장음표시 사용
131쪽
ritia careamus et hi qui me invidere putant utilibus laboribus tuis, tandem aliquando, si fieri potest, intelligant,
propterea me nolle tuam ex Hebrae interpretationem in ecclesiis legi, ne contra Septuaginta auctoritatem , tanquam noVum aliquid proserentes , magno Candat perturbemus plebes Christi, quarum aures et corda illam interpretationem audire consueVerunt, quae etiam ab
Apostolis approbala est. Unde et illud apud Jonam virgultum si in Hebraeo ne hedera est, nec Cucurbita sed nescio quid aliud , quod trunco suo nixum , nulliS sustentandum adminiculis erigatur mallem jam in omnibus latinis, cucurbitam legi. Non enim frustra hoc puto Septuaginta posuisse , nisi quia et huic simile sciebant. XXXVI. Satis me, imo ortasse plus quam Sali , tribus Epistolis tui. respondisse arbitror quarum duaSper Uprianum accepi unam per Firmum Rescribe quod visum fuerit ad nos vel alios instruendos. Dabo autem operam diligentiorem , quantum me adjuVat Dominu , ut litterae , quas ad te scribo , prius ad te perveniant quam ad quemquam, a quo latius dispergantur. Fateor enim, nec mihi hoc fieri velle de tuis ad me quod de meis ad te factum justissime expostulas. Tamen placeat nobis invicem non tantum charitas, veru metiam libertaSamicitiae ; ne apud me taceas , vel ego apud te, qu0d in nostris litteris vicissim nos movet e sciliCet animo
qui ocullis Dei in fraterna dilectione non displicet. Qu0dsi inter nos fieri posse sine ipsius dilectionis perniciosa
OffenSione non putas non fiat. Illa enim CharitaS, quam teCum habere vellem, profecto major est sed melius haec minor quam nulla St.
132쪽
Domino beatissimo et venerabiliter citatissimo ac desideratissimo fratri et coepiscos)ora Lupio , et qui tecum sunt fratribus, AUGUSTINLs, et qui ne cum sunt si atres . in Domino
Augusti mι Alypio sig/iisicans aliam so dc bonis, quin fuerunt Lonorati eae Phagastens Dionae PreSbVteri Phiavensis iniisse sententiani, sibique donium Satius Nideri, ut ea omnia a reditario eluti jure cedanι. Non monaxterio Thagastensi, sed Thia ve=ὶsi ecclesi P.
I. TicisTi Ti Thi avensis Ecclesiae cor meum ConquieSCere non perna ittit done eos tecum audiam in pristinum animum restitutos quod cito faciendum est. Si enim deli Omine uno tantum sategit Apostolus di Cens ma-n ore tristitia absorbeatur qui ejusmodi est ubi etiam ait : L non possideamur a Satana no enim otiora D HS mentes ejus quanto magis non oportet vigilanter agere, ne lio in tui grege plangam HS et maxime in eis, qui nunc catholicae paci a Ceci, Serunt, et quo nullo modo relinquere possum. Sed quia tempori non ivit angustia, ut simul nobis inde diligenter deliberatam liceret eliquare sententiam riuid mihi post digressum nostrum diu c0gitanti placuerit, accipiat sanctitas lua Det Si tibi quoque placet, jam Litterie ' quas ad eos communi nomine scripsi sine dilatione miliantur. II. Dixisti ut dimidium habeant, et alterum dimidium
133쪽
eis a nae undecunaque pro ideretur. Ego autem puto. quia si totuni eis auferretur esset quod diceremur non de pecunia nos sed de justitia tantopere laborasse. Cum vero dimidium eis concedimus, et eo modo Cum eis quandoque Componimus, sati apparebit nostram Curam
nihil aliud quani pecuniariam fuisse et vides quae perni- Cies consequatur. Et illis enim videbimur alienam rem dimidiam tulisse Dei illi videbuntur nobis inhoneste et inique se passos fuisse , ut adjuvarentur de dimidio, quod totum pauperum fuerat. Nam quod dixisti: u Cavendum est, ne cum rem dubiam emendari volumus, majora vulnera saCiamus D tantumdem valebit, si eis dimidium
concedatur. Ρropter ipsum quippe dimidium illi quorum
conversioni consulere Volumus, ut hoC exemplo SeCum agatur, rerum Suarum Venditionem per moras illas excusatorias dilaturi sunt. Deinde mirum si de re dubia est totius plebis tam grande Scandalum , cum x episcopos suos, quos pro magno habent, sordida avaritia maculatos putant, dum maligna Specie non VitatUr. III. Nam cum quisque ad monasterium Convertitur, si veraci corde convertitur, illud non cogitat, maxime admonitus quantum malum sit. Si autem sallax est, et sua
