장음표시 사용
151쪽
' τε s. agitatae, apud Muratorium Hi . medii aevi M. VI, DF 7 . Maurum I ad an. s6 s. ponunt vulgo. Mamrus II interfuit an. 648. concilio Lateranensi, quod coe- pag. 7. git Papa Martinus. Dolendum est, varias recensioni inesse lacunas, quas explere nemo potest. Silent etaim t
stes. Silent saepius Acta publiea. 'Quar Ughellius, Ugurgiems, Giglius, oriendius, memoriae prodiderunt de Episcopis Senensibus, passim Au-
. Elor emendavit vel supplevit. Synodum sextam Romanam, ab Agathone Pontifice convocatam, cui intersuit Uitalia-xo. nus II Senensis, recte ponit in annos 679 & 68o. Adeo- datus, an. 7I2. circiter electus, habuit de finibus Episcopatus eum Episcopo Aretino eontroversiam, quam dijudi- 16. eavit Ambrosius, Regis Ariperti Major domus. Sententiam judicis, post Muratorium, cx Actis produxit noster, notans Muratorium, qui ex eis angustos limites dioece- 3 s. seos episcopalis Senensis collegerat. Confrinationem Regis Liuiprandi denuo evulgavit, aeque ac litteras Steph 49. iii II Papae ad an. 7sa, Anssredo Episcopo Senensi adversas, qui ad Regem Aistulium contra Pontifirem Z chariam causam detulerat, quae sibi inde ab Adeodati aetate cum Episeopo Aretino intercesserat. Andreae II met tio fit ad an. 79s. in diplomate Caroli Magni, quod ex- s . hibetur. Carolus se inibi adpellat Regem Fr cortranRomanorum re Longobardorum. Anastasium nobilitavit sentcntia cognitorum Lotharii Imperatoris , qui an. 833.
eausam Episcopi Aretini sustentarunt, dicti vulgo Πόλει. Lotharilis ipse sententiam eam diplomate corroboravit, quod jam Iegitur apud Muratorinin in Hist. medii aevi, To. V, 83. p. 927. Ioseph archica ellanus Domni Imperatoris decisioni Leonis IU subseripsit post Leonem, & ante Johannem Archiepiscopum Ravennae. Lupus III ad an. legitur in Acto publico, Episcopi Meuni causae faventi.
152쪽
Theodones ad annum si3. in Regis Berengarii diplomate, quod exhibetur, mentio est. Ad annum 999, -- perante otione III, Hildebrandus in Acto occurrit pinblieo, ad verbum descripto. Leo an. Io27. in Arctina con- versia, denuo mota & decisa, legitur. Johannem Hreddiderunt memorabilcm chartae nonnullae publicae, ac prae cipue Imperatoris Henrici III diploma, cujus monogram ma habet aliquid peculiaris. Amadeum II ad an. I 3. nobilitarunt litterae quaedam Beatricis Comitillae ae Duc tricis & Alexandri II. Rudolsus, Canonicis basilicae suae an. O82. agros donavit plurimos. Testes sunt ejus liti me. Eas in medium produxit Auctori Ranterius I in Abbiam monasterii S. Salvatoris donum contulit benignum. Exstant etiam chartae publicae, ab Episcopis Senensibus postea datae, quas Auctor diligentissimus lectori noluit invidere. Edidit idem Imperator passim diplomata, nondum antehac evulgata. Fridericus m. II 8 s. dbploma dedit, cui subscriptus eernitur Gotistitas Imperialis aulae Guellarius vice Philippi Colomensis Artate sopi εν Baliae Archicancellarii. Litteras Pontificum ibi bene multas legi, antea nondum publicatas, quis ambiget 8 Aeneas Silvius Piscolomini, antea Episcopus Tergestinus, olim in iderici Iu Imperatoris aula enutritus, in patria sua Senis m. I 49. ad 24. Ossi Episcopus sis electius, Nerii successor, Pontifex inde Romanus 14 8. Is Aug. nactus successorem Senis Antonium II, Andreae Piccolomini filium, quem Aeneas Silvius, tum Pius II adpellatus, primum ereavit Archiepiscopum Senensem an. 4s9, d. Is
April. Auctori e re visum scit, ipsis litteras bullatas Pii H
153쪽
pag. 333. integras hese inserere. Franeisto II subjecit idem Plus II Conventus Monachorum subjectionis Regularium M. I 46o, ' 3I Aug. nec non Abbatiam re Mnaserium M. Trini-339. tatis di rami, ut alia taceamus. Alexandro III eoepit gaudere basilica archiepiscopalis Senensis, qui Marcello Ceri. vini, comite des Vivo nesia montamiata fuit an. 369s, 19 Decembri natus, e familia Senensis urbis longe amplissima, ac meritis honoribusque inde a mul- d.
