장음표시 사용
531쪽
yeto DE IURE, ET LEGUM DIICIPLINA quem sibi propositum habet, supremum Ecclesiae regimen *pra quodvis aliud seculare regimcn longe praefulget. Quae ergo extensio dominii in supremo Ecclesiae regimune continetur, in nullo sane alio continetur . Ecclesia D si mini inquit S. Cyprianus in lib. De Unitate Ecclesiae Iu
is perfusa per orbem totum radios suos porrigit. Unum ta- Νω men lumen est, quod ubique diffunditur, nec unitas corpo- se ris separatur. Ramos suos in universam terram copia uber-- tatis extendit , profluentes largiter rivos latius expandit. se Unum tamen caput est, & origo una, & una mater foecun-ἡ ditatis successibus copiosa . Illius foetu nascimur , illius Ia-- cte nutrimur, spiritu ejus animamur . Hujus autem Ecclesiae, quae per orbem totum radios suos porrigit, quae ramos suos in universam terram copia ubertatis extendit , & profluentes largiter rivos latius expandit , supra Petrum Christus fundamenta posuit, illiusque supremum caput constituit. Deinde nihil eorum , quae in terris ligari, aut solvi possent , a petri potestate Christus exclusit , atque postquam illi in mandatis dedit, ut omnes in fide confirmaret, omnium tum agnorum , tum oVium supremum Pastorem constituit I . Ex quibus , ut cum S. Bernardo loquar lib. a. De Considerat. cap. 8. Rum. I . Cui non planum, non designasse aliquas, sed assisse gnata omnes 8 Nihil excipitur , ubi distinguitur nihil μ . Quaenam vero unquam secularis regiminis potestas adinveniri potest, cui totus, qua latet patet, orbis subdatur , & auctoritate illius quodvis solvi , aut ligari possit 8 Supremum ergo Ecclesiae regimen ob sui amplitudinem quovis seculari regim, ne longe praefulget. Idem vero est illi tribuendum etiam ob eum finem , quem sibi propositum habet. Ad illud enim hujus supremi r giminis tota potestas refertur , ut recta sit omnium fides , ad Evangelii regulam compositi mores, Divinus cultus recte institutus, nihilque eorum neglectum, quo nunc Dei amici cia fici possimus, & in altera vita aeternae gloriae cohaeredes . Quapropter i Matib. cap. I s. v. I 8. &seq., ma cap. II. V. 32. , &Ioam. cap. I. V. II.&seqq.
532쪽
LIBER XX. CAPUT IV. sar propter totum spirituale est, quod huiusmodi supremum regimen sibi ultimo propositum habet , illius fructus nunquam marcescit, sed semper perseverat, aeternamque secum beatitudinem affert . Quae vero ad vitae praesentis felicitatem , ae tranquillitatem conferunt, quodvis seculare regimen potissimum respicit. Quapropter si quae cum praesenti vita relinqui,& amitti debent , cum aliis comparari nullo modo possunt, quae spiritualia sunt, atque aeternam felicitatem nobis com parant a jam nemo non Videt , etiam ob eum finem , quem sibi propositum habet, supremum Ecclesiae regimen cuivis se- eulari regimini valde praeferri oportere. S. V. Ipsa perfectio supremi Ecclesiastici regiminis exigebat , ut illud vere Monarchicum csset, in quo nulla admixtio, seu contemperatio alterius regiminis haberetur. Monarchicum regimen, quod revera Monarchicum sit, ceteris quibuscumque regiminibus longe perfectius esse , non minus evidenti ratione, quam auctoritate Sanctorum Patrum, atque etiam Philosophorum omnino perspectuim habemus r . Supremum vero Ecclesiae regimen supra cetera quaeVis regia mina praecellit tum ob sui institutionem, quae est a Christo, tum ob firmitatem, & insuperabilem fortitudinem, tum etialii
