장음표시 사용
161쪽
elium & Lechum, inquirendo terram, quietae, & sine arm rum strepitu acquirendae habitationi aptam, ad montem mi in meditullio confluentium fluviorum Molclavae & Evae sub- .stitisse, ibidemque primitus sedem fixisse. Insuper eaedum traditiones, illam regionem sylvestrem magis quam campestrem depingunt, ct immanes silvas excisas, ct aratro subditas γ -
stea suisse, reserunt. Confirmare hanc traditionem Ptolema . uni, sit. Auctor assirmat, qui, praeter regetam Marcomanno . ' rum, Marobui , quam eandem cum hodierna Praga sui se credit, nullius civitatis nomen prodidit. Cumque exqinde pateat, septentrionalem Bohemiae partem, etiam sorcn- .
tibus Marcomannorum rebus, silvis alendis potius, quam urbium aedificationi inserviisse: impetratu iacile Cleelio fuiste eredit, ibi locorum penates suos absque invidia Marcomamnorum sistere, & ex incultis terris mansionem sibi & popu- lo impetrare. Gothorum quoque & Hunnorum generalis qua dam notitia, ideo originibus Staricis praemittenda erat, quoniam illi, reliquas nationes Scytisicas & Illyricas serme omnes, transferendo sedes suas modo in hanc, modo in aliam plagam, vehementer turbarunt, & variis modis exagitarunti Amonis. Gothos ex Scaniaa, insula arcticarum terrarum, deducit, eum Getis & Dacis pro iisdem habet, iisque inde in Se thiam magnam progressis, omnia longe ante Christi nativitatem a Getis & Dacis gesta, attribuit. Ill. Auctor vero, his antiquitatibus missis, gesta duntaxat hujus gentis ab eo tem- 'pore, quo arma cum Romanis conseruerunt, & Danubium inferiorem transeuntes, Moesiam & Daciam devastarunt, re-Pin. 26 quae res cir medium tertii post natum Christum seculi contigiti Praecipuam tunc Gothorum sedem, in hodie na Walachia & Moldavia suisse, alleverat. Postea, eodem seculo gravi siunas calamitates, & bella cum Hunnis experti sunt, qui omnes regiones circa Danubium, a Ponto usque ad Quados & Marcomannos, pervagati, cuncta montium juga oppleverunt; quod tamen de Dacia montana inprimis capiendum esse, eum Pannonias sis Danubium, S terras Joygum
Quadorum, que non insederint, AL Auctor moneti Hae
162쪽
autem Hunnorum potentia perterritus Imperator VH ne eum Gothis pacem & foedus iniit, iisque terras quasdam per Thraciam costendas concessit: quae tamen pax non diu duravit. sed cum a praesectis regionum subinde ignominia afficerentur, Gothi arma contra Romanos iterum sumserunt, quo in bello Romani caesi senti Cumque postea societatem cum Hunnis inirent, ct ipse Imperator Valens, contra eos dimicans, interiisset, Cpolin, quamvis frustra, oppugnarunt, provincias vero Romanas usque ad radices Alpium Iuliarum pervagan- - ctes, Pannonias occuparundi Quae ulterius notatu digna de Uisigothis pariter ac Ostrogothis occurrunt, Ill. Auctor se, jungit. de Ostrogothos postia ad terras. Scythicas ultra D nubium sese recepisse, pronuntiat. His absolutis, de Sarmatis ad Pontum Euxinum, dc de Veneis Anthis disputat. Sar-- matiam, diversimode veteribus diei, observati Herodotus & P g. 29. Iornandes generale nomen Scythiae, terris transdanubianis indiderunt, qua in significatione ea vox in multis veterum scriptorum locis, quos Ill. Auctor citat, occurrit. Sarmatae Uenedi autem, de quibus A. praecipue sermo est, ex sedibus, suis inter Tanaim & Volgam fluvium, per migrationes populorum versus Danubium subjacentium, exciti sunt. Dum enim Gothi, eisque cominacti alii Scythiae populi, a Seculo tertio medio, totum serme Romanum imperium, quin de Graeciam atque Asiam infestarent, postea vero, sub Imperatoribbus Clauio Tacito de Probo, internecive delerentur, patebat occasio reliquis remotioribus populis, sedes suas in loca imperio Romano viciniora promovendi. De Sarmatis hisce
Uenedis, qui Anthae postea dicti sint, in tabula Peutingeriana. ct triptoribus vitae Constantini, quippe qui imperator pros
pera fortuna contra eos pugnavit, mentionem occurrere, obse t. Duplex Umedorum genus fuisse, ex scriptoribus vitae Constantini intelligitur. Limigantes Hii dicti sunt, quod ad - limites Romani imperii, in parte ripensi Daciae antiquae,
sederent. His contra Gothorum invasionem auxilio venit constantinus. de Gothos, caesis eorum centum millibus, in
pristinas sedes repuliti Nil autem, qui de Anthae dicuntur.