quaerit, non quae desu Christi non habet utique chari ritatem. Et quid ei prodest, si distribuerit omnia sua pauperibus, et tradiderit corpus suum ut ardeat Huc accedit, quia illud , sicut jamIcollocuti su nuis, deincepS vitari potest, et agi cum e qui Convertitur, Si non poteStadmitti ad societatem si atrum, antequam se omnibus illis
impedimentis exuerit, et ex otio tendatur cum ejus res jam esse destiterit. Haec autem mors infirmorum, et tantum impedimentum salutis eorum, pro quibu tantopere laboramus ut eos catholicae paci lueremur, aliter vitari
134쪽
non potest, nisi ut apertissime intelligant, nullo modo nos de pecunia satagere in talibus causis. Quod nullo modo intellecturi sunt, nisi illam rem, quam Semper preS-byteri esse putaverunt, eorum usibus relinquamus; quia etsi ejus non erat hoc ab initio scire debuerant. IV. Videtur itaque mihi haec regula esse in rebus hujuscemodi retinenda, ut quidquid eo jure quo talia possidentur, ejus fuerit, qui alicubi clericus ordinatur, ad eam pertineat Ecclesiam in qua ordinatur. Usque adeo autem eodem jure presbyteri Honorati est illud unde agitur, ut non solum alibi ordinatus, sed adhuc in Thagastensi monasterio ConstitutUS , Si re sua non Vendita , neCper manifestam donationem in quempiam translata moreretur, nonnisi haeredes ejus in eam succederent, sicut
frater similianus in illos triginta solidos fratri rivato
successit. ΗίEC ergo ante praecaVenda Sunt si autem praecauta non fuerint, ea jura ei Servare oportet, quae talibus habendis vel non habendis secundum civilem societatem sunt instituta : ut ab omni non solum re , sed etiam specie maligna, quantum poSSUmUS. OS abStineamus, et bonam famam custodiamus, dispensationi nostrae multum neceSSariam. Quam Ver Species maligna sit, ad
Vertat Sancta prudentia tua. Excepta illorum tristitia quam experti sumus, ne quid sorte ipse fallerer, sicut fieri solet, dum in sententiam meam proclivior erro, narravi causam fratri et collegae nostro Samsucioi, nondum di cens quod mihi modo videtur, sed illud potius adjungens quod utrique nostrum visum sit, Cum illis resisteremus vehementer exhorruit, et nobis hoc Visum esse miratus est nulla re alia permotus, nisi ipsa specie foeda non nostra , sed cujuslibet vita ac moribus indignissima. V. Proinde obsecro te, ut Epistolam , quam ei Comm
135쪽
muni nomine sci ipsi, subsc1iptam non disseras mittere. Et si forte illic illud justum apertissime perVideS, non cogantur infirmi modo discere quod ego nondum intelligo, ut hoc circa eos in hac causa servetur, quod Dominus ait : Multa habeo vobis dicere , sed non potestis illa portare modo t. o Tali quippe infirmitati parcens, etiam illud de tributo solvendo ait: si Ergo liberi sunt dii, sed ne
SCandaligemus eos et caetera quando Petrum misit ut didrachmas, quae tunc exigebantur, SolVerent. NOVerat
enim aliud iis, quo nihil tale debebat sed eo jure tributum ei ille solvebat, quo jure diximus haeredem presbyterimonorati successurum fuisse. Si antequam rem Suam Vel donaret vel venderet, moreretur. Quanquam in ipso Ecclesiae jure aulus apostolus parcit infirmis', et debitum stipendium non exigit, certus Conscientia quod rectissime exigeret sed nihil aliud quam suspicionem devitans bonum Christi odorem turbantem, et ab illa maligna Specie sese abstinens, in eis regionibus, ubi hoc ΠOVerat Oportere, et sorte antequam tristitiam hominum suisset expertus. Sed nos tardiores Vel experti corrigamus, quod praevidere debuimus. VI. Ostremo quia omnia timeo, et memini in digressu nostro quid proposueris, quod me fratres ThagastenSesteneant debitorem in dimidio illius pretii; si hoc justum esse liquido perspicis, ea duntaxat conditione non abnuo, ut Cum habuero reddam, id est, cum aliquid tantum obvenerit Hipponensi monasterio, ubi hoc sine angustiasteri possit ut tanta hi summa detracta, non minuS quam
aequalis pro numero cohabitantium pars ad n0Stros er-Veniat.