ob amplitudinem, & finem, quem sibi propositum habet ca rob sui ergo perfectionem exigebat, ut eo modo Monarchicum csset, quo nos contendimus . Nam Christum eam Ecclesiam , quam suo sanguine acquisivit, sub eo regimine posuisse, quod omnium perfectissimum est , tum sapientia , tum illius erga suam Ecclesiam amor dubitare non sinit. Id quoque ipsius regiminis firmitas postulabat , atque amplitudo Cmnino exigebat . Nam ex sui natura regimen illud minus firmiter comistit, quod cum aliis regiminibus aliquam commixtionem habet di, versitas enim scissionem facile parit & si illud non minus universu in Orbem , quam omnes tum agnos , tum oves complectatur, penes unum sit oportet. Tandem unitas quoque finis una eademque ratione comparandus ab Omnibus, ut in uno
tantum esset tota potestas supremi regiminis , requirebat. Tom. IL Uv v S. VL 1 Hujus lib. cap. 3. f. I . &seq. a Hujus cap. s. a. & seqq. Diuiti eo by Corale
533쪽
3aa DE IURE, ET LEGUM DIIC PLINAS. VI. Repugnat , Christum suam Ecclesiam regendam constituisse Monarchico regimine Aristocratia temperato . Illud nunc iterum commemoramus , hanc contemperationem Aristocratiae cum Monarchia , si supremum Ecclesia regi in cn spectetur, ab Adversariis nostris in eo poni, ut Summus Pontifex sit subjectus Patribus in Concilio acumenico miniti congregatis , & universam Ecclesiam , quemadmodum ipsi dicunt, repraesentantibus. Modo ergo ita ex iam demonstratis . Ratio Monarchici regiminis eκigit, ut supremus M narcha tum singuloς , tum universos sibi subjectos habeat: ut independentcr ab ca sit penes aliquem coetum optimatum judicandi potestas , nullo modo paritur : inulto minus fert, ut habeatur aliquis Optimatum coetus supra supremum imperans, cujus decretis etiam ipsum supremum imperans obnoxium siti forma illa Monarchi ei regiminis . -in qua supremum imperans Coetui optimatum subjicitur . est omnino irreguistris , in s spectata quam maxime obnoxia dissensionibus, & ad Aristocr tiam potius, quam ad Monarch iam accomodata . At vero in nullius , & neque etiam in Advorsarioru in nostrorum mentem cadere potest. semel ac sibi constare velint, Christum in Ecclesia Monarchici regiminis talem rationem instituisse, quae in se non complecteretur, quod ex sui natura requireret, inv mo quae irregularis , ac in se spectata sibi contraria foret , &ad dissensiones tenderet , eaque regimen potius Aristocrati- eum , quam Monarchiciun fieret . Dicendum ergo est repugnare , Christum suam Ecclesiam regendam constituisse M narchico regimine Aristocratia temperato. - S. VII. Falso supponitur, Monarchici regiminis tum Ecclesiastici , tum secularis unam eamdemque rationem habendam non esse , si ad supremam potestatem eorum attendatur.