163쪽
ct elaea Danubium Inseriorem & Thracias, habitarunt dubiae fidei fuerunt, contraque eos Constantinus, pace eum Gothis firmata, in bellum prosectus est. De Sarmatis Uenedis, qui pag. 3I Limigantes, dein Slavini dicti sunt, peculiari eapite m. Auctor tractat, & deinceps ad institutum propius accedens, amtequam Caecia & Lechi migrationem ex Croatia in Boh
miam edisserit, vocabulorum quorundam, quibus scripto, res rerum Sarmaticarum S Scythicarum saepissime utuntur, accuratum examen instituit; cum talem disquisitionem ad histo- riam Stavicam quamplurimum conserre censeati Barbaros adeo, D. quosvis exteros ab antiquis dici, inculcati Scythas. omnes gentes verius septentrionem dictos fuisse, & tales denotare,' qui arcus jaculatione alios vincunt, asseverati Sarmatarum nomen non solos Stavos eomprehendit. Celticae est deriv tionis. & populos in latis campis, inter montana Scytharum habitacula Mediis, degentes connotat, idque eontradistin mendo Sarmatas proprios, a Scythis propriis, cum laxesumta haec nomina, pluribus scriptoribus synonyma sint. Venedorum etiam nomen Celticae orsinis esse contendit, iis populis olim dari solitum, qui spatia terrarum ad mare . vergentia incolerenti Triplices populos hujus nominis sui se, moneti Sarmatici Venedi, de quibus Tacitus & Ptolemaeus multa commemorant, in oris maris Balthici sederunt, quas hodie Borussi, Curiandi, & Livones habitant: hos Venedos, Germanicae nationis fuisse, sit. Auctor pro certo assirmat. Slavos Sarmaticos, quoniam ab Oceani septentrionalis vicinia venerint, appellationem Uenedorum accepisse. istimat, Antharum vero nomen, illis Uenedis, qui ad Pontum Euxinum, & extremas ripas Danastri S Danubii habit hant, proprium fulti Stavorum S Slavinorum compellationem, domesticae originis esse statuit, Anthis etiam competentem. illam genericam, hanc vero specificam, qua olim a Staris Minthis, Ponti Euxini & Danubii extremi accolis, Stavi alii. D nubii medii accolae, distinguebantur. Ut vocis hanc compeli , fionem homines laude dignos denotare, S a vocabulo Mava.
quod laudem S gloriam significet, descendere. A moneti
164쪽
. SUPPLEMENTA. Tom. Vae Sect. N. Iss
Selavor eos corrupte, pro Stiris, a nonnullis vocari, probat.
