장음표시 사용
561쪽
sso DEI Ung. ET LEGdM DIs CIPLINAtatis In republica est in illo, qui tenet super omnes Primatum
jurisdictionis, ac propterea ad hanc civilem unitatem requirutur , ut omnia membra reipublicae, quamvis ea variis ordiniis
hus inter se distincta sint , sua subjectione simul eon socientur
in illo uno , qui supremam in. publica Praefecturam gerit. Sublata enim a membris, vel ea simul unita, vel singillatim a cipiantur, hac unitate subjectionis,ab illo uno,qui in republica supremam Praefecturam gerit , etiam politica unitas procul dubio tollitur, sicuti nemo non videt. Ut ergo nullus coetus hominum, quamvis omnium praestantissimus ab hac unitati subiectionis excludatur , ipsa politica unitas necessario requurit. Quod si hujusmodi coetus non solum ab hae unitate subj ctionis excludatur , sed etiam sua auctoritate super eum pos- , si , in quo ob supremam Praefecturam est centrum totius p liticae unitatis ; tunc sane tota politica unitas prorsus dissolvivitur . Hoc vero est , quod politicae Ecclesiae unitati contingit , si cum ejus Monarchico regimine Aristocratica contem. peratio admittatur. Hac enim semel posita, fit, ut coetus opatimatum totius Ecclesiae supremo Capiti , in quo tantum est centrum totius politicae unitatis , non solum non subjiciatur, sed etiam illi praesit , atque jus dicat , ac propterea tota polutica unitas dissolvitur, quum nexus ille tollatur , quo omnia , reipublicae membra , quamvis variis ordinibus inter se distimcta, sua subjectione in illo uno consociari debent, qui supremam in Republica Christiana auctoritatis , & jurisdictionis Praefecturam gerit. Quod ergo volebamus, singillatim, & per
partes a nobis confectum arbitramur, hoc est, repugnare ipsi rationi supremi Capitis , quale in Ecclesia Catholici omnes agnoscunt , Ecclesiae regimen Aristocratia contemperatum esse. f.XVI. Simplici atque absoluto Monarchico regimini supremi universae Ecclesiae Praesulis non adversatur , quod Patres in Concilio oecumenico simul uniti sustineant personam Iudicis. Ut ergo cum sapientissimo Cano De Auctoritate Concili
rum lib. s. cap. r. loquamur Patres Concilii non modo comis siliarios esse , verum etiam judices , id inficiari nee posse. is muS , nec debemus . Nam Patres Nicaenae Synodi a Sylve-
562쪽
LIBER xx. CAPUT IV. syrse stro contendunt , ut quidquid constituerint, eonfirmet. ἡ Et Leo quae a Concilio Chalcedonensi de fide statuta sunt, se ea dicit se probare. Et Concilium ipsum ad Leonem i Deis se cretis, inquit, tuis no rum homina judicium. Et sexta Syn ἡ dus Actione XVIII. Anathematizamus, inquit, Cheodorum se Sergium, Cyrum cte. & paulo post: His omnibus, ait, a Samsi riti hoc Concilio consistitis, O per subscriptionem niarae fortis se dinis confirmatis, sancimus, ut nullus aliud quidquam de erari satagat. Num verba haec consulentis sunt , an potius judiis cantis 8 Atque in ceteris Patres non ut consiliarii , sed ut is iudices loquuntur. Caput enim 3. Nicaenae Synodi sic habet rse Interdixit per omnia magna S nodus M. M. Quemadmodum ergo Thomassinus Disertatione ra. in Concilium Chalcedonensenum. I 6. recte animadvertit, Romanus Pontifex controve
