장음표시 사용
401쪽
Concilium Lateranense magnum sub Innocentio III. canone : Omnis utriusque sexus , edicit ut Sacerdotes pro criminum modo congruam Poenitentiam indicant. Sacerdos autem , inquit, sit discretus & cau- ut more periti medici superinsundat vinum & oleum vulnerb
bus sauciati : dilisenter inquirens & peccatoris dircumstantias & pedicati ; per quas intelligat cujusmodi remedium adhibere debeat .
Synodus Tridentina seg. I . cap. a. in hoc Baptisini ac Poenitentia sacramenti discrimen constituit, quod Baptismate omnis poena peccatis debita expungatur , cum in Poenitentia, ad plenam remissionem peccatorum sine magnis nostris fletibus & laboribus , divina id exigente justitia , pervenire nequaquam possimus . Ex quo colligens cap. 8. quid Sacerdotibus faciendum sit , Debent ergo , inquit , Sacerdotes Do- is mini, quantum spiritus & prudentia suggesserit, pro qualitate crimbis num , & Poenitentium facultate , salutares & convenientes Satissa-- ctiones injungere , ne si sorte peccatis conniveant , & indulgentius is cum Poenitentibus agant , levissima quaedam opera pro gravissimis criminibus injungendo, alienorum peccatorum participes efficiantur. S. Carolus Borromaeus aflorum parte Videant Sacerdotes inquit , ne pro peccatis gravibus levissimas Poenicentias imponant , id ruod & Consessoribus & Poenitentibus periculosum est ; cum id a
acris litteris & Conciliorum decretis , & sanctorum Patrum sententia alienum sit. In iis vero Regulis quas Consessoribus promu Igavit , Patres.inquit , docuerunt quam necessaria admodum sit Sacerdotibus , qui in audiendis peccatorum confessionibus versantur, canonum Poenitentialium scientia . Etenim si omnia quae ad ps nitendi modum pertinent, non prudentia solum ac pietate , sed justitia etiam metienda sunt certe norma haec e canonibus Pς nitentialibus f
Haec S. Caroli statuta, hos canones ascivit Clerus Gallicanus anno I 636. & per omnes provincias , ut singulis regulae essent , transmisit .
Et vero hoc a Sacerdotibus postulat & judicis persona quam sustinent , & medici munus quod gerunt . Quis enim bonus judex flagitiis rinam , quis peritus medicus morbis medicinam non attemperat Adde quae ex nimia facilitate enascuntur incommoda. Haec certe cum attentius perpenderet Μarianus Victorius in suo de antiquis Paenitentiis libello , nihil esse duxit majoris momenti, quam si totum opus hoc salutis monito concluderet. Libet, inquit, in fine hujus operis omnes,, Christi Sacerdotes admonere, ne nimis remissi indulgentesque in imis ponendis Ps nitentiis sint: & haec una , ut equidem reor , p -
cipua causa est deploratae propemodum nunc prolapsaeque religionis ;is & quod hodie tam perfricta fronte , omnique Christiano pudore de
402쪽
In quo posita st Absolutio. SACRAMENTUM nitentiae constat, non secus ac reliqua, rebus ut materia, verbis ut forma. Certam porro verborum formulam non praestituit Christus . Neque vero , si rem ipsam universe spectes , valde interest quaenam illa sit Rctuo concipiatur modo , dum remissionem peccatorum , propter quam institutum est Sacramentum , significet: Nec enim religio , ut Te tulliani voces usurpem, in superficie, sed in medulla est; nec tam sonus quam sensus in his est considerandus . Quo fit ut Ecclesiae men. tum & usum expendi oporteat , cui haec Christus figenda permisit. Quaestio jam instituitur , quaenam illa sit, & olim fuerit , Absol tionis formula cum apud Latinos, tum etiam apud Graecos. Triplex autem distingui potest ; Indicans una, qualem in Ecclesia nostra nunc usurpat Sacerdos, ajens: Ego te absolvo: alia Imperans, ut siquis diceret, Sis absolutus: tertia Deprecans, si illa in oratione quadam lata esset , qua a Deo venia petere Lur.