136쪽
Do inino beatissimo et venerabili ac desiderabili fratri et consacerdoti NovATO Q, et qui tecum Sunt fratribus, AUGUSΤINUS, et qui mecum sunt fratres, in Domino salutem. Novato Piscopo Augustinus eaecusari quod ad ipsum non mittat germanum ipsius Lucilium diaconum, quo Punici viai us Perito carere non pos3ent ecclesim clitesces i3II seponcnSiS.L Et ego sentio, quam diariis videar et se ipse vix sero . quod ilium meum diaconum Lucillum germanum tuum sanctitati tuae non mitto atque permitto. Sed cum ipse quoque aliquos, ex tuis utrimentis valde charissimo atque dulcissimos 1le essitatibus Ecclesiarum longuΡ0Sitarum abs te, Concedere Coeperis tunc senties quibus
desideriorum stimulis bdiar, quod quidam mihi maxima
et dulcissima familiaritate conjuncti, non sunt etiam Orporaliter mecum. Nam ut longe mittam cogitationem tuam; quantumlibet valeat germanitas tui sanguinis, non Vincit amicitiae vinculum , quo nobis invicem ego et frater Severus inhaeremus et tamen nosti quam raro eum mihi videre contingat. tque hoc secit, non utique Voluntas vel mea vel illius; sed dum matris Ecelesiae DeCeS- Sitatem propter futurum speculum, quo nobiscum in Separabiliter convivemus nostri temporis necessitatibus anteponimus Uuant ergo aequius te tolerare Oportet, pro utilitate ipsius matris Ecclesiae ejus fratris absentiam cum quo non tam diu cibum dominicum ruminas, quam
ratias CCx mi iluae autem I. erat , nuuc. as. - Scripta forte circa te ut pus, Seu nie n. II.
137쪽
diu ego cum dulcissimo concive meo SeVero , qui mecum tamen uti ViXeSt, et interdum perexiguas cliartula loquitur, et ea quidem plures aliarum Curarum et negotiorum resertas, quam portantes aliquid nostrorum in
Cliristi suavitate pratorum ΘΙI. Hic forsitan dicas : Quid enim Et apud nos germanus meus CCtesiae non erit utilis, aut propter aliud eum mecum habere desidero pila ne si tantum tibi quantum hic mihi, ejus praesentia lucrandis vel regendis ovibus Domini utilis videretur, non dico duritiam , sed iniquitatem meam nemo non jure Culparet. Sed cum linguae punicae inopia i u in nostris regionibus evangelica dispensatio multum laboret, illic autem ejusdem linguae uSus
omnino Sit ita-ne Censes nos saluti plebium Domini Oportere ConSulere, Ut hanc facultatem illuc mittamus, et hinc auferamus, ubi eam magno CordiSaeStu requirimus Da itaque veniam , quod non Solum Contra tuum desiderium , sed etiam contra Sen Sum meum 1aCio, quod me saCere, arcinae nostrae cura constringit. Dabit ibi Dominus, in quo posuisti Cor tuum , ut tales in labores tui, ut pro isto benefici remunereris : Sic enim regionum nostrarum ardentissimae siti diaconum tuu Cillum tu potius ConCessisti. Neque enim parum praestabis, cum dehaCremus petitione me ulterius onerabis me nihil aliud quam durior appaream, venerabili mihi et sanctae benevolentiae tuae.
