장음표시 사용
411쪽
hi igitur duo versus manifesto laborant in versione, quae hareest: Ma ean teli, who got the WHow with mihi, Me i eryMonth, how ori, and what ne sid. Nam postrema & aliud quodammodo dicunt apud Auctorem, & ne pertinent quidem ad viduam. Itaque aut sic reddendum est, quod sensit Auctor, S per se latine satis planum est: - - ο got the IVLGw with Gild, and in at Month it happened: si ad priora
trahas. & quo mense: aut etiam sie distinguendum : wita Child; and Inowsto expo-α in what Month, with inaua Totis, and in hum many a Manners every Woman is cares d. Hare de versone satis dunto: ex annotationibus iam pauda decerpamus. Itaque ad verba Deeiana Sa rae Ul. p. I 6o. - - quam Inidus Caesaris Antiιcat mes,
quae sunt a Britanno se reddita: than Me Comptis of the
two Mohs writ by Iulius Cesar, eazd Anti eato's, roludων hero littera n haec commentatur: Caesar to resisct upon Hemmory of Cato maior that was dead, wrobe two Boianwhith he called Anticatos; and when theywere miles V in the m os a Cilindre, M ali moti then inere, they made a comsiderabis Bis . Fit autem omnino falsum, & nullo modo speciem veri induere potest, a Caesare de Catone maiore.'uod huc pertineat, conscriptum esse quicquam. Seripsit quidem Cesar de Catone, sed alio, praetorio scilicet, M. Catonis, tribuni plebis e M. Catone Saloniano nati, filio, qui dictus est Uticensis, ct a Catone illo maiore, Censorio viro, Scipionis Asricani aequali, quantum a proavo potest pron pos, tantum dissere. Res enim sic habet. Biennio circiter, mi computant. ante, quam Attici consolandi caussa Catonem maiorem edidit Cicero, quem eius de Seneelute librum etiam nune habemus, idem alium Catonem seripsit, bello Caesaris Aseleano consecto, qui etiam laus, sive laudatio M. Catoni
appellatus est. Atque hie quidem liber de altero illo Catone agit; qui paullo ante, quam haec laudatio a Cieerone scripta est, mortem sibi Uticae conscivit. Iam vituperatio Cesaris non contra alium Ciceronis Catonem direm filisse potest.
aut, si quidem Ciceroni ipsi eredimus, duecta fuit, quam
412쪽
sUPPLEMENTA. Toni. VIII. Sin. IX. Ux
euius tum exstabat laudatio a Tullio pe scripta. . Ex quo apparet, Caesaris Anticatonem, sive Anticatones duo enim ibbros secit,) non ad Catonis maioris memoriam commaculandam pertinuisse, sed minoris vitia, etsi eum laudibus maximis Ciceronis, ut ipse ait; taxavisse. Idque nullo modo dubium esse potest scriptores evolventi, quos, Fabricius Ma eod anus, in historia Cieeronis, de ea re diligenter collegit. . nisi quod e Gellio sic quaedam excerpsit, ut.induci aliquis possit ad eredendum, quod ibi reprehenditur, nempe Catonem Uticensem a patre M. Catone, nepote Censorii eo fuisse, qui cum Q. Marcio Rege, id est A. V. C. 63 I. aut 32, eonsul suit. Ad eandem Satyram, ubi p. I 8O. Iuvenalis: - - quoniam Delphis oracula cessant, hare notata liti h. legimus: It is sata, the oracis of Apollo at Delphos wau flentes at the Birth of Christ. i. e. Dicit oraculum' Apollinis Delphici Christo nascente obmutuisse.
D diibim id quidem est, sed pie magis, quam docte, dictum.