A primo nostrae religionis ortu ad Decimum saeculum Absolutio in precibus tota passim posita fuit apud Latinos. PROBATUR I. Patrum testimoniis , qui per singula saecula florue
Tertullianus qui secundo saeculo vixit, lib. de Poenitentia, cap. Io. sic exprimit Absolutionem: Christus Patrem deprecatur et facile impetra- , , tur semper quod Filius postulat . Similiter libro de pudicitia cap. I9. significans esse quaedam peccata rethissibilia per EccIesiam, Horum ediis go erit venia, inquit, per exoratorem Patris Christum . Ibidem v si ro aliis irremissibilibus recens iis, Ηorum ultra , inquit , exorator non erit Christus. Adeo exoratio & remissio seu Absolutio apud eum idem sonant. Inde est quod eodem libro de pudicitia cap. a. generatimis pronuntiet: Ubi est pestulationis eo pia, illic etiam remimonis; ubiis nec postulationis, ibi neque remissionis Cyprianus III. saeculo , ubique veniam peccatorum attribuit imposi-
403쪽
tioni manuum: manus autem impositioni conjuncta semper fuit oratio: libro autem de lapsis , cum eos hortaretur ad agendam Pinitentiam , qua acta Absolutionem susciperent, Rogamus vos , iBquit , ut proo Vobis Deum rogare possimus ; preces t plas ad vos , prius Vertimus , se quibus Deum pro vobis, ut misereatur , oramus ; agite Pqnitentiam se plenam &c. Ambrosius IV. saeculo, lib. 3. de Spiritu sancto, cap. I 8. explicans haec Christi verba: Accipite Spiritum-sanctum oeo. Ecce quia per Spiritumis sanctum , inquit, peccata donantur : homines autem in remissionem se ministerium suum exhibent, non jus alicujus potestatis e Xercent. Ne
se que enim in suo , sed in Patris & Filii & Spiritus sancti nomineri peccata dimittuntur. IsΥr ROGANT, DIVINITAs DONAT : huma
is num enim obsequium , sed munificentia supernae est potestatis. Hieronymus , eodem tempore, seu quis alius ad Psalm. 28. expO nens illud: Vox Domini intercidentis flammam ; - Quotidie in unoquo
is que nostrum, inquit, flammam libidinis per consessionem & gratiam ,, Spiritus sancti intercidit ; id est per orationem Sacerdotis iacit ceseis fare; sicut legimus per Aaron Deum fecisse in deserto.
Augustinus V. saeculo, sermone 9ρ. olim homi . 23. inter IO. adversus Donatistas haereticos disputat , qui sibi confidenter arrogare Videbantur remissionem peccatorum , & dicebant ; Ego peccata dimitto . HOS au rem refellit exemplo Christi , qui non dicebat mulieri ; Ego remitto . sed modestius: Fides tua te salmam fecit. - Μedicus bonus, inquit , ae- is gros non solum praesentes sanabat, sed & futuros etiam praevidebat. is Futuri erant homines qui dicerent: Ego peccata dimitto o haeretice , tu cum sis homo , dicis , Veni mulier , ego te salvam faciam .se Ego Christus cum putarer homo, dixi: Vade mulier, fides tua salvam te fecit. Si tunc temporis usitata suisset haec sormula et Ego te absolvo a peccatis tuis , totum corruisset Augustini argumentum. Et Vero lib. 13. de Trinitate evidenter arguit, nullas id genus in usu.suisse formulas , quibus Sacerdotes dicerent se dare Spiritum sanctum, graeriam, aut remissionem peccatorum; sed solas preces. Probat enim cap. 26 ideo Christum esse Deum quia dixit o Accipite Spiritum fantiIum : ' Quomodo ergo Deus non est, qui dat Spiritum sanctum Imo quan
is rus Deus est , qui dat Deum l Neque enim aliquis discipulorum ejus
is dedit Spiritum-Ianctum .' orabant quippe ut veniret in eos quibus mPis num imponebant ; non ipsi eum dabant: quem morem in suis prae is positiS etiam nunc servat Ecclesia ..... Nos accipere quidem hoc do is num possiimus pro modulo nostro , effundere autem super alios nonis utique pol sumus ἔ sed hoc ut fiat, Deum, a quo hoc emciatur, SU
S. Leo , eodem faeculo epist. 8a. ad Theodorum Forojutiensem ait , Sic divinae bonitatis praesidia esse ordinata, ut indulgentia Dei, NIS
