De Jacobo Geelio philologo classico

151쪽

κακον εἴχετο . Etiam propter D; Geel αυρια Xcogitavit, non

tionibus requiratur verbum cogitandi, ObServandi, mirandi, indignandi V. Itaqu0 iudicat prorsus errasse lotgium, qui lectionem

codicum defendisset hoc exemplo allato οραρ 'Οδυσσεύ, την θεαργ

Restat versus 37l, in quo Hermannum piget Valehenaserit argutiarum ' de verbo διαδόν rες. numeraverat Hermann versus Euripidis, in quibus κόραι dicurentur διαφερεσθαι vel διαδίδοσθαι. ἡ Quid iuvabunt 3 ita G00l dubitavi in quisquam dicere oculos huc vol illuc vertere 3 et tam se rogat H. :ἡ si illa dixit Euripides, non licuerit ei dicere: διαδόντες αλλ ηλοι cκορας T' Minime, aliud enim stoeulo aliquo vertere, aliud oculos sibi invicem trade e V. Si vero κόραι Sumerentur pro nutu, quid esse absolute dictum illud κἄβλεψαν ἡ Αn Oculos clausos habebant, priusquam sibi hos invicem traderent

aut non requiritur praepos. εις vel προ , aut omnino ferri potest otiosum verbum videndi, quasi in Oratione soluta dicas: τυ φαναλληλοις ἐμβαλλοντει πλ)ηγας Non latebat, Opinor, Oetam, mutuum eiusmodi adspectum admirantium esse et in est tiindignantium, n0 dolentium oculis aerymosis. Ita fert natura humana, cuius observationem raro omittebat Euripides, quidquid in aliis nonnumquam peccaret. Quapropter malim nihil fere mutan reStituere κακλεψαν'. Pro διαδόντες requirit Geel διαδιδόντεe, quod, ut echlei in cale habet, in aliquot codicibus legitur: qua lectione recepta, versu quidem minu numeroSepr0dedit, eodem tamen Son quo permulti in Euripide, veluti . . . . 'Handi versus formam. igitur Geel prop0Suit: καβλεψα αλλ ἡ λοιρ

Ad extremum legimus: quibus haec disputatio mea se histribus versibus non placet, per me licet Valehenaerium Sequantur, eosque una litura deleant . Non in appendie mea quidem Opini0ne, sed in cale apud eukleinium debebant ess illas G00lii coniecturno. Nonnulla ab Hermanno in alchenaerium non minus acerbe atque

152쪽

iniusto dicta raptermitto; sic ad s. 397: quod Valek0naerius commentus est, id ita est inventum, ut isto modo vel absurdissima quaevis defendi possintV ad s. 58I: hic ordo verborum Valehenaeri contorta amanti placuit . uerit talia ameelio castigantur. Vs. 1628 Hermann a contumelia in Valehenaserium abstinere non potuit, haec scribens: non credo alehenaserium fallere lectorem voluisse, sed fefellisse se ipsum, dum phrases solas aptatV De quo Geel: haec scilicet respiciunt notam, in qua nihil nisi cum delectu et κριτικῶ e Scriptum est paulo plenius, concedo, quam hodi solent, quos pudet paratam doctrinam se lexi eis et iudicibus haurire V. Hermanno id temporis sine dubio aliqua de causa stomaehus motu erat, nam hoc loco ex OrSoni quoque argumentis unum salsum dicit, reliqua levia subita viri morositas G00lio nimirum risum OVit. Vs. 634 proseriptum ab omnibus inde a Valehenaeri denuo reiecerat Hermannus, de quo Oeel urbane: eum alchenaerio ita penitus consensit et coaluit Hermannus, ut nomen primi

monitoris commemorare miserit .

Ad s. 639 300l non potuit quin scriberet: si scripsisset Valchenaserius quod Sehaefer scripsit, qui ab Hermanno laudaturi, audiret phrasium captator' V. In Phoenissarum sin Hermann in alchenaerium vehementer

saeviit.

rectione legitur: δου παρειας piλτατης ψαυσον χερ in Odieibus pro παρεια habet γεραια et in restentioribus libris pro ιλτατ η dativum φιλτατη. athenae pro γεραια logi vult γεραια. Orson usurpat φιλτατ pro φιλτατηο de quo Hermann scripsit: Plurimi odice φιλτατ31, quod recepit Porsonus, sanior iudicio quam Valek0n aerius, cui libitum est dicere: anum carissimam nemo graece dixerit γεραιαν ι ταπην' . . . illud autem, γεραια φιλταπης, die- tum est rectissime et aptissime. Sed nimirum Valehenaserius nolebat memini SSe, γεραιό et γεραια pro substantivis usurpari V.,Non diiudicabo, inquit Oeel, utrius iudieium sanius fuerit, or-