Nam multo ante Pythia tacere coeperat. Quod si nulla alia reconstaret ; ecinstat autem plurimis eertissimis documentis: tamen vel uno Ciceronis loco, qui libro de Divinatione II. exstat. confieeretur. Ibi enim: Sed, quod eaput es, inquit, cur so modo iam oracula Delphiis non eduntur; non modo nosra aeta. In
te, sed IAM DIU . iam ut nihilpos' esse contemtius 3 Idque IAM DIU paullo ante strictius quoque definierat hoc modo rPrael rea Pyrrhi temporibus iam Aposio versus fatere deserat.
Quorum verborum auctoritate etiam Minucius Felix aliquam do usus est.
Sin XIII. p. 34s littera a. se habet: The 'mira inreo Peopis of Thrase, mi muta above a Mot hio, wM had Minti, War with tae Cremes. In quibus verbis non unum est, quod possit notari. Sed breviter agemus. Est enim ad finem properandum. Non deesse autem interpreti omne, in hoc quod asserit, fundamentum, credimus nos quidem, sed an satis tutum sit. & maiori parte auctorum firmatum, qui Pygmaeorum mentionem secerunt. quorum nubem Wal- ad ov. Memri Lee a chius tam.UI.9O
413쪽
ehius collegit,in valde dubitamus. Certe etiavenalis verbis, nec, cum ad Thracum volueres dicit Pygmaeum currere, Vici potest, Pygmaeos populum suisse, aut fictum esse Thraciae, . nec inde, quod imminuendi causa idem habet, - - tota eohors pede non es altior uno, necessarie consequitur, hane verissimam accuratissimamque esse eorum mensuram. Dicunt enim alii aliud. Sed priori quidem illi proposito repugnant etiam Homerici versus, ex Iliadis tertio, quorum haec est sententia: Utque gruum es sonitus pertendens aethere vaso, Cum fugiunt hiemes atque imbrica tempora brumae,
Et trans ocemnum cedunt clangore Dolucre
. Pygmaeoque frumi caedes ac Dra popella.' Itaque aut non valet Homeri lauctoritas, aut Thraces gen re habitos esse Pygmaeos, negandum est; quandoquidem, sineundum illum, Thraciae tempestatibus fuga evitatis, trans 'mare ad eos debellandos T hreiciae grues venerunt. Utrum l. IX. e. q. que autem, & patriam hanc Pygmaeorum, & staturam pedalem, convellit id, quod Gellius de his traditum refert, eum dieit: Iidem illi Scriptores gentem esse aiunt apud extrema I diae, corporibus hirtis, γ avium risu plumantibus. niago cibatu D
sentem, sed spiritu florum nardus hauso victitantem. Pygmaeos quoque haud longe at iis nasci: quorum qui si
sunt, non longiores esse, quam pedes duos re quadrantem. Plura de his non addimus. Id tamen commemorare iuvabit. quod hie generatim de interpretis nostri more loquendi iudi, eam memini homines non imprudentes, eum dicerent, de rebus sabulosis se loqui, tanquam vere ita geste essent, ut fit tar sunt, atque, ut in re seria, determinate eoneseseque dbeere, hoc factum est: id vero vel maxime eo comparatum esse, ut narratiunculis eiusmodi, eadesti vultus severitate s ms, qua solium Sibyllae recites, in errorem adducerentur ingenia hebetiora, atque ad istas ineptias arripiendas per se s iis credula. Atque omnino egomet ipse verissime diecim possum, me recordari hominis eiusmodi sermonem, quo ille. etsi saniora ab eius aetate expectasses, tamen, quia sabulas plane
414쪽