11 SUPPLICATIONI Bus SACERDOTuΜ NEQUEAT OBTINERI.
404쪽
Μultum utile ac necessarium est, ut peccatorum reatus ante ultimum is diem sACERDOTALI SUPPLICATIONE solvatur. H. x36.ad mpiscopos Campaniae: Sufficit ea consessio quae primum Deo offertur , is tum etiam Sacerdoti, QUI PRO DELICTIS POENITENTIUM PR
Eligius , VII. saeculo , non tantum haec Leonis verba adsciscit homil. 4. sed etiam homil. x6. Licet , inquit , ministerium reconciliandi epise,, copali auctoritate in vobis complere velimus, tamen nisi Spiritus fames inis , PER CUIUS INVOCATIONEΜ ISTUD OFFICIUM AGITUR , o corda vestra intrinsecus purificata invenerit, a reconciliationis gratia is vacui remanebitis. . - .
Alcvinus VIII. saeculo, libro de inciis divinis cap. de coena Domini , describit modum reconciliationis Poenitentium , verba, cum absolverentur usurpari solita, refert: nihil autem memorat praeter varias oratio
Egbertus Cantuariensis episcopus , eodem tempore , in Poenitentiali suo Poenitentiae ordinem edisserit e post expletam consessionem , quo pacto sit Absolutio concedenda , aperito Absolutionem autem totam in variis precibus collocat. Capitularia, IX. saeculo , lib. s. cap. 32. Post peractam .... Poeni- ,, tentiam .... inquiunt, manus et Poenitenti cum orationibus , quae se in Sacramentario ad reconciliandum Poenitentem continentur , impo
D natur, ut DIVINIS PRECIBUS ET M sERATIONIBUS AAsoLUT Usa suis facinoribus esse mereatur. Cap. 6 a. Non est mirandum , si is Abiolutio peccatorum PER MANUS IMPOSITIONEM PRECIBUS M FIT SACERDOTUM; cum Dominus in veteri lege super caput ho-- stiae manum Sacerdotis praeceperit imponi . Etenim sicut tunc per se illam hostiam , ita nunc INVOCAT:ONE Sancti Spiritus per se manus Episcoporum , vel eorum auctoritate, reliquorum Sacerdotumis impositionem , SUPPLICATIONIBUS eorum remittuntur peccata. Isaacus Lingonensis , eodem saeculo , in collectione sua , titulo I. cap. se 13. Nec te quisquam a peccatis absolutum sine reconciliatoria mari nus impositione credat. Sed per manus impositionem PRECIBUA SAM CERDOTUM reconcilietur, sicut auctoritas habet ecclesiastica .
Hallisarius, IX. saeculo , episcopus Cameracensis librum Poenitentialem scripsit : in eo autem ad impertiendam Ablolutionem non nisi in rationes adhibet. Burchardus Normaciensis X. saeculo exeunte librum decimum nonum edidit , ut Poenitentialis loco Sacerdotibus esse posset : eos ibi docet qua ratione sacramentum Poenitentiae administrare debeant : pro Absinlutionis vero formula certas tantum preces commemorat. PROBATUR a. auctoritate omnium, qui ante decimum saeculum de
divinis ritibus scripti sunt, librorum . Habemus profecto multos id Se min vetustissimos, Sacramentarium Gelasii U. saeculo summi pontificis, edis
405쪽
editum a Thomasio, Sacramentarium Gregorii Μagni ab Hugone Μ nardo publicatum p ordinem antiquissimum Romanum , de quo Μor,
nus lib. 8. cap. II.. Ordinem alium ex codice Remensi , apud Μena
dum in praefatione , o pag. 233. alium Rodradi , de quo idem , nono
saeculo exaratum g ut omittamus Alcvinum & Halligarium , de quibus supra. Hi porro omnes fuse agunt de administratione Poenitentiae: quo pacto ea initio Quadragesimae imponeretur , & feria f. majoris hebdomadae solveretur, accurate depingunt ; nec ad Absolutionem aliud quam orationes assignant. Adde alios manuscriptos codices, quos idem Μωrinus ibidem laudat. Adjunge consessionem B Fulgentii VII. saeculo , ubi reconciliationis modus describitur , apud Μenardum pag. 226. Uitam Ludovici Pii Imperatoris, in qua de eadem re agitur: in his enim omnibus solae deprecantes sormulae reperiuntur. Ergo &c. PROBATUR 3. cunctorum, qui ad illud usque tempus vixere, auctorum silentio: nullus enim est , aut saltem , quod sciam , hactenus visus , qui alterius sormulae ad Absolutionem impertiendam meminerit .
