장음표시 사용
431쪽
4ro DE ABSOLUTIONE. terius qualiscunque professio P Si Catechumenus baptizandus est , quia credibile est eum in fine baptizari voluisse ; quanto certius id in eum de quo agimus P Si, ubi incerta est voluntas , satius est nolenti dare quam volenti negare ; ubinam hoc potius , quam in hoc quem propinnimus casu, usurpandum est Secundo Sacerdotale Romanum Venetiis excusium an . I 36o. id aperte decernit. Infirmus , inquit sel. 62. aut jam amisit loquelam , vel se usum rationis, pura quia phreneticus ; aut non . In primo casu, si se bene vivebat ut honus fidelis, & frequentabat consessionem & comis munionem & hujusmodi , quamvis non petierit Sacramenta quia ex se inseparato talia acciderunt, . . . . faciente aliquo consessionem geneis ratem pro eo, sicut fit in populo , Sacerdos faciat Absolutionem ab is omni sententia & peccato r & potest injungere circumstantibus aliis quid pro eo faciendum, vel heredibus aut consanguineis pro ejus an, ma, si volunt acceptare. Deinde debet dari et Eucharistia, quamvis ,, non sit consessus. Tertio Clemens VIII. eum quidam ex fabrica D. Petri praeceps ruisset, ipsi, cum caderet, Absolutionem dedit , dicens : Si es capax , ab solvo te a peccatis tuis. Id refert, praeter alios plerosque, Hom bonus
in examine Ecclesie, parte I. tract. 7. cap. I 8. quaest. 84. Quarto Synodus Lemovicensis an . r6 I9. in decreto, cui subscripsere Abbates undecim, Decani tres, Praepositi septem, Priores decem, Archipresbeteri decem, id etiam sancit . Poterit quoque, inquit, idem , applicari remedium Absolutionis et qui judicio omniumque semri suum usu statim captus est , non petita Poenitentia , nulloque signo
is contritionis edito, cum . . . . ferri potest judicium ex actionibus viri tae & moribus, eum libenter Poenitentiae sacramentum petiturum fore,
si si tempus & morbi violentia permisissent ; licet hoc in casu nihil deri Absolutionis effectu promittere possimus. Sed . . . nullum remedium se omittere debemus quod Deus potestati nostrae commisit e Deum oranis tes, ut immensa bonitate quod deest aegrotorum dispositioni suppleat, is cetera inscrutabilibus Dei Judiciis commendantes. V. Gregorius XU. anno I 613. idem docuit cum adhuc esset archiepiscopus Bononiensis in memor:ali cap. I. de forma sacram. Poenitentiae , adque ex Sacerdotali Romano & sententia S. Antonini : Licet, in- is quit, absolvere moribundum, etiamsi nullum Poenitentiae sgnum det ,, in praesentia Consessarii; si tamen aliquis testetur eum ostendisse conis is fitendi desiderium. Ita docet Rituale Pauli V. Imo addit Sacerdotari te Romanum ex doctrina D. Antonini , posse etiam absolvi moriri bundum assuetum frequentare consessionem, quamvis, repentino casur, oppressus, Sacramentum non petierit. SeXto ita censent I. Academia Lovaniensis, teste Havermano in suo de Absolutione libello ; a. Ioannes Hesselius Theologus Lovaniensis a. pari soleta mi , cap. 3 3. 3. Jacobus Baius libro 2. 3nsiit. cap. 9. q. m
432쪽
DE ABSOLUTIONE. 42 Irinus lib. I I. cap. Io. a pluribus nostri ordinis Doctoribus approbatus; s. Genetius in Theologia morali , a multis Cardinalibus tum in Galliis tum Romae laudata; 6. Ηuygens Methodi tract. 3. 7. Μerbesius in sum.
8. Ηavermans in exam. Pentalogi diaphor. Septimo ratio multiplex suffragatur e r. enim juxta communem Τheologorum sententiam, nutus sussicit ad suscipiendam Absolutionem : e go multo magis christiana Vita et hujus enim quam alterius longe cerintius est, ac ipsis etiam sensibus magis obvium testimonium. 2. In ejus
modi dubio illud est probabilius quod hominis saluti conducibilius est ;
nisi quid indubitatum obstet . 3. Sacramenta in gratiam hominum instituta sunt atque adeo satius multo fuerit ea irrita esse, quam homines perire. 4. Ideo plerisque non videtur esse Absolutio hoc in casu concedenda, quia Mn apparet contritio nec consessio ulla : quae tamen sunt essentialis Sacramenti materia. At, inquiunt, certum non est, an non sit alia materia : Scotistae enim totum Sacramentum in Absolutione collocant ; alii vero materiam esse statuunt impositionem manuum , aut ipsum hominem ; denique ipsi Poenitentis actus merito praecessisse censentur. Ergo.
