장음표시 사용
71쪽
longe praestat oratio Pseudolysianae collocatione et dispositione dilucida aptaque mortuorum praedicatione. Hae sunt antiquitatis Orationes unebres Nullas reliquias laudationum, quae sequentibu Saeculi in Si erant, OSSi- domus libera re publica perdita Studium huius quoque artis et generis dicendi paene exstinctum est id tamen non plano ovanuisse Cicuro tradidit orat. abl); sed tam exigua vis ingunti erat, ut nihil novi procrearet, ad antiqua exempla refugeret. Post Christum natum redintegrata quidum laudatio funebris quodam modo St; at in scholis tantum Sophistarum colebatur nec nomine ipso quidem orationis funebris induta est; nam ea, qua ex illa aetate nobis permansit, a sophista inscribitur ,orati polemarchica , unde conicere licet illo tempore polomarchi fuisse sci. p. 23 h. l. diu mortuorum laudationem recitare Cicer eum, qui munere fungebatur, non nominat). Et qualis Species fuerit earum declamationum, o Himeri opusculo recognOSeemuS, cuiu orationem ultimam, quod ad publicam pertinet laudationem,
Quarto Saecul p. Chr. n. Himeriu Orationem, quam inScripSit λογος πολεμαρχικος '), compo Suit ac recitavit r). Non mirum eum declamationem pro aetati arte summa verborum ubertate atque insolentia rhetorice exornavisse omnibusque e fontibus antiqui hauSiSSe argumenta. Quantum eorum diSpositionem partium Secutus Sit, ip8ius orationis partition adumbrata intellegemuS. Rhutor a laudo legis proficiscitur consuetudinem vere C. I. Atticam esse maiorique usui vivis quam mortuiS: nam honore1 Orat. II editionis, quam annotationibus appositis curavit G. Werus-dorf, Gottingen T90.2 uita in re consentio cum Cassiaux Francogallico, qui declamationem erlustravit innioremque partem in suam linguam Vertit i. c. p. 193 sqq.).3 Himerius non, ut priores oratores, dubitat, quin sua dicendi facultas sufficiat muneri; s. huc. II, 35 2: χαλεπὼν γὰρ ὀ μετριως εἰ mi ἐν μολες καὶ ἡ ὁοκησις τὸ ς ληθεια βεβαιουται - lat. Men. 239 is χρονος βραχυς ἀξίως διηγησασθαι Pseudolysias P. 1:
72쪽
hoc proposito eos incitato mortem contemnere, audacter pugnare Sperante Suam gloriam O Si mortem ratione reman- Suram SSe. Tum laude mortuorum Xorditur praedicatione 2 3. originis: Omnes Athenienses eadem celebritatu frui αλλ' os ου τε ut ληναίους εἴργηκα, καὶ μετα τῆς πωνυμίας γηλα τους υτοχθονας . Tritum hunc locum esse X antiquorum
opitaphiis cognovimus h nec minus ex iisdem fontibus manat laus terrae ut matris Athenarum' et genetricis hominum ); inventrices legum Athenas fuisse Himerius exponit. primam 4 urbem cum diis consuetudinem habuisse eorumque dona accepisse, qui it victum it artes aes leges ueligionesque 5. Athenienses docuissent; quod urbs Cereris errati0num finis fuisset, ab ea frugibu mysteriisque donatam civitatem esse,
quibus maiora munera generi humani XStare Orator negat; 6. tum praedicat Athenas prima domo aedificavisse, artes
ac logos id quod iam expressit invenisse, dies sestos
ludosque instituisse, armi atque equis rasas esse; de T. tali urbe Neptunum ac Minervam certamen iniSSe atque, arbitrium Atheniensium cium Minervae favisset, eam iis Oleam dedisse ipsiusque nomine urbem condecoraSSe Summum et
8 deorum et hominum iudicium Areopagum fuisse, ubi et Mars in ius vocatus et Orestes diis hominibusque iudicantibus
culpa liberatus esset antequam transeat ad laudes rerum pro re publica et pro univerS Graecia gestarum, admira-9. tur Atheniensium humanitatem, qua omne miSero Graecos SuScepi8Sent, emiSisSent colonias.
