장음표시 사용
101쪽
ex his locis referre sit eonsentaneum Porin et Siricium agnovisse metropolitica jura sua , hi constat ex Innocentio I. Siricii succestare, qui hin epist. ad Anycium Thessalonicensem testa- ii tur, Anycium ipsum fuisse a Siricio constitu- iutum Vicarium Sedis Apostolicet per Illyricum quod Achaiam, & Macedoniam tunc completiebatur. Nunquam igitur credidit Siricius, ubdeesse sibi jurisdictionem judicandi de Bonoso.
IV. ut cum Launo, o propius agamus,judicium 'Synodi Capuensis nihil prorsiis derogavit lini Pontificiae jurisdictioni, immo videtur ipse Stricius causam Bonosi delegasse in Synodo. iiii Quid enim in Synodo illa posset Siricius, haec iij verba ejus ostendunt: Si integra esset hodie . tis r nodus, recte de iis , quae comprehendisserj- agitorum vestrorum series 3 decerneremus. In o litan Synodo igitur Siricius decernebat. V. tantum II abest, ut Siricius, repudians causam Bonos, derogaverit suae auctoritati, ut potius ipse so steatur in eadem epist. derogatum 4ri suae au- yrtici oritati, si causa jam a Concilio delegata, pii ipse decerneret ; videri enim potuisset, aucto- α ritatem judicandi a Synodo accepisse:Vbs enim Attotius Θnodi etice decernitis ; Nos , quasi e* Ranctoritate θnodi , judicare non convenit. QVI. Decretales Siricii epistolae liquidum faciunt , quantus ille ruerit in exercendo prit 'timatu
102쪽
matu Sedis suae. In ea Enim , quae ad Himerium Tarraconensem data est, haec scribit: Pro victi nostri consideratione, non est nobis dissimuiare, non es tacere libertas , suibus major cunctis Christianae religionis. Ulus imcumbit. Portamus Onera omnium, . qui graetantur. Et rursus cap. I F..Explicavimus, ut
arbitror,Frater cbarissime,universa,qnae digesiasunt in querelam, in adsingulas causas, quibus per silium nostrum Bassanum Presb-terum ad Romanam Eccinam , utpote ad Caput tui corporis , retulisi, Quod si Damaso , qui Stricio praecessit, tribuatur ea epistola ad Illyricianos, non ille minus jura sita usurpavit; nam epist.q. ad Episcopos Numidiae : Cuncta, inquit, quae possunt aliquam recipere dubitationem , ad Nos , tanquam ad Caput , UT
SEMPER FUIT CONSUETUDO, deferre
non desinatis s) Nihil morandum in explicandis verbis Xysti ΙΙΙ. Nam,cum decernat custodiri judicium Procli, aperte indicat, qua polleat auctoritate, & jurisdictione. Quod vero nolit injuriam facere cognitioni illius , confirmat
ejus judicium fuisse justiss1mum , quod proin
de non esset retractandum . Neque enim necesse est, ut Papa omnium Episeoporum sententias,ad se perlatas rescindat, ut Primatum tenere intelligatur. In ρ
His accedit X, stiis , qui Procio Constan
tinopolitano testatur, nolle se eas causas attingere , quae
nem pertinerent :Habes recentismunia nuper habitae actionis exemplum fratris nostri Iddua,eirca quam tuae fraternitatis decrevimus iudicidiniscus odiri, cognitioni tua facere nolentes iniuriam a Diuitiaco by Corale
103쪽
1Qcta quoque anti quitatis ostcndunt,
tribus illis beatis saeculis nunquam RomanamCuriam alienis negotiis operam adjectile . MarcionieXcommunicato a Patre Episcopo ' , cum a komanet νEcclesia communi nem peteret, responsum est, non posita per Romanam Curiam , quod gestum
esset a Patre, reti Mart. Fortunatum,
di Felicissimum in Astica damnatos ita excepit Cornelius ut ex epist.Cypriani didicimu3 a
