장음표시 사용
21쪽
II. Docent, in Deo tres esse personas redistinctas inter se, Patrem Filium, & Spiritum Sanctum. Et de Patre quidem nemo unquam dubitauit, nec haereticus quidem, esse persona; Nam persona nihil aliud significat, quam rem per se subsistentem, intelligentem, & agentem . Patri autem, Vel maxime conuenit quod dicitur Exod. 3. Ego sum qui l um, sicut & alia quae absolute de Deo dicuntur, ut, Deum creasse coelum, terram omnia in sapientia fecisse: at quis cogitare potest,eu in
non subsistere per se, qui non modo condidit omnia. & condidit, ut David loquitur, in intellectu, sed ab existendo nomen
etiam ipsum accepit λ Filium etiam naturalem, & umgenrtu huius Pati is, de quo tam frequens fit mentio in Evangelio, praesertim Ioannis, personam else, dubitari non potest. Nam si est vere Filius illius Patris naturalis,& unigenitus,& Pater est persona, non potest Filius non else persona. I alenimus tamen teste Irenaeo lib I. cap. I. & Sabest ius, ut Author est S. Athanasius in oratione contra Gregales Sabellis. Filium distinguunt a Verbo; & Filium quidem asserunt esse personam; At Verbum negant personam esse . Sed errant, inquit Athanasius, Irenaeus, nam idem omnino est Filius, & Uerbum. led dicitur Filius, quatenus accepit esse a Patre per generationem, dicitur. γbum, quatenus producitur, & accipit esse per intellectum. Probatur ergo, tam diuinum Verbum, quam Spiritum Sanctum esse personas. De Verbo ostendit id Athanas moratione
contra cyregales Sabellij. quia in scripturis quaedam illi tribuuntur, quae conuenire non pol sunt nisi perlonae. Nam Ioan .cap. I.
dicitur else Deus, &apud Deum , &condidisse omnia, venisse tanquam Dominus in hunc mundum, & assumpsisse carnem , & versatus cum hominibus, & se recipientibus vitam aeternam tribuisse. At haec conuenire non possunt nisi personae, ergo diuinum illud Verbum est persona. Iden eadem ratione probatur de spiritu Sancto; nam ioan. I . dicitur docere alios; Spiritus Sanctus docebit vos omnem vertistatem, I. corintb. I 2. dicitur operari: Haec autem omnia operatur vitus , & idem Spiritus. soan. I 6. dicitur futura nunciare Quae futura sunt annunciabit vobIS: Ioan. I . dicitur arguere
mundum de peccato, &similia quae Omnia, Ut per se patet, fieri non polsunt, nisi a personat ergo Spiritus Samstus est persona. III. DO
22쪽
III Doeent scripturae Patrem, & Filium,& spiritum San- λι- rixis.ctum perlimas esse re distinctas inter ies nou nomine tantum . se spirituis Prima ratio et , quia aliquando In scripturis numerantur hae ctur funt tres tres pers onie tanquam plane distincitae. I. Dan. y. Tres sunt, pq f' et . non unum cum triplici nomine) qui testimoninm dant in coelo, Pater, Verbum, & Spiritus Sanctus. Eodem modo distincte numerantur . e uati. 28. 6c alibi. Secunda ratio S. Athanas. contra bregales Satelli', quia scriptura loquens dediuinis personis ita loquitur, sicut loqui solet de pluribus personis humanis, quae realiter distinguuntur. Probatur Antec. Nam ut onratiam e Vatib. vlt. I Dan. s. numerari has tres personas distinctis nominibus, ut numeratur Petrus, Paulus,& F ranciscus, Ioan. I . Ego inquit Christus Dominus, rogabo Patrem, & alium Paraclitum dabit vobis Spiritum verblatis. Quae verba expendens Sanctus Athanasius loco cita. to sic habet: Cum de se loquitur Filius, ego, Inquit, cum de Patre, ille dicit, cum de Syritu Sancto, alium sublimit, cur non ergo man ena defectionis, cr e postasiae cirimen sit, negare tria, O illum qui ista locutus es, umim Iolum eis dicere Haec Ath, nasius. IV. Docent seripturae, has tres personas esse verum Deum. D Et diuinitatem quidem Patris nemo vocavit in dubium . quia
Pater non est Deus, erit necelsario creatura, ergo creatus patrem esse
ab aliquo; a quo cum ipse non modo si author rerum om- Deum nemonium creatarum, sed etiam primus inter diuinas personas, a s η quo Filius, de Spiritus Sanctus producuntur . Probo ergo a secundam personam esse verum Ueum. I. io , caps. Ut simus in vero Filio eius, hic est verus Deus, oc vita aeterna, quod testimonium appellat Sanctus Athanasius in disput. cum Arioscriptam demonstrationem , 6clubdit. Sicut io . cap. ΙΤ, dixit. s.;2bis, Haec est vita aeterna, ut cognoscant te solum Deum ἰ ita hic de misistia .aeIeri Filio dicit: Hic est verus Deus, o vita aeterna. Respondebant pluris de FAVEunomiani ex NaZianZeno, Orat. 3. de Theologia, Filium esse dim it μή quidem Deum, sed aequivoce. At si ita esset, non esset verus Deus, quia non haberet Dei naturam: siicut homo pictus dici sis aiar. non potest verus homo, quia non habet naturam humanam . Quare recte S.Cyrillus lib. I 2.Thesaur. c. II. D Cbrisius,inquit, verus Tens est, substantialιter, non participatione, hoc ipsum est scut Natura; quι autem verus 'Deus en, natura Meus en . Haec ille.