153쪽

soni an Valchon aerii, sed contendo id qu0d hic nunc scripsit sanius esse Porsoniano in illa enim sententia et actione convenit hi omnis affectus se commiserationis significatio Iocastae vindicetur: quod non codicum numer aut pondere, Sed sensu dignoscitur, qui si me non omnino fallit, φιλτατη ineptum esse iuro affirmo in Sequitur non male alchen aerium γεραι Seriptum voluisse. Sed quis affirmet, praeter Hermannum, eum aliquid si recordari noluiss08 ' Hoc dissimulationis crimen est, pravi SSimae illius si in minimis rebus, siquidem quod verum est Onfiteri oportet. Non cadebat talo vitium in illam indolem et profecto bonus alch0naerius non poterat memini Sse, quae neSeiebat: etenim scire non potuit γεραιος et γεραια pro substantivi SUSurpari, nempe non addita cautione in vocativo casu V. Concedit G00l asserri Osso nonnulla sexempla, ubi in ali quoque caSupro Substantivis inveniantur, eadem vero perperam explicari sibi perSuadet. Oe versu putat aut cum Valehenaserio corrigendum

γεραια, aut γεραιας iungendum DSS Cum praecedente4χ1ητρος, quod

maVult, quoniam omne manus Oedipi epitheton hoc l0co tio-

Sum est .

Mea quidem sententia Hariungit iudicio consentiendum est, das Hermann nichi cithi gellabi att0, 0 Wolitvordienton Mann se. Valehenaerium s geringschalgi gu bellandoin V ). Sud impetum in alchen aerium factum Gesel eliciter propulsavit. Exspectaverat apparet ex epistula ad Hamaherum data η Hermannum iratum foro. Quae opinio eum fefellit, nam ipsi a1 In diario, cui nomon est: Zsitschris fur die iteri humswissensellast , a. 1848 col. 456 cf. huius Sectionis p. 119 sq.).23 Uit Boni schrius mih de Phoenissarum edition agit oen se dasige n)

154쪽

venit epistula suavissima d. 3 m. Iun. a. 847 data i), in qua haec sunt: Quod mihi ditas a te Euripidis Phoenissas misisti, Iacob 000li, instantissime, non Solum maXimas gratia ago, Sed etiam valde gaudeo, qui se intelligere videar, te mihi, si adversarium, at bene volentem adversarium X stitisse ). Legi ego n0n sine fructu acutissimas doctissimasque adnotationes, quibus te vindicem pra0buisti Valek0n aerii, de quo quae ego dixi si tibi vel alii tuorum popularium mala mento aut obtrectandi caussa dixisse videor, prolaeto non nostis quam id a me animo alienum sit. Sed ut ipse semper defendi quod verum, vitup0ravi quod falSum esse crederem, ita iniquus sessum si aliis non idem licitum putarem. Immo multo pluris facio ingenuam reprehensi0nem, qua aliquid discam, quam serviles laudes, quibus erubeScam. Quin paene malo reprehendi, qui videam quam laudari facile sit Veritatem Omnes quaerimus, Sed ea Saepe caput inter nubila condit, nequo aut Omnibus aut uni semper apparet. Quare monstranti gratiam habere oportet, monstratamque utcumque, accipere. Ita

qui non maXimo cum gaudio amplectatur, quod . 22 palmaria emendation restituisti μαθήσομαι Sed quum in h0 gen pro litt0- rarum etiam quaedam ambigua sint, disputarique in utramque partem possint, dabis mihi Oc, Spero, Goeli, vir eruditissime, ut iso, si id agere vellem, habiturum credas, quod ad quaedam

1 Asservatur in Bibliotheca Loidensi.

155쪽

eorum, quae a te dicta sunt, responderem. Verum id facere nolo, ne me aut ingratum aut pertinassem aut X 0rum numero esse puteS, qui contradicentem ferre nequeant. Immo sic rogo existimeS, Optare me ut te, quem ut virum et humanissimum et Oetissimum et d litteris antiquis meritissimum e animo Veneror, non inimicum habeam. Ac fortasse, si mihi annum agenti quintum et Septuagesimum aliquid spei relietum est, etiam vivo continget a Batavis, quod olim contigit a Britannis, ut deponerent simultates qua s me aequo animo ferre Viderent.... V. 3. Facit intellegitur G00lium non semper Valekenaerii parte Sequi, quin etiam cum Hermanno interdum contra alchen aerium faeere, imprimis in re metrica, ubi alchenae Omnino ab e neglegitur. Loei, quibus Geel contra alchenaserium cum Hermanno consentiat, pauci sunt et omnes minori momenti; attamen nonnullos enumerabo: s. 0 ἡ doetius vocabulum raro vulgari substitui tur)V), vs. 344, vs. 403 qu loe Geel taliis argumentis nititur et eodem, quo usu erat Hermann cuius

