장음표시 사용
181쪽
96. IO7. audit, anno 333 sub Constantino M. compilatum este, ex ipsis ejusdem verbis, quete pag. s7l edit IVUs fingianae comparent, clicitur. Ubi multa, quae ad horum itinerariorum interpretationum pertinent, Ill. Audior addiderat, his subsidiis munitus, regionum, quae a Stavis quondam inhabitatae lunt, geographicam notitiam exhibet. Fines omnium regionum& urbium accurati siti ne dimetitur, & quae ad historiam incolarum pertinent, nunquam non adstruit. Sequitur dein apparatus historicus, in quo fata gentium illarum, quae aliquem nexum ciuia Slavis habent, & de quibus supra Tomo primo jam disseruerat, ordine chronologico exponuntur. Inprimis autem hoc in apparatu sectio s l. attendi meretur, quae geoneralia quaedam, Stavicas origines illustrantia, complectitur. Veram ibi originem Bohemorum hodiernorum, ex cujusdam Moesta Troili Professoris Pragensis seripto, quod Anti - Roxolania vocatur, & contra alterius Prosessoris ejusdem Academiae . Iohannis Matthiae de Sudetis dicti, sententiam directum est, ostendit. Ille nimirum Troilus, observavit, hodiernam Bohemiam post Boios, tenuisse Suevos, Mart mannos, Hermunduros, donec bellis superati & victi, partim a Romanis, partim etiam ab aliis, Gechus & Lechus cum multitudine Henedortim in Bohemiam venissent, eamque coloniis implevissent, quam usque ad hodiernum diem inhabitant. Hos ipsos Bohemiae incolas, qui antea 'nes, Venedi, Si avi, &Slavini appellabantur, hodie Czechos, seu Bohe nos, a suo primu duce vocari, dictitat. Sententiae huic Troili, quam univcrsa Pragensis academia, tunc, cum proponeretur, appro bavit, Ill. Auctor subseribit, eo duntaxat nomine a Troilodillentiens, quod in crisi vocum, barbarus, ct Scytha, immerito Sudelio succensuerit. A Graecis etenim ac Romanis omnes exteros barbarorum, de omnes ad septentrionem habitantes Mytharvin nomine, suisse insignitos, monet. Stavo i ab antiquo sub populari imperio egisse, ac propterea utilitates &damna apud eos communia fuisse, ex Procopio Cesareenu observat. Ad eorum religionem quod auinet, unum Deum,
fulguris effectorem, S d0miuum hujus universi crediderunt.
182쪽
SUPPLEMENIT A. Tom. I Sect. IV. 173 .
eime boves, & cujusque generis hostias immolarent. Fatum
negarunt, fluvios coluerunt, nec non nymphas, & alia quaedam numina. In tuguriis habitarunt vilibus, & rare sparsis. Quando ad pugnam eundum erat, multi pedibus tendebant in hostem, scutula spiculaque manibus gestantes. Loricarumosus apud eos nullus fuit. Una erat Omnibus lingua, admodum barbara; nec forma corporis inter se differebant, erant enim proceri omnes ac robustis imi. Uitam, aeque ac Mas ,-gere, victu arido incultoque tolerarunt. - Ingenium ipsis nee malignum, nec fraudulentum suit, & cum simplicitate morestiunnicos in multis retinuerunt. Stavini pariter ac Antae, veteribus dicti sunt Spori, quia σποράδUν, sparsim, & rare positis tabernaculis, regiones incolebant. Dividebantur olim
Stavi, quemadmodum supra jam Ill. Auctor monuit, in Anfra S Marinos. Antae, seculo tertio finiente, intra Alutam fi vium sedebant. Seculo sexto medio, cum jam ab initio eiusdem seculi in has terras novus populus Staricus, sub nomine Bulgam)um a Volga fluvio immigrasset, magna pars Ant rum Danubium transiit, & diviso in tres partes exercitu, in Dalmatia mediterranea, id est in hodierna Boseia, & partim Servia, nec non in Stavonia, inter Savum & Dravum, a Siscia usque ad Sirmium, sedes fixerunt; quas & subsecutis