OBIICIEs . In rinitentiali Egberti , apud Μorinum in appendice . occurrit haec formula, inter alias r Sis namque absolutus a Deo PDis tre & Filio & Spiritu sancto ab omnibus peccatis tuis . Similiter et- ,, iam , sis absolutus a sanctis Apostolis & Μartyribus & Consessioriis bus , sive ab omnibus timentibus Dominum, & a me, quamvis in- , , dignus, & hic & in futuro saecula. Amen. DISTINGUO: haec sormula benedi hionis; concedo: reconciliationis; nego Distinguitur ibi reconciliatio a benedictione Psnitentis e ad reconciliationem preces solae adhibentur ; postea vero benedictiones variae adduntur , quas inter est illa quae modo prolata est . Eae porro non pertinebant ad vim Sacramenti ; sed post administratum intefrum Geramentum dicebantur, quomodo etiamnum prolata Absolutionis sormula a nobis aliqua adhuc subduntur . Certe sacramentalis eme non potest ea formula , quae jam opponebatur di ad effectum enim Sacramenti duae tantum causae concurrunt i una princeps , nempe Deus λ alia in stat instrumenti , scilicet homo: in illa autem recementur etiam Μar tyres,. Confessores & omnes timentes Deum ἀ Quod autem post abso- iuram sacramenti admini'rationem plurima recitari insuper consuevis. sent , discimus ab Alcvino in libro de diminis ossiciis. & Ordine Romano X. quem publici juris secit Mabilloni tomia 2 Musaei It
A decimo saeculo ad decimumtertium in usu etiam frequentissim fuit Absolutionis sermula deprecatoria. PROBΛTUR I. ex Ordine Romano, aliisque sive ab Hugone miser
406쪽
do, sive a Μorino, sive a Mabillonio tom. a. Musaei Italici memoratis, in iis enim vix extant aliae Absolutionis formulae. PROBATuR 2. ex Bernardo, seu potius ex auctore libri de modo bene tamenia ad sanctam Virginem et ibi enim cap. 27. Absolutionis ritus resertur , & in oratione collocatur. Quippe inducit illam Virginem corde compunctam sigillatim Sacerdoti peccata confitentem , Sacerdotem vero audita consessione his verbis eam absolventem r Soror mihi in
,, Christo dilecta, Deus misereatur tui , & dimittat tibi omnia pec-
is cata tua: Deus retribuat tibi indulgentiam tuorum delictorum . Deus
se indulgeat tibi quidquid peccasti : Deus te lavet ab omni peccato. μPostea monet ne peccata iteret remissa , nee quidquam addit quod ad eorum Absolutionem possit spectare, PROBATUR 3. ex Petro Cellensii , qui oblationem manipuli a Sacerdote olim in antiqua lege fieri solitam allegorice explicans libri de
Panibus cap. 7. id resert ad orationem quam ad Deum fundit Sacerdos in nova lege , dum Pgnitentem sua peccata consessum absolvit . - SDis cerdos autem , inquit , hunc fasciculum coram Domino elevat cum is peccatorum nostrorum gravedinem in confessione expositam emeaciis ter in memoria & deprecatione sua retinet , DEUΜ suPER HOC
D ROGANS PROPITIATIONEM DE I OBTINET.
