장음표시 사용
101쪽
rum uterque in suum pulmonem descendit, dexter autem brevior & major est. Ubi in pulmone iunt, annuli cartilaginei abeunt in fragmenta magis &magis difformia,' gnomonica, angulosa, triquetra, majori portione membranae mista, donec decrescente cartilagine, ultimi ramuli bronchiorum membranei fiant.
CCXLIII. Rus ultimi rami, invisibiles, exhalant aerem, in cellulosa spatia pulmonis adulti, atque ab iisdem spatiis recipiunt vaporem arteriosum, expirantem.
CCXLIV. Vasa bronchiorum sunt arteriae νenetque bronchialas : Illae sere duae, ut una ab inter- costali aortica suprema prodeat, & dextro vel utrique pulmoni prospiciat, altera a trunco aortae ad sinistrum pulmonem eat. Aliquando plures Viste,
ut tres sint, accedente secunda aortica. Alias unica, communis est. Bronchi pars thoracica extra pulmonem posita, propria ab a orta, aut a subcla-Via , aUt a mammaria, aut ab intercostali, vasa habet. Venae bronchiales duae, constantiores, deX-tra ab agyga, sinistra a venae subclaviae ' proprio ramo, intercostali superiori sinistra. Haec vasa cum
asperae arteriae ramis migrant, in membranas eorum descendunt, & arteriae cum arteriis pulmonalibus comm Unicant, Venae cum venis, & rete faciunt
in cellulosa tela interiori. Est ubi vena pulmonalis ipsa pulmoni dedit ramos minores, asperae arteriae,
superficiei pulmonis., CCXLV. Sed alia majora vasa pulmoni data sunt. arteria, dicta, CVI. CVIII. I vena CX. Arteria
magna, in foetu quam aorta major, in adulto homine exigua portione minor duos habet ramos, dextrum majorem, sed brevem, sinistrum angustiorem, & longiorem. In foetu truncus ipse in stortam descendentem continuatur, ductus arteriosi nomine notus. In adulto homine iste truncus in solidum ligamentum abit. Venae pulmonales quatuor se ramis arteriosis & asperae arteriae, comites addunt
102쪽
Per pulmonem, multa cellulosa circumdatae, quae aueta ultimo ipsum pulmonem constituit. In ea dividuntur & aerea vasa, & levia, & in celluliis ad villimae spatiolis minimae arteriolae Venaeque repunt, intertextae in retis speciem, ibique & arteria va-Porem copiosum in pulmonis aereas cellulas exhalat. & vena ab iisdem vaporem aquosum reeipit. Hinc aqua tincta, serum lactis, cera tenuior impulsa pulmonali arteriae cum spuma in asperam redit, & vicissim ex aspera in pulmonalem arteriam Venit. Eademque ratione ex vena pulmonali in aspera Vasa, ex his in Venas, & denique ex arteriis rubris in venas pulmonales libere liquor injectus it reditque.
CCXLVI. Vasa lymphatica, ut alibi, in superficie pulmonis reticulum faciunt, a quo rami ad mediastini posterioris caveam, glandulas allidentes oesophago, & ductum thoracicum veniunt. Nervi exigui anteriores minores, posteriores aliquanto majores, sunt a nervo octavi paris; ti aliquid a recurrente etiam, & a cardiacis plexibus, cum Vasias magnis aecedit. Quare exiguus pulmonis sensus est,
aeris tamen nerVulorum in naturam bronchorum
divisorum. Neque pulmo de irritabili genere est. CCXLVII. Maxima, quae pulmonem subit, est
sanguinis portio, aequalis illi, quae totum corpus eodem tempore adit, & forte major, demonstrat ergo aliquam summam utilitatem esse hujus visceris. Ea ab aere manifesto pendet, ex consensu totius naturae, in qua nullum facile animal absque respiratione reperitur ex suetus fabrica, in quo inutilis pulmo, ob actis absentiam, minorem tantum partem ejus sanguinis recipit, quem arteria pulmonalis ex corde effert. Dicenda est ergo respiratio, sive aeris in pulmones attractio, & expulsio. CCXLVIII. Aer. ex physicis, elementum est suidum invisibile, elasticum ineorruptibili cum renixu , soni serum. Sed aer, quem vulgo pulmone recipimus, impurus est, copiosissimis aqueis vapori-
103쪽