1 CL huc. II, 36 Isoer Paneg. 24: lat. Men0X. 23 B Pseudolys. 7 Hyperid. p. 7; SeudodemOSth. p. 4. 2 Cf. Menex. 23 B et C. unde orta est locutio. 3 Menex. 23 D et EP sequentix quoque apertissime sumpsit Menexeni capite laudis Athenarum v. . 40 q. h. l.
73쪽
- Il Deirido postquam Graeciam omnibus partibus et situ ipso 10 12. terrae et Graecorum inter sus inimicitiis oriculis circumdatam esse declaravit, res saliuiosas exornat Athenienses tutatos sessumserculis filios, Thraces atque Amagonos sudissuet sugavisse, septem Argivorum sepulturam Thebanis invitis curavisse quae argumenta Satis nota Sunt). Has quidum fabulas videri sed quid qu0d tria sella simul theniensos g0sserint cum Doriensibus, Boeotiis, Euboeis OSque uno imputu devicerint Aggrediendum donique ad laudes herorum, victorum e PSarum, etiamsi parem e SSe tantis 13-29.
rebus praedicandis Orator hic quidem cs. p. 6 h. l. neget; cauSa expeditionum a Dareo missarum exponit Herodotum r)sequens Athenienses Ionibus auxilio venisse ardesque incendi delevisse eorum ruinis regem Suum augere Volui SSe imperium. Quantum Persa molitos esse apparatum l) Infinitam fuisse multitudinem, ut quotannis e voto quingen0S)hircos populus sacrificare nondum desineret ). Tanta navium copia Persas evectos Sse narrat, ut totum pelagus classe absconderetur cf. Herodot. 6, 95 Sq.). NaXum insulam hostes cepisse, Eretrienses indaginis ritu manu invicem manum CompleXos esse in Seetatos Herodot. 6, 31 Himerius, quae Herodotus de prioribus sub Darei imperio facinoribus narrat, confudit cum ei rebus, quae postea erXe reX gessit). Summis laudibus pugnam ad Marathona commissam variamque theniensium virtutem exprimit tumidoque modo suae aetatis duo nova argumenta inducit: 20 ἐμάχοντο ου 20.οι ζωντες μονον, αλλὰ καὶ ων προσαφνρητο τον βίον χὶ μάχλὶ καὶ διπλους παρειστληκε τους ἄνδρας πολεμος, ὁ δε καὶ προς
αυτ λὶν περ ἀνδραγαθίας την φυσιν . . . . τ λ. . Callimaelium enim extinctum non cecidisse, sed etiam post mortem firmum
1 Hoc bellum primus ante bella ersarum profert Himerius. 2 CL Oratio, quam Xerxes ante bellum habet. Herodot 7 8. 3 Numeros II interius cauto supprimit inani voce clamans tantum exercitum suisse ut ne Occisorum quidem multitudo erui Osset. 4 Hunc locum Himorius hausit e Xenoph. Anab. III, 2, 2 qui tradit tot capras, quot Persas trucidavissent, theniense Se Sacrificaturos vovisse Dianae; es Ael var hist. II, 25 Aristoph. equit. 657.