ter antiqua appellationis exemplaMarcionem de Fortunatum, ac Felicissimum, a suis Ecclesiis eiectos, opem Romani judicii imploran. ites; sed eosdem ipse obtulit Anonymus , sue. 'tus ingratiis suis servire veritati. Certe per- Ivaserat Orientis Ecclesias sententia de jures lRomanarum appellationum, cum Marciota lmedio taculo II. a Patre excommunicatus iRomam contendit, communionem ab Eccle- lsiarum Matre exoraturus. Nisi enim id illis ipenitus insedisset, cur Romam longum iter tinirent ' aut cur Romanum potius, quam Nolanum, aut Puteolanum Episcopum appellarent ' Responsum autem tulit Marcion teste Epiphanio, non posse illi Romanam Ec- vclesiam injussu Patris sui communionem dare. Vacabat enim tum per obitum Hygini Roma- ina Sedes, ait enim Epiphanius: Romam post 'gini Papae obitum se contulit. Clerus au- rem Romanus ante constitutionem Disi i nihil innotandum scripsit epist,3 I .inter epist Cypriani. At ab Hygini succestare Eleuthe-
rio obtinuit communionem Marcion poeni- ttentiam pollicitus, ut ex Tertulliano cap. 3 o. i
de praescript. Marcionis igitur appellatio illu- stre monumentum est Apostolici Primatus, bc 'antiquarum appellationum .
104쪽
ι Ioue Nihilo tanus luculentum est faciunt, Fortunati, & Felicissimi,qui a Cypriano damnati , Romam cum mendaciorum suorum ἰmerce navigaverunt, inquit Cyprianus epist. 3 3. quos tamen a Cornelio de Ecclesia pulses esse gratulatur. Duo potissimum fuere, quae Sanctissimum Episcopum Cyprianum impulerunt , ut damnaret illam pervicacium Clericorum appellationem et Primum, quod indignum duceret, homines ob plurima, &gravissima crimina abstentos, ut ipse ait, spe Romanae communionis sese laetare, nec morari quin Romanum Clerum, & Pontificem ci eumvenirent . Post issa, inquit, adhuc insuper pseudoepiscopo i ab haereticis constituto, navigare audent, in ad Petri Cathedram, atque ad Eccissam principalem, unde unitas facer- dotalis exorta est , a schismaticis, inprofanis literas ferre; nee cogitare eos esse Romanos quorum es, fossolopraedicante, laudata es ad quos perfidia babere non possit accessum. Alterum , quod cum Fortunatus pseudoepiscopus esset, trans mare appellasset contra statutum Africanum , quo solis Episcopis appellationes transnarinae erant permissae, non vero caeteris Presbyteris , & Clericis , unde ait: Oportet utique eos, quibus praesumus, non circi cursare; illum videlicet adhuc sibi subje-
105쪽
Qtiario primum lae clito animum induxit Osius, ut novum honorem Sedi Petri tribueret, ac statueret, ut si Episcopus damnatus Pontifice appellaret, & hic dignum putaret nova cognitione iudiciu , posset, non quidem Ipse cognoscere, sed ipsis illis prouincialious Episcopis causa I etractandani delegare , ita tamen; ut unum aliquem, qui illorum judicio interesse legare posset. De causis Presbyterorum , deque aliis
controversiis verbunullum. Novum a
tem illud esse privit gium docuit,cum in arbitrium Patrum id contulit: Si videtur dilemoni vestra , 'Petri Apostola memoria
Ecclesia orientalis canonem illum num
Iosasfirmans , adeoque Pres terrum suum, non vero F piscopumia Dolebat igitur, eum pro
Episcopo haberi velle, cum ad Romana judicia Episcoporum more provocaret ia Tanta nimirum per tria illa beata secula Ecclesiae principalis potestas erat. I Quare inter putidA mendacia rejicimus , quaecumque de Sardicensi canone prinnunciat. I. Opera Ofii novum illum honorem appellationum suilla Romano Pontifici tributum, Sc quidem his finibus. circumscriptum,ut provocante Episcopo; non quidem retractaret
