장음표시 사용
71쪽
tuerat, e sacra dialecto esse petitas quod fieri non potuisset, nisi interpretationes ab alio quodam essent adiectae, quam qui primus nomina Graecis literis expresserat. auca, ex quibus illud lucide appareat, h. l. asseram. rimi regis nomen Menes vertitur Alco - νιος, cui versioni scriptura hieroglyphica vide Bun- senii ab . . nom. 1 minime favet Coptice contra MELi Ce vel HEMEZ nam saepius permutantur v. eyron Gramna. Copt. p. l significat aeternus. Vigesimi regis nomen panu interpretatur catalogi
auctor μεγισrος, quia nempe Ad M 4 vel Ara ora Coptice ςsea est, quam Vero explicationem scriptura nominis apud Bunsen Τab ΙΙ. c. 3 refutat. Aliorum nominum in monumentis nondum repertorum versiones eiusmodi Sunt, Ut eras, i. e. e Sacra lingua et scriptura hieroglyphica deductas, eas esse non posse statim intelligamus. Regis undecim v. c. nomen Sirius transfertur υἱος κορης, quale nomen Proprium nemo unquam
Aegyptius gessit i). Neque aptius regi nomen est κοσιιος cI ιληφαιστος, quod scilicet significaretolio maephia, quia e Coptica lingua haec verborum significatio erui potest. Aliis rursus nominibus nulla versio apposita est, quamvis quid signifiicent e scriptura hieroglyphica certissime constat, cuius rei caussa est, quod Coptica lingua non possunt explicari: sic Ammen mes apud Bunsen. III. c. 6. non vertitur, quamvis
i Bunsenius II p. I. pittat Sirium Eratosthenis uiidem esse ac Sah-u-ia monumentorum, non tamen negat hoc nomen aliud omnino significare atque υἱον κορης.
72쪽
nihil certius sit, quam huius nominis sensum esse
Ammon in fronte. Ex his omnibus certissime constat omnes nominum
interpretationes non ab eo, qui Aegyptiaca regum nomina Graecis literis consignavit, sed ab alio deinde, linguam opticam quidem tenente sed sacrae dialecti
ignaro esse adiectas. Quare statuendum est Syncellum aut in eo erravisse quod interpretationes Eratosthenitribuit, aut in eo quod tradit ipsum ratosthenem nomina et annos in sacris libris scripto mandata invenisse. Sed quia iam apparuit ratosthenem sacram linguam verisimiliter non tenuisse tantum remanet, nisi totum Syncelli testimonium reiiciamus, ut Putemus ratosthenem a sacerdote aliquo nomina Graecis literis expressa accepisse, quae frustra e lingua demotica interpretari esset conatus. Illius igitur auctoritas hac in re nulla esset. Sed talis opera ratosthene
omnino indigna est, neque ullus dubito quin illius
nomen catalogus iniuria gerat. His praemissis videamus quid inter Manethonis regum seriem et ratosthenis intersit. Ρraeterquam quod non Semper de annorum numero, quos singuli reges regnaverint, conveniunt, in eo praecipue disserunt, quod multo plures a Manethone quam ab ratosthene reges memorantur. Quam discrepantium Bun- senius inde explicare voluit, quod ab hoc reges alterum alteri semper succedentes expositi essent, ab illo vero ii quoque, qui cum ratosthenis regibus συγχρονοι fuissent. Quae coniectura, quamvis ingeniosa, non Vera tamen videtur, et iam refutata nuperrimis Lepsit
73쪽
Apollodorus porro, si Syncello fides, ab ratosthene catalogum regum se mutuatum esse testatus erat i). Sed ex quonam ratosthenis opere eum excerpserit minime liquet. Nam vulgaris opinio, quam sequitur ungenius, Eratosthenis opus de chronologia Aegyptiorum ineditum prius editum fuisse ab Apollodoro, defendi omnino nequit. Scripsit enim chronica, ut Videtur, quo tempore ergami in Attali ΙΙPhiladelphi aula degebat, cui etiam opus suum dedicavit - vide Parthey, Mus Alexandi'. p. 149, - et sine dubio ratosthenis opera inedita in Alexandrina bibliotheca servata fuissent, quippe quae ipso Syncello testante, iussu regis conscripta fuerant. Ex edito igitur quodam