23쪽
Euidens Deus ex scripturis pro diuinitate Diritus S. Patre a nul
Secundo respondet Erasmus in annotatione ad illum locum , illud,His en verus Deus, non ad Filium, sed ad Patrem referri. At primo, quis unum Erasmum fautorem Arianorum omnibus S. Patribus anteponat λ nobiscum enim sentit, & exponit S. Athan.loco cit. Cyrillus lib. I 2. Thesau. c. I,August. lib. I. de Trinit. c. 6. Ambro. lib I. de fide cap vlt. Hilarius lib. s. de Trinit. post medium; Hieron. in cap.63 Isaiae, Basil.Nazian Z.& ali j plures. Secundo ex ipso mei Graeco textu constat, pronomen illud, Hic, ad Pillum referri debere, sic enim legimus κώ
su Christo, hic est verus Deus,&c. Cum enim nomen Iesu christo proxime antecedat pronomen, Hic,per se constat,pronomen
illud de Christo dici, & ad Christum referri. Adde illud
poni pro is, ut notat Oecumenius,H c, Pro, qui, Arabes etiam idem ostendunt: sic enim legunt. Et hic est verus Deus. Alij Hic enun est verus Deus: quae duae particulae, Et,&Emm, ostedunt verba sequentia iungi debere immediate praecedentibus. Denique hic duo coniunguntur attributa Dei, Verms, & 'taaterna. Igitur ad quem refertur Uita aeterna, refertur etiam Veis rus Deus. At Vita aeterna in sacris literis solet esse propriu attributum Christi. Ego sumVia, Veritas, & Vita, ct Ioan. 6. Qui credit in me, habet vitam aeternam: Et in hoc eodem cap. Epist. I. Et haec vita aeterna in Filio eius est: Ergo etiam illud alterum attributum, Verus, refertur ad Christum .. Probo nunc tertiam personam , hoc est Spiritum Sanctum, esse etiam verum Deum,ex cap. Ain s. Vbi loquens Petrus cum Anania, Cur,inquit, tentauit Satanas cor tuu , mentiri te Spiritui Sancto λ & explicans,quis sit iste Spiritus Sanctus, cui mentitus erat Ananias, subdit, Non es metitus hominibus, sed Deo: ergo Spiritus Sanctus est Deus. Hoc loco Utitur S. Athan. adprobandam Spiritus Sancti diuinitatem in lib. de communi essentia diuinitatis, & Nauam oratione quinta de Theologia. V. Docent scripturae, hunc ordinem Originis esse inter has diuinas personas, ut Pateri nullo sit, Filius sit a solo Patre, Spiritus Sanctus autem sit a Patre simul,& Filio. Patrem a nullo alio esse no indiget probatione, quia est prima persona,ergo ab alia non est,alioquin no esset prima. Filium esse a Patre probatur Dan. 7. Ego a Patre processi: ct ibidem: Ego scio eum,
quia ab ipso sum. Quare non est Pilius Dei id est Deus.