Sic illi Theologi, quorum sententiam peritiorum judicio relinqui
NEC dicas Extrema-unctione huic homini succurri posse. Primo enim multi casus contingunt , in quibus Extrema-unctio administrari non potest. Secundo non usquequaque certum est Extrema-unctione deleri posse peccata lethalia . Sunt enim tantum duo sacramenta mortuorum; Baptismus & Poenitentia. NEQUE vero adjicias canones testimonia exigere o V. g. canon 76. concilii Carthaginiensis. . . NAM loquitur haec Synodus de peccatoribus , qui Poenitentiam hactenus publicam detrectarant, & morbo correpti Poenitentiam demum
ando nam olim concederetuν Absolutis o hodie concedenda sis. Quandonam olim concederetur Absolutio.
QUns Tro multiplex hic instituitur et r. an post expletam duntaxat satisfactionem, Absolutio quondam tribueretur extra calum necessitatis :z. an, cum publica erat Poenitentia , in limine Consistentiae stationis concedi soleret ; an solum ad ejus finem, cum Eucharistiae copia fieret : 3. an idem usurparetur etiam in Poenitentia privata : ita. ut, ex Mitasse de Poenitentia. D d 3 tra
433쪽
tra casum necessitatis , sacramen talis Absolutio ab Eucharistiae communione non sejungeretur.
AD septimum usque saeculum non videtur fuisse concessa Absolutio , extra casum necessitatis, nisi post expletam omnem Poenitentiam. PROBATUR I. ex triplici controversa quae olim in Ecclesia fuit ri. Catholicos inter & Μontanistas : a. Cyprianum inter & lapsos e 3. Ecclesiam inter & Novatianos. Nam I. Μontanistae in eo cum Catholicis contentiebant , quod post consessionem Poenitentiam imponerent , in eo vero dissiciebant, quod post Poenitentiae labores veniam non linpertirentur et inde Catholici apud Tertullianum de pudicitia cap. g. adirebant ἔ Frustra agi Poenitentiari, si caret venia. a. Cyprianus oc ferre non poterat in lapsas , quod ante actam Psnuentiam pacem reposcerent; ut patet ex epis. Io. II. m. I3. hoc reprehendebat in Epitcopis, quod lapsos, ante legitimum Poenitentiae tempus elapsum, re conciliarent ; epist. 39. 3. Cyprianus idem epis. 32. Pacianus epist. I. ad Sempronium ἱ Ambrosius lib. I. de Poenitentia cap. Io. & lib. a. cap. 9. hoc velut intolerabile in Novatianis notant, quod Pqnitentiam injungerent, & Ps nitentiae fructum subtraherent. O frustrandae, inquit Cy- is prianus, fraternitatis irrisio l o miserorum lamentantium caduca deis ceptio l . . . Hortari ad satisfactionis Psnitentiam ; & subtrahere deis satisfactione medicinam et dicere fratribus nostris; Plange & lacrymasis lande, .... sed extra Ecclesiam post omnia ista morieris o quaecunis que ad pacem pertinent, facies; sed nullam pacem, quam quaeris ac-- cipies . . . . Operari tu putas rusticum posse, si dixeris : Agrum . . .
is exerce s . . . sed nullam messem metes . . . . Praecludere est . . . poe-
is nitendi viam, ut .... dum fructus Psnitentiae intercipitur, Ps niten-- tia ipsa tollatur . . . . Admittendus est plangentium gemitus, & Pς- is nitentiae fructus. dolentibus non negandus. Ergo haec pervulgata erat apud omnes disciplina , ut non nisi post emensum Pgnitentiae curriculum, reconciliatio concederetur.