PROBATUR ex Petro Cantore Parisiensi in summa de sacramentis . . Ibi enim ait , in quibusdam monasteriis morem fuisse , ut 1 olus Abbas Absolutionem concederet et quam ad rem Petrus hanc historiana narrat 'is Conversus quidam , inquit , in extremis Iaborans , nullo modo po-- terat induci ut confiteretur Abbati ; adeo timebat eum e confessus estis autem Priori , & petiit ab eo Absolutionem . Prior respondit et , se quod non poterat eum ablolvereῆ sed ex quo non volebat confiteri se Abbati , vel absolvi ab eo, Deus absolveret eum; Ita dixit ei. Ocri culte ista omnia facta sunt . Μortuus est Conversus Quaerituris ergo utrum ex talibus verbis Prioris Absolvar te Deus , suerit iste se abiolutus ; quia si Abbas eum absolveret , non aliter diceret. PROBATUR s. ex Guillelmo Parisiensi , qui ad annum I 23o. in Academia & Ecclesia Parisiensi summa cum laude versatus est. Cap. enim I9. de sacramento Poenitentiae , ubi de Absolutione disserit , Non mo-M re judicum sorinsecorum , inquit , pronuntiat Consessor : Absolvimus
PROBATUR 6. ex illo Theologo , quem oppugnat S. Thomas opusculo χχ. de forma absolutionis. Cum enim ille aὸ finem decimi tertii saeculi deprecatoriam restitui vellet ; objiciebat vix triginta annos esse quod omnes hac. sola forma uterentur: & ad id probandum adducebat. Guillelmum de Altimodoro , Guillelmum Parisiensem , & dominum
Hugonem quondam cardinalem. Ergo.
407쪽
PROBATuR. 7. ex Francisco Μayronis , qui in Φ HIL I quaest. Mad annum Isao. de hac re disputans , cum sibi objecisset quarumdam Ecclesiarum consuetudinem , quae his verbis Absolutionem impertiebantur : Absolvat te Deus Parer , Deus Filius , Deus Spiritussansius ; Rese
pondet , id quidem factum esse non ita pridem : Sic fiebat , inquit, is in provincia Provinciae ; sed improbata suit ista serma. ASSERTIO III. PRAETER deprecatoriam Absolutionis formulam, alia indieans in usu quoque per id temporis fuit.
PROBATUR I. ex libro Sacramentorum , quem exhibet Hugo Μe- nardus ad Sacramentarium Gregorii, ex codice scripto jussu Ratoid1 Co bejae abbatis, qui mortuus est anno 986. In eo inter alias sermulas est etiam ista a Absolvimus vos vice B. Petri cui Deus ligandi a ,, que solvendi potestatem dedit. PROBATUR a. ex ordine Romano X. tomo x. Musaei Dalici . Is enim decimo primo saeculo exaratus esse creditur, & eandem Absolutionis sormam continet.
PROBATUR 3. ex Radulpho Ardente , qui eodem saeculo vixit , Aconcione in litania maiore duplicem consessionem distinguit o aliam lethalium , quae soli Sacerdoti; aliam venialium, quae omnibus fieri potest r Unde , inquit , in consessione venialium non dicimus ἔ Ego dimitto tibi peccata sua : sed dicimus orando , Misereatur tui omnipotens Deusis σα Si enitis consessio venialium a consessione lethalium eo sece nitur , quod in illa orando dicatur , Misereatur ; non vero , Ego dimitto tibi pereata tua ; inde consequitur , in consessione lethalium dis ei solitum o dimitto tibi peccata.tua: quae sormula indicans est . PROBATUR 4. ex ordine Romano Vulgato, qui eandem quam supra dedimus, absolvendisormam inter alias praescribit. PROBATUR 3. ex variis aliis codicibus quos recenset Μorinus lib. 8. cap. I I. atque illo praesertim septingentorum circiter annorum , quem ex bibliotheca Ecclesiae Rotho magensis lib. q. cap. 3I. allegat : in illis enim absolutio forma indicante etiam conceditur . : En verba codicis Rothomagensis et Absolvimus te vice B. Petri . . . cui Dominus po- is testatem ligandi atque solvendi dedit; & quantum ad te pertinet ac-- cusatio, & ad nos remissio, sit Deus omnipotens tibi vita & salus , &is omnibus peccatis tuis indultor: per eum qui Vivit & regnat per omnia is iacula saeculorum. Amen .
Decimo-tertio saeculo a multis ambae hae sermulae simul conjungebantur, sed ita tamen, ut sola indicans Absolutio esse censeretur.