tamen, Contra morem Suum, nomen non assert), s. 474,vS. 30 ἡψα a per se positum numquam significali hodiernum diem aut praesens tempus V , vs. 3l7. Hi loci adiungam eos, quibus Gesel ipse suis argumentis Valehenaerii Opinionem oppugnavit. Neque hi sunt multi ueram quinque, quo alicuius momenti puto. Vs. 84 0ekieiniana editi Valehen aerium secuta e sch0lio sumpsit μεγαληγορίαν, Geel autem librorum ieetionem 4εγαλανορίαν defendit: ριεγαλανορία hoc Oe non esse magniloquentiam, Sed magnum quid laetendi nimiam cupidinem, cui Hrεραγω pulchre adiciatur insolentius vocabulum a librari pro magis vulgari pOSitum SSe non esse verisimil0. s. 946 suspeetus fuit Valek0n aerio; si abesset, inquit Geel, versus, cogitando suppleri deberent qua nune explicandi ausa addit Vates .... Maneat versus, qui si intercidisset, non desideraretur' i). s. 998 Barnesii

1 Hunc versum iam attuli p. 122. eckieinio quoque est SuSpectus Minime

156쪽

coniectura περθανίν pro υπερθανεῖν alchen aeri non aspernanda vid0batur; quod iudicium ex Gellii Sententia non merebatur, nam haec non peXegesis Sunt priorum ψυχην τε δωσω. Sed consilium indicant '. s. Ita Valehen aerii obelo expunctus G 00li non inelegans videtur, licet supervaeua Sit sententia V. Ad verba καί πω νο ἡ σαρ E. v S. 407 Oeel adscripsit: 00ntinet πω coniecturam nuncii, teoelem hunc dolum in Thessalia didi- ei SSe unde κε πως, alchen aerii u Spieio, recusari debet '

Restat, ut de nonnullis Ph0enissarum locis agam, ubi G00l iuro aut iniuria menda subesse putat, ne non quales illo medelas propOS uerit, Xemplis aliquot illustrare coner. Qua in lance etiam offeram nonnullas varias eiusdem Observationes Etenim non solum ut Valchen aerii editionem defenderet, sed etiam ut textum stabiliret et emendaret, G00l Phoenissas denuo didit ij. Suis locis de M. IlI, III et uss. II 82 1186, d quibus Rein Wardito scripsit, fusius tractabo. Vs. 34 iniuria, ut mihi quidem videtur, Geel in textum quoque e Strabone recepit lectionem, quae est τεκ ουνταρ. Verisimile enim est Strabonem memoriter locum reddidisse: omnes Euripidis eo dices absent φυσαντας. Valehen aerio auctore contendit Geel Euripidem ubique Surpare pro parentes οἱ τεκοντες attamen tros gi locos descripsit, ubi idem Euripides utitur verbo, quodeS cpυω vel κ*υω. Mutatis mutandis Ge0lii verba: Quid nunc estn0 0dicum Euripidis, quales habemus, maior auctoritas quam

portu ei da ost Goelii argu montatio: si absesset versus, suppleri deberet; si intercidissset non desideraretur. Quandoque bonus dormitat Homerus . 1 CL p. 1l huius Sectionis. 2 Αlia exempla assent Musgravi ad Euripidem Index Lipsiae d. a. 17883.