ratosthenis libro, si Syncellus vere tradit, Apollodorus hauserat. Sed ex quo Scripserat ratosthenes χρονογραφίας, sed Omnia quae huius operis exstant fragmenta ad Graecorum historiam pertinent, et quod testatur Syncellus, catalogum καταπροσταξιν βασιλικην fuisse compositum, significare videtur singularem de Aegyptiorum chronologia librum ab Eratosthene scriptum. Sed eiusmodi librum, praeter Apollodorum a Syncello allatum, nemo 8- quam citavit, quod vel ipsum haberi potest suspectum haec omnia serpendimus non est iuri Qtiamvis Syncellus non diserte annotavit secundam quoque, LlII regum, seriem Apollodorum ex ratosthene descripsisse, tamen non significavit, quod statuit Bunsenius I. p. 62, eam pollodorum ipsum composuisse : Syncellus narrat Apollodorum secundam seriem 7ναραδεδωκέναι, tradidisse, quae vox unsenti explicationi non
74쪽
Eratosthenis nomini multum tribuamus semper enim dubium manet, utrum ab illo revera catalogus profectus sit, an alius quis huius nomen Sit mentitus, quo maiorem sibi siclem conciliaret. Sed si revera constaret catalogum regum ab Erat
thene alicubi esse depositum, et ab Apollodoro fideli ter descriptum, ne sic quidem tanti illum facerem, quanti facit Bunsenius. Nam semper ignorabimus utrum ratosthenes ipse, sacram Aegyptiorum linguam
doctus, in vetusta chronologiae documenta inquisiverit, an ab Aegyptio aliquo sacerdote regum nomina et annos, Graecis literis exarata, acceperit Calluisse vero eum
Aegyptiorum sacram linguam vix probabile est; nam eorum qui ratosthenis doctrinam laudibus f runt nemo hoc illi tribuit quod tamen non facile tacuissent; porro Graec homini triginta annos iam nato, neque ante hunc aetatis annum ratosthenes in Aegyptum venerat i), - dissicissimum erat sacram linguam addiscere, ex qua neque magnam utilitatem Percepisset. Sed coniectura non Opus est; ipse catalogus auctorem prodit linguae sacrae ignarum, quod quomodo Bunsenium fugerit non intellig'O Ut supra vidimus, Aegyptiacis nominibus Graeca interpretatio apposita est, quam ab Eratosthene factam esse Syncellus diserte addit. Quas interpretationes si singulas
accurate cum ipsis nominibus comparamus, Statim apparet eas e lingua optica, i. e. demotica, non Ut OPO
i Eratosthenes natus est anno 276 a. c. n. Poeni In Aegyptii in arce cente Euergete , qui ab anno 24 a C. n. regnare inceperat.
75쪽
indagationibus sepulcrarum circa pyramidas, unde manifestum est reges ex Elephantine, μ' dynastiae, qui in Eratosthenis catalogo missi Sunt, cum praecedenti Memphitarum dynasti non συγχρονους fuisse, sed illis successisse, sicuti Manetho tradiderat in Sequitur ergo in catalogo ratosthenico non omnes sed praecipuos tantum rege memorari; quare equidem cense catalogum esse Versionem Aegyptiaci documenti
non dissimilis toichographiarum Abydenae et I hebanae, in quibus quoque praecipui tantum haraones exhibentur. Minime saltem cum Bunsent Aegyptiaca Manetlionis isti regum seriei, quamvis ratosthenis
nomen prae se ferat, postponam. Sed redeamus ad Manethonem.
Extra publicas bibliothecas paucissima tantum A gyptiacorum exemplaria dispersa fuisse credo, namnem Graecorum, qui sub tolemaeis Aegyptum visitaverunt et illius historiam descripserunt, Manethonis Opere usus esse videtur. Diodorus Siculus, qui innumerabiles historicos perlegerat, ne nomen quidem Manethonis citat, unde patet hoc tempore fere ignota Aegyptiaca fuisse. Quae obscuritas, ni fallor, unice probabiliter explicatur, si statuamus anethonis Olumina non, ut vulgo putant, amplam continuisse historiam, sed chron0graphiam passim annotatione et narratione paulo fusiori ornatam, quod supra iam fontium, ex quibus derivata sint, conditione conclusim US.