temporibus, in Dalmatiam maritimam S partem Croatiae extenderunt, atque hodiedum retinent. Aliam partem Serviae dein, ac regionem quae hodie Bulgaria dicitur, uti & alias te ras cisdanubianas versus Pontum, Bulgari occuparunt. Stavini, qui ct Sarmatae limigantes ab insessis limitibus Romani imperii dicebantur, seculo tertio finiente. possidebant terras inter fluvios Marosch, Tibisnum, Danubium, Alutam. Anno 334 liberi, seu domini, a servis suis terra hac expulsi, partim ait Victoratos in latus Transylvaniae, supra fluvium a sch, confugerunt; as aο. 3s8 a Constantio Imp. loco suo & dominio restituti sunt; partim a Constantino M. sedes, elaca Italiae fines, in hodierna Croatia & Carniolia, ad Savum S Dravum superiorem, acceperunt. Ex his sedibus novis postgo annos, nempe a. 374, Croatici principes, Odechusci Lechus, cum populo suo in Bohemiam emigrarunt, ibi-
183쪽
que sedes stabiles taeehus fuit, Lechus autem postea, eum populo sibi adhaerente, in Poloniam se transtuliti Stavini. qui in sedibus pristinis Temesiensibus & Walachicis remans
rant, inde postea duplici tempore, partim a. 4 4 cum H - , post mortem Attilae, e Pannonia expellerentur, in Croa fiam hodiernam, & ad Dravi ripas, dein sequente seculo in Hungariam hodiernam superiorem, plene emigrarunti Camsi hujus migrationis suisse videtur, quod, cum Stavinis Temesensibus vicini estant in Transtivania inde ab Attilis temporibus Gepite, in Pannonia vero ab anno s26 Langobardi,
atque hi populi seculo sexto medio bella inter se miseerenti ct insuper Antae, quanquam ejusdem cum Stavinis stirpis, in hos circa annum s 34, absque dubio, quod in sedibus
suis Antis a novis advenis Bulgaris turbarenturi irrumperent: patria ibidem luci tuta amplius non videretur, contra vero terrae a Langobardis deres ictar, inter Danubium, Moravam,& Gran am, occupandae paterenti Stavini ergo consiliuin illuc emigrandi , tutioresque sedes figendi, ceperunt, unde & novum regnum Stavo - Moravi in exstitit. Veros igitur populorum Slavicorum posteros, qui hodie adhuc supersunt, in Croatia hodierna, atque vicinis partibus, circa Savum &Dravum superiorem, ado in Bohemia, 3tio in Polonia, qto in Hangaria Ic8. superiore & parte Moravia , quaerendos esse, Ill. Auctor contendit. In quibus ex his locis lingua Slavonica adhue obtineat, ct quomodo lingua Bohemica, Croatica, Hungarica, Polonica, ab ea differat, operosillime ostendit, atque schemata deelinationum & conjugationum. istius linguae adjiciti Ipsi tandem Stavorum annales, ordine chronologico edescripti, de ex historieis domesticis hausti, inspersis etiam, ubi res exigebati nonnullis ex aliarum gentium annalibus, adjessisque ubi opus erat dilucidationis ergo observationibus, operi coronidem imponunt. Summas utique grates Ill. Auctori orbis litteratus debet, pro tanto labore, quem Staricis originibus investigandis impendit, & nos dubii profecto haeremus, an multiiuga lectio, aut summa in digerenda temporum serie, & locorum geographica
dimensione, cura, majorem admirationem Promereatur. Omnia enim
184쪽
enim, quae a praestanti historico requiruntur, hie simul deprehendimus, ct rerum patriae nostrae studiosis, de libro, ex quo incolarum veteris Germaniae tanta notitia hauriri potest, ex animo gratulamur ; simul vero et obitum Viri eruditissimi
M. Gubensis Dissertationum Exegetico - De
logica; um Trias. Lipsiae ex ossetna Langenhemiana plag. IO. I 46. 4.