154쪽
S. R. M. Hungariae re B emia Consiliarii Sobemici aulici, de originibus Mavicis opus Chronologico, Geographiem storicum, ab antiquitate litteris nota in sculum usque Gristianum decimum. Ex fontibus ipsis antiquis scriptorvin tum Romanorum, tum Gracorum, se ex biso. riis variarum a rum gentium ad res Mavicas iam frondas facientium, deductum. Vindobonae, typis Gregorii Ruraestoech, ct Ioann. Iacobi dat , Univ. typogr. J74s. Tomi duo, sol. T. I. Alph. r. plag. g. T. II. Alph. q. Ad historiae rectam & accuratam cognitionem inprimis pertinet, gentium antiquarum origines & sata cognoscere . Et quamvis hoc de omni historia verissime dici possit, Germanorum tamen res gestas sibi iam, Ilares reddituro, id quod hominem his in terris natum quam maxime decet, talem cognitionem inprimis esse necessariam, dubitabit nemo, qui, veteres Germanos non unam aliquam civitatem eonstituiste, sed ex variis populis, legibus, institutis, S magistratibus, a se invicem diversis, constitisse, cogitaverit. Ut taceamus, quamplurimas gentes, Penatibus relictis, T ali
155쪽
alienas sedes invasisse, ibique domicilium fixisse, quarum sata nisi quis in promtu habeat, nae is talpa coector, hoc ineruditionis genere, multis dissicultatibus & dubiis iam per
se obsepto, continuo vacillabit, ct in perpetuo in errores imcidendi perieulo versabitur. Inter gentes autem, quarum notitia harum rerum studiosis tam necessaria est, non ultimo
loco ponendi sunt Slari, quorum sata & res gestas visi
eruditi accuratius describi, & cum orbe litterato communicari diu desiderabant. Satissecit huic desiderio illustiis quondam huius operis Auctor. Qui cum loca, Stavis quondam inhab, lata, & ubi adhuc hodie eorum dialectus in usu est, sibi valde
cognita reddere occasionem habuerit, ad hune librum conscribendum animum appulit. Ediderat jam olim a. III 6 in academia Pragensi constitutus, elegantem dissertationem, de archipincernatu, re connexione regni Botimin cum imperio Romano Germanico, quae sundamentum hujus operis constituit, quod nunc, ex quo inde ab a. I74o. ubi ob bellorum turbas, quae iustititim indixerant, a conseetis negotiis ipsi vaeare licuit, ad umbilicum perduxit. Non quidem, uti more inter auctores librorum receptum est, praelationem operi
praemisit, ex qua de toto ejus instituto, & libri partitione, posset hauriri notitia, verum ipsa ejus inscriptio lectores edo-eet, in quatuor partes universem opus abire. Prior parsa' capitibus constans, introductionem in origines Stavicas sistit, ubi de Stavis p cipue, tum vero & de aliis gentibus, quarum historiam ad Stavicas res illustrandas sacere putat, Boiis, Illyriis, Marcomannis, Quadis, Alamannis, Uandalis, Gothis, Herulis, Rugiis, Scyris, Hunnis, Langobardis. Gepidis, Boioariis, Thulingis, & Saxonibus, disseritur. Reliquae tres partes, quae tomum alterum constituunt, appararum triplicem continenti Chronologicum nempe, circa arras
s rationes computandi; geographicum, circa Slavorum olim ct nunc sedes; atque historicum, circa gesta & sata tum Stavo. rum, tum aliorum ad Stavicas res illustrandas iacientium populorum. De Boiis igitur & Celtis primo loco Ill Auitor disputata Boios, ct in Italiam, di in Germaniam migrasse, eonintendit.