76쪽
Universe librorum de rebus Aegyptiacis sors haec fuit qui nihil nisi fideles Aegyptia rum operum ver siones continebant, licet propterea plurimi essent faciendi, tamen fallebant lectorum de Aegyptiorum
sapientia nimiam exspectationem, ideoque negligebantur quum contra, qui a Graeculis deceptoribus conflati, omni fide carebant, et mendaciis atque nugis repleti erant, omnium manibus tenerentur et sedulo legerentur. Sic libri Hermetici, ut vocantur, quOS Graeci philosophi, neoplatonici praecipue, composuere, a pluribus laudantur et describuntur astrologica, etosiridi aliisque iniuria adscripta, ad nostram
aetatem pervenerunt: Sed Hermapionis accuratissima
hieroglyphicarum inscriptionum in obeliscis insculptarum interpretatio ab uno Ammiano Marcellino commemoratur, et utilissimorum Manethonis operum paucissima tantum fragmenta ad O pervenerunt. Iam hac animadversione Boechhii, p. 120 sq. Coniectura refutatur, ante Iosephi aetatem plures easque diversas Aegyptiacorum editiones pervulgatas fuisse. Nam ante Iosephum, arbitror, nemo tanti faciebat Manethonem, ut eius narrationes, quo melius cum libris veteris Testamenti consentirent, consulto mutaret. Neque argumentum, quo Opinionem Boeckhius defendit, quidquam valet perperam enim contendit ipsum Iosephum testari se duobus diversis Aegyptiacorum exemplaribus esse usum, quasi illud conficereture verbis is δ' αλλω ντιγραφω υ βασιλεῖς σημαίνε
77쪽
quae non recte interpungit, perperam e vulgari opinione Ioseph tribuit, quum ipsius Manethonis sunt, ut in annotatione Stendam. Primus, quem novimus, ex Aegyptiacis hausit Flavius Iosephus i), Iudaeorum historicus. Miraturieng-stenbergius p. 249, neque iniuria, quod, postquam Manethonis opera 350 prope annos latuerant, Subito innotuerint, et a pluribus Iosepho, lutarcho Aeliano, omnibus eodem fere tempore florentibus, citentur et describantur. Sed apud Suetonium locus exstat, qui Omnes tenebras, quibus Aegyptiacorum sors obvoluta videtur, egregie dispellit si modo teneamus Iosephum libros, in quibus Manethonis operum mentionem facit, scripsisse senem, Domitian iam per 13 annos imp
rante ). Suetonii locus hic est: vit Domit. c. MD Liberalia studia in initi imperii neglexit, quam- ,, quam bibliothecas incendio absumptas impensissimen reparare curasset, exemplaribus undique petitis, mi usisque Alexandriam, qui describerent emendarent-nque. ' Ex hac narratione omnia Sic explico Manethonis opera, quum absoluta erant, statim iussu
regis hiladelphi in publica lexandrina bibliotheca
deposita fuerant, ubi propter formam, chronico Similiorem quam historiae, propter argumentUm,
i Nescio quomodo vir doctus in diario dilaburgens asseverare potuerit Iosepti adversarium , Api0nem , primum egyptiae commemorasse.
Manethonem nominat Iosephus initio Ιουδαικῆς ἀρχctio λογίας, et in libello contra pionem. Scripsit P. A. Archaeologia iam absoluta es initium l. l. c. A.); et Archaeologia perducta est ad antium Inum imperii Doniitiani.
