen annis multis suit ante Romulum: squidem non instauperiorem Lycurgum mit , a quo est disciplina Lacedaemoniorum aditricta
Sed studium ejus generIs majorquo v Is agnoseitur in Pisistrato. De queunc proximo seculo Themistocles insteutus est; ut apud nos, perantiquuν; ut apud Athenienses, non ita sane vetus. Fuit enim regnante jam Grae i. h, RQ λ utςm non ita pridem dominatu regio liberata . Nam bellum Volscorum illud gravissimum , cui Coriolanus exul interfuit, eodem
φ, quo eri rum bellum , fuit , similisque fortu ua clarorum via
seneri morti, ος si iolano, concede ut huic
309쪽
XI. At ille ridens, Tuo Vuro , inquit , arbitratu: quoniam quidem eo cessum eli rhetoribus emcntiri in hii toriis, ut aliquid dicere post int argutiuς. Ut enim tu nunc de Coriolano, sic Clitarchus , sic Stratocles de Themi socie finxit. Nam, quem Thucydides, qui ct Atheniensis erat, & summo loco natus, sumi nusque vir , di P ulo a late pi iterior , tantum mortuum
seripsit, ct in Attica clam bum tum; addidit, fuisse suspicionem veneno sibi
conscivisse mortem: hune iiii Riunt , cuin taurum immolavisset , excepῖ se satagiri ne in patera, dc Co poto, mortuum concidisse . Hanc enim mortem rhetori , dc tragice ornaro Potuerunt illa mors vulgaris nullam praebebat matericin ad ornatum. Quare, quoniam tibi ita quadrat , omnia fuisse in Themillo te paria & Coriolano , Pateram quoque a me sumas licet :praebebo etiam hostiam , ut Coriolanus sit plane alter Themistocles. Sit sane. inquam, ut lubct , de ilio : & ego cautius posthae historiam
attingam, te audiende: quum rerum Romanarum auctorem laudare pollum
religiosissimum. bed tum sere Periclcs, Xantippi filius, de quo ante dixi ,
primus adbibuit doctrinam: quae quanquam tum nulla erat dicendi , tamen ab Ana κagora physico eruditus , exercitationem mentis a reconditis abitrii sisque rebus ad causas forensus popularesque facile traduxerat . Huius suavitate maxime hilaratae sunt Athenae , hujus ubertatem dc copiam admiratae , ejusdem vim dicendi terroremque timuerunt. Xll. Hae igitur artas prima Athenis oratorem prope persectum tulit . . Nec enim in constituentibus rem publicam, nec in bella gerentibus , nec in impeditis ac regum dominatione dc vinctis , nasci cupiditas dicendi solet . Pacis est coincs, otiique socia , dc jam bene constitutae civitatis quasi alumna qira dam, eloquentia. Itaque ait Aristoteles, cum sublatis in Stellia tyrannis, res privatis longo intervallo judiciis repeterentur , tum primum , quod estut acuta illa gens de controversa natura , artem dc praecepta Sic Ios, Coracem dc Tisiam, conscripsit se . Nam antea neminem solitum via , nec arte, sed accurate tamen , dc de scripto plerosque dicerer scriptasque sui ise , dc paratas a Protagora rerum illustrium disputationes , quae nunc communes appullantur Ioei . Quod idem fecisse Gorgiam , cum singularum rerum laudes, vituperationesque conscripsisset : quod judicaret hoc oratoris esse maxime proprium, rem augere Di se laudando , vituperandoque rursus affligere. Huic Antiphontem Rhamnuitum similia quaedain habui ite conscripta, quo neminem unqttim meliuS ullam oravisse capitis causam , cum se ipse de selideret , se audiente , locuples auctor scrip:it Thucydides . Nam Lusiam primo profiteri sblitum artem esse dicendi: deinde, quod Theodorus esset in arte subtilior, in orationibus autem Iejunior, orationes eum scribere aliis coepi:ie. artem removiile. similiter Isocratem primo artem dicendi este negavi:ie, seribere autem aliis solitum orationes , quibus in judiciis uterentur: sed, cum ex eo quia quali commiteret contra legem, quo quis judicio circumveniretur in s epe ipse in judicium vocaretur; orationes aliis ci si tine scribere, totumque se ad artes componendas transtulisie. XIII. Et Graeciae quidem oratorum partus , atque sontes v des , ad n stru .n auualium rationem, veteres, ad iplorum, igne Iecentes. Nam atate-
