Sebennytae Reliquiae

91쪽

LXXVII

opus; quae dispialatio deinde seorsum a reliquis descripta et edita est. Laudatur praeterea Manethonis φυσικω ἐπιτομή a Diogene Laertio, prooem feci. 10 i). Quae vero ex isto Manethonis libro proferuntur, egregie consentiunt cum iis, quae eadem de reΡlutarchus,

de Iside exponit ex auctore quem non nominat, fortasse e Manethone Librum tamen, cui titulus φυσι- κων λιτομη, hunc scripsisse Vix credo, et verisimilius

arbitror etiam phγsica Aegyptiorum in opere περι--χαὶηιου α ευσεβείας explicata fuisse. andem Eustathius et auctor tymologici Magni Manethonem citant ἐν τῶ vel ἐν τοῖς προς μοδυτον deque eiusmodi librum eum edidisse censent Fabricius, Biblioth Graec. I HIL c. 20, et oeckhius, p. 179, quibus facile as-

Sentior, praesertim quoniam eadem quae ustathius de leone e Manethonis προς Προδοτον refert, Aelianus de natura animalium L . c. 39. Aegyptios narrare tradit. Multa autem quae Aegyptios credere narrat Aelianus, e libro theologico Manethonis desumta sunt. Ingeniose porro Bunsenius, . p. 100, coniecit aliquem recentioris aevi grammaticum e Manethonis operibus, in quibus saepius reprehendebatur Herodotus, omnes eiusmodi refutationes excerpsisse, et tu unum

libellum collegisse, quem inscripsit Μανεθω βίβλος

προς Ηριδοτον. Statu igitur duo tantum opera Manethonem scripsisse, quorum alterum Aegyptiorum historiam chr0

i Manethonis φυσιολογικά laudat quoque Suidas . Μανέθως. Utrunt eadem Sint ac φυσικῶν ἐπωcομ, nec ne diiudicare non audeo.

92쪽

LXXVIII

nologicam, alterum omnem lautus populi antiquitatem et religionem continuerit huius porro, quoniam diaversa argumenta tractaret, Olumina et capita seorsum

a librariis transscripta et edita fuisse, aliud περι κυφίων κατασκευῆς, aliud φυσικων ἐπιτομὴ, alia aliter inscripta. In conscribendo theologico opere Manetho iisdem fere fontibus usus esse videtur, ex quibus Aegyptiaca eum hausisse vidimus, omnibus nempe libris hieratice scriptis, quot cognoverit. Sed ἀναγραφαί, quibus historia chronologica maximam partem subnixa erat, de religione et antiquitate nihil fere docebant Hermetici autem libri, qui parvam tantum materiam historiae

attulerant, praecipuus Peri περ αρχαισμου καὶ υσεβείας fons habendi sunt. Si pauca, quae ad nos

pervenerunt, fragmenta accurate PectamUS, DO PO

sumus dubitare, qui omnia prope e libris MLMe curii derivata Sint. Quare multo maioris pretii quam Aegyptiaca hoc

opus nobis fuisset, ex quo nempe solo librorumme meticorum interitus compensus fuisset. Fragmenta quae SuperSunt, ea etiam quae Sine auctoris nomine apud lutarchum et Aelianum latere mihi videntur, post Aegyptiacorum reliquias Ordine exponam. De Scriptoribus qui nobis ea servaverunt, pauca tantum monenda videntur. Iam supra observavi aut Domitianum neminem Manethonis opus the logicum laudavisse primus quem illo Sum Se Onstat lutarchus est, in libello de fide et Osiride. Sine dubio Romae, ubi diu degit, notitiam Manethonis operum accepit. Neque alibi illa invenit Aesa-

93쪽

LXXIXnus, qui Italiae fines vix unquam egressus est i); deinde commemorarunt Diogenes Laertius, orphyrius, alii sed quia semel tantum Manethonem laudant, pro certo assirmare non possumus, utrum ipsi illius opera viderint, an ex alio tantum Scriptore cognoverint.