74쪽
constitisse Cynegirum ' autem manu navem h0Stium arripuisSe, quae, cum ab SciSSa SSetin corpore, naVem tamen non emisisset Cynegiri persona quam Sitata suerit, o Luciani D. Lueiani illuSione cognOSCimuS, qui Pλὶτ διδασκ. 18 docentem rhotorem ' ''μ' sadit. , λεγέσθω, ἐπὶ os πασιν ὁ μαραθων καὶ ο Κυναίγει90ς,
- ουκ αν τι νευ γενοιτο Sequentia Himeri argumenta,
quam pervulgata ac pertrita suerint ex eodem Luciani libellos capite apparet hic enim pergit ib. κω αεὶ o 'χθως πλεισθω και ὁ Ελλγησποντος πεζευέσθω κω GiHος π των Μηδικων βελων Uκεπεύθω καὶ ξγὶς φευγέτω καὶ Λειονίδας
θαυμαζε σθω καὶ τα 'Oθρυαdo γραμματα αναγινωσκέσθω), καὶ λὶ Σαλαμις H o P ρτεμίσιον καὶ H IΠλαταιαὶ πολλα ταυτα καὶ πυκνα, καὶ επὶ πασι τα λίγα κεινα ονοματα ἐπικολα τω καὶ πανθείτω Himerius autem, postquam
fortitudin0m militum in Marathonia pugna atque auxilium a diis ipsis p allatum, quo Dareu gravi clade accepta SeSein Asiam recipere coactu eSSet, praedicavit, quanti copiis Xerxes bellum renovasset, causi priorum inimicitiarum repetitis narrat et terram ac mare naturam commutare coacta esse Athone promunturi classi eriOSSO, Onte, quo XercituStransiret, Hellesponto imposito Solem iaculis obscuratum esse δ); tanto tumultu perterritas et commotas partim civitates Persis ServiviSse, partim quibuscum facerent, haesitasse ); Ath qnienses solos legatis Persarum intersectis Themistoclis consilio usos mari Persi restitisse, non caede Spartanorum, quorum fortitudinem paene praeterit)β non barbarorum multitudine, non caeSi fluctibus, mon venti puniti deter-1 CL Herodot. 6, 11 sq. qui quidem Cynegiri facinus eodem modo narrat Callimachum polemarchum sortissime pugnantem cecidisse nos docet eum mortuum stetisse telis transfixum habet Polemon or II p. II. cf. Suidas V. yneg. 2 Pana imprimis, Herculem, Theseum, Minervam, Cererem, aliosque enumerat es olemon II 13. 15.).3 CL Herodot. 7, 2 sq. J23 sq. 226.4 CL Herodot. 7, 40, 150, 57, 68 8, 36 Diod Sic. 1l, 243 250. 5 En iterum iterumque orationem funebrem intra Atheniensium res ac laudes coercita mi CL p. 23, 4l, 56 h. l.)
75쪽
ritos' victoriamque oportasse ab hosti laus ad Artentisium t ad Salamina μ); itaque eX clamat triumphanS: si θυο 0 3παιοις δεκα ετη στόλον ἐλέγξαντες δ), ut dein do Pythia oraculo
ανακλὶ9υξαντες oum Sequente pugna ac res gestas illorum temporum enumerat quae maiore e parte e Diodoro hausisse videtur et extollit acum cum ego initam transit in bella adversus barbaros atque Graeco commissa : Athenien 30. ses etiam Lacedaemonios, Boetios Corinthios devicisse; sortissimos quoque eo sese praestitisse bello Peloponnesiaco, cuius calamitates atque clades callide tangit admirans patientiam constantiamque in rebit adversis, latius autem huius belli facta se tractaturum esse caute negat his verbis 3l 3 l.
tatis studium atque morem celebrat id quod fundam uritum Platonis Menexeni laudum St cf. p. 4 h. l.), qua re Concludit agmen rerum geStarum tum magniloquentia et grandi 32.