Nullam quidem supra Regem , qui dominio Monarchico potiatur , in populo , vel in optimatibus simul unitis porcstatem esse, eorum quoque multi tuentur , qui si prum unita Ecclesiae Praesulein tacuinenicorum Conciliorum auctoritati
subsiciunt : quia tamen semel ac ponatur seculare Monarchicum
534쪽
LIBER XT CAPUT IV. ya eum regimen etiam optiniates simul unitos sibi subiectos libbere, eique subesse , non solum singulos , sed etiam universos illud inde consequi vident, esse idem affirmandum do Ecclesiastica Monarchia , quam ipsi quoque admittunt, atque profitentur, ideo ut ab hac dissicultate sese expetant, no
unam eamdemque Monarchiae tum Ecclesiasticae , tum secula. ris rationem essc tuentur . Ita cum Natali ab Alexandro Differt. q. in His. Ecclesias. sterili I S., & I6. art. I. g. F. nu. I 6.,&Bossiletio Defensionis c. lib. 8. , alias I 3., cap. II. multi alii quoque tenent, qui hac in re eodem modo, ac illi, opinantur . Monarchiam ergo secularem supra omnem qui denia conventum populi , optimatumque coetum ponendam affr. mant, Ecclesiasticam tamen iis Prasulum coetibus submittendam arbitrantur , qui universam Ecclesiam , sicuti ipsi dicunt, repraesentant, quales sunt Synodi acumenicae. At illud nunc primo quaerimus ab eis , utrum spectet ad persectione in Monarchici regiminis , ut illud tam supra singulos, quam supra universos extendatur , nullusque sit pers narum, quamvis simul congregatarum, coetus, qui non subsit dominio ejus , an vero id ejusdem regiminis imperfectionitribuendum sit. Hoc sane a nemine dici potest. Quae enim rutiones regimen Monarchicum ceteris regiminibus praeferendum esse cuidentissime suadent, inde suadent, quia ut unus tantum summae rerum prassit, qui nullam potestatem sibi superiorem habeat, ad communeni felicitatem quam maxime conducit , atque utilitate unitatis ipsius regiminis ii omnes ducuntur, qui Monarchicum regimen ceteris regiminibus e praeferendum censent I . Et re quidem vera regimen alicujus
Principis imperfectum inde esse , quia ipse solus summam supra omnes potestatem habet , nullaque societas hominum sibi
ius dicere potest, in cujusnam tandem mentem venerit 3 Spectat ergo ad perfectionem Monarchici rogi minis , ut undequaque supremum sit . At vero Monarchicum Ecclesiae regimen ,
est longe perfectius Monarchico sectilari regiminc a , atque haec ipsa perfectio illius exigit, ut sit vere Monarchicum, &in
535쪽
Sa6- DE IURE, ET LEGUM DIsCIpLINA eo nulla cujusvis alterius regiminis commixtio, sive contem. peratio habeatur i falso ergo supponitur, Monarchici regi-'minis tum Ecclesiastici, tum seculat is eamdem rationem habendam non esse s ad supremam potestatem corum attendatur. Deinde dum Adversarii ab Ecclesiastico Monarchico regimine detrahunt, quod seculari tribuendum esse concedunt, Ec clesi stico regimini Monarchiae nomen relinquunt , revera tamen Vim , Virtutem , atque potestatem denegant . Illud enim ii ipsa ratione Monarchici regiminis continctur, ut unus tantum
non solum singulis, sed etiam universis praesit a . Quo sane
fit, ut ratio Monarchici regiminis nullo modo patiatur, independenter ab ea esse penes aliquem coetum optimatum judicandi potestatem , multoque minus ferat, ut hujusmodi coetui supremum imperans subjectum sit ; i ac propterea illa forma Monarchici regiminis, in qua id habetur ; omnino irregularis evadat, atquc Aristocratica potius dici debeat, quam Mona chica . Dum ergo Adversarii a Monarchico Ecclesiastico re. Simine detrahunt, quod seculari tribuunt, Monarchici nomen illi quidem relinquunt, vim tamen, virtutem , atque pintestatem denegant. S. VIII. Ecclesiae Principatum non esse Monarchicunia
quoad regimen , sicuti est quoad statu in , inepte confingitur. In Ecclesia inquit Edmundus Richerius in libello Deis Ecclesiasica, ct politica potesate cap. s. status a regimine diis stinguitur: nam status Monarchicus est ad unitatem, atque
,, ordinem vindicandum, nec non ad efficacem exequutionem ,, canonum: regimen vero Aristocraticum . Eumdem erro.