se siarum fidei judex,& arbiter est Summus, non solus: & C se tholici dogmatis magister primus ideo , quia non unicus. ,, Doctorum Doctor , Magistrorum Magister est , & Parens. se Nec Summus quippe ipse, nee Primuς, nec Magister esset si Doctorum , & Parens , nisi singuli Doctorum nomine , &is munere clarerent Episcopi.Itaque postquam fidei dogma d si buccinavit Summus , di supremus Magister, id ad illius quo h que gloriae incrementum pertinet, ut idem ipsum in Syn si do ab Episcopalis Collegii universitate promulgetur M. Et requidem vera quid nam tandem exigit ratio Monarchici regimunis Profecto non aliud, quam ut unus singulis, universisque simul praesit, ac propterea non patitur , independenter ab eo esse penes coetum aliquem optimatum iudicandi auctoritatem, multoque minus sinit, eam in hujusmodi coetu esse decreta ferendi potestatem, cui etiam ipsum supremum imperans obia xium sit i . Ceterum eidem Monarchico regimini non ol nitur, ut penes optimates si mul sinitos hac, vel illa de re, quae ad rempublicam pertineat, sit judicandi potestas, atque reVera ab eis judicia ferantur , dum tamen haec judicia rempublicam non obligent, quoad usque a supremo imperante , quod universae reipublicae praeest, probata fuerint et . Patres autem in i Hujus lib. cap. 3. F. I. & seqq. 0 Cit. cap. F. II. Diqili co by Cooste
563쪽
ys I DE IUlRE, ET LEGUM DIs CIPLINA in Concilio cicumenico simul uniti, licet judiciorum ferendorum veram potestatem habeant; quamvis revera judicia sua ferant; his tamen, ut univcrsa qua Iate patet Ecclesia, obligetur, a supremo universae Ecclesiae Praesule ut nihil nune de eo dicam, quod requiritur ad legitimam congregationem hujusmodi coetus probata sint oportet . Auctoritate ergo Summi Pontificis comprobandum esse , quod Patres in Concilio Ecumenico decreverint , ut illud apud universam Ecclesiam obligandi vim habeat, res est, de qua ex instituto in sequenti libro agemus: interea tamen iis, quae jam ostendimus, ad hoc evincendum utemur. Quandoquidem ratio ipsa Supremi, quae tum in Praefectura auctoritatis, & jurisdictionis , tum in legislativa potestate, tum in simplici, absoluto, & cujusvis Aristo.
craticae contemperationis experti Monarchico regimine contunetur ; haec, inquam, ratio Supremi non super hos, aut illos, sed super universam Ecclesiam, qua late patet, ut sit independenter ab ea in aliquo coetu, qui licet omnium praestantissimus, intra Ecclesiam tamen positus , illa decernendi potestas, quae
universam Ecclesiam obligat, profecto non sinit, non fert, non patitur ; hoc enim tam cum ea pugnat, quam multiplicitas cum unitate. At Summus Pontifex supremam Praefecturam cum
auctoritate, & jurisdictione super universam Ecclesiam ex Di-Vina institutione habet t : est etiam hujusmodi suprema legislativa potestate praeditus, ut ea & universam Ecclesiam, & co tus eorum omnium , qui haberi possunt, praestantissimos coimplectatur a : tandem regimen illius non est Democraticum, aut Aristocraticum, sed simpliciter, atque absolute Monarchi cum, cujusvis etiam Aristocraticae contemperationis expers 3 rex iis igitur, quae jam ostendimus, certissime consequitur, quod est a Patribus in Concilio acumenico definitum, si illud auctoaritate Summi Pontificis comprobatum non fuerit, obligandi vim apud universam Ecclesiam habere non poste. Quo sano semel constituto, illud quoque constat, simplici, atque absoluto Monarchico regimini supremi universae Ecclesiae Praesulis
564쪽