plane sic ut diurna mysteria, narrari audierat, etiam per an, mum iurans confirmabat mihi rem, ut putabat, vix de secredigilem, quae erat, se multa eorum, quae essent apud Mythologos, pro non verissimis habere. Sed de ea re, ut cuique videbitur, ita per nos iudicet. De fine Satyrae m. p. mo. cuius haee verba sunt: Pythagoras, tunctis animalibus abstinuit qui Tanquam homine, ae ventri induim non omne legumen, prolixa est apud interpretem annotatio, qua primo & Pytha goram, S Pythagoreos, a sabis abstinuisse, non dubitanter asseritur; deinde commemoratur, quod de Crotoniate quo dam Pythagoreo, eiusque uxore, apud Iamblichum exstat exemplum, qui ad Dionysum iuniorem arcessiti moveri non potuerunt, ut arcanas discipsinae illius suae caussas proderent; denique tanquam verisimillima eius abstinentiae ratio proponitur ea, quod apud AEgyptios sacerdotes, a quibus acceperit instituta Pythagoras, fabarum ullum usum facere lacias fuerit. Potestne autem, quod ad hoc postremum attinet,
probabiliter diei de Philosopho, quiequam es e ab ipso inter sanctissima disciplinae suae mysteria relatum, haud alia de eaussa, quam quod id ita vidisset iactitari ab aliis 3 Aut quomodo potest quantumcunque in hoc ii sanierint Pythagoris, de Pythagora
ipso, sine novis iisque certissimis doeumentis, sic pronuntiari Zut in vulgus sparsam eius abstinentiam rem esse verissimam putes, quae nisi etiam salsa est, profecto apud hominem cautum magnam dubitationem habere debet. Nolo haec expli-eatius ipse proponere, sed caussam pro me dicere volo eundem, quem & ante citavi, A. Gellium. Cuius adscribam, rei breviter conficiendae causa, plusculum: quo. & hoc appareat. non argutiis, aut captionibus, uti rationem nostram;
ct simul lectoribus consulatur, qui sorte, dum haec legunt, in promtu Gellii librum non habent. Verba autem haec l. Iv. e. II. . sunt: opinio vetus fallia ore avis invaluit, Pythagoram philosophum non effavisse exanimalibus: item absimnise a fatu- D, quem κυαMox Graeci appellans. Ex De opinione Casib
415쪽
Κοὐ κυάμων ἔπο-ενιν ἁ ων ω εAB Kαγω. Πυλγορας ως εκ ξλενε, λε . Ex eadem item opinione M. Cicero in libro de divinasione L. ae de verba posuit: iubet igitur Plato sic adsomnum pro Disti eor ribus lectis, ut nihil it, quod errorem animis perturbationemque asserat. Ex quo etiam Pythagoreir interdictum putamri ne faba vescerentur, quae res hiubet insationem magnam. B ei- hus, tranquillitatem msntis quaerentibus, eunsat esse contrarius.
Hau quidem Mia Cicero. Sed Arsoxenus muscus, vir Iut rarum veterum diligentissimus, Arsotelis philosophi auditor, in Ebro, quem de Pythagora reliquit, nullo saepius legumento P thagoram dieit inum, quam fabis: quum is cibus re subdurerra
sen in alvum, laevigaret. Herbasa Arsoxeni δεμ fa
λαν κοππαον γαρ ἐιν , mus διαφορητικον. διο Ῥέ μα-πα χρη es αυτοῦ. Porculis quoque minusculis haelis teneri ribus victitasse, idem Aristoxenus refert. Quam rem uidetur cognovisse ex Xenophilo Pythagorieo, familiari sis, γ ex quμ busdam aliis natu maioribus, qui ab aetate Pythagorae haud multum Gerant. . Ac de animalibus Alexis etiam porta, in comoedia, quae vita Pythagorae inferibitur, docet. Videtur autem de κυαμου non stato caussam erroris osse, quia in Emp
doelis earmine, qui disciplinas Pythagorae secutus es, versus tirinvenitur:
Δειλοὶ παι, δειλοι κυάμων ἄπο χειρας εχεροι . inati enim Iuni plerique, κυαμον legumentum uulgo diei Sed qui diligentius scitiusque earmina Empedoclis arbitrati sunt. κυαμους De Leo tesiculo gniscare dicunt; eosque, more Pythagorae, operie atque siymbolice κυάμους appellatos, quod Iura εω το κυειν δεδε/οὶ - arriοι του κυειν. Ideirco Empedothmuersu iso non a fabulo edendo, sed a rei venereae proluvio, in luisse homines deducere. Reliqua, qui volet, apud ipsum Geblium legat. Nos ad haec nihil, nisi ut observemus, verba λα 3o. Ciceronis & M. fratris, libro citato, in Ciceronianis exemplaribus paullo aliter esse posita. Extrema enim sic ibi leguntur: quod habet insationem magnam is citat, tranquillitati mentis.