Ρerspiciens libelli hujus plurimum reverendus doctisvis
musque auctor, neminem ex Theologis nostratibus discussionem testimoniorum Iohanneorum, a cel. L-- pio minus recte ad confirmandas schol e suae sententias pari, lares ad hibitorum, adhuc instituisse; operam hanc omnem
sibi relictam esse putavit, & hoe fini priorem hujus ternionis dissertationem, vindicationi horum dictorum tribuere non du-hitavit. Ante aliquot annos jamjam contra Lampium disputationem instituerat doctissimam , & mysticam miraculorum Christi interpretationem excusserat: quem quidem libellum quo iure Lemherus inter illos retulerit, qui Wwylono oppositi fuerunt, Noster intelligere nequit; licet Lemheri laudet eonatus, ct quid illis amplius addi queat, se non pedispicere fateatur. Hane rem ideo monet, ne quis famae L. impii laedendae caussa hane sibi sumtam operam putet, quem mirifice celebrat, & diligentiam ejus, in Iohannis monimemta col latam, laudibus suis exornat. Ipsa perlustratio praesemi s libelli unumquemque edocebit, Cl. Auctorem ita in hoe eampo emetiendo versatum esse, ut breviter, docte, & integre omnia, quaecunque notatu erant digna, reeensereti Fatemur chinc quidem, gratiam universalem lues hie suae esse restitutam, di ab Lampianis contortis interpretationibus defensam: sed simul etiam affirmare recte possumus, plurima ex consuetis
responsionum generibus, brevitatis madiosum Auctorem, Me sine commodeque transtulisse. Plurimam hic posuit operam pag. 7.ia vindicando loco Iob. VI. 6, ubi advesarium etiam omnem
185쪽
conatum adhibuisse cognoverat, ut sortissimum hoc universalis gratiae propugnaculum expugnaret. Negaverat Lampius, divini amoris in Scriptura sacra unquam fieri mentionem, qui s. non ratione objectorum sit essicax. Sed obvertit Nosteri. Deum, in salute hominibus impertienda, non ex infinitis potentiae suae viribus agere, & resistendi libertateria hominibus . relinquere, ut hoc modo amorem divinum complem S non complecti possint. Deinde in memoriam hujus disciplinae alumnis revocat, ut ea, quae de contemtoribus amoris divini auctores sacri loquantur, secum recte perpendant, inde collecturi, morem Dei in eos cadere, & cflectus salutares edere incipere, qui I 6. tamen illum inde contemnere non 'ubitant. Ad dubitationem
de ovibus, pro quibus vitam dedisse se Christus dixerat, Ioh. XIII, I respondet Noster, non negando, oves Christi esse illos homines, qui dictis ejus sunt audientes, sed consequentiam adversarii oppugnando: colligi enim non posse exinde dicit,
Christum pro solis istis mortuum esse, inim, uno concesso, al. alterum non negetur. Reliqua, inprimis ea, quae circa dubitationes de precibus, pro omnibus hominibus a Christo . . factis, &Iudae interitu, monenda erant, ita expedivit Auctor, et . ut nullus sit amplius haesitationi ulli locus. Progredimur hine ad alteram hujus libelli partem, quae animadversione xegetico-theologicas continet, in Coelii Secundi Curionis Theologi See. XVI. Basileensis celeberrimi dialogos, de regni coelestis amplitudine: ubi ab Auctore cl. salvandorum hominum pau-29. citas vindieatur. Ante omnia paradoxa hujus viri recensetur
opinio, α quae ad personam ejus, meritaque Schelhormi in
Curionem pertinerit, enarrantur. Ordinem deinde rerum