LIBER H. CAPUT IV. non adversari, quod Patres in Concilio acumenIco simul uni. ti personam judicis sustineant
- Non una itaque eademque semper est vis judiciorum , habita ratione ejus diversae potestatis , a qua judicia proficiscuntur: si enim potestas nullam aliam sibi superiorem habeat, sed ipsa in suo genere omnium suprema sit; tunc judicia cjus nullatenus aut rescindi, aut mutari, aut corrigi possunt, sed firmissimam immutabilemque auctoritatem habent: si vero p testas alteri superiori potestati subdatur 1 tunc sane judici; ejus ab illa superiori potestate aut rescindi , aut mutari , aut corrigi possunt. Ex hoc tamen non sequitur, quemadmodum etiam ex civili regimine constat , ut potestas inferior judicii ferendi auctoritatem non habeat, aut revera judi cium non ferat , sed solummodo quod hujusmodi potestas una cum suis j diciis superiori subjecta sit. s. XVIL Regimini Monarchico, & ei quidem absoluto, &cujusvis Aristocraticae contemperationis experti , non opponitur illa auctoritas , quam ordo Hierarchicus ex Divina institutione habet. Ecclesiastica Hierarchia, quemadmodum Patres Tride tini definierunt Sega 3. can.6. Di na ordinatione instituta fuit, eaque constat ex Episcopis, Presbyteris, ct Ministris . Unde non sylum Ecclesiastica Hierarchia e medio tolli , sed etiam id auctoritatis , quod singulis ordinibus ejus ex Divina instituistione convenit, auferri non potest arbitrio illius, qui Monam chicum in Ecclesia regimen tenet. Absoluta enim potestas hujus supremi imperantis ea sub se complecti non potest , quae suam a Christo institutionem habent. Quapropter Monarchicum Ecclesiae regimen in eo a seculari differt , ut in isto , si nulla contraria humana conventio, aut Obligatio habeatur, potestas supremi imperantis ad illud quoque extendi possit , ut aut instituat, aut semel institutos removeat diversos hominum coetus, qui in publico regimine aliquam partem habeant, iiDque magis, vel minus amplam potestatem communicet , aut stinet communicatam ab iisdem auferat . Contra vero si promum imperans in Ecclesiastico regimine neque Ecclesiasticam Tom. H. A a a a Hi Diuili od by Corale
565쪽
yy DE IURE, 'LEGUΜ DIs CIPLINA Hierarchiam delere, neque ipsam potestatem in se acceptam, quam Episcopi, Presbyteri, atque Ministri ex Divina institutioire habent, auserre ab eis, aut circuinscribere , vel coa ctare potest. De eo nunc disputare nolumus, utrum Episcopi suam omnem jurisdictionem a Summo Pontifice immediate mutuentur . Quamvis enim , quemadmodum CL Orsius animadvertit De Romani Pontisseis Auctoris. lib. 2. cap. II., veterum Patrum , atqne Summorum Pontificum testimoniis ostendi possit , iurisdictionem Episcoporum immediate a Summo
Pontifice esse; id tamen neque omnino certum est, neque ad rem nostram refert, nolumusque propterea ex minus certa Opinione , quae multis fortasse odiosa esse posset, longe certiorem confirmare. Episcopi itaque, si ovilis singulariter illis commissi ratio habeatur, sunt profecto Pastores , atque potestatem pascendi suum gregem ex Divina institutione habent: si autem . ad eam supremam potestatem attendatur, qua Summus Pont, sex supra universam Ecclesiam 'praefulget , ipsi quoque inter oves computandi sunt . Hac de re neminem dubitare sinunt, quae jam pluribus in duobus locis disseruimus I , explicantes illa Chriai verba ad