310쪽
quim delectata est Atheniensium civitas hac laude dicendi , multa jam me
inbhabilia & in domesticis & in bellicis rebus effecerat . Hse aut .m itu dium non erat commune Graeciae, ted proprium Athenarum Quis euim aue Araivum oratorem, aut Corinthium, Rut Thebanum scit sitisse temporibu,
illi, λ nisi quid de Epaminonda, docto homine. suspicari libet. Lacedaemo
niuin vero utque ad hoc tempus audivi futile nemine in . Menelaum ipsum , dulcem illum quidem trad. t Homerus , scd pauca dicentem . Brevitas au tem , laus est interdum in aliqua parte dicendi, in univers. eloquentia lauadem non habet. At vero extra Graeciam magna dicendi sudia fuerunt ; maκiniique hula laudi habiti honores, illustre oratorum nomen reddiderunt . Nam ut semel e Piraeeo eloquentia evecta est , Omnes peragravit intulas , atque ita peregrinata tota Asia est, ut se eκ ternis oblineret moribus, omnemque illam ia lubritatem Ait cae dictio iis quali sanitatem perduret , ac loqui pene dedi se
ret. Hi inc Asiatici oratores non contemnendi quidem nec celeritate, nec e
pia, sed parum pressi, & nimis redundantes. R odii saniores , & Atticorum similiores. Sed de Graecis hactenus et etenim haec ipsa forsitan fuerint
Tum Brutus, Ista vero, inquit, quarn necessaria suerint , non Deile dixerim : iucunda certe mihi fuerunt , neque solum non longa , sed etiam breviora, quam vellem. optime, inquam: sed veniamus ad nostros , de quibus dissicile est plus intelligere, quam quantum ex monumentis suspicari licet. X lv. Qitis enim putet aut celeritatem ingenii L. Bruto cr) illi, nobilitatis vestrae principi, demi istu λ qui de matre suavianda ta 3 eκ oraculo Apollinis tam acute, arguteque coniecerit et qui summam prudentiam simu- . latione stultitJae texerit; qui potentia imitin regem , clari ismi regis filium expulserit ; civitatemque perpetuo dominatu liberatam magistratibus annuis , legibus, judiciisque devinxerit; qui collegae suo imperium abrogaverit, ut e
civitate regalis nominis memoriam tolleret. Quod certe emei non potuisset , nisi esset oratione persuasu in . Videmus item paucis annis post reges exactos , cum plebes prope ripam Anienis ad tertium milliarium consedisset, eumque montem , qui Sacer ap-Ο o a pel-
1 Bruto L. Iunio Bruto, qui Marci filius suit. Miscus vero Junius eum, ut auctor est Dion tu , duceret ori finem ab uno eorum, qui cuiat aenea coloniam deduxerant in Itali rin, A di vcs est et . dignus est iudicatus, cui Tarquinius I ris ς Tar urnisci si iam uxorem daret: ex qui duos sti m sntfulit, M. Iu-nlurn, ut nos putara H . dc imite L. Junium, qui pollea Aria cis ea aspellet u quoa cum patrem primum , deinde M aicum i trem .iauod erit te, de prudentes ellent . a Tarqui-
saperia de qu:dem avunculo sua inter e ctos intellex siet , ne 3e ipse intersceretur . se itu tuiti vile simulavit. C radus. .c Σ3 De ma je fuati,ianua ) Cum vox, in ruit Livius, ex infinio spetu sic reddita se inint: I perium 1 Ammiam Roma hisbesit , qui
vestrum rimus , o juυeves , of tam matri tui rit : cumque Tarquinii de osculo matri suarserendo eri itetrent, L. Briatus alio ratus spe
ciare Pythicam vocem, velut si potiosus ce-cusisset, terram osculo ccintigit . scilicet quod