aliisque, etiam salibus, & acore uni Uectati, seminibus animalium, Vegetabilium, alien jsque adiis j nutiis plenus, graVis, ut tamen pondus octi genties quinquagelles fere quam aqua, minuS habeat, & pes cubicus inter sis O & 69 grana ponderet. Hic aer circumfusus undjque terrae, preti Sab incumbentibus superne columnis, prellu S A lateralibus , subit ubi eumque minus restititur, Vi agna, ut demonstrant experimenta in vacuo spatio facta, phamomena antharum : Ut in corpus humanum non minus 3OOoo libris nitantur. Arcetura poris potissimum membranarum , quos tamen aqua permeat: dissiculter etiam per oleum pene
CCXLIX. Ab omni corpore humano excluditur aer ambiens cute densa, aeri, etiam ubi sicca est, inpermeabili, subjecto adipe , angustiis vasorum resorbentium, aequabili resistentia. Ρulmonem aere in homine adulto alioquin semper plenum, hinc aequa Vi atmosphaerae toti renitentem, cur subeat
aer, Videndum : semper vero aerem continere de
monstratur , quod , utcumque presseris. levior sit aqua, etiam post paucas inflationes, & innatet, qui in Retu, aere nondum admisiis, fundum petebat. CCL. Sublato aequilibrio, aer in locum , qui minus resistit, descendit ubique, perpetuo CCLVII. Descendet autem facilius aer densus & ponderosus,
minus facile levis aer, cujus vis pulmonalem aerem parum superat, neque resistentiam bronchiorum &Virium pulmonis aeream partem comprimentium eadem vi superat. Hinc commodius in densiori aere Vivitur, minus commode in leviori : etsi ubique melius toleratur, qui purus in sua levitate est, qualis est Alpium editiorum aer. Ergo ut aer in Pulmonem Veniat, faciendum, ut pulmo minuS resistat aeri, quam prjus, nempe ut rarefiat aer, quem
pulmo in cellulosa sua fabrica retinet; id autem obtinebitur , si dilatetur pectoris cavitas, quam
Pulmo replet. In id amplius spatium diffundit se
104쪽
aer, qui pulmoni nunquam non inest : ita. dum in majus spatium effunditur, debiljtatur, aeri externo minus resistit. Ergo eX eo aere eXrerno, ea
Portio descend jt in pulmonem, quanta susscit, donec aer, qui pulmones nunc replet, eamdem den-1itatem cum aere externo recUPeraverit.
CCLI. Dicendae ergo vires, quae rectus dilatant.
Pectus aut thoracem vocamus cratem mi StUm eae
Ossibus, cartilaginibus & carnibus, qui dolj j, sereelij plici figura est, antrorsum tamen compressi, PO-1teriori eminentia divisi, cujus circuli costae sunt, singulari firmitate. In ejus cratis parte laterali sedent pulmones, mediam, insertorem, primo peri-
cardium . deinde Viscera abdominis osse Upat. CCLII. Fundamentum thoraci praestat columna . in quam Vertebrae duodecim coal eunt, C Ur- ula, retrorsum superne gibba. ut etiam ea sede, quae suprema, eadem maxime posterior sit r. In Cnam autem columnam suis corporibus coalescunt, quae inter duas pectoris caveas antrorsum prominet, dextramque a sinistra dividit, antrorsum plana, &ad latera lata. Costas, qua a corpore arcu S secedit, levis simus excipit. In unam columnami re Uincit. tum elastica tabula utri que corpori interposita, &cum Utroque coalescens, tum a ja ljgamenta, &spinae sp nis incumbentes, & cosistrum coujunetjo, quae faciunt, ut aegre aliquis inter eas morus sit. Latera pectoris eo tete duodecim perficiunt. Ili in
universiam in arcus modum flexae sunt, sed irregularem , cui posterius I lateraliter magna cUpvatura sir, in anteriori sede in rectam lineam explicetur. Coi grun, osteae partes inter se utcumque Parallelae sunt. pars maxima ostsea est, posterior crassa, teres, anterior pinna, tenuis. Reliqua costae Pars anterius perficitur eartilagine, quae in univer sum figuram ollis continuar. lata. compili nata, sinui difformi os eae partis innata, in Osi eam naturam non transitura, nisis sero in senio.