PROBATUR a. ex epistolis canonicis Gregorii Thauma turgi , Gregorii Nyssent, Basilii, & iis tum Patribus tum Conciliis , quae varias Ρς nitentibus decurrendas stationes assignant. Qui enim tres priores e- metiebantur, ii extra Ecclesiam ejiciebantur, nec in oratione quidem cum fidelibus consistere iis licebat. An autem ita dure actum esset cum iis qui jam essent. justificati λ an e templo expellerentur qui templum essent Spiritus-sancti P an qui Dei filius & heres esset, a ceterorum societate, ut omni eorum communione indignus, ejiceretur an quos Sycramento dignati fuissent, eos a precibus lejunxissentὶ Ergo Ab lutio sacramentalis initio hujus curriculi non concedebatur. PROBATUR 3. non paucis veterum testimoniis.
434쪽
DE ABSOLUTIONE. 633Zephyrinus summus pontifex, seu quis alius, apud Tertullianum libro de puderitia , supra, pag. 8 Id. Ego, inquit, & moechiae & sornicationis delicta Paenitentia functis dimitto. Tertullianus ipse in libro de Plenitentia cap. 6. Quam porro iner, , tum, quam iniquum , Pς nitentiam non adimplere , & veniam dei,
si norum sustinere λ hoc est , pretium non exhibere ad mercem m is num emittere . . . . Si ergo qui Venditant , prius nummum quo pa is discuntur, examinant, ne scalptus, neVe rasus, neve adulter ς etiamri Dominum credimus Pςnitcntiae probationem prius inire, tantam nobis.,, mercedem, perennis scilicet vitae, concessiurum.
Cyprianus epi . ra. de iis qui ante expletam Ps nitentiam pacem sibi reui tui flagitabant, Nemo, inquit, adhuc importuno tempore po-o ma decerpat : nemo naVem suam quassatam & perforatam fluctibus, is priusquam diligenter resecit . in altum denuo committat. Ibidem invehitur in Confessores , qui libellos communicationis lapsis generaliter concedebant, his verbis e Communicet ille cum suis . Et docens quibus concedendi sunt libelli hujus generis , ait iis dandos , qui Ps nitentiam suam prope absolverint .' Ideo peto , inquit , ut eos is quos ipsi videtis, quos nostis , quorum Poenitentiam SATISFACTION I PROXIΜAΜ conspicitis, designetis nominatim libello. Et epist. Io. Nam cum in minoribus peccatis agant peccatores Pgnitentiam se justo tempore, & secundum disciplinae ordinem ad exo mologesim Ve-o niant , & per manus impositionem Episcopi & Cleri jus communiis cationis accipiant, nunc .... ad communIcationem admi utuntur, &se offertur nomen eorum; & NONDUΜ POENITENTIA ACTA, ....is nondum manu eis ab Episcopo & Clero imposita, Eucharistia illius is datur. Epis. sq. Legimus litteras tuas, frater charissime, quibus,, significasti de Victore quodam Presbytero , quod ei, ANTEQUAM
A POENITENTI ΑΜ PLENA Μ EGISSET , & Domino Deo , in quem is deliquerat, satisfecissat , temere Therapius collega noster immaturo se tempore & praepropera sestinatione PACEM DEDERIT. Quae res nosis satis movit, recessum esse a decreti nostri auctoritate, UT ANTE LE-D GITIMUM ET PLENUM TEΜPUS SATISFACTIONIS , sine petituis & conscientia plebis, nulla infirmitate urgente ac necessitate cogenis te, PAX EI CONCEDERETUR. . Ambrosius ιib. I. de Paenitentia, cap. IL contra Novatianos, Fruis stra dicitis, inquit, vos praedicare Ps nitentiam, qui tollitis fructum
se Pqnitentiae 2 Lib. autem a. cap. 3. Nonne, inquit, advertitis. . .
is quod emerendi gratia Sacramenti ad precandum impellimur Et hoc ,, auferre Vultis propter quod agitur Pgnitentia. Ergo Absolutio erat finis, fructus & merces actae Pgnitentiae. Namque Novatiani tollebant id propter quod agebatur Poenitentia. Atqui tollebant Absolutionem .
vacianus epis. I. ad Sempron. Scio, inquit, frater, hanc ipsam Ps
435쪽
si tentiae veniam non passim omnibus dari , nec antequam aut interis pretatio divinae voluntatis, aut sorsitan visitatio fuerit, relaxari, ma- se gno pondere magnoque libramine , post multos gemitus effusionemo que lacrymarum , post totius Ecclesiae preces, ita veniam verae Pqniis tentiae non negari, ut judicaturo Christo nemo praejudicet. Siricius papa epist. r. cap. 3. de lapsis, Si resipiscentes, inquit, soris te aliquando fuerint ad lamenta conversi, his quandiu vivunt agenis da Poenitentia est , & in ultimo fine suo reconciliationis gratia triis buenda. Innocentius I. epis. I. cap. 7. Ceterum de pondere aestimando deli- ctorum, Sacerdotis est judicare , ut attendat ad confessionem Poeniis tentis, & ad fletus atque lacrymas corrigentis; & tunc jubere dimitis ii, cum viderit congruam satisfactionem.
