장음표시 사용
361쪽
Pag. 3Ι. hium Alexandrinum perhibetur. Ex hoc diverticulo redit
Auctor noster ad prius marmor, tandemque de cane ibi ex- presso, & soccis Romanorum, nota nulla exponit. Canes non
propterea in marmoribus, statuis, ct sarcophagis exhiberi putat Auctor, ut documentum & signum essent fidei; hoe enim nullo seriptoris testimonio probari posse existimat: sed
ut artificis elegantia operi immortalitatem pareret, quod Petronius docet Satir. 7 I. valde te rogo, ut secundum pedes smtuae meae catellam pingas . . . . ut mihi contingat tuo beneficissos mortem λυere. Satis diu capiti primo inhaesimus. Videamus reliqua. Ins s. Capite II. novum quendam Bacchum, cognomine Psitan, in signo aereo, Lugduni ante aliquot annos effosso, expressum, primus, ni fallimur, producit Auctor noster. Gestat autem Bacchus in dextra fruges cum soliis, sinistra, ut videtur, lynga, caput eius corona floribus conserta, exornatum est. Hoc signum plurimi, vel pro Deo Como, vel pro Cupidine aeceperunt, quemadmodum secit desideratiss . Mons conius in Antiquisei expliqueus, quem propterea reprehendit Auctor noster. Sed cum accideret aliquando, ut Auctor noster in Pamsaniae locum quendam delaberetur, vidit tandem, Bacchum
sub hae serma ab Amyclis cultum fuisse, ct quoniam volitans pingitur, Psilae cognomen accepisse a ψιλον, quod alam graecis significat. In sinistra portare lynga sibi persuadet Auctor, quod quidem avis genus per motacillam plerique reddiderunt: sed quoniam alias etiam graece κυναἱλον dicatur, colligit inde, anatis quodum genus videri. Cur autem. Baccho consecrata sit, sicile ex eo constare, quoniam per bnges illecebras amoris S cupidinum expresserint veteres, sine Cerere autem & Baccho friguisse Uenerem Poetas confiteri. Dextra tenet Bacchus varios arborum fructus, quos
62. veteres A Odrua appellabant; atque his ficos quoque inessse non dubitat Auctor noster, indeque intelligi, quare Baechus ecis Sycius dicatur. In Capite III. explicat numum antiquum, in quo Messeniorum recuperatam libertatqm tradi opinatur Auctor.
362쪽
SUPPLEMENTA. Gm. VIII. sect. VIII. 3yt
Adversa pars ipsum Epaminondam sistit equo vehentem, dextra gladium vibrantem, & capita hostiurn prosternentem; aversae parti Dioscurorum imagines tribuit Cel. Martinius, ad quorum pedes in extrema numi parte hae litterae conspiciuntur: --ITOMA. Verum in huius numi explicatione nondum nobis sitisseeit Cel. Auctor. Probare enim prius ex aliis monumentis debuisset, hune esse vultum Epaminondae; secundo, ita quoque Dioscurorum vultus in aliis veterum sigms occurrere. Alter enim horum laureato capite equitat . quae non videtur esse imago Dioscurorum; desunt etiam pilei, quibus Dioscurorum capita semper condecorata esse scimus; neque extra omne dubium positum est, verbis in extrema numiparte excusis designari Ithonem, Thessaliae urbem, quae Messeniis parebat. Si enim mimus est in honorem Epaminondae rusus, a Gmcis suit conlaetus, qui cur non potius I LMH scripserint, quam -- noMΑ. perspicere non possumus. In eapite IV. Historia Marsyae ex ligno quodam aereo, Lug--ε9'duni itidem reperto, adhibitis Hygini, Lucani, Pausaniae, ct Diodori Siculi testimoniis, traditur. In capite V. de se. 76 pulcrissub Asia exponit Auctor, ubi profecto illustr. Mas fetum Merbius. quam par erat, perstrinxit. Pruno enim reprehenditur in eo, quod sine idonea ratione titulos vel res, antea iam evulgatos, denuo in Antiquitatibus Gallieis descripserit; quod qua musa sit factum, se nondum intelligere, nisi sorte Masseius iam editos esse ignoraveriti Novimus, id Guoque vitium non semel a nostris quoque hominibus illustr. Maerio obieelum esse. Ferunt scilicet illustri Massium eos persepe titulos pro ineditis venditasse, qui tamen vel apud Sponium, vel Fletis dum, aut alios inscriptionum eollactores invenirentur. Sed ipsius Massii verbis haee facile iniuria propulsari potest. . Ait enim p. 96. U. Veronens. non ineditas tantummodo, ut ceteroquin soleo, his tibi Epigra- Fara congero, sed praefantiores id genus quascunque in Me itis