408쪽
PROBATUR I. ex Alexandro Alensi q. parte summae, quaest.2I. naenι bro x. In forma absolutionis , inquit , praemittitur oratio per mo se dum deprecativum , & subjungitur Absolutio per modum indicati-- vum , & deprecatio gratiam impetrat , & Absolutio gratiam suppo- ,, nil : nunquam enim Sacerdos absolveret quemquam , de quo nonis praesumeret quod esset absolutus a Deo . Membro 2. art. a. modum indicativum in iis verbis , Ego absolvo te , & deprecativum in istis , Dominus absolvat te , positum fuisse satis aperte significat. μ Absolutio Sa-- cerdotis, inquit, quae fit expressione talium verborum, Ego absoiso te, is Vel Dominus absolvat te, magis exprimit Absolutionem a peccato, quam is consessio Poenitentis. PROBATuR a. ex Sancto Bonaventura in A. disinct. I 8. parte I. art. a. quaest. I. qui iisdem verbis utitur , quibus mensis qu. 2I. mem bro I. supra.
ASSERTIO VOAd finem XIII. saeculi sola indicans Absolutionis formula Iegitima pu
PROBATun I. ex Sancto Thoma in opusc. 2 a. de Absolutionis. Cum enim quidam voluisset deprecantem sormulam , ut olim erat, in usum revocare s ei fortiter obstitit Sanctus Thomas : & cum diceret ille utrumque Guillelmum , Altimodorensem & Parisiensem , pro ea stetisse s sic reponit sanctus Doctor. : Nunquid , etiamsi nunc vives, rent , praejudicare possent communi sententiae Magistrorum Parisiis D regentium , qui contrarium sentiunt , decernentes absque his verbis is Ego re absolvo , Absolutionem non esse per solam deprecativamor,hionem.
PROBATuR a. ex Francisco Μayronis , qui testatur supra aetate sua penitus improbatam fuisse & ab omnibus Ecclesiis eliminatam Absolutionis sermulam deprecantem . In hoc autem plerique omnes exinde acquieverunt ρ quod ista formula magis ad Christi in Evam gelio Verba accedere , & actum juridicum disertius exprimere vis
ASSERTIO VI. Apud nos Absolutio jam consistit in iis solis verbis: Ego te absolis,
PROBATUR ex Concilio Tridentino fris I 4. cap. 3. ubi sic habetur : Docet sancta Synodus, sacramenti Poenitentiae sormam, in quam praecipue vis ipsius sita est , in illis ministri verbis sitam esse : Ego is te absolvo, oec. Quibus quidem, de Ecclesiae sanctae more, preces quaei, dam laudabiliter adjunguntur: ad ipsius tamen sermae essentiam nequa quam
409쪽
quam spectant, neque ad ipsiius Saeramenti administrationem sunt neces
sariae. Quae Es I. an addendae sint hae voces a peccatis tuis. RESPONDEo eas esse ex praecepti, non Vero Sacramenti necessitate , ut
scholae loquuntur: quia ipso Absolutionis vocabulo, juxta usum , satis intelliguntur. QUIEREs a. an invocatio Trinitatis necessaria sit. REsPoNDEo plures arbitrari non necessariam esse I nonnullos tamen repugnare, eo quod Ecclesia Vetus aliquam invocationem Dei ad Absolutionem semper postulaverit, &quod causa princeps non minus ne cessario videatur exprimenda, quam altera: de quo adi Episcopum Pontiopoleos ad qu. II. QuIERES 3. an sormula imperans valida seret ..REspo NDEo validam flare, juxta Henricum Henriques summae lib. a. cap. 8. num. 3. ρο , lib. q. cap. II. num. q. aliosque plurimos re
Quae R Es 4. an formula deprecans irrita jam esset. REsPONDEO plerosque ita opinari . Pro certo id ponit Vasques ad 3. partem S. Thomae o Estius vero existimat tantum id securius esse ae probabilius , in disi. r 3. feci. 3. Sunt multi qui in aliam partem