Quando primum ita dicti fuerint, non certo sciri prostetur, inde tamen a Claudii II. temporibus, a laude, quam ob fid litatem prae stis barbaris, apud Romanos adepti erant, hoe nominis tulisse censeti Croatarum nomen a Chamis seu Camis derivat, in quorum provinciam Stavi a Constantido in ' 's repti sunt. Nomades eos diei non potuisse, Iocus Ammi ni appositus declarat. Idem scriptor eos latrocinandi periti mum genus vocitat. Hoc vero nihil probrosi involvere, sed peeuliarem modum bellandi, quo Stari excellueri it, denotare Ill. Auctor existimat. Descriptionem quoque mo- Pgg- 4r.' rum Stavicorum, ex Procopio Caesareensi adfert. Uarias postea scriptorum Bohemicorum sententias, de Cet hi & Lechi adventu in Bohemiam recenset; propriamque deinceps eum lectore communicaturus, Scythiae magnae, ex qua Slavos venisse credit, geographicam notitiam satis amplam suppeditat. Post operosas tandem disquisitiones, statui reris q8- H posse affirmat: I transitum primaevum Limigantium Stavorum, Tex partibus transdanubianis, i & speciatim ex Daciae antiquae ri- Pensis parte, A. 3 34, ex perfidia servorum, qui contra optimatium dominatum rebellarant, & ob auxilium in bello eommuni contra Gothos praesstum, aequalitatem jurium, adeoque democraticam reipublicae Armam postularant, accidisse; a maximam partem montana, avia, & inculta loca illis a Romanis suille concessa; 3 vapinam & Psari, arces in comitatu Zagorienti, non inepte pro domicilio Cetechi & Leehi Dareum haberi; 4) populum eum Stavicum, has in terras refugum, speciali nomine Amraganti . a circumvicinis civi. talibus S coloniis Latinis infimitum, adeoque S gentem ®ionem pro separata habitam suisse. Populum hune se .sum, nomine generico Massinos, nomine specifico Charvatos' dixisse, & eam compellationem duo loca Croatiae & Boh miae adhuc servare. Postea anno ες , per novam immigrationem populum erevisse, & in Dalmatiam usque dilatatum esse, observat. His expeditis, ad migrationem Cetecti & Lecti alteram, in Bohemiam nimirum, transit. Causas hujus V a zm,
165쪽
emigrationis, varii varias attulerunti optima si Auctori vide. tur ea, quam Ammianus Marcellinus suggerit, ex quo, propter nimiam Valentiniani Imperatoris, ejusque praesem prietorio Probi, asperitatem. adeoque aο. 37 . quo Prebus praesecturam gessit, eam accidisse, constat; quam sententiam multis argumentis Ill. Auctor stabilit. ' Cetecho in Bohemiam adventanti, primam curam suisse, ad cacumen praecelsum properare, unde, tanqum ex speeula, subiacentem regionem δε- Iis perlustrare pollet, & eum loeum antiquo vocabulo M Uadhue hodie dici, observat, deque ejus etymologia & situ erme dita & notatu digna asseri quamplurima. Cumque alii hist rici, aliam aeram adventus Lechi in Bohemiam constituerint, eorum sententias, sibi quippe contrarias, eonfutare, incommoda inde existentia detegere, & dubia a dissentientibus moveri so- pag. 9. lita discutere, summo opere elaborati Postea Herulorum sqq. historiam, cum ea nonnihil ad Stavorum origines illustrandas conserre videatur, delineati Herulos ex insula Thule originem Isse traxisse, ex Procopio & Iomande comprobati Extra patriam, seculo quarto, juxta paludem Maeotidem sedes suas . fixerunt, ubi postea a Gothis devicti & subiugati senti Ci in Attilae autem tempora, cum hucusque veluti delituissenti ineonspectum & memoriam hominum redierunti Attilae enim. tam in expeditione Gallica, quam occasione subsecuti belli inter Langobardos & Herulos, sese sociarenti Procopius, ubtimum hoc bellum deseripturus, Herulos trans fluvium Istrum olim habitasse, & procedente tempore, i. e. uti BL Auctor putat, post Attilam, supra omnes finitimos barbaros erevisse, eosque, pretesertim Langobardos, sibi veregales fecisse, dein vero ex mera animi libidine, Langobardos, quanquam tributarios, ct nullius facinoris aut perfidiae reos, bello pulsasse, asseverati Paulus Diaconus, locum proelio in ea is patent,
bus cmrchfeld poniti Ex his colligi posse Ill. Auctor si
ruit, sedes Herulorum, a Procopio trans fluvium Istrum colloeatas, in Hungaria hodierna superiore, transdanubiana, uti pote campis patentibus vicina, debere quaeri. Ex traditis
Procopii, quod Heruli finitimis sibi gentibus tributum im
166쪽
osuerint, ulterius inserendum eenset, Herulos sibi supre. mum dominium in omnes terras transdanubianas septentri
hales, olim Quadias, vindicasse, S propterea a populis, qui simul ibi habitabant, tributum exegisse. Non recensem tur Heruli inter gentes, quae post exactos Hunnos, possessionem novam in solo Romano quaesiverunt. Quapropter in pristinis sedibus transdanubianis, olim Quadiis, ideo mamsisse videntur, ne transferendo se eis Danubium, in Illyricum, vel Romanis vel Gothis subjacere, opprobrio arrogantiae suae, compellerentur: sed ut ipsi potius, in vastis terris possessionis suae, alias gentes subjugandi haberent occasionem. Passa tamen est Herulorum natio, sese una erim Rugorum S Scvrorum parte, ab Odoaero, natione Rugo, ad Italiam occupandam educi. Verum, hoc non obstante, Herulorum pars.