363쪽
stre Messeii, tum vero etiam ut responderen rus aliquantum Cel. Martinii censurae, qui Cassianum illud Maskio obvertit, quaesivitque cui hono recuderentur tituli, diu iam accuratius evulgati & lecti. Progreditur deinde Auctor noster ad formulam sub Asia dedicare, quae tot modis a rerum antiquarum studiosis explicata fuit, ut nuper doctiss. Mazochius integrum librum de hae sententiarum varietate consarcinare potuerit. Im
pugnat primo Autlar nosterMasseiana in interpretationem, qui 82. iis verbis nihil aliud denotari censebat. nisi quod sepulcrum modo artificum manibus exierit, nec ulli antea patuerit. 83. Postquam pauca de Asciis & earum nominibus contra Masteium disseruerat Auctor noster, suam demum profitetur sententiam, 88. sibique persuadet, dedicare nihil aliud, presertim Cieeronis aevo, denotasse, quam ritum consecrandi: primo quia semper in Deorum Manium potestate & dominio sepulcra 89. fuerint; tum quia sne consecratione sepulcra dici sacra non possint; porro quoniam nullo modo inter se disserant Consecratio& Dedientis. Illustr. autem Masseti interpretationem ideo non tolerabilem esse autumat: I. quia plerumque alii suerint domini, qui sepulcra struxerint, alii qui consecraverint. z. quod domino vivente sepulcrum exstructum, post mortem demum fuerit consecratum. Nova hic inter Martinium s . & Maskium exorta est quaestio, utrum seminae potuerint de- .dieare sub ascia, quod negat Martinius, Masseius vero, ingen- . ti numero inscriptionum Lugdunensium nixus, contendit omnino, mulieres quoque cum filiis S maritis suis sub Aseia deditaste. Sed cel. Martinius subtiliter demonstrat, tempora & easus verborum & nominum sibi nunquam constare,
e. si dictum fuerit, haec vel illa posuit, addi demum in alio tempore & casu: hoe monumentum sub astia deditatumes; ex quo essici posse arbitratur Martinius, feminas quidem habuisse ius ponendi eollocandique, sed non consecrandi, quod idem valere posse de servis credit, qui iure dedicandisub Asia destituti erant. Ut paucis rem absolvamus, sermulatae Auelari nostro videtur significare, sepulcrum ita conse
iro. erare m Manibus, ut is Asia sit dignusi qui sepulcrum violare auderet. . In
364쪽
Inde cuivis Sareophago Asciae signum illatum , ct per ἐυφη Δαν violatoribus imprecationem factam esse. Hane dis Pag. putationem sequitur alia, de Druidibus Galliae, cui elucubrandae occasionem dedit symplegma vetus, senem quendam iuveni ita nexum exhibens, ut senex collo iuvenis manus im-POnat, iuvenis vero thorace usque ad genitalia indutus senem complectatur. Quo signo initiationis sio um innui contendit Auctor. Scilicet iuvenem seni obedientiam promittere; di quoniam disciplinae senis primum traderetur, nudum circa geni- . talia comparuisse iuvenem. Cum enim seminae his sacris ini- 1 3α tiari non potuerint, cavisse lcgibus Druides, ne quis nomen suum, nisi nudis genitalibus, apud senes profiteretur. Succedit iam descriptio cultus Deorum uiserorum, uisolae XVII L. I 3 3 Antiquitas. Gallie. El. nosset opposita, ea qua notatu dignis