24쪽
- Liber Primus. 1 . a se, sed a Patre t quod pluribus ostendit genebrarduib. I.de Trinit. Spiritum autem esse a Patre, habetur Ioan . Iψ Spiritus veritatis, qui a Patre procedit esse autem a Filio, habetur lora. cap. II Ubi loquens Christus de Spiritu Sancto dicite Ille me
clarificabit, quia de meo accipiet: quid accipiet Spiritus Salmctus a Filio nisi scientiam 8 dixerat enim , Nyna semetipso loquetur, sed quaecunque audiet loquetur r & de scientia exponunt omnes fere interpretes. t uun. Cyril Chrysost. c. At quomodo potest spiritus Sanctus accipere a Filio icietiam, nisi ab illo accipiendo essentiamὶ Nam cum Spiritus Sanctus sit Deus,idem in illo est scientia, & essentiae ab eo ergo accipit essentiam , a quo accipit scientiam. Nos autem in quibus scire est accidens,
accipimus naturam a Parentibus,& scientiam a magistras. Cur autem dicat, fccipiet,in futuro, docet S. August. in hunc locu , quia omnia tempora compmhendit aetermias δε quoniam hic Ioquitur de Spiritu Sancto mittendo ad Apostolos r & legati tunc solent instrui quando mittuntur, ideo dicit: Quaecunque audiet: & De meo accipiet, in futuro, non in praeterito, aut in p senti tempore. Ex his quinque infertur V I. Vnam tantum eue naturai Visa Maiia .s numero in tribus illis personis diuinis , ac proinde omnino M ua ura diuia quales inter se esse, neque dici debere plures Deos, sed unum tantum. Probatur,quia ut dixi in prima propolitione, Deus est P
tantum unus, ergo una tantum natura diuina . Dices r in scripturis asseritur esse unum tantum Deum, sed so M specie unu, non numero. Contra, nam Exod. 26. DicIt Dominu ς videte sibi is
quod ego sim solus, & non sit alius Deus, pi aeter me: ubi pronomina Illa, Ego, &, Me, non patiuntur, Ut Deus, accipiatur pro specie, sed pro natura indiuidua,haec enim pronomina non lolent tribui lpeciei. Itaque qui dicit,solus homo est ratione pruditus, verum dicit, sed qui dicit, solus ego sum ratione praeditus falsum dicit quia sunt etiam alij homines,& omnes ratione praediti. Eodem modo si tres personae essent unus Deus, sed
specie, mado scriptura dicit, solus Deus istaei est verus Deus, verum diceret: sed si Pater, verbi gratia, diceret, solus ego sum
Deus, falsum tunc diceret; quia Filius,& SpiritusSanctus haberent similem naturam specificam cum Patre. Cum ergo Patelldicat, ego solus tum Deus,& mentiri non possit, euidens est , ine Vnum numero Deum, non specie, & naturam diuinam ita
25쪽
tribus illis personis, esse unam numero, non specie Idem
l igitur euidenti ratione. Nam in Deo sunt tres personae,ut diximus: si ergo essent in Illis tres numero naturae, omnino dici deberent tres Dij. Quod pugnat eum fide, quam profitemur, & cum scripturis. Probatur consequentiar 'Deus est nomen substantivum rad multiplicandum autem nomen substativum, nihil amplius requiritur,quam ut multiplicentur supinposita,&naturae rat hic multiplicantur supposita, sunt enim tria ut ostendimus: Ergo si multiplicentur etiam nacurae numero, sicut Paulus,Timotheus, & sylvanus, sunt vere tres h imines, quia sunt tres perlonae,& habent tres humanas naturas distinctas numero. ita diuinae personae multiplicata natura, essent vere tres Dij. Si autem fateamur, Ut fateri debemus , omnei tres diuinas personas esse unum numero Deum, non possunt diuinae personae non esse aequites inter se.
QVod attinet ad secundam partem huius capitis, summani
huius mysteri j paucissimis verbis complexus est Lucianus Christianae fidei hostis acerrimus : quidum Apostolos d centes deridet, quos audiuerat, Apostolorum nobis doctrinam de Trinitate non suspectam tradit,qua maxime posteritas Indigebat. Igitur Atheus iste in Philopatre Tryphonem quendam inducit, quem Pauli Apostoli singit esse discipulum, a quo ad fidem eruditur Critia Christianae Religionis irrisor. Interro anti autem Critiae, atque dicenti; quem tibi iurabo, respodet
riphon, Deum alte regnantem, magnum , athereum, atque aternus Filium Patris, Spiritum X Fatre procedentem, unum ex tribus. 5
ex uno tres, hunc Deum existima. Haec ille. Vbi Primo tres personas distincte nominat. Secundo dicit, has tres esse unum, nimirum ratione unius essentiae. Tertio ras tres pcrsonas non aP-pellat tres Deos, sed Mam unum, in singulari, ut apparet tam ex principio sententiae, quam ex fine. Haec autem tum ait se didicisse Triphon. quando unquit,me conuenit Valilaus ille recalvaster, naso aquilo,qui ιu tertium isque caelum per aerem ingressus es: qua optima, ct pulcherrima sunt, inde didιcιt, per aquas nos renouauit , Iubeatorum vestigia insistere fecit, oe ex impioru regionibus nos reduxit.