judicium Papa, sed decerneret , si vissim suisset , oportere ex integro institui judicium ab iisdem Epistopis ,. quibuscum interes e liceret alium judicem, ab eo legatum . II. De solis Episcopis tributam facultatem illam,non vero de Presbyteris,. aliisque causis. ΙΙΙ. Orientis Ecclesias semper illi canoni obstitisse. IV. Εcclesas. occidentales diu obstrepuisse , & inter
Patres Africanos, ac Romanos Pontifices vehemens certamen,nec sine turbis,exarsisse saeculo quinto. am errorum struem paucis dispergere instituo. Norunt omnes quotquot Ecclesiasticas literas lustraverunt , Sardicensi canone repressam fuisse Arianam Eusebianorum factionem. Eusebianos autem arietasse jura Summi P
106쪽
ao 7tificis iis ipsis ealumniis quas congerit AnOnymus, constat ex Sohomeno lib. 3 .'Ol. cap. 7. Nam acerbissime questi sunt , rescis a Julio I. sententiam, quam ipsi contra Athanasium, & alios in Tyria, & Antiochena SP nodo pronunciaverant ue idque traducebant , Tanqua actum iniquum , in a Ecclesiastica alienum, quod inconcussam labeat au-Noritatem quaelibet Θnodus contumeliose reatur cum judice, cujus judicium ab aliis
examinatur. Ex epist.q. . Hunc eundem
criminabantur, quod quaereret Ecclesiae principatum,quasi aliquod tyrannidis regnum. .
tit in Concilio Orientales Episcopi quidquid fortestatuissent , ab Episcopis Occidentali s
refricaretur. Talibus dictis inimicorum divinitatis Christi, haec subjecit Christianus Lupus ad can. 3. Concit. Sardie. Hi sunt magis ca quibus IViclesiae , Miberani, Caisinissae aliique nonnulli) didicerunt Romanam Ε Hesiam accusare tyrannidis , atque invase potestatis. Ut hanc calumniam dissiparet,& vindicaret romanas appellationes ex antiquo mOre, nec non Iulii Papae judicium de Athan, fio, caeterisque Episcopis restitutis Synodus Sardicensis tueretur, edixit , ut Romano Episcopo scriberetur, si damnatus Episcopus existimaverit bonam se habere causam. Quo quisO 2
quam accepit; o cidentalis vero veli menter obludiata est; ac saeculo quinto ingentes turbas AH-ca dedit, & fumifum . t phum k caelestino. Obiecit. Diuitiaco by Corale
107쪽
1o8dem antiqua aura confirmata sunt, Zc explicata potestas Petro tradita a Christo Domino illis verbis , Confirma fratres tuos , quae potissimum in jure appellationum continetur; ut probat Nicolaus I. Nam si novus ille honor per Sardicensem canonem esset institutus, neque antea vigui sient Romanae provocationes , ineptissime Iulius ad Eusebianos scripsisset: oportuit sectoriam canonem , in non isto modo judicium fieri ....-ignoratis banc esse consuetudinem , ut primum nobis scribaturi
ut hinc , quod justum est, definiripossit ' At
Iulium ad se vocantem factiosos judices Tlieodoretus lib. 2. cap. 3. ait , secutum esse Ecclesia canonem. Illos eosdem graviter fuisse reprehensos,stribit Socrates lib. a. hist.Eccl.cap. I s. uoniam fecissa Romana Pri2ilegium praeter ceteras obtinebat: SoZomenus vero lib. 3. cap. 8. Ama propter Sedis Dignitatem cura omnium ad ipsumspectaret. Hic Canon, hoc Privilegium, haec Dignitas Romanae Sedis ante Sardicensem canonem vigebat. Neque sermula illa verborum Osii, Sietobis 2idetur , novitatem ejus Privilegii, ac Dignitatis ullo pacto praese ferre cuiquam Videri potest. Nam selemne in Conciliis erat, ut
ea ratione decernerentur etiam , quae exi anti
108쪽
I es'il diibauri quin ante Synodum Sasdicensem s non liceret suscipere Clericum a suo Episcopo ejectum , quod etiam can. I 8. Nicaeno confir- matum fuerat, nec Episcopo ab una ad aliam: Ecclesiam transire , a temporibus usque Apo- stolicis ; tamen in eodem Sardicensi, cum dolis legibus agitur, eadem sermula voluntas Patrum exquiritur ab Osior μ -6 ἀαν αρεον