quae in patria remanserat, ad subjectos populos in fide reti nendos suffecit. A Langobardis, quos, uti supra dictum est, ad campos patentes vicerant, dum rem segnius gerunt, eosque durius habitos ad desectionem sollicitant, ad inte
necionem usque cris Heruli, terras hucdum inhabitatas r
linquentes, & oris Istro flumine ulterioribus peragratis, in regione olim a Rugis habitata constiterunt, passio post i men, cum victus in desertis hisce terris non sussieeret, ad Gepidarum s i. e. hodiernae Transsvlvaniae) fines accesserunt,
qui illis supplicibus, ut inquilini essent permiserunt;
postea autem vexare eos multum vehementerque coepe-Tunt. Hoc duro secum agendi modo concitati Heruli, consilium derelinquendi receptores suos iniquiores ceperunt. Pars eorum Thulen patriam repetiit, & per Stavinorum fines quieti eo prosecti sunt. Exinde Ill. Auctor colligit, ex Tramulvania illos, metu Langobardorum hostium, non per Humgariam, versus Sarmaticos montes & Uistulam, recto itinere, sed circumactis montibus Carpaticis, per Poloniae fines, per Pomeraniam di Meklenburgum, in Daniam iter suum instituisse. Colligendum porro exinde censet, jam tune, seculo quinto ad finem vergente, Poloniam a Slavicis populis fuisse habit tam. Reliqua pars Herulorum, ab Anastasio Imperatore benignissime quidem eis Danubium suscepta est: cum autem
167쪽
mores non mutaret, exercitu coercita & eaesa est, reliquiis tamen, venia anteactorum concessa, in Romano solo servatis, quanquam sine receptione in foedus, aut attributione annuorum stipendiorum, ut alioquin erga barbaras gentes Romanis agere solenne erat. Sub Iustiniani autem imperio, Her
los loea quaedam Daciae ripensis ad Singidonem, id est, haud Procul a Belgrado, in hodierna Servia, sibi attributa incolui
Ie, in laederatorum numerum quoque receptos esse, & legatione ad Iustinianum missa, stipendia aeque ut alias gentes foederatas obtinuisse, atque Romanis, in bello Gothico pariter, ac contra Stavos Danubium transgressos, auxilia praestitisse. pag. II 8. evincit. De Rugis postea, Scyris. & Satagis disputat.jRugos ad Oceanum, & ostia Uistulae, ultimos, in Germania vetere ha- . bitasse, observat, variasque hujus gentis compellationes, apud
auctores antiquos obvias, proseri in medium. Scyros, circa regionem littoralem Chersonesi Cimbricae collocat, eosque a. veteri Saxonico Score, quae vox littus denotat. dictos esse eonjieit. Rugi & Scyri inter rutilae Hunnorum regis socios ex- peditionis in Galliam, a scriptoribus numerantur. Cum post Attilae interitum, gentes, ab eo sub jugum missae, se in libertatem vindicarent. & Hunnos ad internecionem usque caederent: Rugis, quibus eadem sors obtigerat, Marciani Imperatoris beneficio, Bizis & Arctassiopolis in Thracia 'Scyris & Satagis Scythia minor, S Moesia inferior obtigiti latelligendum id de parte duntaxat horum hominum, quia pars alia in sedibus suis remanseritiqu6d Ill. Auctor moneti x . Hac autem occasione quaerit . ubi locorum sederint hae nationes, antequam cum Attila in Galliam