rem etiam Dupinius sequutus fuit De Antiqua Ecelesia Disciplina Differt. q. cap. a. q. 3. Per Praelatos ait jus clavium exerce- ω tur, non per solum Pontificem , licet sit primus inter eos, is qui jus illud habent. Hine aiunt statum Ecclesiae Monarchisis cum esse , regimen Aristocraticum M . Nos vero , ut cum sapientissimo Mauclero loquamur De Monarchia Divina M. par. a. lib. I. cap. q. M Tam solide altisque radicibus suae ilia
536쪽
LIBER XX. CAPUT IV. se terris Ecclesiae fundamenta Christum Dominum in structuti ram dominationis Monarchicae perfectissimam jecisse credi-
,, mus, credentesque Ore , & corde profitemur , ut non mori do esse jus , & potestatem dominationis ejus in Ecclesia pe-
ω nes unum Principem, verumque etiam usum, & actum
is ipsius, secundum promissa , & praescriptas Christi Dominiis leges revera existere fide Catholica defendamus , sive ejus is statum, sive administrationem , regimenque Ecclesiae spori ctare . considerareque velimus . In quo ridiculam , & ineis pia in quorumdam distinctionem semper contempsi , vere,, que risi , qui ut Monarchicam Ecclesiae majestate in invidi se se , seu malitiose adulterarent , statum Ecclesiae ab ejus reis se gimine tanto discrimine separarunt, ut ejus statum Monar- ,, chicu in quidem , regimen vero Aristocraticum solum auda- se eter asserere non dubitarint. Affertio sane a Philosophorum, ,, Iurisperitorum, Theologorumque regulis valde discrepans,,, quum status , & regimen se habeant, ut potentia , &actus,
in ius , & usus , actus primus , ut Philosophi loquuntur , &ω actus secundus ; quae omnia sorte conditioneque distingui es inter se , nullus sibi unquam persuadere poterit, qui solumes prima philosophiae limina extremis, ut ajunt, digitis attiis gerit μ . Status profecto reipublicae, conditionis ipsius regiminis habita ratione, non est aliud, quam modus , aut regula quaedam certa, propria , atque immutabilis, qua respublica regitur, & gubernatur. Hujusmodi autem status alius est M narchicus, alius Aristocraticus, alius Democraticus : si sit Mo. narchicus; etiam forma regiminis Monarchica es debeti Arbstocratica autem, sive Democratica ; si status ejus Aristo craticus fuerit , vel Democraticus . Forma enim regiminis no
aliunde proficiscitur, quam ab eo statu, quem ipsa respublica
habet: ita ut qua ratione repugnat, audiendi in oculo, in aure autem videndi exercitium esse , quia status visivae potentiae ad videndum, non vero ad audiendum, contra vero status potentiae aurium ad audiendum , non ad videndum refertur ; ita ,
etiam fieri nullo modo potest, nisi quae inter se pugnant, simul conjugi posse supponamus , statum reipublicae Monarchicumo esse,
537쪽
ras DE IURE, ET LEGUΜ DISCIPLINA esse, ejus vero regimen Aristocraticum. Tunc enim ab uno
eodemque principio non solum id proficisceretur, quod dive si esset ab eo generis, sed etiam quod illi prorsus opponeretur.
Aristocraticum namque dominium , & Monarchicum sibi mutuo adversantur, quum ut unus tantum praesit, ad illud , ad istud autem , ut plures simul uniti praesint, necessario requiratur . Et re quidem vera anne dici sine apertissimo mendacio posset, supremum Monarcham cujusdam regni quempiam esse, quamvis suprema auctoritate ferre leges, jus dicere , cc-teraque omnia agere , quae sunt Monarchici Principatus , ad ipsum non pertinerent 7 μ Quamobrem ut cum Mauclerosi concludam statum Ecclosiae in ossicio a regimine disgrega- es, re , commentari est, non ratiocinari , & imaginationis laesi is spectro ludere , non sapere. Statum Ecclesiae Monarchiis cum admittere , regimen vero Aristocraticum fingere , chiis mericum est, atque phantasticum, in nulla unquam socie- es tate politica' visum M. g. IX. Quamvis omnino ad arbitrium conficta divisio M narchici regiminis in Perse lem , & Realem admittatur, ex ea tamen nihil minus inferri potest, quam Monarchicum Ecclesiae regimen Aristocratia temperatum esse .