416쪽
vera quaerenti, contrariam. Ac de Pythagoricorum quidem institutorum ratione, quid certum', quid incertum sit habendum, ex his satis, putoia apparet. Quaecunque autem ad hue de his rebus sunt dicta, haec omnia non eo a nobis in medium allata existimari debent, ut incommodemus interpreti, aut laudi eius industriae consulto detrahamus; sed itaeomparata sunt, . ut officii sui, id est, cautionis, admoneantur
lectores. Quibus nihilominus, si sapiant, ut iucundus, ita non inutilis hic liber in multis esse potest.
GERARDI AGLLAE MEDICI NEAPOLITANE,
in Academia Salernitana Lectoris musicae ae Geometriae de Vmae Sectimus use,pro medicina faetenda, disser
Neapoli, I 744. 8. plag. I 3. Magna est Auctorum, atque ipsorum, eum morbos emrant, Medicorum, circa Venaesessionis modos & tempora dissensio: quibusdam sanguinem fere in omni febre, etiamsi debilis est, etiamsi provectior illa iam est, d
trahentibus ; aliis sanguinis effusionem plus iusto extimescentibus, putantibusque, sine virium iactura, quarum tamen ad morbos superandos magna sit necessitas, aperiri venam non posse. Igitur, cum de Uena sectione oborta esset disputatio, Claristavis Auctor, quid de heroico isthoc auxilio, in quo facilis omnino error est, sentiendum sit, exponit. In omnibus morbis, quo tempore, in quo homine, quibus motibus naturae absentibus, vel praesentibus, magnum aliquod auxilium tenotari debeat, dispiciendum est sedulo. Neutiquam ergo convenit sanguinem subducere, eum febris aliqua iam adolevit, aeger ex lymptomatum caterva snactus est, ct spontanear aliquae , quae ex natura morbi fluunt, excretiones, eandem solvere posse visae, iam comparent. Certe, ut virum ingenuum decet, arbitratus est Clarus Auctor, quando in aliquo febris exemplo, cum de vena secanda ambigeretur, disse ma, qua sanguinem quidam detrahendum putabat, quum virer proiectaε
417쪽
eu, frigidus sudor per eosium frontem de iret, perque asuum ductam subtilis materia exturbaretur, venae sinime aegrum Diterfectum iri, existimaviti Eo autem maior futura erat te-' meritas in illo casu, qui scriptionis argumentum est, si venam incidere voluisset homini, nulla motus sanguinis auctioris signa ostendenti, & pulsum habenti rarum ac parvum: quo in casu vis vitae augenda potius, quam imminuenda evacuantium usu erati Non enim intelligi potest, quid commoditatis habiturus sit aegrotus subducto sanguine, cuius motor ad co-inonem humoribus praestandam intra febrem haud sumest. Omnes certe auctores, quibus aliqua fides est, in eo conspi- .rant, quod ad virium pr.esentiam, in omni evacuantium, maxime autem venasectionis usu, respiciendum sti Ceteroquin nulla febris est , quin vena sectionem toleret, si ad conditiones generales, sub quibus venam secare integrum est, Medicus respexerit; ut ne in peste quide psi, sub initium febris, venaeseltionem Celeberrimi Auctores detrectaverint, maxime cum inhibis comatosi intercurrerenti omnium autem minimus vena sectionis usus in praesenti casu esse poterat, cum diarrhoea, septimo die apparens, caussae intra primas vias hae rentis significationem edereti Non enim nisi sanguinis viis opportuna est venasectio, maiores tubos nihil attinet, nisi si illi ex inflammatione laboranti Ne autem ab oms venaesectionis usu alienus videretur Auctor noster, leges passim si hilit, iuxta quas sanguinem mitti oporteat: si dolor fixus in aliqua parte cum febre est ; si spasmi urgent; si sanguinis iter per aliquod viscus impeditum fuit; sique febris ipsa ex natura plethorae est. Etiamsi autem Clarissimus Auctor suam contra
censorem sententiam mascule defendit, modeste tamen Abque. & erudite, controvertiti
. DISSERTATIONES DUAE. DE FEBRIBUS
una, altera de Succo Nervorum. G. Medicis Neap hianis. Romae. 17M. expensis Benardini Gessari.