CCLIII. Posterior olfea, crassaque pars e Ostarum,
105쪽
in capitulum terminatur, quod foveolam ingreditur, in supremae de imarum duarum vertebrarum corpore. in reliquarum duarum quarumcumque Vi cinis marginibus insculptam. Ligamenta vertebras costis revineiunt firma, quorum praecipuum a qua-Vis costa in vicinam utramque Vertebram radiatiui dividitur : alia procelsum tiansversum ad tuberculum costae revinciunt, alia ipsas proximas costas,ia una prodestias trans ersos inter se colligant. Deinde inter angulum curvatur e & articulationem cum vertebris, uuaelibet decem superiorum costarum tuberculum educit, quod processui transverso Uertebrae cujusque planiuscula superficie conjunctum , brevibus, sortibusque ligamentis ita ud eum Pro cellum reuincitur, ut lenis aliquis costae ascensus& descensus, sed cum magna stabilitate, liber relinquatur.
CCLIV. Inter anteriores illas cartilagines, septem luperiores ad sternum perveniunt, & foveas laterales, cartilagine incrustatus, hujus ossis ingrediuntur, bipartito capitulo, brevibus etiam ligamentis confirmatae. Reliquarum, quae quinque sunt, superior septiniae, deinde inserior quaeque superiori agglutinatur firma cellulositate, ita marginem continuum emetunt, qui& ipse in sterno firmatur. Eaedem inter se & ligamentis propriis, & cartilagineis per cellulositatem conjuntiis appendicibus connectuntur : imae duae liberae sunt, solisque cum musculis conne etuntur. Eae eartilagines inseriores inter se & cum sterno ligamentis firmis Uniuntur. CCLV. Prima costa brevissima est, sed eadem solidior; ut sequuntur ad septiniam & octavam, ita
bime binaeque in circellos abeunt longiores I mobiliores. Octava longillima Omnium eit, inde conti tuu , uti inferiori loco. ita breviores sunt. CCLVI. Di rectio costae supremae descendit, se cunda fere ad angulum reet uni sterno committitiar, reliquae ascend t. A ad vertebras. & ad sternum, iii e vero magis. Ipsti vero pars ossea costarum ira
106쪽
dirigitur, ut supremae planities anterior Valde declivi S antro urn, pene transversa sit, tertiis ad perpendiculum ponatur, mediis inserius paulum antrorsum emineat. Praeterea firmitates costis valde diversae sunt. Superiores breves, sterno connatae potius, quam dearticulatae, transversae, saepe demum conferruminatae , firmissime ressistunt. Inde mobilitas ad inferiora augetur, donec ima costa, carnibus solis innata, mobilistima sit.. CCLVII. Sternum in universum tenue 8 spongiosum os, in adulto unicum. statui varie multiplex est. Suprema pars latior octogonia, &a clavi culis firmatur, quae triangulari capite, & valde arcta articulatione sterno committuntur, & a costa utrimque prima. Pars altera longior, angustior, deorsum latescit, ejusque latera costas in proprias angulares cavitateS recipiunt. Ima pars minor, brevior, obtusam linguae figuram imitatur. Ea in liberam. Partim Ofleam, partim cartilagineam muta bilis figurae appendicem, continuatur, quam ensiI- formem vocant, quae k obtusa lingula & mucro
nata , & bifida, & perforata reperitur. CCLVIII. Ut dilatetur ergo pulmonis se deS.