Almaini, Ioannis Majoris , Petri de Alliaco, & aliorum sententia fuit, aliquam politiam Realem , hoc est Monarchici regiminis , inde dici non debere , atque revera non esse, es Quia unus ei praesit , qui sit tota communitate in jurisdi-ἡ ctione major, sed solum propter hanc causam , quia unicus es praeest , qui in quemlibet alterum de communitate jurisdi-ἡ ctionem habet, es est eo superior . Unde aiebant se Quod, Tota communitas potestatem habet super Principem ab ea se constitutum , qua eum , si non in aedificationem politiae re-ἡ gat, deponere potest a . Quare illis assentiuntur qui summam potestatem Monarchici regiminis in Persimalem , & Re lem ita diUisere, ut hanc optimatibus , vel populo supra supremum imperans , illam supremo Principi tribuerint . Ex hoc falso doctrinae capite, quod jam refutavimus a , se colligeris
538쪽
OBER XX. CAPUT IV. 3 27 posse falso putarunt, Summum Pontificem acumenico Comcilio subjectum esse, quamvis in Ecclesia Monarchico regimine ipse potiatur, quemadmodum etiam apud eos in confesso est. Nam Almainus in Tractatu De Auctoritate Ecclesiae , ct Concili
rum Generalium adversus C etanum cap. 8. ducta paritate ab limperio, in quo juxta falsam suppositionem illius supremum imperans communitati subest, ita concludit: μ Parisormiter deis Papa in ordine ad Ecclesiam dicendum est . Rem vero eamdem cum ipso inferunt tum Ioannes Major in Disputatione: An Papa At subditus fraterna eorrectioni, tum Petrus de Alliaco
in Tractatu e De Eccl., Concit. Generat. , Rom. Pontis, dinat. auctoritate , tum alii, quorum opuscula collecta habentur tom. a. operum Gersonii edit. Antue iensis an. I7os. Ex
eo ergo quod multitudo Principem sibi constituerit, arbitrantur , quamvis omnino fesso, semper in multitudine id superesse potestatis , qua eum deponere possit, semel ac ille imperii vi utatur non in aedificationem, sed in destructionem politiae, ataque ita potestatem supremi secularis imperantis potestati multitudinis subjectam faciunt. Nunc ergo contra illos de eo tan tum, quod ex falso principio colligunt: ipsum autem principium paucis jam refutavimus, pluribus autem refutaturi, quando de laica potestate Principum agemus . , De eo igitur Principatu hic non disputatur a nobis, qui suam a consensione hominum institutionem habeat, quiquo suam auctoritatem ab hominibus mutuatus fuerit, sed de illo, quem , ipsis quoque Adversariis nostris sentientibus, prout Catholica veritas exposcit, Christus instituit , cui ipse Christus auctoritatem contulit, atque talem quidem, qualem nublo modo homines etiam simul congregati alteri tribuere poL. sunt. Quid ergo huic Principatui conveniat, ex ci Vili politia , perspiciendum non est , sed ad Christi institutionem attendatur oportet , qualemque Christus hujus Principatus potest
tem esse voluerit , diligenter attendendum . Haec sinc vera ratiocst, unde auctoritas ejus, atque potestas nobis comperinta esse possit. Quapropter ex falsa illa suppositione quod poepulus id juris semper retineat,quod contra Principem a se ipso Diuili co by GOrale
539쪽
DE IURE, ET LEGUM DIs CIPLINA supra se constitutum adhibere possit, semel ac Princeps Imperii
potestate in aedificationem non utatur, non sine maxima absum
ditato colligitur , Monarchicum Ecclesiae regimen Aristocratia temperatum esse. Ideo enim juxta illam falsam suppositionem Princeps secularis subesset judicio multitudinis , quia suam ab
ea potestatem acceptam reserre deberet : at vero Ecclesiae s premum imperans neque a multitudine populi, neque a coetu
optimatum habet eam supremam potestatem, qua praeditus est, sed ex institutione Divina . Quamvis igitur omnino ad arbitrium conficta divisio Monarchici regiminis in Personalem, &Realem admittatur , ex ea tamen nihil minus inferri potest , quam Monarchicum Ecclesiae regimen Aristocratia tempera.
g. X. Nullo modo dici potest, Monarchicum Ecclesiae regimen ita Aristocratia temperatum esse, quemadmodum potestas Romanorum Imperatorum erat contemperata potestat conscriptorum Patrum .