inclinent , imo contrarium asserant , quos consule , ac prae caeteris Dominicum Soto in ψ. HII. 3. quaesL unica , art. 3. Vivaldum Caud labri aurei I parte tom. II. num. 46. Andream Croquetium iu catecbe-sibus Μenardum ad Sacramentarium Gregorii pag. 232. 232. σ 233. accedunt Sammarthanus in opusculo de confessione cap. 22. Pontio poleos Episcopus ad quaest. II. & Theologi Parisienses in eadem caul a , ad 4. propositionem. Eis omnibus praeiverat Franciscus Μayronis supra. Postquam enim dixit , aevo suo improbatam esse ab omnibus istam formam ῆ amrmat tamen eam casiam non sore , si adhiberetur . Et Vero adhibetur a Graecis , 3c nisi quid aliud ossiciat , in his effectu non caret . Certe ab antiquis & recentioribus Theologis probatus est Graecorum etiam Baptismus , quem tamen illi formula quadam optante ac deprecante conferri solitum censebant . Hujus autem sententiae suae illi plures asserunt causas r I. est , quod ea mutatio siit tantum accidentalis r sit enim essentialis foret , in nullis nec ullo tempore probari potuisset: at mutatio accidentalis effectum non impedit: a. quod formulae modus ad disciplinam spectet: at quae spectant ad disciplinam, Sacramenti substantiam non evertunt: 3. quod sit sussiciat expressio Μ inistri, nihil sit cur non sussiciat expressio Dei, modo effectus non omittatur. De quo lege Μorinum de Poenitentia lib. 8. cap. 22. Atque haec de Latinis :jam quod pertinet ad Graecos, sit.
410쪽
DE ABSOLUTIONE. 39 ASSERTIO VII.
Ab lutio semper suit , & etiamnum est apud Graecos depreca
PROBATUR I. quia antiquissimi Patres Graeci haec Iacobi verba , cap. 3. Vers. I 6. Confitemini alterutrum peccata vestra , m orate pro invicem ut salvemini o multum enim valet deprecatio iusi assidua , haec , inquam , Apostoli Verba de cvnsessione interpretati sunt Origenes ho- mil. a. in Levit. Chrysostomus lib. 3. de sacerdotio , Simeon The Talonicensis de Sacramentis , ubi de Poenitentia, & alii quos Latini etiam non pauci imitati sunt.
PROBATuR 2. Variorum ex ista gente scriptorum testimoniis. Auctor constitutionum Apostolicarum lib. 2. cap. I 8. reconciliationis morem refert , & solius impositionis manuum & orationis mentionem facit. Germanus Constantinopolitanus in Theoria rerum Ecclesiasticarum ,
explicans Eucharistiae formam , quam collocat magna ex parte in precibus , subdit de aliis Sacramentis, ea quoque precibus Sacerdotum compleri: Praeterea, inquit, nulla fidelibus de sanctificatione donorum dubiis latio superest, neque de aliis sacramentis, an secundum propositum , &,, preces Sacerdotum compleantur PROBATUR 3. auctoritate omnium quae hucusque visa sunt, sive edita, sive manuscripta., Graecorum Eucliologiorum .' in his enim orationes tantum extant ad Absolutionem impertiendam. De his vide Μorinum lib. 8. p. I, 2. O in appendice . PROBATUR A. multis hujus &superioris saeculi monumentis. Primo enim cum Lutherant Ieremiam consuluissent super consessionem sis eadem respondit, quae nos credimus &usurpamus: Cap. autem II. I 3.
Absolutionis vim precibus solis attribuit. Secundo Clemens VIII. in instructione super ritibus Graecorum , ctuam edidit an. I 393. In casu necessitatis inquit , Presbyteri Graeci Cari tholici possunt Latinos absolvere. Utantur forma absolutionis in generali Florentina synodo praescripta, & postea si voluerint, dicant oratiose nem illam deprecativam quam pro forma hujusmodi Absolutionis dice-M re Iantum consueverunt. Ergo illi in propriis Ecclesiis forma tantum
Tertio Anno I 638. a Graecis editum est Venetiis Euchologium; ibi ritus
praescribitur ad Poenitentes reconciliandos usitatus: nihil autem praeter orationes varias comparet: ergo.
Quarto Morinus cum Romae super hac Absolutionis formula interroga Tet Sacerdotem Graecum, nomine Ligarinum, hoc ab eo respontian tulit. Ah- solutionem apud Graecos in hunc modum esse conceptam: Ipse Domine, , , remitte, dimitte, condona peccata hujus N. quia tua est potentia, tu-