adeoque ea nascatur conditio, qua data aer eXternus in pulmonem descendit, thoracem elevari TC-ceste est. Ita omnes sectiones thoracis rectos angu-Jos faciunt, capacitate crescunt. Cum motum Uzrii musculi pretestant, qui vel constantius vel rarm
operantur. Perpetuo ergo costas elevant Interco-sules omnes. Hoc nomine intelliguntur viginti dii, musculi, quorum undecim externi sunt, sive cui propiores, totidem interni, qui a pleura solo adipe & cellulosa tela separantur. Externorulo initi iam est ad costarum posteriorem articulationem CCLII. finis in ostea parte costarum anterius, ad aliquam a cartilagine distantiam, ut reliquum spatium inter cartilagines ad sternum usque musculorum loco apone urosim habeat. Di rectio ea est, ut a margine
inferiori costae superioris, in marginem superiorem
107쪽
costae inferioris antrorsum descendant. Elevare c stas omnes fere auctores consenserunt, quod a costa superiori, firmiori, ad inferiorem mobiliorem ita descendant, ut pars inferior ab articulatione cum vertebris, sive hypomochlio vectis costarum,
CCLIX. Sed interni intercostales ad aliquam ab ipsis vertebris distantiam oriuntur, fere ad exteriora tuberculi CCLII. Inde pergunt ad sternum usque, cui primi hujus generis superne inseruntur. Directio contraria prioribus est, excepta primi mus culi interni parte anteriori, ut a costae superioris margine inferiori ad inferioris costae superiorem marginem retrorsum descendant. Quare de actione ambigitur : cum pars musculi inferior in eam costae sedem inseratur, quae propior est articulationicum Vertebris, adeoque immobilior esse videatur. Sed elevant tamen. Longe enim major est excessus firmitatis costae superioris, ex articulatione, Pondere , ligamentis nata, quam mobilitas illa orta a majori ab hypomochlio distantia. Demonstrant vi vorum animalium sectiones, quibus constat, in elevatione costarum internos musculos operari, indepressione quiescere, fila sceleto humano flexiliastixa, I attracta secundum directiones interco statium musculorum internorum, quae costam inferiorem semper & ubique ad superiorem adducunt: firmitudines costarum supremarum, quae inferioribus pro puncto fixo sunt, cum primae costae octu plo & duodecuplo reliquis veris firmiores sint, diversitas vero distantiae ab hypom lilio vix sit vigessima pars totius vectis : experimentum in cada-Vere, cujus thorace elevato intercostales interni
CCLX. Horum ergo musculorum actione thorax
elevatur, non totus, tanquam Una machina, neque inde respiratio adjuvaretur. Sed costae, circa suas articulationes rotatae, posterius parum mutatae, tamen deorsum anteriori suo fine descendunt,
108쪽
angulos I cum sterno & cum vertebris majores
faciunt, in mediis Uero arcubus ascendunt, marginem suum inferiorem antrorsum erigunt. Una. sternum antrorsum a Vertebris a costis conjunctis educitur. Ita costae, & a Vertebris removentur, iadextrae a sinistris recedunt, & diameter utraque a
dextris ad sinistras, & a sterno ad vertebras augetur, utrumque ad duas sere lineas : I adeo, cum in omni imaginabili sectione thoracis idem contingat, satis ampliter pectoris cavea dilatatur. Id in neminis ni inprimis, & in viris paulum anhelantibus. Haec etiam omnium minime a costis primis fiunt, magis a sequentibus. In sortissima inspiratione & posterius costae descendunt & anterius, S una cum ipsis sternum, & spatia inter cartilagines minuuntur. Sed neque suffcit haec dilatatio sano homini, neque in viris fere manifesta est, etsi etiam tunc musculi intercostales, retinendo costas & elevando, inspirationem plurimum taciti adjuvent, dum punctum fixum septu transverso praestant, ut vim Omnem, non deprimendis costis, sed proprio velo deprimendo impendat. Major pars ergo
spatii, quod thorax aequirit in inspiratione, est a1 pii transvers actione.
CCLXI. Eo nomine musculus venit, in planum curvilineum expansus, qui in universum succos pulmonales ab abdomine ita distinguit, ut pars seremedia tendinea altissima sit, & pericardium suleiat, partes laterales, quae a partibus solidis thoracis & lumborum oriuntur, undique humiliores sint, humillimae tamen, quae postremae. Carnes hujus musculi oriuntur ab appendicis ensiformis fac jeinterna sive posteriori, ad ipsum finem, a colla lexta, septima, OctaVa, Dona, decima, undecima, apice duodecimae : tune intervallum aliquod sequjtur , in quo nuda pleura peritonaeum contingit. Inde porro septi musculosae appendices, multo validiores, & in teretes musculos duos , tres , quatuor utrjmque collectae, oriuntur carneae a processu trania
109쪽
transverso vertebrae lumbalis primae, a latere cor poris secundae, tendineae demum a secundae, te tiae, quartae corpore medio, & interpositis cartia laginibus , in sinistro latere universum altius, inserius in de Xtro.