Petrum: Rusce agnos meos: Pasce oves meas. Inter oves ergo Episcopi computari debent , quatenus ea auctoritate , qua ex Divina institutione praediti sunt, uti nec posisunt, nec debent sine illa subjectione ad supremum Ecclesiae caput, sed cum centro ipso unitatis, quod est Romanus PO tifex a , in suae exercitio potestatis semper colligati sint Oportet, immo qua auctoritate praefulgent, ea ratione utantur opo tet, quam Summus Pontifex, cujus est prospicere universitati totius Ecclesiae, illis constituerit. Nam ut inferiores subjecti sint superioribus , ipsum jus Divinum, atque etiam naturale exigit. Hinc vero est, ut ii quoque, qui Monarchicum Ecclesar regimen Aristocratia temperatum volunt, hoc tam evidenti principio perculsi, quo constat, omnia membra a capite pCn dere debere , omnem potestatem , quae ex Divina institutione
est in Ecclesiae Praesulibus, atque Ministris cum subiectione ad
566쪽
MBER XX. CAPUT IV. 33ssupremum Ecclesiae caput ab eis exercendam esse docuerint. Gerson in Tractatu De Statibus Ecclesiastris sermonem habens . de statu Praelatorum, institutionem Episcoporum esse Divini j ris postquam docuit, affirmat Statum illorum Summis Pontificibus subesse, non ita quidem, ut illud post Papa annullare, sed ut quoad usum, O exercitium potestatem illorum limitare, ct emercere valeat. Consideratione 3. inquit: μ Status praeflationis Epi- si scopalis habuit in Apostolis, & successeribus usum, vel exe si citium sitae potestatis sub Petro, & successoribus ejus, tam se quam sub habente, vel habentibus plenitudinem sontalem se Episcopalis auctoritatis . Undc & quoad talia minores PM- si lati subsunt Episcopis, a quibus usus suae potestatis quando. is que limitatur, vel arcetur: & sic a Papa posse fieri circa Pra,
is latos majores ex certis, & rationabilibus causis non est a se bigendum . Clorus Gallicanus in Comitiis extraordinariis
die 8. Maii an. I 728. loquens de Episcopali potestate a Christo instituta ait At Iesus Christus ipse sua institutione limites is praescripsit huic potestati, quam subjecit Sedi Petri, in quasi posuit plenitudinem Apostolicae potestatis μ . Ipse etiam Boς suetius, eorum, quae habet S. Bruno Astensis Homilia in vigilia festi S.Petri i , sententiam expressit in Meditationibus super Evangelium die 7 o. , & in sermone habito in Comitiis Clori Gallicani an. I 68I., in quo animadvertit, eos , qui Pasores sunt relate ad populum, relate ad Petrum over esse. Unde mira dum non est, si lapius Summi Pontifices, quemadmodum ex Ecclesiastica historia perspectum habemus , eam , quae est in . Episcopis , jurisdictionem quoad exercitium restrinxerint, prout ad commune bonum totius Ecclesiae magis expedire, iisdeinvisum fuit a . Quemadmodum ergo juri Divino, quo Epist pi praefulgent supra Presbyteros, ea potestas ordinis , quae est
in istis ex institutione Divina , nullo modo contrariatur ; ita etiam regimini Monarchico , & ei quidem absoluto, & cujus. vis Aristocraticae contemperationis experti, non opponitur illa A a a a a aucto
13 Vide locum ejus lib. I 8. cap. r. s. 8. x Vide orsium De Rom.
567쪽
3 s6 DE IURE, ET LEGUM DISCIPLINA auctoritas , quam ordo Hierarchicus ex Divina institutione