sima sui geremus, nisi haec repetere, cum aliarum rerum it sonarum copia, prohiberet, tum sustinatio, ut ea persequamur, quae exorsi sumus. Quare veniamus ad locum ill strem de Religionibus AEgyptiorum, quem adeo diligenter ab Auctore fortassis pertractatum non haberemus, nisi vasculum a Siccardo ad Fleurianum ex AEgypto missum sui siet, hi roglyphicis undique litteris & figuris exornatum. Uatuor autem partibus illud distinguitur. Prima pars continet quae-' dam signa Isidis & Osiridis. Praeter sistrum enim, cistulam Isidis, seuticam, anseres, plumas, pectinem. accipiter, spe- sulum. & sceptrum conspicitur. Altera pars ipsa solemnia Isidis exhibet: videm is enim duas naves cum herba Loto. In tertia parte ipsa Isis cernitur, septa undiquaque Loto, ex corpore ei progerminante, puerumque Mercurium la- ctans. Quarta pars Anubin cum duobus bobus ostendit. per quos Apin ct Mnevin significari censet Auctor. In hoe argumento tam caute versatus est cel. Martinius. ut nihil
sumserit, nisi quod Herodoti, Diodori Siculi, Plutaroli, Macrobii, Servii, Apuleii, & aliorum, qui de mysteriis AEgy-
ptiorum nonnulla memoriae prodiderunt, testimoniis comprobari potuit. Quoniam vero annorum computatio saei arum rerum particula erat, operae pretium esse duxit Cel. Auctori aciitius diligentiusque, quam a multis sectum eriit,
365쪽
Pag. 'a I. AEgyptiorum duUersam rationem eo usandi annor de ire. Neque hic eum illustr. M eio in gratiam redit, sed quoniam ille in Epistola VIII. Antiqv. Gall. p. 46. Veron. ed. merum. somnium esse contenderat. AEgvptios post Actiacam victoriam methodum numerandi Iulianam recepisse. mis a computatione & ordine temporum a maioribus tradito, monstrat ei ex loeo Dionis L. s I. ubi dicitur δε τρι επειτα επη--της α τεους αυτων mμ εβαμ mandatum hoc Augusti . . non posse reserri ad urbem Romam. utpote cuius parum imtererat numerare annos a capta urbe Alexandria, sed utique
teneri hac lege tantum 2Emptios. Multa subinde disserit Auctor noster, Censerini. Symelli, Clementis Alaxandrini. Theonis, , EI aliorum testimoniis adiutus, de principio compini t tandi annos, de diserimine anni Iuliani & AEgyptiaci: quare his, qui penitius has lautitias degustare volunt, auctores sumus. ut cum illis. quae dicta ab Auctore in libro ipso sunt. contendant rationes, quas in Praefatione idem doctiss. Marti ueontra Pet avium, Κ theri Oedipum, S inprimis Averanti dissemtationem de mensibus AEgyptiorum a pag. XX - XXXVIII. studiose congessit. Properamus ad quaestionem de Mithrae sa-23 eris, & Deo Mithra. In oppido MeIatensi frustum marminris adservatur. ubi Mithras tauro insidet. pone eum duo h ' mines mitra & veste phrygia induti , tenent lampada, infra taurum hydra & canis cernitur, seper antrum vero qua
drigae solis adparent. Quod monumentum cum sibi illustra, dum sumeret Massicius, haud dissiculter ex Serpentis S Zodiaei figna Mithram selem posse cognosci dixit. Sed Ca232. Martinius denuo παραὶ ,ονζεθαι Masseium criminatur: nam ex Macrobio, AElioeno, Iulio Firmico, Porphyris, S EUHis d monstrari posse, serpentis imaginem non ad seIem tantum. sed Lunam quoque trahi. Postea de ipsis Mithra verba facturus Auctor noster, negat. Mithrae sacra a Persis ad Roma-236. nos transisse, I. quod Perse nulla templa, nullas statuas in honorem Deorum suorum posuerint: incongruum enim Persis visum esse, hos limitibus circumscribere, quorum infinita citet vis S potestas: a. quod vestes, quibus Mithras
366쪽