tale verborum paene non ferenda exornat mortuos mortuorum laus communi e St eorumque Virtute patriamque: καιουτε Βαβυλων υτε Νῖνος - ουτε τις αλλη Ddαίuων Iron λὶ χωρα χὶ δοξνὶς λὶ 90νου τοσουτον ἐχλησεν Gον λ πολις, ἐξ λὶς γεγονατε . Iam ad finem properat; apponere perorationum mihi liceat, quae St: . εἴρηται καμοι τῆς μεν πο 33. θέσεως ἴσως λαττον των δε πολλων ου ελαττου quibus 1 Herodot. 7, 35.2 Wernsdors locum corruptum esse quia Himerius prorsus silentio transeat illustrissimam victoriam ad Salamina reportatam iure contendit, cum rhetor diserte commemoret δυο τροπαια atque exclametric θείαν Σαλαμiνα ' Itaque,ernsitor recte addit se aiis xi γοντομεν μετ 'Αρτεμίσιον ἐπὶ τὴν Σαλα ut να f3 Quae verba quamquam ad Xerxis qui luidem anno 485 Dareo successit apparatum spectant tamen leniter significare videntur usitatam comparationem cum belli Troiani longitudine itaque decem annos Himerius ponit cf. p. 60 et 5 h. l.).4 Wornsdor pro verbo se ioς coniecit πῖνος .mune coniectura probabilis mihi Videtur quia verba πολις et χώρα Sequuntur.
76쪽
v0rbis rhetoris vanitas atque ostentati in clarissima ponuntur luce ολειπεται δὲ ευφήμω φωνὴ προσληχλησαντας πανὁημει
πάντα τω ν λὶματι, υτω τῆς ιιιῆς παλλάττεσθαι haec ultima O quandam formulam resonat rhetoris aetatis ). Componamus partes declamationis Sunt enim prooemium Continens laudem moris ac legis laudatio Athenarum et rerum ab Atheniensibus gestarum longe maiorem orationi partem comprehendens, brevi laus victorum, epilogus. In praedicatione urbis eius originis institutionumque Sitatos et usque
ad fastidium decantatos locos profert et in bellis Persarum
quasi bacchatur Partes adhortationis et consolationis omnino praeterit ut ratio Sola laus Athenarii in civiumque sit hac aetate Platonis Menexenum non iam recitatum esse arbitror; nam mihi persuadere eius ordinem, Si etiam tunc viguisset, rhetorem plane neglecturum fuisse nequeo. In meram ergo exercitutionem nomine quoque commutator delapsa erat ratio funebris pristinas quidem laudum Sententias invenimus, sed exaggeratas atque inflatas calamistris ac tinnitu artificum; et cum in vita usuque non adhiberetur, iis partibus, quibus superstitum animos commovere Solebant oratores, facile carere potuit in vanam amissae magnitudinis D Polemonis imaginem exspatiata, id quod similiter fecit Polemon, cuius
bus quidem duas declamatione modo attingere a numerare Volo,
et qu0 magis generis iudicialis quam demonstrativi sunt, et quod a pertractavit H. Jutiner δ). D lege, quam declamationibus rhetor praemisit, iam egi eamque fictam SSedeclaravi ). Polemon Cyn0giri De Callimachi patres de honore laudationis funebris habenda certantes inducit grandibus pinguibusque argumenti in verbis; filiorum virtutes com-1 CL p. 68 not. 2 h. l. 2 Epiphanius Syrus quoque Orat pol emarchicam Scripsit c
3 H. iittiter de Polemonis rhetoris vita, peribus arteri reS- lauer philol. blidi. 898 8. Bil. 1. H. cf. quoque eStermun l. c.
p. 43. Schinnerer . e. p. 49. M. Selimin D. Atticismus I p. 45 sqq. 4 V. p. 24 h. l. 5 Luciani de hac laudis persona irrisionem attuli p. 7 h. l.
