장음표시 사용
601쪽
Desensio Amasina, ct ita frustra dicitur, quod Deus
paratus est dare homini hane motionem , si ipse impedimentum nonposuerit: cum sine illa motione facere non post, quin impedimentum non ponat, Ex quibus perspicuum
evadit, quod secundo loco tanquam incommodum inferebamus, nemianem habere in potestate ut auxilium obtineat lcax conversionis , nisi eum qui rei a convertitur, ve convertetur: se omnem hanc auxialii Ocacis distributionem pendere
ex nudo Dei beneplacito ante omnem praevisionem causarum sicundarum. Eadem quoque apud Su rem in brevi resolutione contri deauril. e . reperias.
Ita Antijansentani nostri solent disputare adversiis Thomistas,
quorum nec locutionibus falluntur , nec Veros sensus dissimulant: pugna vero conversa in no
Vos hostes, quos a Thomistis dis. sentire per magni interest , opinionem Thomisticam longe ali-
602쪽
er exhibent, ne agnosci possit; cenicis persimiles histrionibus, mutata scena, personisque iovum subito theatrum profe-unt, nOVas res, novas imagines,
rimisque dissimillimas. An ta- 'nen Anonymus sola ignorantia
ituere Vix possum. Plura apud um utriusque exempla passim
eperio. Sed in re tam nota, ma
lifestaque plures fore arbitror, tui sinceritatem hominis destia
habituali, quae, ut ait Conten' a L. R. de
sse, ver ense ciens dici potest: grati dise
Vr cam enim ct virtutes in fissus ei μ - Η annexas homo redditur potens Ν- sternaturaliter operari: actuali po- tissimum, qua Deus se intellec- b Ibidem. tum illustrat, se voluntatem ciet ad
infert, nisia ingratia emax. Hancas myi gratiam parvam appeia
603쪽
W4 Defensio Arnaldina,iat , quia parva se imperfecta de
sideria, ac imbecillem voluntatem parit. Et quamvis resperita hujusmodi imperfectorum semivolentis hominis dest deriorum o cax meria . . , o dici posit, tamen respectupri ripasis effectas, conversonis nimiamm perferitae, si ciens solummo- do est, quia etsi ad conversionem eliciendam vires det , subindeque Ier illam se convertere homo polys, non tamen conversionem ibam e f cit s unde se homo convertere potens se convertere non vult. ' Alvares gratiam exteriorem
put. o. negat simpliciter lumcere: fuit
cientem nihilominus dici conc dit in suo genere videlicet in ratio-
. nepraedicationis externae, cum ex
' parte illius nihil amplius requiratur ad credendum, vel pie operandum,
ac vit4m aeternam consequendam.
Idem statuit de gratia interiori mentem divinitus illustrante , quam, si sola sit, simpliciter su f-ficientem nominari non patitur;
604쪽
quod voluntas alia motione divina indigeat, ut recte agere ossit & posse dicatur. Quamo rem illustrationes animi dc pias voluntatis motiones simul con- ngit. Ex cujus , uti & reliquorum Thomistarum doctrina, Consequens plane est gratiam sufficientem semper aliquid age- re , ω bonum demonstrando, dc honi cogniti Voluntatem imperfectam efficiendo. Sic ille disp. 8o. Dicendum est, inquit, omne auxilium sussciens compar tione unius a ctas, semper esse URcax respecta alterius, ad quem ef-
mendum decreto absiluto divinae voluntatis destinatur. Ita dc Syl
Deus ab luta voluntate ontra L. . 'U' ' αuamvis non sit e max alterius eminus, ejus scilicet ad quem uia '
terius, tum ex se, tum ex s se se te Dei antecedente ordinatur.Quid
605쪽
r 'Defensio Arnalssina, ..sitvoluntas antecedens apud Syl- vium, Bannem, Estium, Cum lem & alios Thomistas quampi rimos, in prima defensionis nos. trae parte fusius exposui. Eadem doctrina exprimitur in es
ex discipulorum Augustini quinque articulis , quos Gonetus δίContenso velut Thomisticos , summus pontifex velut sanos MCatholicos probavit, eolque a quibus tanquam fallaces damnabantur, damnavit in decreto I9. Martii 1692. & in duobus aliis. Eademque est doctrina caetero rum; quos ut in re notissima non
Sic ali qui si scientis vocem eis
plicant , ut ad potestatem solam, quam gratia sufficiens tribuit , non ad actionem ipsam respicere videantur. Ita Sylvius, cujus ante memini: a observam dignum est magnam in illo vocabulo, suffciens, committi aequivocationem.
ciuidam enimpergratia res icie
606쪽
IDe Anublica Syno s. tem eam intelligunt praeter quam nihil aliud est ex parte Dei iacessarium ad hoc ut homo credat &C.