amiciri solet, nunquam fuerint Persicae, sed Phrygiae. Deinde exponitur, per Mithram intelligi apud Ρersas solem deficientem, & obseuratum Lunae intercessione: propterea intra antrum coli. V enim in spelaeo Persio habitu, Leonis
vultu tum Tlara, utrisque manibus bovis corum comprimens,
quemadmodum Lunatius Scholiastes Statii loquitur. Fabulati praeterea sunt veteres, Mithram ex lapide nasci, cuius Pag. 243 fabulae hanc vim esse putat Auctor noster, ut ostenderent veteres, ignem e Iapidibus plerisque elici posse. Constat etiam. Mithram antiquitus a multis cultum esse tanquam hOum abactorem: sed tantum abesse dicit Cel. Auctor, ut hoc Perta crediderint, ut potius hare de Mithra opinio piratis Ciliciae tribuenda videatur, qui, ut serti & rapinarum aIiquem fauto- ΣΑΦrem tutoremque haberent, eiusmodi de Deo Mithra comminiscebantur. Persas vero non solum Deum, sed Deam quoque Mithram coluisse, ex Iulio Firmito ostendit Auctor: quae a 4s. triformi vultu, & monstrolis circumdata serpentibus, pingitur, quibus notis ad mutationes Lunae ac cursus obliquitatem respexerint. Innotuit haec Dea reliquis gentibus sub no- 24 mine Henreis Coeli sis, Aegyptiis vero isargadis audiit; qua occasione Macrobium notat λuctor, qui per Atargiam te .ram intellexerat. Cultores autem Mithrae nomina siderum S Planetarum sbi tribuebant, quod cum ex Porphyrio, tum inprimis ex Hieronymi Epistola ad Ledam apparet. Quem quidem Veronymi locum neminem intellexiste nobis persuadet Auctor, praeter R. P. Martianavum, editorem Hieronymi ope- 2 8. Tum, utpote qui primum viderit commemoratos illic planetas nomina Mithricolarum este: in antro enim Mishrae, inquit Hieronymi doctissimus interpres, erant Smbola Gyr rum re Planetarum assuefmulacra tonsequenter strum GHer tam recensiorum. Quae verba Auctori Antiquitatum Gallicarum, materiam, copiosius de eodem argumento disii rendi, suppeditaverunt; cuius etiam ipsius Ioci summa argumenta hic repetit noster, eoque demum delabitur, ut plagii ambo Heronymi editores, Vallar fiam & vfium, accuset. Ad huius criminis suspiciones communiendaS, testimonia Π
367쪽
eessaria comparavit Auctost & ut furtum illud facilius cogno.
Iceretur, velut in tabula quadam sua cum illorum verbis comtenditio. Utrum haec ab Auctore lieentius, an vere, divulgentur, nostrum non est perquirere. Interim his aecusationibus maior obtrectatio, & contumeliosior, excogitari non potessi Restant adhuc quaedam de ipso titulo dicenua. Tauro incisae . . . litterae hae sunt, Nam Sillso. Qui sensus his verbis insit, Pag. 28 I. nondum liquet. , Gruterus & Capaccius p Persicis venditant. Butengeriis, & Muratorius in notis ad Poma S. Paulini, legunt Nanae s. Natinae pro Nam a. olii a graecorum τοιμα, ατος, liquor, sons, & σέβομα veneror, deducunt. Philippus a Turra, in disert. de Mithra, putat esse idem quod , . Hamna & Semes apud Ebraeos, quoniam ex Epiphanio intes, ligatur, Haereticos nomina sideribus Ebraea intulisse. , Huius sententiam sequi primo Auctor noster videtur, eo tamen discrimine i Nama derivet a verbo Inta reservavit, eiusque' praeterito Π ο; Sebosus autem ex Pi I Εbraeorum: verum paulo post ita animum inducit, ut credat, quoniam sacra - Mithrae aut Persica aut Phrygia suerint, a Persis quippe in Phrygiam: translata, voces etiam Nam Seheso necessario. - 2 arum linguarum sontibus hauriendas esse; etenim Nama apud Persas ct Medos significare vitam & historiam, Sebastus autem divinum denotare. Inde ad verum nos proxime accesia surosesse sperat Auctor . si per Nama Sebeso, divinam historiam α94. se. Mithrae) intelligamus. Succedit i in loeus de forma M.