Haec habui, quae de Manethonis vita et scriptis,

ut fragmenta melius intelligantur, praemonerem.

i s Philostratus, de Sophist. p. 61 S, testatur ipsum 1elianum de se 'praedicasse, qu0 nui quam navem conscenderit, neque mare On erit, neque usquam prosectus sit ultra fines Italiae. At ipse Aelia-ηnus auctor est fuisse se Alexandriae, X ultim de animal. V Fabricius Bibl. Graec. l. IV. c. 21. His iam prelo traditis, perlata ad me est dissertatio rige istostii, de historia populi Iudaici Biblica, ad relationes peregrinas examinata et digesta. Aunia 1832. Cuius libelli videndi cupidus eram propterea, quae engstenbergius p . 258 ex eo attulerat, quaeque p. XXX d scripsi. Neque exspectationem eventus fefellit; nam plura eum recte de Manethone exposuisse vidi, et laetus cognovi divisionem in dynastias eum Manethoni quoque abiudicavisse, cuius opinionis me esse auctorem

putaveram.

95쪽

i Universe sequor editionem mercampianam, quia in nova, quam curat Dindorsus libri contra Apionem nondum prodierunt. Neque huius editionem exspectandam censui, Mia textu Graecus non adeo cor ruptus est, si tres Vel quatuor locos excipias, quibus tamen e codia cibus medicinam asserri posse despero. - Praeter codd. oseplii Ghibui quoque usebii excerpta e libro . . , quae inveniuntur in Praep. Euang. . . c. 13, et in Chron. L. I. c. 21, vers 1rmen. Observandum est codicem, quo utebatur usebius, eiusdem esse familiae atque Halaiensem, cuius varias lectiones annotavit Havercampius. Sed mas niensis, ut videtur, cum codice alius familiae a librario collatus, indeque passim emendatus est, Partim corruptus Eusebianus codex pluribus mendis vulgati textus immunis est, sed aliis contra laborat. a prudenti et accurata collatione Vera Iectio saepius procedit. Ipsa Manethonis verba sequuntur. Nam Iosephus, παρα9vσομαι inquit, et hi λέξιν αυτου , καθάπερ αυτιν κε ζωον παραγαγων μαρτυρα.

obruptum initium est e scribendi Manethonis more sic restituendum: μεθ' ους, vel ιεθ' os ἐγένετο κτέ. codd. ημοῦν πίμαος, sive et μῖν ἐμαιος, quo manifeste corruptum, nam ημῖν respuit Manethonis loquendi ratio, qui semper Aegyptum et Aegyptios dicit, nunquam prima persona utitur Ingeniose un- senius coniecit AMYNTΙΜΑΙΟΣ, sed neque hoc a Iosepho, saltem non a Manethone, Scriptum Me arbitror. Fia, quam monstravit Bunsenius, procedens, scripsisse Iosephum ut AN NEM AOΣ,

Nanethonem vero MENEMO. Argumenta, quibus do in annotatione AExponam. Apud ausebium in chronici versiones legi-

96쪽

tur pretiosum normne vitio interpretis, Pti τίμιον adiectivum esse putavit); in Praep. Euang. et in cod. ΗΠn os ιμαιος μομα, missis vocabulis γένετο βασιλευς ὴμῖν. 1 Sic in cod. ala et in useb vulgo ἀνεστρατευσαν. Sillisorm vers. Jusebii. - altis vetus Iosephi tu erpres. J Codd. ποτέ correxit erigonius, rig. aeg. p. 430 quam emendationem confirmat useb vers 1rm. quae habet e t pestate.' Codd. αἴτη. Bernardus primus ex Africano apud Syncellum eo rexit Σεθροίτη, quod probat vers. Arm. quae Methrait habet. Hoc non curans Hengstenbergius p. 23 vitiosam lectionem relinet, unde deducit Manethonem chorographiae Aegypti imperitum, et propterea non sacerdotem Philadelphi aequalem suisse.

97쪽

Havercampius, quem sequitur Bunsenius, cum Bigotio et Vet. Interpr. Iegit Iro τινος αρ g. θεολ. sed codd. omnes ἀπ τῆς . . quam lectionem ipse Maneth defendit, nam in alter fragmento dicit: οτώδ'ο πολις κατα τὴν θεολογίαν ανωθεν υφῶνος Fers. m. eae antipua quadam theolsia habet, siquidem Armeniae recte verterit Iaius.

98쪽

λὶ Ita Big. ala. Vet. Interpr. et Vers. Λrm. . Antes Haverc. legebatur ποθουντες ἀεὶ καὶ μαλλον. erperam Bunsenius sequentia non ipsius Manethonis verba esse putat, sed Iosephi, qui Manethonem excerpserit. Cuius opinio quare improbanda sit in annotatione explicabo.' Verba σίμπαν αττων ex usebio in textum recepit Meremptus,

nescio an recte.