erumperent 3 Ad latus sedium Hunnicarum, id est, circa Pannonias, aut Daciam, seu Transylvaniam eos sedisse, pro certo sumendum statuit; cum vix credi possit, gentes eas primum in ipsa expeditione Atalae, ex longinqua patria, Oceano septentrionali vicina, eo accessisse. De Rugis, ex Procopio, certo constare dictitat, eorum habit itionem trans Danubium, inter Granuam, Tibiscum, & Campaticos montes fuisse. Ibi locorum vero & Scyros N Sat gas, dc caeteros Alanorum commoratos esse, statuit, quoniam - det
168쪽
de aliis Hunnorum viciniis Tompertum sit, eas ab aliis populis insessas fuisse. Aliam insuper quaestionem movet, nimioxum, ex quibus sedibus gentes illae in terras Hunnis vieinis advenerint 3 De Scyris & Satagis Iornandem omne dubium tollere contendit, quoniam ille, nationi Alanorum, sub duee Candace, eos annumerat, unde illos ad inferiorem Borysthenem, m vicinia Gothorum sedisse, pro certo habet. De R. gis dubium manere concedit. an etiam illi jam olim in Sa malia elaea Maeotidem sederint, & Hunnos ad Danubium seruti fuerint 3 an vero illuc immediate, ex patria primaeva cis Uistulana Germanica, se contulerint 8 Et quamvis hae de re certi quid constitui nequeat, susticit tamen ex Procopio com stare, Rugis, sub Attila, sedes in vicinia Hunnorum suisse. Gepidas, gentis Gothicae partem constituisse, ex Iornande ceti Uarias gentis istius appςllationes proseri. Ex ScanZia insula oriundos suisse, traditi Primas extra patriam sedes inea Uistulae ostia fixisse, & Seculo. tertio, praedae cupiditate allectos, Danubii partibus S Romano solo se infudisse, observati Attilae, in expeditione Gallica suppetias praestitisse, demonstrati Fata gentis lanesta, quae Ius iniani temporibus e perta est, fuse edisserit, & deinceps nomen Gepidarum valde obscurum evasisse, & non, nisi inter gentes Chagano Avarum sibditas, occurrere, observat. Ad Ostrogothos postea delatus, eos Attilae & Hunnis, ut in direptionibus Romani imperii saepe ante in Illyrico, ita&in expeditione Gallica, socios se adiunxisse statuit. Caesis Hunnis, Ostrogothi, consensis Marcia- Pag. Ia ni Imperatoris, Pannoniam inhabitandam acceperunt. Anno 4 4, una cum possessione Pannoniae, foedus cum eis pepigit, &annua stipendia promist, Marcianus. Uaria deinceps bella eos inter & vicinos gesta sunt, usque dum pars eorum, sub se
culi quinti initium, in Galliam transit, seque cum Uisigothis
popularibus conjunxiti Theodericus, cum reliqua ostrogothorum gente, Italiam, iure beneficiario ab Imperatoribus olitanis obtinuit, ea lege, ut, uti Procopius auctor est, eam
ex manibus Odoacri vindiearet. Ab illo igitur tempore in Italia consistentes, populos tamen multos extra Italiam sub
169쪽
jugum miserunt, quos st. Auctor accurate satis recenset. Ad Langobardos quod attinet, ex Scantia f. Scandinavia quae vox hodiernam Sueciam, Norwegiam, & Gothiam com plet hitur, ortum illi traxerunt. Langobardos, a longis quas
alebant barbis dictos esse. cum prius IVisulsi audirent, putati Α Langobardis Suevis, seculo primo jam notis.