81- antiquorum Gallorum, cui illustrando ansam, dedit lignum vetus lapidare, iam a Cl. Derianais publici iuris factum. . Huius Deslaudianae interpretationis praecipuam partem late inseruit Auctor, eum ut Ostenderet, in multis peccasse virum doctum, tum ut veram sagi Gallici speciem ex veterum signis restitue-xet. Sed, ι quod praetereundum non videtur. Cl. nostro. Auctori, iisdem salibus ipse orianius respondit in Epistola quadam gallica ad Abbatem , . . . scripta, quam Ohser in Observati irinum suarum in Auctores rarantiores Tomo 22. p. I a. sur leseeriis Des fontainius & Granetus inseruerunt. In illis vindiciis sua- modernes.) det clariss Martinio, ne tantopere in posterum de suis Anti-
368쪽
isntibus Gallicis glorietur, sibi enim satis perspectum esse, maximam bonarum rerum partem, Antonii Gesselim Historiae veterum Gallorum, Adriani Seriectu originibus Ostieis re Be gitis, re M. Schedii libro de diis Germanorum, deberi. Sedividebimur sortasse paene nimis longi in commemorandis huiuς libri argumentis illustribus, etsi breves fuerimus, & multa omiserimus. Lectores benevoli lain vident, quam acute docteque in consutando interpretandoque Celeb. Martinius versatus siti Id ut magis elucescat, sumamus adhumspecim, γnis Ioeo Sectionem XUII. de Iove Summano, & XXIII. quae animadverilonibus in nuperam Hieronymi editionem reserta est. Neque tamen totas referre licebit, sed maximam tantum partem. Quod ad D m Summanum attinet, certum est, neminem e recentioribus de hoc cognomine Iovis quic-' quam probabiliter scripsisse. Adsunt quidem nonnulla huius
nominis vestigia in Cicerone, Hareme, Oridis, Asor eius naturam tamen nemo praeter Plinium vel melius intellexit, vetvtius deseripsit. Cicero tantum de eius statua loquitur, quam templi Iovis Capitolini fastigio deiecerat fulmen. Ovidius heseire se quis sit Summanus, saretur. Hsus tantum nos docet, Iovem sulgurem & Summanum sere unum eundem, esse.*Sed Plinii locus, uti omnium clarissimus. ita dignus est,' qui hir a nobis repetatur: Romani, inquit L. a. c. IO. duo tunsum ex sis se. Etruscis Diis), servavere: diurna attribuentes Pag. 333. Iovi, noctuma Ammans. Accedit Augustini de civit. Dei L. 4. c. 23. testimonium: mmani veteres nescio quem Summanum, mi noctuma fulmina tribuebant, colueruns magis, quam Imem, ω uem diurna fulmina pertinerent. Sed posquam Iovi templum inrine nefιblime confructim es, propιer aedis dignitatem se ad eum mustitudo eos it, ut vix inveniatur,. qui Summani nomen, Fod a ire iam non potes se Iastem legisse memineris. Quanquam autem Martianus Capella, in libro de nuptus philolog. L. Σ. e. V. dicit Summmum esse Plutonem. quod sit elut Summus Manium: nihilo tamen secius Auctor nosterhoe cognomen Iovis personae vindicat, non solum propter re, . 'suleum fulmen, sed elim. propter alia Iovis insignia, quae in i gemina
369쪽
gemma hae oppo ne expressa. rum Epigraphe Iovι Summano, L. B. videbunt. Veniamus iam ad Animadversiones Criticas in editionem novissimam operum Hieronymi expromtas, quas secundo loco promitimus sub finem nostrae expositionis in compendium redacturos esse. tas qui legerit, mirabitur. his armis inter viros docios pugnari. & pugnandum esse.