156쪽
tenditi Ex Livio nempe comprobati scujus tamen neque L. brum neque caput, nescimus qua de causa excitavit, sest vera Lib. V. c. 34. Tarquinii prisci temporibus Ambigatum, Celtarum regem, sororis suae filios, Bellovesim & Sigovesum, vi in alias terras, quas Dii dederint, mittere statuisse. Horum t alteri. Sigopso, Hercinios saltus sortito datos suisse, qui ex Helvetiis, Volcis Tectosagibus, & Boiis praecipue, populos
exciverit. Helvetios & Voleas Tectosages, inter Herciniam silvam, Rhenumque & Moenum, amnes; Boios inter ipsam Herciniam silvam, consedisse. Terram hanc, Herciniis momtibus undique cinctam, a Boiis, Boiohemiam, id est Boio. rum patriam, dictam esse, observati Ab illo tempore triplices Boii fuerunt. Antiqui nimirum, in patria Celtica residui; Italici, qui cum altero fratre Belloveso in Italiam venerant, quique ipsam postea Romam ceperunt; Germanici denique. Quomodo Italici Boii, & ad summam potentiam excreverint, postea sere ad nihilum redacti, & unde subsequentibus emporibus Romani in loco Pannoniae, qui deserta Boiorum appellitabatur, colonias Sabariam & Scarabantiam condiderint, Ill. Auctor docet. Altera Boiorum magna migratio se- Pag. g. culo quinto post Romam conditam accidit, quando duce Brenno, dein Leonorio & Lutario, in Dardanos, Thraciam, Bithyniam, & Asiam venerunt, condito ibi speciali regno Galatarum s. Gallo- Graeciae, quod civilis belli tempore inter Iulium Caesarem S Pompsum A. V. C. TO6. sub rege Deiotaro adhuc viguit. In tres autem classes Boii tune dispestebantur, Tobisobolos nempe, Trocmos, S Tectomen Ei v. ra migrationi, non tantum Boios ex Italia, sed & Tectos, ges ex Germania, inter Moenum & Herciniam Thuringicam. atque Boios ex Hercinia Bohemica interfuisse, A. existimat. Boii Bohemici primum insultum palli sunt a Cimbris, natione Germanica, quibus tamen prievaluerunt. Fata haec Cimbro rum, a Boiis Bohemicis repulsorum, suse edisserit hic Auctor. Alterum insultum Boiis Bohemicis a Marcomannis imminuisse, circa finem seculi septimi a condita Roma, quorum armis impa
157쪽
Pag. 3. se A. observat. Hanc expulsionem Boiorum a Marcomannis patratam, adhuc in statu populari, seu sub directione procerum constitutis, accidisse, & ad statum regium sub Maraboduo minime rejiciendam ese, autumat. Cumque mirum videri postet, Boios Marcomannis suisse impares, qui antea Cimbris tanta sortitudine restitissent, ingeniose conjicit Ill. Auctor, eos, gloria nationis suae, partem Illyrici & Asiae tenentis, incitatos, his temporibus jam magis & magis vestigia popularium suorum legisse,& ex Bohemia maximam pariem emigrapse. Quoniam vero Stavi ex illurico in Bohemiam venerunt, de hoc ipse eterrarem tractu nonnulla A. disputati Illyricum, seu Illyriia strictius acceptam, Iapydes, Liburnos, ct Dalmatas
comprehendere, ohservat: latisIime vero, etiam Noricos, . Pannones, Moesos superiores. Dacos eis - Danubianos, &Macedones complecti, asseverat. Illyrii striclissime accepti, inter Scardonam & Macedoniam, primi fuerunt, qui sub potestatem Romanam redacti sunt. Reliqui, quo tempore, S3 - 6. qua ratione eandem sortem experti sint, fuse declarat. Ex populis Pannoniae inserioris, quos Ptolemaeus describit, in historiis de Caesaris Augusti tempore, non nisi Breuci, Scordisti, & Amantem occurrunt. Quod quidem mirum ideo non esse potest, quoniam tempore Iulii Caesaris, Boerebi- stas, Dacorum rex, terras sibi vicinas &non subjectas ad Noricum usque devastavit, Augustus Caesar quoque Pannoniorum devictorum juniores plerosque in alias regiones abducendos vendidit, unde ad scriptores Augusto posteriores. nomina tantum quaedam notiora pervenere. De populis Pannoniae superioris, nec sub Augusto, nec post eum memoriam