In Monarchico itaque Ecclesiae regimine etiam Aristocratia ex Divina institutione posita est illamque propterea ne ipsum quidem supremum imperans ab Ecclesiae gubernatione excI dcre potest: tamen inde non consequitur, ut vel contemperatio, vel commixtio proprie dicta Aristocratiar cum Monarchia in Ecclesiae regimine habeatur. Nam contemperatione fit, ficuti Defensores illius contendunt I , ut supremum imperans Optimatum simul unitorum auctoritati subjiciatur: mixtio autem proprie dicta tunc habetur , quando ex duobus simul commixtis fit aliquid unum tertium, quod differt ab illis dum bus in se disti mite spectatis . Hierarchia autem licet suum ex Divina institutione locum in Monarchico Ecclesiae regimin habeat; tamen cum dependentia a supremo imperante habet, sicuti usque modo ostendimus, atque supremum imperans prae est tam singulis, quam universis a . Quo sane omnis ea contemperatio excluditur, quam Adversarii ponunt. Deinde licet
etiam ad Hierarchiam Ecclesiae regimen pertineat, unum tamen semper in eo manet supremum imperans omnium, ac prinpterea quod est proprium Monarchici regiminis 3 nullam mmtationem induit, sed semper idem perseverat, nullusque locus mixtioni datur. Quando ergo in Monarchico regimine Aristincratia, & Democratia aliquam partem habent sub uno tamen supremo imperante , non solum nihil persectionis detrahi M narchico regimini, sed etiam aliquid superaddi, est jam ostensum a nobis . Profecto ex eo quod etiam ad ordinem Hierarchicum ea ratione , qua explicavimus , Ecclesiae regimenta
pertineat, inde consequitur, ut in Monarchico Ecclesiae regimine Aristocratia , & Democratia aliquam partem sub uno si premo imperante habeant: Aristocratia quidem, quatenus ad Hierarchicum ordinem pertinent primo Episcopi, deinde Prosbyteri, postremo ceteri Ministri 1 t Democratia vcro; quatenus ad ministerium Ecclesiae, deinde ad Presbyteratum,atque
568쪽
Li AER XX. CAPUT IR sy Episcopatum, nemo est, qui assumi non possit , si aliunde canonicum aliquod impedimentum in se non habeat. Quia ergo in Monarchico Ecclesiae regimine etiam ordo Hierarchicus suum locum ex Divina institutione habet, inde consequitur, ut idem Monarchicum Ecclesiae regimen non solum nihil perfectionis amittat, sed aliquid acquirat. S. XVIII. Simplici, & absoluto Monarchico Ecclesiae regimini non opponitur, quod Pontifices se canonum custodes pro
Bossuetius Defensionis M. lib. II. cap. 3. & seqq. totus in eo est, ut evincat, aperta ipsorum Romanorum Ponrificum com fessione constare, ipsos Romanos Pontifices esse custodes Sacrorum Canonum, nihilque eis magis curae esse debere, quam ut omnes sequantur,quod Sacris Canonibus constitutum habemus.
Illud quoque superaddit i : quondam Romanos Pontifices, j
ramento interposito, professos fuisse, sc Decreta p decess ,, rum Apostolicorum Pontificum, quaecumque ipsi synodaliteris habuerunt, & probata sunt, consirmare , & indiminute se se vare μ. His autem omnibus illud se confecisse arbitratur cit, tus Praesul, quod cap. a. sibi proposuerat, hoc est, Pontiscum potesatem Conciliarisubesse, ac propterea Monarchicum Ecclesiae regimen Aristocratia temperatum fieri. Uerum res ita sese non habet: nam simplici, absoluto, &cujusvis Aristocraticae contemperationis experti Monarchico regimini non repugnare, ut supremus Monarcha ad certas quasdam leges ex conventione teneatur, jam consecimus a . Illud ergo nunc cum Pulandorfio De Iure Nat. O Gent. lib. 7.