CCLXI. Fibrae istae omnes CCLX. in tendineam
naturam mutatae, emetunt centrum septi transversi,
quod obtusum gnomonem refert, medioque latioriangulo pericardium fulcit, lateralibus alis, quarum sinistra angustior est, retrorsum descendit. Liberius hoc centrum est, sed media in parte tendinea, iavicina carnea cor resistit, laterales alae & quae via cinae sunt carnes, eae mobilissimae sunt. Rus tendinis fibrae pulcherrimae faciunt telam quidem principem superiorem, quae a quaque carne ad oppositam carnem tendit : deinde fasciculos insignes i feriores transversum, deXtrum , sinistrum, etiam posteriorem, qui tamen superior est. CCLXΙΙ. Foramina in septo duo sunt, quorum dextrum obtuse quadratum in tendinis dextra parte quatuor fasciculis validis tendineis cingitur. Sinistrum ellipticum ponitur inter carnes dextras iassinistras, a mediis corporis vertebrarum lumbalium ortas, sub soramine se semel & bis decussantes, s perius vero in tendinem abeuntes. Quare hoc stringi in actione septi, illud in eadem immobile esse probabile fit. Tendines enim in motu musculorum
CCLXIII. Fabrica, Vivorum animalium sectio, demonstrant, septi transversi carnes, cum undique a partibus firmis ascendant ad medias & mobiles, eas ipsas deprimere, atque adeo laterales saccos thoracis LXXVII. quibus pulmo inest utrimque, deorsum ducere, sic diametrum perpendicularem pectoris insigniter augere. Magis carnes deprimu tur, tendo minus; tum quod innatus pericardio, tum quod ipse non contrahatur. insophagus, etiam vena cava stringuntur, dum diaphragma laborat.
Solum sere septum in viro sano, quieto, respird
110쪽
tionem perficit, & in thorace, cujus costae fractae, aut sternum ruptum fuerit, aut ob dolorem homo costis uti noluerit. Plus etiam, calculis positis, dia-phragma in dilatando pectore potest, quam reliquae conspirantes vires. Magna inspiratio hactenus coercetur , quod in summa septi transversi contentione costae infimae introrsum ducantur, & hactenus Pectus arctatur. Id ne fiat, intercostales musculi in respiratione non maxima intercedunt, in maxima impares diaphragmati. Nervus phrenicus, evidentius quam in plerisque musculis irritatus, diaphragma cogit suo ossicio fungi. Ipse pulmo unice obedit aeri, septo costisque, his appressus, ut per amplum vulnus : integris Omnibus, per pleuram septumve pelluridum apparet.
cCLX1v. In majoribus inspirationibus, quas e pia sanguinis pulmoni appulsi exigit, aut dissicultas in pulmone objecta, accedunt ad dilatandum
pectus vires elevantes thoracem variae, vel thoraci,
vel claviculis, vel scapulae insertae, scaleni musculi , mastoidei, trapezii, eervicales descendentes, serrati superiores, pectorales, tum leVatores parvi,
quos eX a natome oportet repetere.
CCLXV. Habemus vires, quae secundum omnes tres diametros pectoris capacitatem augeant
CCLXIII. & CCLIX. ab iis pectoris cavitas dilatatur, ut pulmonem minus quam prius comprimat; in id spatiui . pulmo nititur se. diffundere, cum nunquam aere destituatur, qui prassione sublata se
in raritatem expandat. Absque ea musculari vi pulmo nulla propria sua potentia aerem attrahere aptus est : Et eo plenissimo, obturata arteria aspera, animal tamen per suas intercostalium musculorum& diaphragmatis vires conatur inspirare. Superest, ut aer CCXLVII. gravis & ab incumbentibus atmosphaerae columnis pressus, subeat pectus, eo majori vi, quo minus aeris in pulmone est, maxima,
si nullus adsuerit, nulla, si aer ad pulmonem per vulnus pectoris admistus, neque Vi pulmonis su-