Sic Apostolum Paulum describit. Haec eadem tria capita,quia
26쪽
Lucianus paucis attigit,& uniuersum quodammodo mysteriucomplectuntur, explicata nobis reliquic Sanctus Athanasius in suo illo celeberi imo Symbolo cui viro multum Roma debet, tam propter exemplum, quam propter doctrinam propter exemplum, quia Vocatus ad Urbem a Iulio I. Pontifice circa annum Domini 3 O. itineris conlites secum duxit duos monachos notae sanctitatis, i sidorum,& Ammonium; de Isidoro scribit Pallad. us in Lausiaca cap. I . de Ammonio, Socrates li. . cap. I 8. ubi hic, inquit, nihil ex Urbis magnificis operibus videre voluit, praeter templum Apostolos u Loco autem argenteae suppellectilis secum tulit in Urbem tantus Episcopus vitas Antonij Magni adhuc viventis,& Pachom ij a se scriptas, quibus scriptionibus quantum ardorem Spiritus in Romanorum
animis excitauerit,& rerum terrenarum contemptu, testatur
S Hieron. in Episti6.loquens de Marcella Eidem Athanasio Roma debet propter doctrinam e cum enim delatus esset ab Eusebianis apud Iulium Romanum Pontificem ad quem l lius Christiam orbis cauta ad religionem spectantes perpetuo reserri consueuerunt) Romam venit, ut ipse testatur in Ap logia prima & secunda Cumque non prius audiretur reus,qua publicam suae fidei professione edidisset, eamque Latino idiomate ut moris erat) cora Pontifice: Albanasius Romae agens Symbolum illud tuum Latino sermone compositu cora Iulio,& Assessoribus recitauit,quod in Archiuijs Ecclesiae Romanς repositum, de asseruatum diu latuit; sed multos post annos ta-dem inuentum ob singularem doctrinam, quam continet, singulis Dominicis in Ecclesia Romana publice legitur. In eo autem sic habet: Fides autem Catholica haec est, ut unum Deum
in Trinitate dc Trinitatem in unitate Veneremur, non conium
dentes pe rsonas, nec substantiam separantes: Prosequitur deinde,& explicat singula capita. Hoc autem Symbolum, ut Symbolum Athanasij, citat. S. August in Psalm. Iaeo eiusque lententi js passi in utitur in Enchiridio cap. 36 lib. s. de Trinitate, cap. 8. in Epistola IT . ad Palcentium, & sermone I I. de tempore. Gregorius es lam Nazianzenus in oratione de laudibus Athanasij testatur, eum perfectissimam fidei Confessione composuisse, quam totus Inquit Oriens, & Occidens venera tur. Dionysius etiam Areopagita, ut finem capiti imponam, Germanus Pauli discipulus, cap. 2. diuinorum nominum, duobus
27쪽
duobus verbis huius nobis mysteri j summam tradidit r Est, i quit, Trinitas beatissima ἐνἀ, id est ad verbum, remavnitas,& Ibidem, est ἐναι νωι,-- res id est, tutitas ter subsenens.
Atholicam veritatem in priore capite explicata , quatuor genera hostium impugnant: quidam enim negant distinctionem personarum, ut S belliani, quidam personaru diuinitatem, ut Α-riani,quidam processionem Spiritus Sancti a Fiali O, Vt schismatici, quidam denique naturae unitatem Iu tribus Personis, ut Ethnici. Cum Ethnicis disputabimus in toto tertio libro. Nunc negotium nobis erit cum haereticis : & in hoc quidem capite contra eos agemus, qui distinctionem personarum negant. Diuidemus autem caput in tres partes. In prima afferemus authores haereticos,qui diuinas personas non distinguebant. In secunda proponemus occasiones huius erroris, eumque de medio tollemus. In tertia aduersariorum argumenta cum solutionibu3.