S. Leo epis. ad Theodorum Foroiuliensem, Μediator Dei & homi- is num Christus Iesus , inquit , hanc praepositis Ecclesiae tradidit pote- is statem , ut & confitentibus actionem Pgnitentiae darent, & eosdem is salubri satisfactione purgatos , ad communionem Sacramentorum per
,. januam reconciliationis admitterent. SoZomenus his. lib. 7. cap. I 6. de Ps nitentiae more apud Romanos
disserens, postquam descripsit quomodo imponeretur , Privatim dein- is de , inquit , sponte sua quisque vel jejuniis .... vel aliis, quibus se jussus est, modis, semetipsum affligens, tempuS expectat, in quantum se Episcopus praestituit; elapso demum, a peccatis absolvitur, & popin,, lo in Ecclesia conjungitur. Gennadius de dogmatibus ecclesiasticis cap. 33. Quem, inquit, moris talia crimina post Baptismum commissis premunt, hortor prius publi-- ea Psnitentia satisfacere ; & ita Sacerdotis judicio reconciliatum , si communioni sociari , si vult non ad judicium & condemnationem is sui Eucharistiam percipere. Concilium Toletanum 3I. postquam . querelas instituit de *dissimo poenitendi more , qui jam invaluerat , Jubetur , inquit , ut
se secundum sormam antiquorum canonum detur Poenitentia: .... e X
pleto autem Saliis actionis tempore , sicut sacerdotalis contemplatiori proba Verit , eum communioni restituat . Gregorius Μagnus hom 26. in Evangesea in haec verba γ Quorum remiseritis , mo. Uidendum est , inquit , quae culpa praecessit , aut quae
se sit Poenitentia secuta post culpam ; ut quos omnipotens Deus perti compunctionis gratiam visitat , illos pastoralis sententia absolvat . o Tunc enim verae est Absolutio praesidentis, cum aeterni arbitrium sequitur judicis. Eligius hom. 4. in Caena Domini . Qui ergo ex vobis , inquit , per
,, Psnitentiam nequaquam condignam satisfactionem egerint , non se a nobis reconciliari existiment. . PROBATUR. q. ex vulgato ritu rinitentiae imponendae & reconcilia
436쪽
tionis tribuendae , etiam sequentibus saeculis . Nam initio Quadragesimae imponebatur Poenitentia, & reconciliabantur Poenitentes in Coena Domini . PROBATUR I. autoritate ac judicio plurium ex superioribus saeculis doctorum virorum. Ita enim fieri solitum sentiunt , & pro indubitato
habent, auctor Enchiridii Cotiniensis an. I 336. Osius de confesone catholicae fidei cap. 48. Μarianus Victorius de Sacramento confessionis cap. 26. Bellarminus lib. 4. de Poenitentia cap. 3. Μaldonatus lib. 2. de Sacram. cap. a. Est ius in 4. HII. I s. sed . I 3. Hugo Menardus ad Sacramentarium Gregoris; Albaspinaeus in obse aiionibus , Morinus tib. 9. de Poenitentia ;Calloriensis lib. 2. ρος. Neque dicas duplicem .extiti me tunc temporis Absolutionem e unam sacramentalem , quae in ipso limine Poenitentiae concederetur i caeremonialem alteram , quae ad finem stadii servaretur e prima reconciliatos eme cum Deo Poenitentes s altera , cum Ecclesia et priorem secretam
fuisse ; aliam publicam. Primo enim hanc fictitiam distinctionem explodunt illi omnes eruditi , quos modo laudabamus, in antiquitate proseeto versatissimi. Eitius ait Non esse audiendos , qui ex sua potius imaginatione , quam e X
se ulla antiquitate , asserunt etiam olim Ecclesiam solere omnes Psniri tentes absolvere , antequam latisfactionem subirent i sed Absolutioneo se secreta. Maldonatus. Qui ignorat , inquit , ad finem Ps nitentiae se datam esse Absolutionem sacramentalem , ignorat totam antiquita-