cap. 6. S.IO. advertendum putamus, supremum imperans,quando summa imperii majestas illi defertur, ipso jure in sui administratione regiminis obstringi ad ea omnia, quae ad commune bonum conducunt. Ex hoc autem fieri, ut potestas illius limia lata evadat, nullus sane dixerit, semel ac contendere non v luerit , in Monarchico regimine supremum imperans ab omni lege tum naturali, tum Divina solutu in esse debere. Haec autem
obligatio, quae a Principibus jure naturali, ac Divino absque ullo
569쪽
338 DE IURE, ET LEGUM DISCIPLINA ullo detrimento supremae potestatis contrahitur,multa sane complectitur, si ea spectemur,quae singulariter constitui debent quo , ad commune bonum . Inter haec fortasse illud habet primum locum, ut receptae consuetudines, aviti mores, & leges fund mentales serventur, quia semel ac ista convellantur, facile fieri potest, ut publica pax perturbetur. Unde fit ob priorem illam obligationem, quam ex jure naturaeo Divino induit supremum imperans,hac quoque altera ipsum obstringi,hoc exobligatione
non mutandi ea, quae juxta receptas consuetudines, avitos m
res, ac fundamentales leges servari consueverunt, & curandi, ut ista apud omnes inviolata maneant. Huc sane, & non alio spectant plurima veterum Romanorum Pontificum testimonia,quibus non violatores, aut infractores, sed custodes, & exsequut res Sacrorum Canonum se esse profitentur sicut illud Zosi miris Apud nos enim inconvulsis radicibus vivit antiquitas,cui sta- is tuta Patrum sanxere reverentiam ; & hoc alterum S.Marti ni non minus doctrina,quam martyrio celebris i Canones E si cIesiasticos solvere non possiimus, qui defensores, & custodesis Canonum sumus,non transgressores . Quae utraque Bossu tius in citato libro cap. a. una cum aliis ejusdem generis in medium adducit. Hoc ipso ergo sicuti inquit Cl.Orsius De Romis Pont. Auctoris. lib.7. cap. 6. quod Apostolicum thronum R is manus Pontifex conscendit, se vindicem, ac defensorem C,
se nonum profitetur. Quumquq sese obstringat ad Christianam se Rempublicam in culpate sancteque gubernandam , & ad pie-
is talem, ac religionis studium, morumque sanctitatem in Cle- ω ro,& Populo promovendam,hoc ipso etiam spondet,aut spon-- dere censetur sanctissimarum legum custodiam,ac tuitionem, is atque earum imprimi quibus Christiana pietas maxime con- ω tilaetur, & quibus vigentibus, ea maxime floret, quaeque postis Evangelicas,fundamentales Ecclesiae leges dici quodammodo se possunt M. Illud tamen semper advertatur oportet, Summos Pontifices sibi tribuisse custodiam Canonum in Ecclesiae utilit,tem : ad hanc autem illorum custodia Canonum, qui versantur circa fidem, semper aeque pertinet,& non pertinere non potest.
Idem vero non est existimanduin de Canonibus,qui ad discipli-
570쪽
LIBER XX. CAPUT IV. nam spectant; ac proptcrea ipse finis, ob quem Summi Pontifices custodiam Canonum sibi praestituerunt, aliquando exigit,ut quoad hujusmodi Canones aliqua mutatio fiat. Quum ergo ipsi Summi Pontifices & Ecclesiae utilitatis supremam curam habeant,& ipsius sint quoque supreini Iudices, est sane existima dum , eos usos illo jure , quo potiuntur , si quidpiam quoad disciplinae Canones mutaverint. Olim quidem Romani Pontifices in sua consecratione o servationem Canonum, ae disciplinae ,& Sacrorum Rituum in haec verba profitebantur, sicuti ex Ivone,& ex libro diurno R, manorum Pontificum compertum habemus I , ac pro se etiam Boguetius advertit in eodem libro cap.8. Disciplinam, & Rim tum Ecclesiae, sicuti invenio a Sanctis Praedecessoribus meis
D traditum reperi, inlibatum eustodire. Et indiminutas res E is clesiae conservare, & ut indiminutae custodiantur, operam da m re si qua vero emerserint contra Disciplinam Canoniari cam emendare; Sacrosque Canones, & constituta Pontificum is nostrorum ut Divina,& Coelestia mandata custodire Haec tamen obligatio Romanorum Pontificum talis non erat, quae Monarchico regimini adversareturi ipsi enim, nemine cogente,
iis sese obstringebant. Deinde propter eam non Ecclesiae, sed unius Dei judicio se obnoxios profitebantur . Nam in eadem Professione haec superadduntur: μ Utpote tibi B. Petro resin diturum me sciens de omnibus, quae profiteor, districtam in fi Divino judicio rationem . Ae rursus: Si praeter haec alim quid agere praesumpsero, vel, ut praesumatur, permisero; erisse mihi in illa terribili die Divini judicii depropitius Quod
erat ergo Monarchici regiminis, hujusmodi professione nullo modo laedebatur, sed semper penes unum summa auctoritas,a que jurisdictio super universam Ecclesiam integra remanebat.