Vantum attinet ad primam partem. Vetus est hic error; c Nam tempore Ignatij Martyris, ut scribit ipse in Epistola ad Philippenses, quidam docere iam caeperant, Patrem, & n tum,& passum esse. Idem deinde anno Domini I96. asseruit Praxeas Asiaticus cum suis,qui ob id Patropalsiam dicebantur, ut scribit Tertullianus in libro conrra Praxeam, & lib. de prae scriptionibus in fine. Sed acerrimus huius erroris propugnator fuit postea Sabellius Lybicus An. Domini 233. quem hauserata Noeto Praeceptore suo, ut scribit Epiphanius contra haereses T. Hi omnes Ecclesiae de veritatis hostes habiti sunt: nam Praxeas, ut Author est optatus Milleuitanus contra Parmen. cap. Primo, damnatus est a Zephirino Papar quare eidem Pontifici poenitentiae suae libellum obtulit, sed iteru deinde e stomacho Quomuit haeresi in . Noetus, ex Epiphanio hqresis T. pulsus est
28쪽
Libra Primus. 9ab Eeclesia 1 Presbyteris omnibus Ephesinis . ut ipse scribiti a
Smirnensibus tamen id factum fuisse, author est Theodoretus lib. 6. de fabulis, S paulo post expulsionem mortuus, Catholica priuatus est sepultura. Sabellius damnatus, & profligatus ubique fuit, primo iii Smirnensi Concilio, ut author est Nicephorus lib.9.cap. triges .primo,deinde in Alexandrina Synodo, ex eodem, libro quinto cap.decimoquinto, ubi Hosij legati studium in eo maxime fuit, inquit Socrates, cap. s. ut ex ploderet errorem Sabelli; . Atque haec de prima capitis parte dicta sint satis αSecunda pars capitis. Quantum attinet ad secundam, istorum omnium haeresis Φυ4Dμέι ostinde ortum habuit, quod, ut Eusebij verbis utar lib. Io. easeo eonfun- Histor. p.29. nesciuerint distinguere, inter usiam & Hypo- - stasim, seu inter substantiam,& subsistentiam: sicut enim una '' 'tantum est in Deo Vsia, & substantia, ita putauerunt unicam esse Hy postasim,& subsistentiam,sive subsistentem personam. Ergo ut huius erroris occasio tollatur,explicandae nobis erunt
VIdebimus primo quid significet, secundo an tribui possit
Deo,tertio an sit idem quod φυ- seu natura,quarto,quomodo Graeci Patres usurpent vocem Vsiae, & Hyponasis. Missio; liis Aduertendum ergo primo, Vsiam,nihil aliud significare,quam asia iam is essentiam rei. Haec est sententia omnium Sanctorum. Athana- - Athan. osj intractatu de definitionibus. Nyssent in lib. de differentia φ Vsiae& Hypostasis. Damasceni in lib. primarum institutionu, cap. I. & aliorum. Imo Ariani ipsi hostes Ecclesiae hoc fatentur apud Socratem lib. cap. . asserunt enim usiam esse id,quod idefinitione explicatur, at definitione, ut omnes nouerunt,explicatur essentia. .