77쪽
parant atque exornant utriusque patri Orationem Polemon, id quod demonstrat uitia seri iii quattuor partus divisit: Ρrooemium, narrationem, Comprobationem, epilogum Sed cum d h a b si id a ratione lis sit, non habita aut ficta sit ipsa ratio, non cum ipsi epitaphiis ea perlustrare meum est collocatione quoque iudiciale genus Significante propter affinitatem pitaphiorum non mirum est argumenta maiore partu ad Herodotum et Himerium redires ). Adinsem epitaphiorum, qui publici generi Sunt, perveni ipSum publicum genus cum evanuisset, privata laudatio primum locum occupavit cum nullum exemplum habeamuS, ex quo Athenienses unum virum solum publice laudasse appareat nam Hyperides quoque univerSorum laudi coniunxit Leosthenis praedicationem , Graeca lingua ScriptaS, quae exstant, laudationes privatas eundem fere ordinem ex rei natura servantes lineamentis modo adumbrabos et Romanorum genus laudationum tangam attingam quidem ea Osera, quae μονωδία inScripta sunt, quia his temporibus Singula genera privatae in mortu0s rationis haud ita severe distincta Sunt. Primum nobis insistendum est in Dionis Chrysostomi Ora
1 De fontibus cf. utine l. c. p. 474qq. 2 C Fr Leo Die griech.-rom. Elogr. p. 2274qq. 3 Dionis Prusaensis, quae exstant, Omnia d. apparatu erit instruxit . de Arnim Berlin 1893-96 sol. II in cuius ordine numeratur Or. 78; at quamquam codices spectans tiλαγκ B proponit Μελαγγι A, tamen sensum deliberans ei non assentior es. . Schmidi Pauly-Wissowa R. E. V, p. 848-T7 E. enhelbaeli, Quaestiones Dioneae, Dissert. restau 1903, p. 38 sqq.
78쪽
A. l-13. Sonem con Solatur Melan comam iuvenem mortuum, Ob eamque R. 35 530. cauSam beatiSSimum SSe . nam, quem di diligant, iuvenum mori exemplis ex antiquitate repetiti demonstrat; Sequentem
ταυτα μὲν σφxi καλως ειπας εἰς παραμ υθιαν ανθ9ωπων, καὶ γω γε ε βουλόμην σου τι κουειν Et quaeramuS, quantum in altera ratione, quae inscribitur μελαγκομας or. 29 trunc ordinem i. e. laudem, beatitudinis praedicationem, Α. -2. OnSolationem Observaverit Dion in prooemio se imparem esse
R. 36-537. muneri dicit . quod maxime lugentes e, iungi debeant reprehendit; attamen se loqui velle pergit l, quam dicendi
ως πιν δυνωμαι His apparere mihi videtur Orem ut polemarchus liceret claudationem non iam mertum suiSSe Dione mominantes ducem, sed consuetudinem, ut honoriScausa ad privati hominis sepulcrum magistratus aliquiS verba faceret, florere coepisSer).A. . Transit ad originis laudem Dion patrem quo excelluisse R. 37. animo et robore praedicat: tum iuvenis virtutes percurrit Α 4 18. dividen claudem secundum rhetorum praecepta in virtuteS R. 38-544. externas it virtutes animi deScribendas ma Xime irator exornat modo vere Graeco iuvenis pulchritudinem, ut hymnum paenes in pulchritudinem hanc partem Micam; tum fortitudinem, artem gladiatoriam, quam militum virtuti praeferendam eSSe spinosis argutisque flosculis temonstrare
1 Hoc in privata ratione valuisse videtur, unde Polemon legem cf. I, 24 h. l. istam constituerat. 2 Hic mos nostra aetate floret principum, urbium, Societatum legati in sepultura brevi laudatione et salutatione mortuo ultimum tribuunt honorem. 3 Id quod ipso sensit; ει , τις φ σει' inquit, ,.κάλλους με ποιεi6θαι ἐγκω ιια, λύ υχὶ του ανδρος, omκ αν ρθως trioaro
79쪽