Petrus de Marca lib. s. De concordia Saeerdotii, O INGrii cap. 7. num. 9. affirmat , eamdem esse potestatem tum Romani Pontificis, tum Patrum in Concilio acumenico simul unitorum, ac quondam fuisse novimus tum Romanorum Imperatorum , tum conscriptorum Patrum , ac propterea ea nunc ratione pendere tradit auctoritatem Summi Pontificis ab auctoritate acumenici Concilii, quomodo auctoritas Romanorum Imperatorum ab auctoritate Senatus quondam pendebat. Hanc
vero ipse rationem iniit, ut summam potestatem Romani Pontificis conciliaret cum ea suffragiorum libertate, quae est penes Episcopos in Concilio acumenico simul unitos. Verum vir ceteroquin eruditissimus fallitur. Quae ergo Romani Senatus conditio lacrit , quaeve ejus auctoritas, atque potestas; simili ratione quid Romani Imper tores possent, ad quae eorum imperii vis extenderetur, undeuque illam haberent, nunc discutiendam non aggredimur , ut brevitati studeamus i . Illud ergo tantummodo urgemus, jussa Principum in Imperio Romano non habuisse vim definitio.
nis, i Hac de re tota consulatur Gravim in lib. De Romana Imperat.
540쪽
nis , aut legis , nisi in ea Senatus libere consentiret , ae propterea illud, quod decreto Senatus firmatum erat, summa auctoritate esse definitum putabatur Est nobis hac de re ipsius P tri de Marca auetoritate compertum : Quum aulcm Senatus se inquit lib. a. De Concordia Sacerdotii , ct Imperii cap. 7.ri num. 3. de rebus omnibus vice populi consuli coepisset se Principes Senatus - Consultorum auctores fieri voluerunt. - Quod eam vim in se habeant, ut oratio Principis in Senatu se recitata , seu mavis, relatio cum praerogativa suffragii non se solum cum unaquaque gravissimorum Senatorum sementi se comparanda esset, sed etiam decisionis auctoritatem indue. se ret, si consensus Senatus accederet. Inde fit, ut frequen si ter in jure aliquid oratione Principis constitutum dicatur. - quod alibi Senatus - Consulto tribuitur ad orationem illa in is facto. Scilicet oratio continet in se auctoritatem quamdam si non solum censendi, sed etiam definiendi, dummodo con-- sensu, & suffragiis Senatus juvetur et quemadmodum etiam se vice versa decreto Senatus res propositae summa auctoritato si definiuntur μ . Si ergo quae Imperatorum , habita ratione Senatus, potestas fuit, esset etiam Summorum Pontificum a choritas , habita ratione Patrum in Concilio Geumenico simul
unitorum, eademque propterea contemperatio foret tum Pontificiae potestatis . si ad Patres in Concilio cicumenico simul
congregatos attendatur , ac erat Imperatorum, si Patres conscripti respiciantur ; inde consequeretur , ut sicut in Imperio Romano justi Principum vim definitionis , aut legis non habuerunt , nisi in ea Senatus libere consentiret , ac propterea illud. quod decreto Senatus firmatum erat. summa au inritate esse definitum putabatur , & verae Iegis auctoritatem obtrunebat i ita etiam in Monarchico Ecclesiae regimine quae R mani Pontifices sanxerunt, atque decreverunt, vim definiti nis , aus legis habere non potuerint sine contentione Patrum in Concilio oecumenico congregatorum , ac propterea quod decreto Patrum firmatum foret , summa auctoritate esse definitum putaretur, & verae legis auctoritatem obtineret. At plu