sequitur,& argumenta dissentientis ponderare instituit Noster, exhibens semper ipsa Costii verba, separatim in margine proposita. Primum sententiae suae argumentum petierat Curio ex potentia Dei infinita, quod facile profligatur ab auctore. 34. distincte de gratia Dei, in regno naturae, & gratiae, disserente,
ct contra adversariam sententiam, tyrannicam quandam Dei potentiam in convertendis hominibus, plane recteque negante. Deinde sapientiae divinae contrarium esse, plurimos
186쪽
SUPPLEMENTA. Tom. VIII Sea. IV. In
homines damnari, Curio putabat, quia scilicet ista a cacodaemonis consiliis & astutia, in dilatandis regni sui finibus, sup .raretur. Sed quae vera sapientiae Dei sit ratio, qui modus, iliterminus astutiae diabolicae, firmiter declarat Noster. Clementiam porro S misericordiam Dei prohibere putaverat Curio, quo minus plurimi ad beatas sedes sint revocandi homines ; quod argumentum &testimoniis divinis, Sparabolicis quibusdam munimentis firmatum, ab Auctore per partes Pag. 4s..en lectur & dispungitur, nullam relinquendo dubitationem, - quin testimonia ista, ex sacris literis petita, falso adhibita suerint . ab adversario. Post haec Curionem ad defendendam suam sen- s s. itentiam eam ob rationem esse perductum Noster perhibet, quia putabat, doctrinam de paucitate salvandorum divinci
mori esse contrariam, & homines ad desperationem vehementer adigere. Eleganter vero respondet Auctor, nimium hoc probare Curionis argumentum, cum desperationi etiam
esset relictus loeus, si vel paucissimi homines damnarentur. ss. Falso deinde adversarios suos accusare Curionem ostendit Noster, putantem, eos non nisi ejusmodi bomines coelesti rivitati adseribere, qui ad summum in virtutibus exercendis s7. fastigium pervenerinti Quae vero sententia quam longe a ta-' hulis sininoribus recedat, & quam maxime absit a doctrina nostra, pluribus regerit Auctor. Denique breviter monetur, quam periculi damnique plena sit Curionis sententia, qui squidem in eo laudes mereatur amplissinas, quod alios ad certamen provocaverit, lubentissime manus victas se daturum pollieitus, si quid recti certique opponatur. Sed non lieuit ipsi vivo tam seliei esse. Excipit hane commentatio ter- 6a. lia perbrevis de Nathanaele, a patriae suae contemtu vindicato, ad Joh. I, 47. Uulgata nimirum est opinio, Nathanaelem negasse, e finibus Galilaeae, & oppidulo Naharethano, seugis bonae hominem prodire posse. Erat enim haee sententia Plia. i. saeorum, tune temporis tanto Galilaeae contemtu flagrantium, ut plane fieri posse negarent, Messiam ibi vel nasci, vel educari posse. Hane ut labem a Nathanaele abstergat Noster, verba graeca non interrogMive sed positive atque concessive et acci-
187쪽
aeeipienda esse, doeeti Coneedit quidem Philippo glorianti, se eum Andrea & Petro invenisse, quem Moses, & Propho, tae, praedixerint, Iesum, Iosephi filium, Nararethanum. Nathanael, ex urbe Nazareth aliquid posse boni atque excellentis provenire : tibi ergo, inquit, non repugnabota vera possunt esse verba tua. Hanc hujus rei nobis exhibet Cl. Α Hor ex Grammaticis sontibus haustam sententiam, in qua confirmanda, tenui quidem re, non tamen tenuem sibi P nendam es Ie operam praeclare duxit, ae denuo lucisti orbis cives sibi devinctos reddidi
DECAS EPISTOLARUM QUAS SUB PRELODdantibus Reginoldi Poli S. R. E. Cardinalis uisiosis ibarum Editorqnguinator in lucem emisit.
In sol. Alph. I pl. is. cum Tab. aen. I.
Auctor harum Epistolarum est Angelus Qui vir nuper S.