- conatur, Studium, trudentiam. temperantiam quas virtutos arti iuvenis inesse a se novata cum militari excell0ntia comparation0 contendit modestiam, quibus virtutibus meque minus matura morte quod deorum donum it Melan comam beatum praedicandum esse testimoniis ex antiquitate allatis A. 9-2l. declarat; haec pars consolationem simul in priore ratione R. 44-545. significatam includit; nam addit Dion adhortationem, imi A. 2l-22.t0ntur iuniores defuncti bona aeque omnes ferant iacturam R. 45. τὸν δε αποιχόμενον μυλ μθ τιsi ατε, i δακρi σιν his verbis lamentationsem refutat finemque orationis sa it admonition se υμεῖς δ εγκρατως τε PETE . Partes easdem, quae publici generis erant, Dion hic conservavit prooemium laudationem, praedicationem fortuna et consolationem, admonitionem transeuntem in epilogum for-tRSSe, quia se magistratum orationem habere finxit dilig0nter
publici pitaphii morum atque ordinem speetat. Aristidos rhotor duos pitaphios, sor. 1 et 12)i alterum se Ahi,ii dis
quam inscriptus est ει Ἐτεωνέα ἐπικληδειος ), tamen ad publicarum laudationum exemplar conditus est, ut iamrpoto Schinnerer l. e. p. 50 et Burescii l. c. animadverterunt; iam aristi dei in cineunte iratione Ioe civium, T5
X. B.); ollimann Rhet. d. Gri echen . Ronte p. 305 Orationes On- solutorio generi attribuit quam opinionem repellit urescii l. e. p. 92; tres huius generis laudationes scripsisse Aristiden Menander refert l. c. p. l ed. Spengel): unu ergo amissa est f. estermanu . . p. 43.2 CL affinu l. e. p. 167. 3 Arrogantiam suam rhetor ostentat iactans Eloneum Me Me elegisse
80쪽
et ob aeternam memoriam gloriamque abundanti tumidaque 80. allocution sinit orationem ultimis his Verbis τάδε σοι τα παρ' χὶμων, τα δε λοιπα sita ηοει ν πολε κοινῆ ublicum honorem,
Drtasse consolationis decretum, τὸ ψήφισμα παραμυθητικονη)significans, quod civitates iis temporibus praebere solebant. Ex hac orationis dispositione lamenta magi S magi S- quo valere cognoscimus adhortationemque deficoruor. 2. coepi Sse. Altera ratio, etiam Si inscribitur ἐπι λεξάνδραγε πιταφιος tamen Ob formulam is Ἀριστειοχὶς τῆ βουλὴ καὶ τω a sim των Κοτυαέων χαίρειν ' epistolar potius sun0bris appolianda est Isocratis litoris ad Nicoclem missis cognata; ordo partium laudationis mera est laude ipsa consolationis loco posita exordium, ubi se magistrum et amicum celebrare, civos urbis sibi conciliare volt dicit, sequuntur laudus 80 Alsexandri qui non propter patriam, sed per quem patria 81-82. clara Sit), iuvenis discendi studii et virtutum, viri ut magistri 83 87. morum δ), brevis lamentatio tum, quem locum apud inferos 88 Alexander obtineat, describit secutus, ut mihi videtur, Hyperidem, qui, quo honore eosthenes ab inferis acceptus sit, in
88 89. ad pistolae formam prorsus ac ommodatus St; nam Orator
vel potius scriptor captatione benevolsentia curam civitatis in Aluxandri superstitos adhibitam sextollit causamque OnSO-landi 89: παρακελευεσθαι δε μοι ταυτα ἀναγκαιον rurSUS exprimit. Hac epistola specie efficitur, ut suum tenent locum hic libellus se potius uncomtis quam pitaphiis adnumerandus eSSe mihi videatur, prausortim cum desint adm0nitio
et ipsa consolatio qua quidem inclusa est laudibus).l Do hoc solatii atque honoris genero disseruit C. Buresuli Rhein. Mus 49 1894 hDie grioch Trostbeschliisse ; cf. olido l. c. I p. 338sqq. Norde l. c. p. 404.2 Id quod ex multis opusculi locis apparet ex fine petitum locum sexempli causa apponere mihi liceat: 89 ,,οπι ρ γε .si ἐν αρχὴ τῆς kπιστ ολψς πον ῆ τι βουλεσθε καλεῖν τ βίβλιον . f. Cassiauxi. . . 16 sqq. 3 Quod Alexander non artis mercedem poposcit, illius aetatis hominibus virtus et summa laus videtur.