superesse, nisi de Latoricis, Boiis, ct Cyticis, observat. Ab OUmriatibus antiquis, os, tempore Taciti, trans Danubium in tergo Quadorum positi, descendisse videntur. Populorum Pannoniae partem, ab evastatione Dacica raro cultore gaudentem, Marcomanni & Quadi occuparant, usque dum Augustus A. V. C. 738. & 74a omnes reliquos Pannones subjugaret, α ut Pannoniae Danubius pro limite esset, Marcomanis
nos & Quados ultra ripam pelleret. In Illyrico, quod ad
158쪽
orientem situm est, plurimas & maximas gentes funditus periisse, ita, ut desertae esserit regiones per plurium dierum itineris spatium, scribit A. in easque solitudines Romanos subinde colonias deduxisse, quamplurimis exemplis ostendit. Marcomanni & Quadi nationis Germanicie fuerunt, ejus, quae Suevica communiter vocabatur, & in multos populos particulares dispescebatur. Institutum harum gentium fuisse, ex centum pagis, quos inhabitabant, millia ex singulis,
adeoque centum millia armatorum, ad terras vicinorum depopulandas mittere, reliquis domi manentibus, atque agris colendis vacantibus, A. operose observat Ab hoc evagatorio bellandi modo, a germanica voce sum en i. e. vagari, Suevorum nomen descendere putat. Talem igitur expeditionem
unius anni, tempore Iulii Cesaris, contra Boios, Herciniae sylvae incolas, instituerunt, 'ine iis adeo feliciter sitecessit, ut Boios, per crebras emigrationes in Illyricum S Asiam multum attri- . tos, sedibus suis plane pellerent. Hac autem victoria obtenta, non uti alias silebant, domum reversi sunt, sed terram eam sat sertilem, S ceteroquin undique sere Suevicis gentibus inclusam, retinere statuerunt, partem gentis suae, cum uxoribus, liberis, ea teraque sarnisia, eo inducentes. Novi hi istius regionis incolae, Marcomanni sunt dicti, vel a Germanico Maria, limes, quasi limitanei viri Suevicarum genti madversus Uandalos, ct Danubium, quem sere attingebant; vela Mm , medulla, quali homines, qui alios robore & virtute bellica longissime superarenti Cum Ariovistus, Germani exer- eitus princeps, Gallias cum ingenti manu invaderet, Suevim occasione .utendum rati, ex omnibus pagis milite coacto, ad Rhenum consederunt, eum transire molientes. Caeso
autem & ultra Rhenum fugato Ariovisto, domum reversi sunt, in ipso reditu, ab Ubiis insequentibus non leve d trimentum passi. Inter copias Ariovisti, praeter Tribotes mugiuras, Nemeter, qui omnes secundum Tacitum Rheni seperioris accolae erant, Marcomanni quoque reperiuntur. Ex ea conjunitione, & quod ante Triboccos Marcomanni receiisentur, hos ex superiori adhuc regione, di quidem ex
159쪽
novis incolis sylvae Herciniae fuisse, adeoque alios Mareo- mannos propius ad Rhenum fingendos non esse, Ill. Auctor Pag. g. colligit. Cum adhuc status popularis apud eos vigeret, edes suas ultra Hercinium saltum & Danubium, in Pannoniam usque ad Dravum extenderunt. Ubi autem Maroboduus rex hujus gentis constitutu est, is, ab Augusto, qui omnes Pannoniae populos devicerat, & fines imperii R. usque ad Danubium promovere statuerat, multis Romae beneficiis affectus, ex metu ct reverentia erga Augustum, populares Marcomannos intra silvam Herciniam retraxit, &Quados, Pannonia ad pristinas sedes jussit decedere. Gentes dein, quas sibi Maroboduus subjecit, Illa Auctor