λουσθαι et ποιμένας.' Sequentia non amplius Manethonis verba esse sed Iosephi arguit verbum νηο .

99쪽

τους των ποιμένων καλουμένco καὶ τους ε αυτων γενομένους κρατῆσαι τῆς Αἰγύπτου φησὶν τη προς τοῖς πεντακοσίοις ενδεκα. μ ετ ταυτα δἐ των ἐκ τῆς Θηβαιδος καὶ τῆς αλλης Αιγύπτου βασιλέων γενέσθαι φησὶν ἐπὶ τους ποιμένας ἐπανώστασιν, καὶ πολεμον αυτοῖς )συρραγῆναι μέγαν καὶ πολυχρονιον ἐπὶ ὁ βασιλέως, cooνομα εἶναι ME ATOΥΘΜόΩΣΙΣ ήττωμένους φησι τους ποιμένας π αυτου - ἐκ μἐν τῆς ἁλλης Αἰγύπτου

Aιγυπτον ἐκLποντες ποι βούλονται παντες βλαβεῖς ἀπέλθωσι τους δ ἐπὶ ταῖς μολογίαις πανοικεσίl μετὰ

i Perperam Euseb et IIam. και τοὐς των gr. Non opponulitur enim οἱ των ποιμενων βασιλεῖς et οἱ ξ αυζῶν γενομιενοι, sed οἱ προκατωνομασμενοι et οἱ ἐξ υ Τῶν γενOMνοι. Ocem -τοῖς non agnoscit usebius. β Sic e coniectura restitui, quia e certis indiciis constat ita revera

scripsisse Manethonem. Vulgo legitur ΛΙΣΦP-ΜΟΥΘDΣΙΣ, quod misere corruptum Melius codd. infra E OPAMOYΘ12ΣΙΣ, ubi privia pars Ἀοminis recte se habet Eusebius Praep. Euang. legit ΝΙΣ ΑΓΟΥΘΙΕΣΙΣ , ubi T corruptum e , quo correcto habemus EΦPATOYSIZΣΙΣ , pro quo ex analogia nominis

100쪽

των κτήσεων , ους ελαττους μυριαδων χντας εἴκοσι καὶ τε σύαρων ἀπο τῆς Αἰγύπτου την ρημον εις Συριαν δοιπορῆσαι φοβουμένους ὁ την 'Aσσυριων δυναστείαν, τοτε γαρ ἐκείνους τῆς 'Aσιας κρατεῖν, ἐν τῆ νυν Ιουδαίs

i Bunsenius e coniectura Iegit κτητεων Sed mutatione non opus est, κΤη γεις Plur num. Saepius Sic Ponitur. Neque coniecturam vers. Arm. confirmat ut opinatur Bunsenius, vertens cum armentis et familiis omnique re sita, iam cum armentis et familiis idem est quod πανοικεσία.

addit Iosephus: in αλλη θέ τινι βίβλω των Αἰγυπτιακων

αἰχμαλωτους ἐν ταῖς ἱεραῖς αττῶν βίβλοις γεγραφθαι, λέγων

πέμ, ψατο , που βασιλέως πιτρέψαντος quae verba in textu omisi , quia novum fragmentum Aegyptiacorum non continent L eum vulgo male capiunt, Damobrem paulo aecuratius eum spectemus. Quomodo, ut nune se habet, eum ferre potuerint omnes interpretes

non intelligo, nam haud dubie corruptus est. Primo Aegyptiaca intres tantum libros divisa erant ita ut Iosephus, si alium ac secundum librum designare voluisset, non scripsisset ἐν diis τινι βίβλωτ. . , sed, ni fallor, ἐν πρωτet aut ἐν τρίπω. Praeterea e eo spectu operis ab Africano servato patet, neque in primo neque in tertio Aegyptiacorum volumine etymologiam nominis 'caos a Manethone Xplicatam esse posSe, nam omnia quae ad invasionem et dominationem pastorum pertinent secundum Volumen exp3nebat. Et revera in secundo libro eadem nominis I csos derivatio iuveniebatur, quae quasi ex alio quodam libro hic assertur. Supra enim Maneth nemo sephus induxerat dicentem secundum alios hycsos significare' Se paStor PS, Secundum alios υ βασιλεῖς σημαίνεσθια διὰ τῆς

του πιπροσηγορίας ἀλλὰ oi ναντίον αἰχμαλωτοχ δηλου-0θαι ποιμένας. Necyle verisimile est eadem bis eum attulisse. Ἐ0n-