157쪽

traditionis Straboniana03V in eum converti sic OSSunt estne codicum Euripidis auctoritas quam traditionis Strabonianae 3 Quam ob rem mutarent librarii τεκοντας in φυσαντας ΘVss. 209-2l verborum, quae sunt περιρρυτων περ καρπίστων πεδια ν Σικελ.ια probat Geel hanc signifieationem: venti, qui veniunt a parto circumstuorum Sicilia camporum, qui fatigari non OSSunt. Recte, inquit, conferretur Omericum θαλασσαατρύγετοe, Si Euripides mina 4 set in nomen addidisset, quod, nisi me memoria fallit, numquam miserunt veteres in hae metaphora quamquam analogia n0 impedit quominus περιρρυτων intelligas ei reum fluentium, tamen usus voluit ut eSset circumfluorum . . quae a uetibus circumdantur tum campi steriles qui Siciliam circumfluunt non audacia est, sed temeritas dicendi. Quidni onfugiamus ad multo simpliciorem interpretationem, quam alia explicati adiectivi ακαρπίστων Suppeditat Settieet quum καρπίζειν non tantum sit terram fertilem reddere, Sed καρπίζεσθαι γην ima e sdem ster et serram crebra satione exhau-Hi ri, Sicilia dici potuit καρπιπτορ, id est, tanta fertilitate ut semper fruges ferret, nec plane fatigari posset quam Soph0cleis verbis dixeris γαν φθιτον ἀκαματαν Si α φύλακτον, a forma media, est quod caveri nequit, aliaque verba eandem analogiam Sequuntur, cur minus καρπιστο Γ' Ηoc unum fugisse virum doetum videtur, quod Si intellegimus Σκαρπιστα πεδία:qua serendo et demetendo fatigari nequeunt, ipsa fatigandi vel sex hauriendi notio aliunde introducitur 'Aκαρπιπτον, Si ab activa forma καρπίζειν derivaveris, erit: quod fertilo reddi non potest; sin medio καρπzεσθαι, ex quo nullae fruge percipiuntur, ut

Vs. 370 delandit Musgravit mendati0nem ναμύ pro se χ' in hisce verbis: SHην πολιν ναίω se Polynices , δι' Aσω ρ αμ εχων δακρυρρρουν, neque tamen in teX tum recepit, quod editores posteriores esserunt. Scribit alchenaerium, qui Mτων corruptum esse putavisset, coniecturas incaSSum tenta Sse V Hermannum et Iloigium emendationem ναμ sprevisse, non Satis attendenteS

158쪽

ριμὼ δακρυοέ, non idem esse atque εἴχα δακρυρροουν : Si quidem,

inquit, ira ira dici potest lacrymas fundere, minime vero eius sim est ii unde sequi puto, in Vulg. lectione φιμα tamen SSe Oculum, qu0d ipsi huius lecti0nis defens0res iure suo admittere nolunt. Difficile sane ad distinguendum est in multis locis poetarum, Sitne ομιμ. Oculia an peetio Sed nu Squam credo hac potestate esse, nisi obtutus aliquo dirigi aut dicatur aut intelligatur. Denique hoc attendi velim, verbis ναμ εχων δακρυρροουν accurato significari perennem lacrymarum fontem e perpetuo d0sideri0, quod haud ineptum est in casu Polynieis, qui si dic0ret patriam desiderans in peregrina urbe moror cum lacrymo S a pectione, non nimis eleganter O-

queretur .

Vs. 395 ἀλλ' ἐα το κύρδο παρα φυτιν δουλευτεον tutatus est a Porsono et Hermanno, quibus Plutarchi et Luciani lectio που το κερδος placuit: apud Plutarchum in Demetrio p. 895 Antigonus filio aetate provectiorem uxorem ducere recusanti inaursem dixisse fertur: που το κερδοc. παρα φυσιν γαμ ητεον, dupliciter παρωδων Versum Euripideum . . . . Potuit autem, ut Saepe factum esse Scimus, versus ab eo inde tempore ea forma, qua pronuntiaverat Antigonus, in or hominum Versari, ita ut postremum tamen vocabulum OceaSioni aptarent. Itaqus quum Lucianus in Ap0l. e. 3 itaret που ο κερδοί, παρα υσιν δουλευτεον, reprehendens γεγεστατον χριβεῖον, Euripidi quidem meminit, sed versus initium proverbi aeeommodavit. In ore donique Polynicis ὰλλ' si efficacius occurrit matris verbis: καὶ τουτο λυπρον ' Vs. 33 sq. in verbis δεους νεπά μιρο ' Sc Polynices ω ακουσιως τοῖς φιλτατοι τοκευσιν ηραρι ην δορυ pr τοκευσιν aut γονευσιν hinscholiastes Veterem lectionem κρυσιν servavit, quod in Goelii et

W00kl0inii ditionibus in textu quoque legitur. Valchenae intextu quidem habet τοκευσιν, attamen in annotatione firmissimis argumentii demonstrat 4κουσιν mavult εκολτιν legendum esse.