S Albim aceolentibus, eos distingui debere, inculcat. Seculo quarto primum relicta patria varias terras invasisse ι S in Sarmaticis sedibus, non tantum Attilae temporibus , sed &pag. Ia , aliquanto post, mansisse observat. Postea Tato, eorum rex, illos in postremas Rugorum sedes e regione Norici induxit. Sub eodem rege Tatone, Langobardi in campos Hiemus cxarchfeld9 venerunt, S per triennium ibi, quamvis sub tributo Herulorum, pace gavisi senti Exinde N. Auctor
colligit, Herulos olim omnem antiquam Quadiam, exclusa
solum hodierna Moravia, suo juri & imperio vindicaste. Post varia deinceps bella cum Herulis gesta, Pannoniae
munitiones, & civitatem Noricum, quam hodiernam Uindo. honam esse censet, ipsis donavit Iustinianus. Bella cum Gepidis ab hae gento gesta, suse S accurate A enarrat, & quomodo postea Italiam occupaverint, ostendit. Langobardos . enim Romanis contra Totilam, Gothorum regem, anno Icopias auxiliares misisse, constat. Ea occasione primitus Italiam isti homines viderunt, eiusque adipiscendae propositum dubio procul conceperunti Narses eunuchus, pinstea a Iustiniano II. Imp. a. s66. patriciatu Italiae pessiinoeonsilio privatus, in vindiciam, Langobardos ad Italiam occupandam pellexiti Hi igitur, Pannonia sociis Hunnis concessa, cum tota gente sua in Italiam penetrarunt, eodemque anno, autumnali iam tempore, ad Vincentiam & Veronam praedari coeperunt, insequenti autem anno dominatum Italiae sibi asseruerunt. Sarmatas, qui ex terris trans Tanaim sitis advenientes, seculo tertio, sub Claudio II, cis Danastrum, ad septentrionem Transylvaniae, dein vero sub Probo in Baian, tu Temeswariensi, ad meridiem Transylvaniae, nec non in
parte Walachiae, consederunt, ct ab insessis Romani imperii limit,
170쪽
llautibus Sarmatae si lanter dissi sunt, proprio nomine distinitivo cum Iomande Marinos, alios vero eorundem 'opulares, qui ad Ponti Grini littora, ct Danubii ripas pos Ni mas se converterunt, Antias vocatos esse, quamvis scripto. nomina saepius promiscue usurpentini. Auctor loquitur. Iomandes, Sarmatas, inter auxiliares copias Romanorum, contra Attilam, numeravit. Post Attilae mortem, & pulsos ex Illyrico Hunnos, non tantum Stavini pristinas sedes conservarunt, sed partim etiam in Romanum solum commigravere, i datas incoluere. Mavinos a. 64s Romanas provin-U mitis, Procopius memoravit. Hoc vero de Anthis duntaxat, & non de universa gente Stavica dici posse, lil. Au- ostendit. Mavinos etiam nulli populo obnoxios mille, eisque S civilitatis, & hospitalitatis laudem deberi, comtendit: . Anthariim deinceps, qui, ubi pars eoriam in terras
editanubianas Dalmatiae mediterraneae & rinnoniae migraverat, trans Danubium remanserunt, & Avarum imperio adhae
is y fata, in seculam usque octavum, ex Theophane, aliisquest laribus prosequitur. Statim vero sub initium pag. I 37. monet, ab iisdem scriptoribus, ad exemplum Procopii, Ma- sqq. Tinnomine generico Marinos compellari, aboliis quωn- tharum specifico, unde Stavini ubique pro Anthis intelligendi sint. De Slavis Croatis postea peculiari
capite agiti Mavos transdanubianos anno I I novi regis IV. sqq. Gothici, Totitie, fortuna crescente, cum insigni multitudine Romanas provincias invasisse, observat, eum jam ante Limi- Igantes Sarmatas multis incursionibus vexaverint. Iustinianus eos, concessa illis civitate Nwrris dicta, & additis pollicitationi- bus pecuniariis, ad pacem ineundam perduxit, quae tamen haud diu duravit, cum mox ao. s 7. trajecto Istro, totum Illyricum invaserint, varia eastella ceperint, ct exercitus Romanos numero quantumvis superiores, fuderinti Maxima autem eorum migratio anno sso contigit, cujus historiam acetiratissime & satis ample st. Auctor recenset, eosque hae
occasione Dalmatiam intrasse, sibique vindicasse, ostendit. Tandent hosce populos sub nexum & potestatem Chagani I s . x Avarum