418쪽
SUPPLEMENTA. Tom. VIII. Sest IX. 9Ρrima, quae theoriam febris sistit, suetincta quidem, sed '
ponderosi est, quantum ad argumentum,. expositio. Ignotus enim Auctor, etiamsi legum mechanicarum, quibus vivimus, sit petitissimus, ct tota seriptiuncula ad demonis sti attonum rigorem exactissitne sit composita; ex machina tamen sola febrium theoriam sisti posse negat. & motus ipsos febriles ab anima nostra rationali excitari assirmat; ut propterea pneumaticorum schola cauta suae patronum hic inventura sit. Ille quidem Clarissimus Auctor non est, qui omnes conditiones machinae in febre abesse putet, quin de caussis atque symptomatis febrium, ad mentem acutissimorum mechanicorum ubique scribit; illud tamen sibi persuadere nequit, motum sebrilem, seu conarum organorum vitalium, quo illa eau sis morborum depellere annituntur. ex rationibus solidorum& suidorum, & motu horum reciproco in se invicem, testimari posse. Proinde sebris illi nihil quicquam est aliud.
quam autocratia animae, qua illa, pro saeuitatibus sibi a Deo datis, necessitatibus corporis prospicere, & Organa excretoria ita excitare potest, ut motus critici exsurgant, qui unieuique caussae, innumeris modis discrepanti, & vix definiendae, sussiciant. Habet enim anima alias facultates apparentes, in sensuum atque intelletius exercitio positas, alias autem habet absconditas. nec nisi ex effectu claras : quas uti insano homine negaturus facile nemo est, cum videt animae motus certos, certos etiam humoribus motus inducere; ita iniurii omnino in animam sunt, qui illam a convalescendi negotio exclusam omnino volunt. In febrium certe theoria. plurima intercurrunt phaenomena expositu dissicillima, nisi ad motorem, secundum ideas praeconceptas agentem, recurras. Quis unquam Upum febrilem ad des atas horas reverten. tem, quis frigoris S subsequentis caloris, quis excretionum vicissitudines, nisi principium seiens atque intelligens istis ef- sectibus intereurrat, ex ullius machinae rationibus lassiciente expositurus est y mam misere se excruciant phamomenciarum febrisum rationes exposituri, cum volunt, ex resistentinerga cor, & motu eius aucto, febrem esset quae tamen non
419쪽
minus adest, etiamsi eo i nihil restat, uti fit in febribus ab hu- .morum colliquatione, aut eorum desectu, ortis. Cur volunt frigus labrile esse a constrictis vasis extremisy cum tamen, durante frigore febrili, summa adsit, veluti ex tremore sentimus, fibrarum laxitas. Certe convenientius seret, veluti famem S sitim, somnum & vigilias, pathematum leges,
omnemque providentiam quae sanitatem nobis servat, ani-- facultatibus largiri: ita etiam animae non denegare facultates, in motu spontaneo erga caussam morbificam directo,
eonsistentes. Clarisiimus Auctor, ut mechanismi insusticientiam in febribus declararet, varias profert propositiones. Motus eorris mere mechanite declarari nequit: rarum cordiselasiestas, eius motui perennando non fussciens s. notus es dis perennari nequit, a motu circulatorio fuit nerveti Cordis