R. E. Cardinalis Bibliotherarius. Iis praemissa est praefatio ad Mazochium U. C. in qua eum primo hortatur, ut Machiteri nostri V. C. etvmologiam nominis Corcyrae, e Serthico sonte durum,. refellat, de qua Emin. Cardinalis ita loquitur, ut appareat, eam ipsi monstrosam videri, eamque orientalibus asterat: deinde primordia Corcyrae, atque adeo se defendit contra eundem Wariterum, qui in Archaeologia numaria mirari se scripsit, qui semini sit, ut, quo loco de numis Corcyraeorum egit, hortos Alcinoi in iis non agnoverit, nec animadverterit, eos areolis illis quadratis indicari, quatin num- .mis Corcyraeorum conspiciuntur. Defensione autem utitur . hae, ut dicat; se numorum eorum S areolarum disertam mentionem operis illius p. is I secish, remque ex se perspicuam existimavisse. Sed ipsarum Epistolarum, quae hoc V lumen proprie conficiunt, argumenta breviter commemor bimus. Prima igitur est ad Pontis. Bened. XIV. in qua ei na Tat & demonstrat, Conversionem Sin aurinorum in melius. xeditum eorum ad bonam frugem, seu, qui jam contigit. seu, qui brevi secuturus speratur, rivocatos a Pervina do-
188쪽
ctrina sodales. restitutam denique congregationi illi tranquillitatem. Dicet aliquis: quidnam peccarunt boni Maurini, . ct quae in ipsis pravitas fuit 3 Exemplum pravitatis hoc esto. Montiaueonius scripserat: sunt, qui putent, Platonem hic de
Trinitate loqui, Patrem atque Filium eommemorare, illamque disciplinam hausesse e Phoenicibus, vel ex Iudaeis. Aepraeterquam, quod non certum es, Iudaeos tune temporis Trinitatem agno se, non ita Deile es, in tam perFlexa verborum feris, quid Plato in mense habuerit, intelligere. H. Stephanus Serranus potius) certe, qui Trinitatem personarum admittebat. . illorum opinionem explodit. Nos vero adiis rem exturiendam mittimur. Hic multa crimina commissa sunt, si credimus Cardinali. Primo frigide Patrum consensus exprimitur his verbis: sunt, qui putente Deinde Patribus opponitur Serranu. Calvinianus: denique res aliis excutienda relinquitur; sed caomnia a Maurinis diligenter eum ceteris talibus excusata sunt:
Constitutio Unigenitus probata. Hie est Maurinonum ad glandes reditus. Ista non absurdum erat scribi ad eum prolixius, qui de Canonisatione tam grande opus scripsit. λltera Epistola rs plagularum est ad Sodales Acad. Paris Inferi ionum repositiorum literarum: in qua iis breviter gratias agi quod se in numerum suum eooptarint: dein de sua in Francia
. commoratione & peregrinatione, amicis studiis multa resert talibus, immissis etiam literis, a Renaudoῖo, relio, aliisque ad se seri s. Tertia seripta ad Renatum ι'Anem, Superiorem Generalem Congreg. S. Mauri. continet eruditam de hymnia
quadragesimalibus Graecorum eorumque Auctoribus, commen. tationem, in cujus praelatione & conclusione acriter invehitur in .
b. Godost. Siberum, Prosessorem nuper & Theologum Lipsi, ensem, quod Allatiuna, ct Orthodoxiam scilicetΕeclesiae Rom. Graecae earpsisseti mod autem ad ejus opus de Meludis Graetorum attinet, quod ille quondam promisit, nec edidit: satis apud nos constat,,relictum esse a beato Viro opus de Melodia Graecis de latinis eopiosum, mi nihil nisi ultima lima, ut eq-teris multis ejus operibus, desti Nempe, rebus sacris trarundis quotidie, intellerit ille maturiori aetate, tale reus non Z a minus
189쪽
minus paucos lectores, quam Epistolam hanc uni rinianam.