Aduertendum secundo , Arianos negasse V siam tribui posiis Deo: primo, quia non est hoc nomen in scripturist affert hanc causam Athan. in Dialogo I. de Trinit. & Theodoretus A patrιbus rein Ecclesiastica histor. lib.2.c. 8. Secundo, quia Usia significat sponritur Α-
29쪽
substantiam receptiuam contrariorum , qualis non est substantia diuina: Hanc secundam causem refert S. Ambrosius lib. de fide contra Arian. cap. ψ. Ad primam aliqui primo dicebant, non reperiri Usiam, reperiri tamen eius originem, & rem significatam nomine Vsiae, nain Exod. dicitur, o sum quisum, ubi indicat Deus, Verbum seu esse, esse sibi maxime proprium, ex quo illa duo facta sunt Vsia, & essentia , sic Epiphanius haeresii 73. & Ambros. lib. de fide contra Arianos cap. q. Ali; dicebant secundo, non reperiri nomen Vsiae in scripturis, eius tamen derivata quod satis erat reperiri Matib. 6. da nobis hodie panem λειουπον supersubIlatialem, quod veteres fere omnes Euchari illae tribuerunt. Sic Uictorinus lib. I. cotra Arian.& Ambros. lib. I. de fide cap. 7. Ali; tertio ostenderunt hoc linium nomen in sacris literis. Nam Lucae I s. ubi filius ille prodigus dicit Patri, da mibi partem substantiae, Graece pro substantia est. ra. Ariani dicebant eo loco significari diuitias, non essentiam, sed acute mbro .lib. 3. de fide. cap. 7. eos refellit dicens, Deum non habere alia bona, aut diuitias, quam suam essentia, quare si hoc nomen in scriptura diuitias significat, cum Deo tribuitur, significare debere Dei naturam,& essentiam,& hoc indicasse Christum Ioan . I 6. omnia tua mea sunt, & Paulum ad Ephes 2. Sc ad talos . Σ. dum ait, esse In Christo omnes thesauros Dei. Ad secundam respondet S. Ambros. lib. de is, diuinit. c. Vsiam esse substantiam, non omnem tamen substantiam ess eiusdem rationis, sed quandam esse corpoream, capacem contrariorum, Diuinam autein esse spiritualem , remotissimam
Aduertendum tertior pro eodem fere sumi es 42 22. sentiam,& naturi, ut author est Damascenus in Dialecticς c. I I. ripis, a o Caeterum aliquid est dit criminis inter haec Duo,aut in re signunatura. ficata, au t certe in modo significandi, quod satis erit, ut unum Eri tamen uti ex his nominibus minus proprie quam alteru dicatur de Deo . Mi 4 risi I docet a sin. s. Mel. cap. a. nomen naturae tripliciter sum Mas υocti. nu: primo pro generatione, φυε ι, id est a nascendor secundo pro re per generationem producta,quae ab aliquibus vocatur natura naturata. Tertio pro principio generationIS in una
30쪽
. . Liber, Pr imsi . . ., '. . - ΤΙ tur pro essentia: quia tamen nomen natuTAE semper sapit originem, e X qua tractum est, minus proprie de Deo dicitur quam nomen essentia, quia non est tam proprium Deo generare, generarI, quam esse. Hoc discrimen cum multi veteres autho- res perciperent, multa dixerunt, quae hodie dura viderentur: Exempli causa. Athanas. Dialog I de Trinitate ait, Spiritum Sanctum non esse diurnae naturae, sed diuinae esse tue, alludit ad originem nominis, quod quia analcendo dictu est, & Spiritus Sanctus non nascitur,sed procedit, negat Spiritum Sanctu esse diuinae naturae. NaZianzenus autem in lib. ad Euagrium dediuinitate, hac de causa ait essentiam magis proprie Ueo conuenire, quam naturam, & S. Ambros in Commentarijs 2. c. ad Philippenses, substantiam, inquit, Dei adeo natui a Vocamus, quia de illa natus est Christus, quasi dicat: si Christus non nasceretur ex Deo, essentia Dei non appellaretur natura, & quia Spiritus Sanctus non nascitur, si spectemus originem vocabuli, non habet naturam. Diuus etiam Thom agnouisse videtur hac differentiam, nam p. p.q. 29. a. I .ad O q-39.a. 2 ad 3. docens, Cur tres personae Trinitatis dicantur potius eiusdem essentiae
quam quia essentia, inquit, significat ipsam substantia
rei, non autem principium operationis, quare multa possunt dici eiusdem naturae, quia habent eandem operatione, ut Omnia calida, licet non sint eiusdem essentiae.
Advertendum A. Graecos videri eam tantum differentiam ponere inter Vsiam, &-quam ponunt inter naturam indiuiduam,&specificam Sic enim scribit Basil. in epist. ad Terentium, quam habet, inquit, rationem, id quod commune est, ad id quod proprium, hanc habet Vsia. siue essentia ad Hypostasim, hoc est substantiam, siue subsistentiam:& in Commentario ad Gregorium Nissenum de differentia Usiae, & Hypastasis docet, sicut species ab indiuiduo & commune a proprio, sic differre Vsiam, ab Hypostasi. Et apud Theodoretu in D la-IOgo immutabili, quaerit Erant stes , est ne aliqua disserentia inter substantiam O Hγροylasim λ Respondet Orthodoxus in haec verba : Si externa quidem spectetur sapientia, nulla est, sed si Patrum doctrina attendatur , quam habet differentiam commune , pro pri m , vel genus ct species ad individuum, eandem habet subsantia, ct Uypo 'usis, haec Theodoretus. Eadem plane est etiam Vterorum Graecorum sententia, ut videre est apud Cyrillum B Σ Alexan-