motus dependet tamquam a scientia motrice. Interdum eordis motus etiam remetituntur, prout Dariis animi pathematis
intimur: illud vera explicari nequit, nis animae dominium in cordis motus agnoscatur. Pulfus cordis auctus etiam illis es, qui non febriunt. V .. Aceedit de nervorum Beeo aItera dissertatio. Hie, desecata aliqua lympha est, quam spiritum anima lem vocant, cuius nervet succi existentiam etiam si Malpighius ex eo non satis probaverit, quod ex dissessis nervorum tubulis liquor aliquis destillet, utpote qui crudior est, quam ut possit spiritus dici: non tamen desunt argimenta alia, quae liquidi nervorum praesentiam arguunt; scilicet, nervorum ad leges aliorum vasorum directio, motus & sensus a eompresbnerWo eodemque ligato deficiens, & undulationis illius sensus,
quem hom i percipit, eum illi stupidi hamnus aniculi reviviscunt. Est autem subtilis istius fluidi, & aetheri similis, tubulis nervorum. etiam non armato oculo, non conspicuis, id
est summe tenuibus,simillima ratio. Hane ab optimo sanguinea terioso carotidis internae separat eordis impetus, corticalis cerebri partis auxilio Neque vero opus est . ut de motore fluidum nerveum propellente simus solliciti. eum vel sangui , a tergo semper irruens, fluidum nerveum propelleret.
vel ipsi spiritus suis motibus sufficere posiuat; non aliter ac
420쪽
aether, & ex corporibus magis materialibus spiritus chymi ei, de sales volatiles, ae olea aetherea, ex se ipsis sui motus caussas habere possunt.
UTIL USO DELLE BATTITURE IN MEDICINA.
DE USU VERBERUM IN MEDICINA, OPUS
phsico medicum LUDOVICI VISONIS. Neopolitani. Diatestium Illastris imo Domino Franciso Sumicore, pri. maris Regis Siciliorum Medico, Regni Neapolitani Protomedico. Venetiis, I74 I. plag. I 8. in ΦEtiamsi durum esse videtur, erudeli & illiberali medicina
curare morbos velle: nihil tamen turpe est atri inhonestum, quod sanitatem procuret, pro qua quidlibet face. re aut pati, omnino decorum est. Igitur novum non est, flagrorum usu euram variorum morborum instituisse medicos. Meibomius, invitis medicorum a Tito, discipulo Aselepiadis, qui tempore Augusti vixerat, consultum fuisse seribit: maniacos flagellis coercendos , ut, sinistro mentis i dia pulso, resipiscerent. Coelius Aurelianus libro I. tartarum passionum Capite V. phrases libro I. cap. N. aliique multi, quos Meibomius deflagrorum usi in re venerea reserti erotomaniam ferularum usu coercendam esse statuerunt. De febre quartana Seneea refert, quandoque fage
lis discussam fuisse. Alii ad obfirmandam sanitatem, & robureorpori eonciliandum, verberibus usi sulit. Ita resert Galenus libr. XIV. cap. XVI. de methodo medendi, eum de reficien- dis eorporibus extenuatis, ae restituendis particulis, quae deficiunt, agit; quibus vero a natali die gracilia sunt membra quaedam, iis etiam mangones puerorum hoc ipso praesidio mecurrent, & eum certa percussione, quam graece epicrusinvocant. Ferulas parvas ae leves, modice illitas, gracilibus partibus incutiunt, donec modice attollantur. Idem convalescendi modus fuit, eum membra obstupescerent, veluti de