recenset,ddique istius principis potentia, ex Hesibo nonnulla dedit. Eum tamen postea Ravennae in exilio esse mortuum, ex quo a Catinida, regni Marcomannici invasota, solio esset dejectus, sed S eundem Catualdam postea, a Vibilio Hermundurorum rege, regno pulsum esse, Observat. Hannius, ex Quadorum gente prognatus, deinceps a Romanis Marcomannorum regno praepositus est, ab eodem tamen Vibilio, paulo post regno oliatus. Quomodo potentia Marcomannorum deinceps seMesa & imminuta, tandemque sub Antonini & Commodi imperio penitus deleta fit, ita, ut amici & devoti populo Romano dicerentur, commonstrat. Successu tamen temporis, vires recipere Marcomanni & Quadi subinde coeperunt,unde quam plurima bella eos inter & Romanos exorta sunt, usque dum, post tempora finientis seculi quarti, una cum aliis gentibus, AzIιlae, Hunnorum regi, in expeditione Gallica adhaererenti is. Hoc ideo factum esse lit. Auctor existimat, quod Marcoman-.ni, rerum novarum avidi, sedes suas vcteres intra Herciniam silvam neglexerint, & ut sors dedisset, sive cum melioribus,sve paribus, dummodo novis, commutaverint. Cum inter objecta primaria speciminis de originibus Stavicis sit, designare, quo tempore Caechus S Lechus, fratres, cum populari- bus suis flavis, in Bohemiam migraverintZ antequam ea de re certi quid A. constitueret, necessum erat ostendere, Bohemiam,
160쪽
Cetecti, cum populo suo, capacem fuisse, atque etiam circum- vicinos Hercinio saltui populos desertas illas regiones adimplere noluisse, sed potius novae sedis quaerendar studio alio commigrasse, S hac ratione, Lecho, terras Uistulanas S. Polonicas occupandi, ansam praebuisse. Plures adeoque Gemmaniae populos A. C. ass. in Romanas provincias irrupisse, . ct hostiliter ibi egisse, A. ostendit. Eodem tempore gentes
quasdam Suevicas, in novum Alamannorum nomen coluisse observati Alamannos, quasi Halemae eri id est conquirentes viros, Germanis Gerema neri viros conventuum dictos, fuisse, asseverat; Alamannos & Germanos a multis scriptoribus invicem distingui, doceti Uastatis Galliis, isti Alamanni, una eum sinitimis populis, in Italiam transere, a Claudio vehementer eaesi, & ab Aureliano ex Galliis etiam exterminati. Sub Diocletiano, Constantius Cesar, sexaginta millia Alamannorum, juxta. Lingonas in Galliis, praelio devicit. Post multa dein bella, inter Alamannos & Romanos varia sertuna gesta, Theodosius, tune temporis magister equitum, eos dispersos per Rhaetiam agrestiis, quoscunqueeepit, in Italiam jussu principis A. C. 37o. misit, ubi sertilibus pagis acceptis, tributarii, Padum accoluere. Lentienses etiam Alamanni anno 378. penitus a Romanis fusi, cum pacem peterent, juventus eorum tirociniis Romanis immiseta fuit. De populis Alanorum vicinis, eorumque excursionibus & satis, varia etiani Ill. Auctor prostri in medium, & in subsequentibus ad ea quae priaemiserat provocans, nullius Obstaeuli vestigium in histariis reperiri, quo minus C Lechus &Lechus fratres, cum populo Slavico, circa finem seculi quarti, liberum aditum, in incultas ct magna saltem ex parte desertas terras saltus Hercinii, habuerit. asseverat. Quinimmo, si Cmeelii & Lechi migratio etiam multo ante, V. g. seculo primo exeunte, instituta fuisset, eo consito, ut desertam dii tum partem terrae istius incolerent: dicendum utique Il. Auctori videtur, id bona voluntate Marcomannorum obtineri potuisse. Huius rei ut rationem redderet, ad traditionem
totius Staricae nationis provocat, quae constanter dicit, Caec-