Alii eam, quae es se sta non suf
fisciat ad actigaliter credendum, diasigendum es c, se ficit tamen ut per eam homo reddatuvolcns credere, Hligere o operari. Postea a cum quaesisset, cur gratia si1Mesens di catur, cum alia ad agendum necessaria pilane sit, nempe efficax ;
nec sufficiens dicit soleat , nis1 id praeter quod nihil aliud sit necessarium respondet: ita recte appellari: quia in genere principii solum dantis posse operari, non requiritur praeter eam ullum aliud principium, quod tribuatposse operari. Ex quibus consequens videtur sessitientem proprie non dici , cum ad actionem ipsam refertur : ad agendum enim requiritur aliud praeterea auxilium , nempe efficax. Sed de notione gratiae Lissicientis Thomistica hactenuS.
607쪽
113 Defensio Arnaldina , CAPuT III. De notione gratia susscientis mavtiniana.caturque sufficiens omnia quae ad agendum necessaria sunt complecti debet. Lessiana est & Ha- metiana notio , cujus memin runt Lovanienses in censura ad
assertionem 2.inuta , ut se ipsi fatentur Lessius &Hamelius, i
s um sessor praeter quod aliud
necessirium non es: & quam Leosius totis viribus tuetur in disputo . tatione Apologetica cap. 9 f'. b. sc iens dicitur quod continet omnia
necessima ad opus, ita ut per illidis potestate hominis si sine alio a xilio opus facere. Nihil enim potes dici susciens ad aliquam op rationem se Mem, nisi cui nihil des quodsit necessarium ad illam,
ut fatet ex terminis. Ex quo con-
608쪽
e Anabrica S visis. FUerudit manifestam esse Antilogram, si dicas aliquod auxilium esse se fficiens ad conversionem, es tamen in eo contineri auxilium praedetem minans , necessarium ad conversi nem. Sic nominat gratiam per se efficacem, ut a Thomistis admittitur. Quae sufficientis auxilii notio Communis est Lessio cum Caeteris scientiae mediae defonsoribus, S ex eorum principiis necessario consequens. Cum enim absoluta, sive antecedentia Dei de actionibus hominum liberis decreta omnia rejiciant; nec tiam gratiae sufficientis & essic cis distinctione agnoscant, quam
iis nutu de arbitrio pendetin cesse est 1it gratia sufficiens, per inde ac efficax, omnia ad ager dum necessaria complectatur. Hinc Lessius η fatetur quideminosse in gratia vim quamdam effectricem ; quae negari certe non potest nisi ad agendum di-
609쪽
16o Defensio Annaldina, catur prorsus inutilis: effectum vero, sive efficientiam sic aliqua
in re pendere ex Deo qui gra-tiam sine qua non ageremUS', dC-dit, ut ad voluntatem humanam maxime referenda esse videaturis Verum quia haec esscientia non ita fendet a gratia es a Deo , quin emtiam pendeat a libero arbitrio tan-
yuam a causa sine qua non potest
habere in fluxum in opus bonum ideo interdum se renti dicit Moliua , quod gratia sit efiux vulne ax in actu secundo, feΠderea libero arbitrio ; adeo ut in potestate liberi arbitrii sit gratiam, qμ
secundam δε est sussciens, reddere
cacem vel in cacem in actus- cundo. αuod non video qua ratione negaripossit. Si voluntas grutiam pro nutu M arbitrio vel a tuosam facit, vel sterilem, ergo otiosa & sterilis, quae dicitur mae- re sufficiens, perinde ac actuosas quae dicitur efficax, omnia quae
ad agendum necessaria sunt in-
610쪽
me Anal esca Syno s. ' s6I cIoctit. Hinc illa propositio Molirix , quae est vicesima prima imvex Caeteras quas Censores Romani notaverant: R ex sela arbitrii Libertate provenit, quod ex duobus aequasi auxilio interius a
Deo mocatis unus convertatur altero in scccato permanente. Et Vucesima septima : h Deus sua gratia praeveniente, quatatumvis est cari non sic interius vocat, ut proprie esticiat hominem consentire indob ipso expectat consenseum. Denique in concordia q. M. a. 13. disput. 4o. Ino t ut divisio sis ientis auxilii in GVcax semes cax, nostra sententia, ab efectil
uisimul ab arbitrii libertatependet, matur is illudque auxilium os ciens, e majus , e minus insesit, ef cax dicatur, cum Po arbitrium cum sua libertate convertitur; cum tamen nihil eo auxilio impediente pol ιerit non conveni: illud vero ines ax dicatur, cum quo am orium pro eadem se a sibertate non