habiturum, utilitatis autem tam parum, ut melius sit premere. . In quo tamen sortasse erraviti Nam multum multissmderit aliquando, a Cardinale Quirino didicisse, qui hymni aarbaris homuncionibus dicantur Contatis, Carasmata. Ex πυtillaria, ct alia ejus generis nomina, quae elegantem hominem non secus ac Centauri, Gorgones, & Harpyae terrent, ut eum Eminent. Caes. loquamur. Quarta Epistola ad Fr retum, Academiae Inser. sodalem, exponit sententias Doctorinia
quorundam, nempe manchii, Oliversi, Bosii, Reimari, de Diptycho Quiriniano. Mentio etiam injicitur Leitaiani opinstuli de ea re. Quod autem addit Em. Cardinalis, eam sententiam esse non unius Leitati, sed doctorum Virorum, quotquot in publica Lipsiensis Urbis Bibliotheca convenire in more habeant, causa dit serendi de rebus literariis: id quale sit, nemo hie intelligit. Unius Leitati ess sententia, qualiscunque ea sit. neque nos conventus doctorum Uirorum in bibliotheca, aut Academica aut Senatoria, fieri scimus. Adoleseentuli eo ire solent, ut libros petant, inspiciant, certis horis utantur: nihil amplius, nulla Academia, quam epistola quinta p. to vocat, ibi
coiti Epistola Quinta est ad Bosum, de variis Institutis suis, literariis inprimis, ut edendi Ephremi, ct Poli Epistolarum. Sexta est ad Renuum Iisne , in qua post excusationem studii sui in scribendo, hortatur, ut Maurini Monachi aciem instruant ad Diamben defendendam, quam praemittere . T. I. Epistol rum Poli in animo habebat, in qua ostendere velit, Bum Bum, in Historia Resormationis Anglieanar, de Polo omnia per peram tradidisse, eoque ipso omnem ejus operis fidem lis fallare : ejus Diatabes etiam Synopsis hac epistoda proponitur. Septima ad Benagliam habet defensionem Ludovisi Bacti. Congregationis S. Iustinae Auctoris, contra Pontum, qui eum acerrime perstrinxit in Libro de Hypseritis, quem L. A. Em eius, ct mereonius, negant editum esse. Sed Em. Cardinalis in manibus habuit ejus exemplum, editum Lugduni ap. Aniffinissa. I 679, ex quo etiam didicit. recusem esse ibidem in Fasciculo rerum expetendarum. Desensio autem illa ducta est
190쪽
SUPPLEMENTA. Tom. Vm Sin. N. lsere ex Epistolis Poli. In Oerma nihil est praeter invitatio
nem Marcolini Comitis aegrotantis, ad regionem Benaci lacus, in dioeces Brixiana. Nona est ad Minoiam de Nicolai Avhregati Cardinalis quondam laudibus Sc. Decima iterum ad Mareotinum perscripta est, varii, sed minuti argumenti, de quo dieere nil attinet. .
APOLOGISMORUM MEDIOLANENSIUM VO-
lumen Primum, continens duas Dissertationes ιθ de Orici
gine Apostolica Ecclesiis Mediolanensis, a S. Barnaba solo deducta; aὰ de Anathemate S. Ambrosii e ira Galgu. Auctore NICOLAO SORMANO Oblato, se una Sibisotheca, Coiugiique Doctore. Mediolani, I V, 4. I Alph. 9 pl. Ex Typographia Petri
Francisci Malalestae. Superiorum permissu.
Eminentissimo Principi, Carolo Cfetam a Sta a. Adichiepiseopo Mediolanensi, purpurato sedis Romanae
Patri, complexum Dissertationis utriusque eonsteravit
Cel. Auctor. Ab Archiepiscopatu Mediolanensi haud alimnum est docere, quis eum eondiderit primus, qui ei primus praesederit. Si numerum eorum ineas, qui Barnabae id prime atus deferunt, testes habebis centum, negotio usiis facili, mo, licet laeulo IV posteriores. In Dissertatione posteriori eonciliatur liturgia Ambrosiana eum historia. & a malassi vindicatur. Haboravit praeter hasee Dissertationes, meritis ipsus omnino respondentes, duo Volumina, disputationibus generis vini conferta. Uni praefixit indicem hune, Am, fana Hierarchia mustis partibus sit rata. Altero in Origine ατ progressur Clari Ambro ni inquiritur. Configuntur ibi passim, intra Oessiones undeviginti, eorum opiniones, qui antiquas Patrum traditiones lacessunt. Quod in hasee dapes, nondum .incidimus, vicem dolemus nostram. Disseriatio Prior, quae oculos pasest nostros, ad Baccham. Viri iu stris, sententiam refellendam pertinet. , Bacchinus Abbas,