1 Vides Valekenafrium, mei mannum, Alotrium mpelium; Mechleim eam lectionem neglexit.

159쪽

Non ita tot o Hermann qu 0rum hi ἡκουσιν scripsit, ille QOdi cum lectionem defendere conatus est. lolgii causa uel exponit exquisitam lectionem κουσιν errore abi SS in εκ ουσιν et O , ut fit, in τοκεικτιν ἡ ΚlOtZius, inquit, corruptelae progreSSionem perperam invertit, quin varietatem κουσιν nihili esse confirmat, Ocargumento Sus, quod in scholio cod. Aug. pro varia lectione assertur τεκουσι . scilicet hoc enim c0mplementum omisit lot-gius γραφεται καὶ τεκουσιν ις η τω ἀδελ p μιρυ unde equitur petere lolgium auctoritatem ab Seholiasta qui narrauserit perind00Sse parentes dicas, an fratrem. Haec conclusio, ut Spero, abst0rr0bit virum doctissimum. Qui τοκευ τι reeipiunt, Si ratiocinantur: quum Iocasta et Oedipus cives et incola essent Thebarum, quodam modo setiam Contra hos arma ferr videbatur Polynices' i). Haud satis firma sunt interpretationes qua debiliisto quodam modo VJ sustentantur . Deinde Bel accuratius de αυσιγ X ponit putat adeo ne eS- sarium esse ut dicat Polyni se se invitum bellum in ferro fratri vidimu ..., ut omittere in hae obtestati0n factique sui X-cusatione non OSSit . Hermann autem excogitaverat et Seripserat τοῖς φιλτατοι χ1κου γ Primum est significat sent0ntiam hoc modo obseuram evader0, deinde Opus esse exemplis, quibus confirmetur οἱ φίλτατοι ἡκοντε , non addit dativo pronominis,ess ii qui mihi cari sunt , postremo argute sileetores velim diiudic0nt uter argutatus sit et corrigendi libidini' indulserit, alchen aerius an Hermannus, sic Seribens: ἡFal Sa manet

Sententia, Sive τοκευσιν vel γονευσιν, Sive κουσιν scribatur. Nam

nec parentibus, sed fratri bellum infert Polynices, nec volenti fratri, sed fauile passuro, si in pae regnare p0SSit. Omninoque volenti an nolenti bellum inferatur, nune non quaeritur, Sed hoc tantum dicere debet Polyni es, se arma invitum cepi SSeV .R0cis observavit martung his delii argumentis his ri Sunt lotetii verba p. 3. 23 s. quae de lotrio attuli p. 124 sq. 3 in diatio, cui tomen est Zeitschrist fur die iteri huius isse schastV, a. 1848 ol. 459.

160쪽

Code E pro δουλευσο habet δουλε:δεται. ire lili 0 delevit s. 520, quem Secutus est echlein Goel autem mendatione me iudies pulcherrima tu χθησομ αι Simul mutat δουλευσίου in δουλευσαι)vS. 520 quoque servavit Hartunii μιχθήσομαι infelicem dieitG00lii mendationem, bet 0lchse das dab0i stoliendo ἐκων nichivo i lim boachtet orde istV. Non intellego. Reeepta enim emendatione verborum sententia, quam Oeel deseripsit, haec est: non tam doeilis sum ut servire lubenter discere Velim, quum regnare poSsim V. Si punctum maneret post χεθύ1σομαι. s. 20 SSet inter-r0gati0, Sed propter ea, quae s. 52 Sqq. Sequantur προ ταυτ

requiri affirmandi formam rectissime Geel observavit. Hac annotatione laeset illuditur Hermann qui in omni illa praeception sensisse vid0tur, difficile Sse Xitum reperire arguta disputationis . Erat disputatio de diserimine, quod esset inter μεθίεσθαί τι et χεθίεσθαί τινοο de quo Geel: quid igitur lucramur, nisi Drtasse hoc, σφαῖραν μεθίεσθαι esse gl0bum, quem manu totum comprehendimus, dimittere; σφα ac χεθίεσθαι vero globum, euius tantum partem tensemus, dimittere γ' Vs. 578 legi υ πεκδρα μυι' in Docet apud Euripidem πεκδραμεῖν BSse evadere, effugere; περδραμεῖν Superare. Priorem significa-

Nauckium otiam Hermanii cs huius Sectionis p. 32 cum Goelio fecit. 2 Libri, qui Geolio noti erant, raobent i πεκδράμη. Canteri aut Grotii coniectura, quae est περδράμ η, invenitur in codice G et sic legisse scholiastam

patet ex interpretatione eiu S: περτερα γενηται Praeter Geelianam editiones omnes, ni fallor, recte pra bent περδραμν .

라틴어 텍스트