Secundo de ea Absolutione sermo erat apud Patres, quam Μontanustae & No statiani tollebant . Atqui illi tollebant Absolutionem sacramentalem Ergo. Tertio de ea loquuntur Absolutione , qua non data , frustra agitur Penitentia : atqui talis sola est Sacramentalis. . Quarto huic Absolutioni vim tribuunt reconciliandi cum Deo, peccata remittendi , &c. hanc autem vim habet sola sacramentalis Absolutio . Quinto hanc , quam injungebant , Pgnitentiam reserebant ad culpas delendas , & gehennam extinguendam ; ut ex Tertulliano & Cypriano liquet . Ergo nondum erat Absolutione sacramentali culpa abstersa , nondum pgna aeterna in temporalem mutata. Sexto ideo profitentur sancti Doctores differendam fulta hanc Absolutionem , quod Deus non tam cito gratiam restituat , nec ita facile homo convertatur. Ergo Absolutionem sacramentalem nondum conces
Septimo incredibile est majores nostros tantam pompam, tantum ap Iaratum ad caeremonialem Absolutionem postulata, & in ea conceden a tam austeros suisse ; Sacramentalem vero statim & sine ullo negotio tribuime. Octa-
437쪽
Octavo Probabile non est Patres ita egisse erga eos quos Deo reconciliassent , ut eos cum Ethnicis & Iudaeis stare praeciperent, & e templo ignominiose extruderent. Nono multis in locis non communicabatur cum iis qui in ipso P nitentiae stadio morte occupati , Absolutionis huJus exortes ex hac vita discesserant. Sic enim fieri sblitum scribit S. Leo epist. a. cap. 8. --,, Florum causa, inquit , qui Psnitentiam accipiunt & ante commu-- nionem moriuntur , Dei judicio reservanda est , in cujus manuis fuit , ut talium obitus usque ad communionis remedium differretur.
is Nos autem , quibus viventibus NON COΜΜuNICAVIMUS , ΜΟR H TUIS CΟΜΜuNICARE NON Possumus. Quae quidem Verba usur-
pantur ab Alcvino c. 49. lib. de divinis inciis . At quis putet ita a ctum cum iis esse , qui jam suiment reconciliati PDecimo haec distinctio Haereticos juvat & doctrinae catholicae nocet. Nihil enim aliud contendunt Haeretici quam ut haec omnia ad caeremo niam aliquam reserantur , ut Ps nitentiae sacramentum interimatur et vix autem alia Catholicis suppetunt ex antiquitate testimonia quibus Eccle-sae potestas , & Absolutionis necessitas & emcacia demonstretur. Quod cum ita sit , pro certo habendum est , una hac Absolutione Ps nitentes fui Te cum Deo simul & Ecclesia reconciliatos extra casum necessitatis. At in casu necessitatis, aliquando reconciliabantur tantum cum Eeclesia a ita Cyprianus jubet a Diaconis suscipi Psnitentes , si desit Presbyter : aliquando autem tantum cum Deo reconciliabantur sic multa Concilia statuunt et , qui in infirmitate Poenitentiam petit , esse subveniendum sacramentali Absolutione ,' tanquam neces ario viatico i ita ut tamen postea, si convaluerit, Pgnitentiam expleat, ac postmodum reconcilietur cum Ecclesia . OBIICIE s. Sozomenus lib. 7. cap. I 6. de presbytero 'nitentiario loquens, sic habet : Ille vero pro cujusque delicto quid facere singuis tos aut luere opo1 tcret , interminatus , absolvebat, ut a se ipsi com-- missiorum pgnas exigerent. RESPONDEO infidam esse versionem; graece enim ita legi ; Absolis Vebat eos postquam rinas scelerum a se ipsi exgissent. - quo modo Vertit etiam Petavius ad Epiphanium haeres 39. omnes enim graecae edi Liones sic habent. απτέλυε παρα σφων ἀυτῶν τbus δέκοω ειπλυαξαμειους Valesius autem perperam legi vult εἰσπραξομπους - QUAE RES cur majores nostri praeproperas AsolutioneS tanto pece pro hibuerint .