138쪽
Domino sinceriter dilectissimo ct votis omnibus beatificandosiati et coiisacei doti huLo i 3), uousTidius in Domino
Augilstinus Paulum quemdam Viscuum objurgat, qui Ecclesiam leo itate sua 'aviter ossendebat, ut ad frugem et epiScopo dignam vitam redeat. I. TAM inexorabilem me non vocares, nisi etiam mendacem putares. Quid enim aliud de animo meo credis, quando mihi talia sci ibis, nisi me tenere adverSus te naevum discordiae et odium detestandum inuasi in re manifesta non caveam , ne aliis praedicans , ipse reprobus inveniar aut ita velim dicere stipulam de oculo tuo, ut in meo trahem nutriam non est quod putas. Ecce iterum dico et testor Deum , quia si tu tibi ea velles , quae tibi ego volo, jam olim securus in Christo viveres, et in nominis ejus gloria totam ejus Ecclesiam laetificares. Ecce jam scripsi non tantum te esse fratrem meum , Sed etiam collegam meum. Neque enim fieri potest, ut non sit Collega meus quilibet episcopus Ecclesiae catholicae qualiscumque Sit, nullo ecclesiastico judicio damnatus. Sed ut tibi non communicem nulla causa est, nisi quia tibi adulari non possum. Tibi enim maxime debeo, quia in Christo es per Evangelium ego te genui, Salubrem mordacitatem charitatis veraciter objurgando. Nec ita gaudeo mulios in Ecclesiam catholicam adjuvante Do-
139쪽
res inde dispergi. Sic enim vulnerasti ecclesiam iptionensem', ut nisi te Dominus omnibus curis et sarcinis saecularibus expeditum , ad veram episcopalem Vitam victumque revocaverit, tale Vuhius .mari non OSSit. I. Cum autem tu magis magisque implicare te non CesSes, ut etiam rei HS quihil renuntiasti, te post renuntiationem inserueris, quod nec opus liumanas ipsas leges ullo modo defendi potest et in ea prosusione vivere dicaris, cui frugalita EccleSiae tuae sufficere non possit: ut quid quaeris communionem meam, Cum audire null- quam Volueris admonitionem meam an ut quidquid facis mihi imputent homines, quorum querela Su Stinere non possum P ru Stra autem SuSpi Cari eo esse l)troi tutores tuos, qui tibi Semper et in vita prior adversali sunt. Non est ita, ne mirum quod multa tulitent. Sed etiam si hoc verum esset, nihil in tuis moribus invenire debuerunt . quod recte reprehenderent, et unde Hesiam blasphemarent. Adhuc me putas sortasse ideo ista dicere, quia non accepi SatisfaCtionem tuam. Imo propterea dico , ne ipse non possim Sati Deo facere de puccatis meis si haec tibi tacuero. Novi quia cor ahos, sed et tardum, securum est, quando in Coel est et acutum cor nihil est , quando in terra est. Non est episcopatus artificium transigendae vita fallacis. Docebit se
quod dico Dominus Deus; qui tibi interclusit omnes vias. ad quas illo uti voluisti , ut dirigat te, si intelligas, uillam viam , propter quam ambulandam tibi tam aucta sarcina imposita St.
140쪽
Domino eximio et ii Christi charitate vere meritoque honorabili ac sit spicien to filio Ca ciLi AN i4 Au GDSTIN Us episcopus in Doni iii S bit 'lia.
Augustinus Cceciliano Proesidi ut stio edicto Donatiata4 in regione II ponensi et in vicinis locis coerceat. AD 311ΝlsTRATIONIS uae Clarita et fama virtutum, pietatis quoque christianae laudanda diligentia ut fida sinceritas, quae tibi divina munera eo donante gaudes tributa, a quo Spera promittente potiora, XCitaVerunt me, ut hoc epistolari alloquio de Stu Causarum mearum Umexcellentia partire tua. Quantum enim per alias Africae terras te unitati Catholicae mirabili essicacia consuluisse gaudemus, tantum dolemus regionem Hipponensium regiorum et ei vicina partes confines Numidiae, praesidiali odioli tui vigore nondum adjuvare meruisse, Domine eximie , et in Christi charitate vere meritoque honorabilis ac suspiciende sili. Quod ne meae politis negli gentis deputetur, qui epi SC0palem arcinam Hippone sustineo tuae magni si Centiae non tacendum lutavi Quantum os iam in campo Hipponensi hae rotica praesumat audacia, si ex fratribus et collegis meis, qui haec tuae sublinii tati narrare poterunt . Vel ex pred ytero quem cum litteris misi fueris audire dignatus adjuvante Domino Deo nos tro , procul dubi providebis ut tumor sacri togae vani
cetur. Alia Lx cluae autem 6 erat, nune 36. - Scripta sorte an. o 5.