78쪽
Graeco homini non adeo gratum, a τοῖς ἐκ Μουσείου negligebantur, et incredibili, qui ibi servabantur, librorum copia obscurata prope latebant donec tandem ab iis, quos Domitianus miserat, cum aliis multis forte fortuna descripta et Romam allata sunt Romae in publica bibliotheca Iosephus ea invenit, perlegit, et e tenebris in lucem revocavit. Hoc propterea Verisimilius etiam est, quod cetera Manethonis Opera eadem omnino habuerunt fata, quippe quae ad Domitiani tempus item incognita, tunc subit a lutarcho et Aeliano, qui diu Romae degerunt, citantur et excerpuntur. Iosephus nobis duo luculenta secundi libri fragmenta servavit, quae nisi haberemus, nihil de totius operis
natura aut argumento statuere potuissemus. Sed non tantum ex iis quae narrat multa discimus, sed nonnulla etiam ex eius silentio iure collegisse mihi videor. Nimirum antequam Archaeologiam conscribere incepit, Manethonem iam perlegerat, cuius nempe testimonium in initio huius operis statim assert. Quare causa aliqua subesse debuit, cur Manethonem testem non advocet ad veteris I estamenti traditionem confirmandam, ubi bellum narrat inter Sesaeum et Re
habeamum l. V ΙΙΙ. c. 10 , et ubi de Senacheribi expediti0ne egyptiaca agit l. X. c. 1); quae Or-
roborare studet relationibus Herodoti cuius vero auctoritas multo minor erat, quam Manethonis Aegyptii sacerdotis fuisset. Duae tantum huius rei causae excogitari possunt aut Aegyptiacorum expositi a Iudaeorum relatione nimis distabat, aut Aegyptiaca de bellis Aegyptiorum cum Iudaeis omnino tacebant.
79쪽
Vereor, Manethonis causa, ne hoc Verius sit; nam si Sesac v. c. expeditionem in Iudaeam descripserat, illam Iudaeis turpiorem reddere vi potuerat, quam fuisse ipse Iosephus confessus est. Et praeterea, quod saepius ain explicavi, fontium natura ferebat, ut de rebus gestis raro fustu agere posset. Fragmenta, quae Servavit Iosephus, inveniuntur in l. I. c. pionem in quo libello aliorum quoque scriptorum locos, . c. Herodoti, PpOSuit, quos accurate et fideliter eum descripsisse apparet, si cum iis ipsa scriptorum laudatorum verba comparamus, ita ut illius diligentiam et fidem in describendo Manethone temere suspectam habere nobis non liceat Fortasse ubi Manetho nis narrationem excerpere voluit, erravit aliquando, sed eum consulto huius Verba corrupisse ostendi nequit.
Reges, qui apud Africanum XV ΙΙΙ dynasti continentur, e Manethone quoque profert Theophilus, Antiochiae episcopus, qui sub M. Aurelio Antonino floruit. Cuius vero si catalogum regiam accuratius Spectamus, apparet e Ioseph eum totum esse descriptum, quare nihil inde proficiamus. Idem censent oech hius P. 251 sq. et Bunsenius I. p. 253. Locum ipsum in annotatione describam. Praeter osephum nullus Scriptor, eorum qui supersunt, ipsa Aegyptiacorum verba alicubi nobis servavit. Sed totum opus in compendium coegit Iulius
i Compendium non ipsum Africanum composuisse, sed ab alio iam compositum descripsisse tantum statuit Bunsenius I. p. 251 sed nullum opinionis argumentum assert.
80쪽
urbis minatantis, quae postea Nicopolis nominata est, episcopus erat Sci ipsi quinque volumina χρονογρα- έγιῶν, in quibus Aegyptiorum et Chaldaeorum chro nologiam exponebat et absurdam esse demonstrabat, quo facto Veteris Testamenti tempora disponere studebat; ad quae deinde, aliquot συγχρονισμων PQ, Graecorum barbarorumque annos referebat. Huius operis pars erat Maneth0nis Aegyptiacorum epitome. Quomodo Africanus ea excerpserit e natura periS,
quod curabat, satis intelli itur. Nempe non Aegypti
historiam, sed seriem regum et annos regnorum i ctoribus ostendere consilium illi erat, ut tandem, annis c0mputatis, prodi0giosa temporum series suam ipsa fatuitatem argueret. Sed plurium quam trecentorum regum nomina singula deinceps enumerare, et tandem horum omnium annos computare ingratus et molestus labor erat; cui praeterea imminebat periculum ne nominum multitudine et ann0rum immenso numero omni ratio turbaretur. Quae difficultas sublata esset, si reges in aliquot sectiones distinguerentur, et cuiusque sectionis regum anni Seorsum computarentur, quae Summae tandem facilius possent enumerari. In promtu erat divisio in dynastias nam a netho, quoties novus rex Aegypti imperium occupabat, quanam urbe fuisset oriundus annotaverat. Secundum has Manethonis observationes omnes reges in dynastias distribuit, quas ex urbe natali cognomina-Vlt et quoties numerus regum ex eadem familia nimius illi videretur, hanc suo arbitrio in duas divisit,