RESPONDEO disciplinae hujus suae plures ab lix causas afferri , eas
quo gravissimasia Primo est, Quod Deus non tam cito gratiam suam restituat. Rutasne,, tu , inquit Cyprianus libro de lapsis , Dominum cito posse placari 2 is putas facile eum misereri tui Orare oportet impensius & r is gare, diem luctu transigere , vigiliis noctes ac fletibus ducere &c.
438쪽
Cujus distacultatis ratio repetenda est ex peccati , quo Baptismus vio latur & Spiritus-sancti gratia proculcatur, gravitate. Secunda est , Quod non uno temporis puncto absolvatur vera & solida ad Deum conversio . Gratia namque , ut ait Gregorius , luxis quaedam mentium est , quae non nisi paulatim crescit usque ad per- ,, lectam diem: & sicut exterior homo a parvis initiis ita, sensim a se getur, ut evadat in virum persectum; ita interior quoque haudqua- is quam repente estingitur: sua habet & rudimenta & incrementa, do-- nec adolescat . Unde Augustinus tradi. s. in Ioannis episeolam , si Nunquid mox , inquit , ut nascitur charitas , jam persecta est ut
is perficiatur nascitur i cum fuerit nata, nutritur; cum fuerit nutrita, is roboratur; cum suerit roborata, perficitur. Idem quoque Prosper, seu quis alius, lib. 2. de vocatione Gentium cap. o. Sicut in gramin, se bus herbarum atque lignorum quae terra producit , . plenum deis corem non statim ut eduntur , accipiunt ; sed certis & ordinatis pro- is vehuntur augmentis; .... ita & semina charismatiam: .... nec facile is reperitur in exordio maturitas, & in inchoatione persectio. Tertia, quod brevi tempore animae vulnera non obducantur. Alis to vulneri , inquit Cyprianus de lapsis , diligetis & longa medicina se non desit. Non concedit pacem , inquit idem ibidem, facilitas ista , se sed tollit ; nec cum municationem tribuit, sed impedit ad salutem, se dum imperite operit morientium vulnera , plaga lethali altis & prinfundis visceribus adhuc infixa. Quarta quod rara sit vera Ps nitentia . Ambrosius lib. a. de Poenisentia cap. Io. Facilius inveni , inquit. , qui innocentiam servaverint , quam qui congrue egerint Psnitentiam. / Quinta, quod homo sibi ipse hoc in negotio saepe imponat. Saepe se sibi de se mens ipsa mentitur, inquit Gregorius Pastoral. pari. I. cap. ,, 9. fitque ut aliud in imis intentio supprimat, aliud tractantis animois superncies cogitationis ostendat s & fingit se de hono opere amare,, quod non amat, de mundi autem gloria non amare quod amat. Sexta , quod qui sceleris alicujus conscius sibi est , longe vehementius sese acuat ad dolorem & contritionem , dum veniam nondum suscepit , Cum, ut ait Tertullianus de Paenitentia cap. 6. pendente Ve se nia rina prospicitur: cum adhuc liberari non meremur , ut possimus
se mereri .' cum Deus comminatur , non cum ignoscit . . . . Peccatoris ante veniam deflere se debet i quia tempus Poenitentiae idem quod ,, periculi & timoris.
In publica Paenitenti Absolutio non videtur, nisi ad finem totius currieuli & Consistentium stationis, concessis. PROBATUR primo , quia antequam instituerentur illῖ gradus , ex
439쪽
omnium consensu pax simul dabatur & communio Eucharistica , ut ex Cypriano constat supra , pag. 846. non fuit autem ratio cur id mu
Secundo S. Leo significat supra , pag. 848. Per januam reconciis liationis , Poenitentes ad communionem Sacramentorum esse ad- is missos . . Tertio S. Ambrosius lib. a. de Poenitentia , cap. 3. Sicut ergo , is inquit, pro omnibus immolatus est; ita Quo ΤIsEsCuNQuE PECCA-- TA DONANTuR , CORPORIS EIus SACRΑΜENTu Μ suΜΙΜus , ut , , per sanguinem ejus fiat peccatorum remisso . Ergo evidentissime is mandatum est, etiam gravissimi criminis reis, si ex toto corde , &is manifesta consessione peccati Poenitentiam gerant , SACRAMENTIO COELESTIS , REFUNDENDΑΜ ESSE GRATIΑΜ.