Sed nemini potest esse dubium, quin in ius S intolerabilis
acerbitas Cl. Martinium commoverit, ut praeter consuetudinem humanitatis. quam vulgo in eius popularibus tantopere
laudant, in Hallarsum & fium inveheretur. Primo enim damnat Uallarsii emendationes, ex ingenio tantum pros uas. non Codicum inC. auctoritate rixas; quod sane pessimo exemplo fieri conqueritur. Si enim haec licentia emen. dandi in his quoque libris grassari incipat, quos quaeso P, tres aliquando nos habituros esse interrogat. Deinde, quO- i niam Vallarsus in primo Tomo Hieronymi Epistolam de Psalterio ad Sophronium omiserat, ct in eadem, verba inpri
ρουει, ipsam Epistolanu cum variis letaonibus trium Codicum Parisiensium, de bendam euravit Auctor, in quibus sibi per. Badet, se veram haud dubie illorum verborum temonem reis perisse. Legitur enim in quodam vetustiori Codice: AN.
consecerit Bimardus Αντιφαι- Κω πεια αρεισιν, quod eum Horatiano illo, in ,-am ne sigra feras, egregie convenit. idemque est ac si diceres: noctuas Athenas portare. ac pro Syribus Cono ea farere. Vallaritum praetrum vehemem 397. ter errasse in notis ad Hieronymi Epistolam ad Aletam morustrat Cel. Auctor, quod Messeium sorte secutus, putet. legi debere: Heliodromo rinitefarietur; mi profecto emendationi senis' sus popularis repugnet, quoniam Heliodromus ipse sit Zodiacus, representari vero sidera. non inniti Heliodromo posse. tirones norim Alterum Vallarsii peccatum non cooMI. restione, sed contemtu & irrisione dignum esse censet, quod
salicet duos Eu pios secerit, unum qui Excerpis Augustim seripso
370쪽
SUPPLEMENTA. Tom. VIII. Sest Vm. 361
seripserit tempore Cassi ori, alterum, qui alio tempore floruerit. Neminem denique Cel. Auctor adeo litterarum graecarum expertem fore existimat, quin sua sponte intelligat, novam hanc d. Hieronymi editionem multis inutilibus is seper- suis observationibus oneratam esse, neque a Codicibus MSC. quos contulisse editores graeca fide gloriarentur, commenda-hilem vi teri. quod ut evidentius Lectoribus adprobare posset, unam Epistolam Hieronymi ad Aletam selegit, eamque Pag. cum quatuor antiquissimis Codicibus Monasterii Benedictinorum d. Mauri, qua potuit sedulitate, contuliti Ac vellemus . prosecto, commode fieri pollet, ut quam verum sit , quod dicit, commemorandis emendationibus & animadversionibus demonstraremus. Sed quia Epistola primo omnis describenda, deinde plura dicenda essent, quam instituti ratio patitur, viros doctos ad ipsum librum amandamus, qui, si hoc satis est dixisse, expectationem de illo nostram longissime supera- viti
CHRISTIAVI HAURICI EUTHARDI, L. V. D.
Societatis lat. ephori, Introductio in rem ripismatIcam, . 'praecipue germanicam, in qua regula idoneae vera diplomata a falsis se eernendi exponuntur, luculentis exemplis
usustrantis: in usum historiae ae iuris publici b
privati Gemavis. lanae, I 742. ex ossicina Ritteria. 4. I Alph. pl. Non sine eximio patriae communis emolumento. & numiGermanorum a Mehlem, Melaendero, atque aliis auctoribus simi explicati, & tabularia publica ab aliis velut - aperiuntur: his nimirum fulcris, praeter terrarum ac tempOrum descriptionem, historia nititur universa. Quae cum ita snt, non sane possiimus, quin consultissimi Eckhardi propositum laudemus, qui operae pretium duxit, quae diplomatum de fide sunt disputata, idoneis praeceptis completii, atque elegantissima scriptionis forma proponere. Vel ipsa, Z a quam 4 aDigitigod by Cooste