r tem praefatur Osius , Petri memoriam bori noremus, insinuat, eo jure niti romanas ap- pellationes, quo debitus Petro honor, & re F verentia, hoc est , jure divino , quo Petri Sedes est Caput Ecclesiae . Ita haec Osii verbia explicantur ab iissiem Patribus Sardicensibus, in Synodica ad Iulium: Hoc enim optimum , b Ur valde congruentissimum esse videbitur , se
ad Caput, idest , ad Petri Apostoli Sedem, de
i singuὶis qui seque prominetis Domini referansti Sacerdotes. Hujus vero epistolat hoc est inia si lium; si asemper credidimus , etiam nunc sentimus. hic novitatis suspicio oboritur i Quod recens ossi inventum subolet ' Hono-: ratur igitur Petri memoria,. cum Sedes Petri agnoscitur Caput Ecclesiarum quod non Pan trum arbitrio, sed divinitus est institutum. Falsum est rurius quod affirmat Anon : mus,Orientalem Ecclesiam Canoni Sardicensi
109쪽
έeinper obstitisse . Siquidem sub ipsa tempora Concilii Sardicensis Eustathius Sebastenus, ab Arianis in Concilio Melitinensi depositus, a Liberio, quem appellaverat, restitutus est. Sententiam Theophili Alexandrini contria Chrysectomum rescidit Innocentius I. de quo Palladius in vita Chrysistomi: Ad haec rescripsit Innocentius Papa, commmnionequestri -
qtie partis admissa, Geopbili judicium cas
Ium , atque irritum esse decrevit ; cum versaretur cauti merae disciplinae. Mitto Eutychen Abbatem , Flavianum , Theodoretum, aliosque orientales Episcopos , qui suis appellationibus ostendunt, nunquam olim Orientis L clesias Sardicensi Canoni restitisse. De occidentalibus autem Ecclesiis dubitare non sinunt perpetua appellationum exempla post Synodum Sardicensem, ut Coelestii, Chelidonii, Contumeliosi, & Adriani Episcopi Thebani,qui repositus est in Sedem suam
a Gregorio M.,qui titulum Episcopi universa- Iis tantopere detestabatur. Turbae autem Afri-eanae cum Zosimo, Coelestino, &Bonifacio Romanis Pontificibus, inde ortum habuerunt, quod dicerent Legati Papae Zosimi, Romanas appellationes Nicaenis Canonibus substineri; cum enim in Nicaenis Canonibus nihil
ejusmodi legerent Micani, in suspicionem adducti
110쪽
adducti sunt,appellationes esse eaducas, neque ullis fundamentix innixas. Duplici autem facti ignoratione laborabant; . tum quod Sardiacensim Synodum non aliam agnoscerent quam Philippopolitanum Arianorum Conciliabulum , quod illi inierant, facta discessione a Patribus Sardicensibus; tum quod nescirent,,
Canones. Sardicenses Nicaenorum nomine
censeri pro more Romanae Ecclesiae; ut patet multis quidem aliis , sed praecipue ex antiquo Codice Canonum hujus Ecclesiae , quem nu per E tenebris eruit , ediditque Paschasius Questellus;quo satisfactum est Petro de Marca de Concorae capta s. desideranti ad
eam conjecturam vetusti codicis auctoritatem.. Cum Primum ex ignoratione illae emerserunt
Africani, statim fuerunt in potestate Summi Pontificis , & perpetuas appellationum leges ultro coluerunt; ut causa Antonii Fussalensis docet, quam ipsi detulerunt eidem Coelestino, teste Augustino epistola 26 I. Quanquam Patrum Catholicorum mens fuit, siquando de retractatoriis judiciis Romanae Ecclesiae, Mappellationibus transiDarinis questi stat, ut
causarentur non defeetum, sed ab Usum potestatis . Ut Augustinus ibid. Judicia illis , in
publicas potestates, in militares impetus, tanquam executuros Apostolicae Sedii sententiam, sive