Octavo saeculo ac deinceps Absolutio concedebatur post aliquot annorum spatium , etiam ante expletam Ps nitentiam . PROBATUR. Primo Egbertus Eboracensis can. 39. tom. 7. Conciliorum , Pqniis tentes , inquit , secundum canones non debent communicare anteis consummationem Pqnitentiae et nos autem , pro misericordia miseis rantis Dei post annum , vel duos , vel tres , licentiam damus . Secundo Nicolaus Papaepis. 24. communionem permittit homicidae, cui duodecim annorum Ρsnitentiam injunxerat, ut post quinque annos prioresidentidem Eucharistiam percipere possit. Tertio Concilium Wormaciense ann. 868. can. 2o. permittit perpetuae Pgnitentiae addictis, ut post biennium, Si Poenitentiae Ductus in eis conspi . is citur, corporis & sanguinis Domini participes fiant , ut desperant iten non obdurentur caligine.
Absolutio non dabatur vulgo nisi expleta satisfactione, etiam cum Pgnitentia erat privata. PROBATUR.
Primo enim pleraque a nobis modo adducta testimonia generalia sunt,& ad privatam quoque Psnitentiam pertinent . Vide Ambrosium supra, pet. 8s. ' . Secundo quae causae moverunt Patres, ut Absolutionem ita disterrent, eaedem in privata etiam Pgnitentia locum habent. Tertio in Capitularibus Regum nostrorum diserte dicitur, Absolutionem non nisi expleta satisfactione dari solitam, cum in privata, tum in publica solemni Psnitentia.. Lib.
440쪽
Lib. s. cap. 32. Si quis occulte & sponte consessus fuerit, o se culte 'fiat manus impolitio : & si publice ac manifeste convictusis aut consessus suerit , publice ac manifeste fiat , & 'publice coramis Ecclesia juxta canonicos poeniteat gradus . POST PERACTAM Uerose secundum canonicam institutionem , OCCULTE UEL ΜANIFESTE ,
Lib. 7. cap. 39a. - Μulier habens Virum , si adulterium perpetraveis rit , & occulte ad consessionem venerit , septem annis poeniteat ris tres in pane & aqua ; ceteros quatuor in providentia erit Sacerdotis , qualiter eam viderit posse . & ita ei ciborum abstinentia imponatur . Similiter & vir habens uxorem . . . . Si cujus uxor adulte- rium perpetraverit , & hoc a viro deprehensum fuerit , & public is tum s dimittat uxorem , si voluerit , propter fornicationem : illa o vero , secundum quod superius insertum est , publice agat Ps niten- tiam: vir vero ejus, illa vivente, nullatenus habebit licentiam aliam is ducere uxorem . Quod si voluerit adulterum sibi reconciliari ; licenis tiam habeat: ita tamen ut pariter cum illa Pgnitentiam agat, ET EXAD CTA POENITENTIA AD CΟΜΜUNIONIA GRATI ΛΜ , sicut superius is insertum, utrique accedant. Quarto idem reserunt plura Concilia. - Parisiense , I. an. 827. lib. I. can. 46. vetat ne Clerici & Laici , Episcopi aut Presbyterorum suorum judicia declinantes , monachos Sacerdotes adeant ad confitenda peccata ; hancque suae prohibitionis rationem reddunt . Illis namque est confessio peccatorum facienda , ais quibus subinde & modus Pgnitentiae , & consilium salutis capiatur ;
,, dum canonicam institutionem , si Episcopus jusserit , reconciliatio
wormaciense ann. 868. can. 36. Si vir viduam in conjugium d xerit , quae ex priori marito filiam habuit , & cum eadem lilia postis modum concubuerit ; vir ille Pgnitentiae subjaceat sanetionibus: itan ut per triennii tempus a lacro corpore Domini Iesu Christi suspen- is datur . Carnem non manducet , abstineat a vino , & singulis die- is bus je unium celebrare sestinet , exceptis sestis diebus atque dominbis cis Similiter autem de mulieribus quae CLANCULO patri sese in concubitu lubsternunt & filio , obseruandum est . Taliter de hisis sancimus , qui duabus se AasCoNfE sororibus pollutos cogno si scunt. Quandonam hodie Absolutio concedenda sit.
νQUAEREs an debeat hoc etiam tempore vetus illa disciplina usurpari; ita ut Ablolutio non nisi post aetam Ps nitentiam tribuatur . RESPONDEO necesse non esse . .Quod enim Absolutio praecedat Vel